VIII SA/Wa 921/24

VIII SA/Wa 921/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak
Justyna Mazur /sprawozdawca/
Leszek Kobylski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 16 października 2024 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] października 2024r., działając na podstawie art. 134 w zw.
z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a.") i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505; dalej: "u.p.e.a."), po rozpoznaniu zażalenia A. P. (dalej: "strona", "skarżąca") na pismo Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US", "NUS" lub "organ egzekucyjny") z [...].07.2024 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IAS", "DIAS" lub "organ odwoławczy") stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik US prowadzi wobec majątku strony postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. (dalej: "ZUS") tytułów wykonawczych. Przedmiotowe tytuły wykonawcze obejmują należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres 01-10/2003 r., 02-08/2004 r.; ubezpieczenie zdrowotne za okres 01-08/2003 r., 10/2003 r., 02-03/2004 r., 05-09/2004 r. oraz składek na FP i FGŚP za okres 05-10/2003 r. i 02-08/2004 r.
w łącznej kwocie należności głównej 116.403,80 zł plus należne odsetki za zwłokę naliczone na dzień wystawienia tytułów wykonawczych w łącznej wysokości 7.643,50 zł. Odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono stronie odpowiednio: 5.01.2004 r.
i 18.08.2005 r., brak potwierdzenia doręczenia tytułu wykonawczego nr [...].
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniem
z 17.04.2024 r. Naczelnik US dokonał zajęcia wynagrodzenia strony za pracę w firmie [...] Sp. z o.o. Zawiadomienie doręczono zarówno skarżącej, jak i pracodawcy 19.04.2024 r. Pismem z 22.04.2024 r. pracodawca poinformował o przyjęciu zajęcia do realizacji.
25.04.2024 r. skarżąca wniosła pismo zatytułowane "Skarga", w którym zarzuciła, że tytuły wykonawcze uległy przedawnieniu. Przedmiotowe pismo nie zostało przez stronę podpisane.
6.05.2024 r. Naczelnik US skierował zatem do strony wezwanie do usunięcia braku formalnego w postaci braku podpisu oraz do sprecyzowania żądania zawartego
w piśmie z 25.04.2024 r. Wezwanie doręczono 13.05.2024 r.
Pismem z 17.05.2024 r. (data nadania: 20.05.2024 r.) adwokat D. W., działając w imieniu skarżącej sprecyzował, że pismo z 25.04.2024 r. stanowi zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Zarzuty oparł na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. nieistnienie obowiązku z uwagi na brak doręczenia odpisów tytułów wykonawczych oraz przedawnienie obowiązku. Mając na uwadze powyższe, wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zawieszenie postępowania na podstawie art. 35 § 1 ww. ustawy. Ponadto z ostrożności procesowej wniósł o potraktowanie tego pisma jako wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów.
Pismem z 17.07.2024 r. Naczelnik US poinformował, że sprawy dotyczące tytułów wykonawczych wystawionych przed 29.07.2020 r. należy rozpatrywać według stanu prawnego obowiązującego do tej daty. W stanie prawnym obowiązującym do 29.07.2020 r. zobowiązany mógł wnieść zarzuty w terminie 7 dni od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Termin ten był terminem prekluzyjnym, a jego uchybienie powodowało bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej. Uchybienie terminowi do złożenia zarzutu powoduje, że nie mogą one zostać rozpatrzone przez organ egzekucyjny. W dalszej części, organ egzekucyjny opisał przebieg postępowania prowadzonego na postawie przedmiotowych tytułów wykonawczych oraz wyjaśnił, że należności nie uległy przedawnieniu, gdyż w sprawie zaistniały okoliczności zawieszające bieg terminu przedawnienia.
Pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na ww. pismo Naczelnika US, któremu zarzucił naruszenie przepisów postępowania:
art. 34 § 4 w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez błędne niezastosowanie oraz wydanie przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w formie bliżej niesprecyzowanego procesowo pisma, podczas gdy ustawa wymaga od organu ustosunkowania się do zarzutów w formie aktu administracyjnego, tj. postanowienia, czym jednocześnie naruszono zasadę zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej,
art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., poprzez błędne niezastosowanie oraz uznanie, że zarzuty zostały wniesione po upływie prekluzyjnego terminu, podczas gdy z pisma Wierzyciela z 27.06.2024 r. nie wynika, żeby tytuły wykonawcze zostały stronie doręczone,
art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez błędne niezastosowanie, podczas gdy brak doręczenia stronie tytułu wykonawczego powoduje, że egzekucja jest niedopuszczalna
i stanowi bezwzględną podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego,
art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez błędną wykładnię oraz przyjęcie, że poprzez doręczenie stronie upomnienia przedegzekucyjnego lub zajęcie rachunku bankowego strony bez poinformowania o tej czynności, doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, podczas gdy przez pierwszą czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek,
o której mowa w art. 24 ust. 5b ww. ustawy, należy rozumieć czynność zmierzającą bezpośrednio do wyegzekwowania zobowiązania, realizowaną w toku egzekucji,
a zatem może to być przede wszystkim wystawienie tytułu wykonawczego. Zatem np. wystawienia i doręczenia upomnienia nie można uznać za pierwszą czynność egzekucyjną skutkującą zawieszeniem biegu terminu przedawnienia należności składkowych. Dodatkowo przepis stanowi, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje wyłącznie wskutek czynności, o której dłużnik został zawiadomiony,
a contrario zatem samo podjęcie czynności egzekucyjnej, bez zawiadomienia o niej dłużnika, nie skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia.
Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania oraz na podstawie art. 35 § 1
w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej, o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.
DIAS, powołanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z 16.10.2024r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał treść tego przepisu oraz art. 18 pkt 2 u.p.e.a. Następnie omówił treść powołanego przepisu art. 134 k.p.a., który ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Przypomniał, że w realiach niniejszej sprawy pełnomocnik strony wniósł zażalenie na pismo Naczelnika US z [...].07.2024 r. nr [...], w którym organ egzekucyjny poinformował, że uchybienie terminowi do złożenia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej czynności procesowej, wobec czego nie mogą one zostać rozpatrzone merytorycznie przez organ egzekucyjny, jak również ustosunkował się do kwestii przedawnienia należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi.
Następnie, organ odwoławczy wskazując na treść art. 17 § 1 u.p.e.a. wywiódł, że zażalenie przysługuje wyłącznie na określone przez ustawodawcę rozstrzygnięcia,
a strona jest uprawniona do wniesienia zażalenia na dane postanowienie wyłącznie wtedy, gdy istnieje wyraźny przepis ustawy egzekucyjnej lub Kodeksu postępowania administracyjnego, który dopuszczałby możliwość wniesienia zażalenia. Prawo wniesienia zażalenia musi wynikać obiektywnie z normy prawnej, która takie prawo przewiduje, a uprawnienia tego nie można domniemywać. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują organy administracji, lecz przepisy prawa, które te organy powinny prawidłowo stosować.
DIAS wskazał nadto na treść art. 124 k.p.a. argumentując, że z akt sprawy wynika, że wystosowane przez Naczelnika US pismo z [...].07.2024 r. nr [...] nie jest aktem administracyjnym, tj. postanowieniem. Nie zawiera ono bowiem walorów oraz budowy orzeczenia, o którym mowa w art. 124 k.p.a. Brak jest w nim zarówno podstawy prawnej, jak również pouczenia o środkach zaskarżenia. Jest jedynie pismem informacyjnym, w którym organ egzekucyjny przedstawił swoje stanowisko w sprawie wniesionego przez stronę 25.04.2024 r. pisma, uzupełnionego przez pełnomocnika pismem z 17.05.2024 r. Skoro ww. pismo organu egzekucyjnego nie ma formy postanowienia, to cyt.: (...) brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie organ wydał postanowienie. Postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego załatwiają szczególne kwestie wynikające w toku postępowania. Nie można zaś zrównywać udzielenia informacji i wyjaśnień z wydaniem rozstrzygnięcia.
Ustawodawca w obowiązujących przepisach prawa, tj. zarówno ustawie
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i Kodeksie postępowania administracyjnego, nie przewidział możliwości wnoszenia środków odwoławczych,
w tym również zażaleń, od pism informacyjnych wysyłanych do strony w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skoro brak jest normy prawa, która dopuszczałaby możliwość wniesienia zażalenia na pismo informacyjne, organ odwoławczy nie może przyznać zobowiązanemu więcej praw, niż to wynika z ustawy
i usankcjonować nieistniejących zasad zaskarżenia. Powyższe oznacza, że wniesienie zażalenia na pismo informacyjne jest nieusankcjonowanie prawnie, a tym samym niedopuszczalne.
Dyrektor IAS zauważył ponadto, że pismo strony wniesione 25.04.2024 r. wszczynające postępowanie w sprawie, zawierało brak formalny w postaci braku podpisu. Powyższy brak nie został uzupełniony. W wyniku wezwania organu egzekucyjnego z 6.05.2024 r. do usunięcia ww. braku oraz sprecyzowania treści żądania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania, pełnomocnik strony pismem z 17.05.2024 r. sprecyzował jedynie, że podanie złożone osobiście przez skarżącą stanowiło zarzuty.
Nie został natomiast uzupełniony brak formalny pierwotnego podania, wszczynającego postępowanie w sprawie. W konsekwencji pismo strony wniesione 25.04.2024 r. nie wywołało skutków prawnych i nie podlegało rozpatrzeniu w żadnym
z trybów uregulowanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub Kodeksie postępowania administracyjnego. Zatem organ egzekucyjny winien był na mocy 64 § 2 k.p.a. pozostawić podanie bez rozpoznania, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu z 6.05.2024 r.
Z tych względów organ odwoławczy zastosował treść art. 134 k.p.a. i stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia.
Skarżąca działaniem pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik strony postawił zarzuty:
- naruszenia przepisów postępowania, przyjętych za podstawę orzeczenia, mające istotny wpływ na jego treść tj. art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art 18 pkt 2 u.p.e.a. przez błędne zastosowanie oraz wydanie postanowienia
w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, podczas gdy zażalenie w niniejszej sprawie jest prawnie dopuszczalne, gdyż Naczelnik US rozstrzygnął w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów od tytułu wykonawczego, co zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. winno nastąpić w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie;
- naruszenie przepisów postępowania, przyjętych za podstawę orzeczenia, mające istotny wpływ na jego treść tj. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 61a k.p.a. w zw. z art. 34 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. poprzez uchylenie się Dyrektora IAS od wydania merytorycznego orzeczenia
w postępowaniu odwoławczym oraz powielenia ustaleń dokonanych przez organ
I instancji, pomimo ich wadliwości w zakresie postępowania administracyjnego, tj.: zaakceptowania wydania przez Naczelnika US rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w formie bliżej niesprecyzowanego procesowo pisma, podczas gdy ustawa wymaga od organu ustosunkowania się do zarzutów w formie aktu administracyjnego, tj. postanowienia, czym jednocześnie naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania oraz zasadę zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej;
- naruszenie przepisów postępowania, przyjętych za podstawę orzeczenia, mające istotny wpływ na jego treść tj. art. 64 § 2 k.p.a. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. poprzez błędne zastosowanie oraz przyjęcie, że w przypadku wezwania strony do uzupełnienia pisma poprzez złożenie podpisu, pismo podpisane przez pełnomocnika strony, a nie bezpośrednio przez stronę dotknięte jest brakami formalnymi, podczas gdy: złożenie podania oraz jego uzupełnienie nie są czynnościami procesowymi o charakterze osobistym, a zatem za stronę czynności procesowej może dokonać pełnomocnik oraz zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, zaś do rzeczonego pisma zostało dołączone pełnomocnictwo.
Z uwagi na powyższe zarzuty pełnomocnik strony wystąpił o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również na podstawie art. 23 § 6 u.p.e.a.
o wstrzymanie czynności egzekucyjnej, tj. egzekucji z wynagrodzenia za pracę stosowanej na podstawie zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę
z [...].04.2024 r. nr zawiadomienia: [...]., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji
z [...].07.2024r., znak: [...] zwanego wadliwie pismem informacyjnym oraz o wstrzymanie wykonania zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia [...].04.2024 r., nr zawiadomienia: [...].
Jednocześnie, w zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, wniósł
o przeprowadzenie dowodu z dokumentów:
harmonogramu spłaty kredytu (4 k.);
zaświadczenia o zarobkach (2 k.);
na fakt sytuacji majątkowej skarżącej, zasadności wstrzymania czynności egzekucyjnej albo wstrzymania wykonalności tytułu wykonawczego.
W odpowiedzi na skargę, DIAS wystąpił o jej oddalenie wywodząc, jak
w zaskarżonym postanowieniu.
W piśmie procesowym z 27.11.2024r. (wpływ do Sądu 29.01.25r.) pełnomocnik strony wniósł replikę do argumentacji DIAS podniesionej w odpowiedzi na skargę. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie podnosząc, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności powodujące stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego zażalenia. Stanowisko DIAS jest zatem sprzeczne z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, które mają odpowiednie zastosowanie w egzekucji administracyjnej, to jest zasady pogłębiania zaufania do administracji publicznej, zasady dwuinstancyjności oraz zasady praworządności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sprawowana jest w oparciu
o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia według tak określonych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób uzasadniający jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Przypomnieć wypada, iż w sprawie zostało zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia w prowadzonym wobec majątku skarżącej postępowaniu egzekucyjnym. Organ odwoławczy uznał, iż w sprawie znajduje zastosowanie art. 134 k.p.a., albowiem pismo Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R.z dnia [...].07.2024 r. nie jest postanowieniem, ale pismem informacyjnym, na które nie przysługuje zażalenie. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż pismo skarżącej wszczynające postępowanie w sprawie zawierało brak formalny w postaci braku podpisu, który nie został uzupełniony, mimo wezwania.
Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, zażalenie
w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, albowiem Naczelnik US rozstrzygnął
w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, co powinno nastąpić w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Organ odwoławczy uchylił się od wydania merytorycznego orzeczenia
w postępowaniu odwoławczym, akceptując wydanie przez Naczelnika US rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w formie bliżej niesprecyzowanego procesowo pisma. Zdaniem autora skargi, błędne jest stwierdzenie, że w przypadku wezwania strony do uzupełnienia pisma poprzez złożenie podpisu, pismo podpisane przez pełnomocnika strony, a nie bezpośrednio przez stronę dotknięte jest brakami formalnymi.
Odnosząc się do tak zakreślonego zakresu sporu, wskazać należy, iż zgodnie
z art. 17 § 1 u.p.e.a., o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko
w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie,
w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. W myśl art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej: 1) do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy, 2) w postępowaniu egzekucyjnym - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Zastosowanie w sprawie znajduje zatem z art. 124 k.p.a. Zgodnie z art. 124 § 1 k.p.a., postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia
i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. W myśl art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.
Z art. 17 u.p.e.a. wynika zatem, iż zażalenie przysługuje na postanowienia, wskazane przez ustawodawcę w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub w kodeksie postępowania administracyjnego, to jest rozstrzygnięcia, które posiadają cechy, o których mowa w art. 124 k.p.a.
Wobec tego, dla rozstrzygnięcia czy organ odwoławczy zasadnie uznał zażalenie za niedopuszczalne, konieczne jest dokonanie oceny, czy pismo Naczelnika US z dnia 17.07.2024 r., od którego wniesiono zażalenie jest postanowieniem. Zdaniem Sądu
w tej mierze należy podzielić stanowisko organu odwoławczego. Brak jest bowiem podstaw do uznania, że pismo to jest postanowieniem. Nie zawiera ono bowiem elementów, o których mowa w art. 124 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W szczególności nie zawiera podstawy prawnej ani rozstrzygnięcia. Jest ono jedynie pismem informacyjnym, wystosowanym w odpowiedzi na pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 17 maja 2024 r., nadesłanym w odpowiedzi na wezwanie Naczelnika US do uzupełnienia braków formalnych pisma skarżącej, które do organu egzekucyjnego wpłynęło w dniu 26 kwietnia 2024 r. Pismo to, jako nie stanowiące postanowienia nie podlega zatem zaskarżeniu zażaleniem. Wniesione zażalenie trafnie zostało zatem uznane za niedopuszczalne. Art. 134 k.p.a. został zastosowany prawidłowo. Zgodnie
z jego treścią organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia nie pozwala organowi odwoławczemu na dokonywanie merytorycznego rozpoznania sprawy. Tym samym brak jest podstaw do podzielenia argumentacji skargi zmierzającej do wykazania uchylenia się przez organ odwoławczy od wydania merytorycznego rozstrzygnięcia i naruszenia wskazanych odnośnie powyższego zarzutu przepisów prawa. Z tych względów brak jest także podstaw do dokonywania merytorycznej oceny wniesionego zażalenia i uzupełnienia postępowania dowodowego, w tym o dowody wskazane w skardze.
Zauważyć jednocześnie wypada, iż pismo pełnomocnika skarżącej z dnia
17 maja 2024 r., zatytułowane: "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", zostało wniesione w wykonaniu wezwania organu egzekucyjnego do usunięcia braków formalnych pisma wszczynającego postępowanie w sprawie. Wskazać także wypada, iż skarżąca wniosła pismo zatytułowane "Skarga", które wpłynęło do organu egzekucyjnego w dniu 26 kwietnia 2024 r., i które nie zostało podpisane. Pismem z dnia 6 maja 2024 r. organ egzekucyjny wezwał skarżącą do uzupełnienia podpisu oraz sprecyzowania pisma w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Jednocześnie pouczył skarżącą, iż w przypadku nieuzupełnienia podpisu
w wyznaczonym terminie, pismo skarżącej zostanie pozostawione bez rozpatrzenia, zaś niesprecyzowanie treści żądania w wyznaczonym terminie spowoduje potraktowanie pisma jako skargi na czynność egzekucyjną. Powyższe wezwanie zostało skarżącej doręczone w dniu 13 maja 2024 r. i pismem z dnia 17 maja 2024 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 20 maja 2024 r. skarżąca działaniem pełnomocnika sprecyzowała swoje żądania. Pismo, które wpłynęło do organu egzekucyjnego w dniu 26 kwietnia 2024 r. nie zostało jednak podpisane. Dokonywanie oceny zasadności argumentacji skargi czy zasadne jest przyjęcie przez organ odwoławczy, że nie został uzupełniony brak formalny pisma wszczynającego postępowanie w sprawie i zastosowanie w sprawie znajduje art. 64 § 2 k.p.a. wykracza poza ramy niniejszej sprawy. W sprawie tej ocenie podlega jedynie, czy pismo Naczelnika US z dnia [...] lipca 2024 r. stanowi postanowienie i czy w związku z tym stronie przysługuje na nie zażalenie. Zgodnie z art. 64 § 1 k.p.a., jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy organ egzekucyjny doręczając skarżącej wezwanie do usunięcia braków oraz sprecyzowania żądania
z dnia 6 maja 2024 r. zastosował treść art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt I GSK 485/07 pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Natomiast, jeżeli w ocenie składającego wniosek jego wniosek spełnił kryterium kompletności, może on złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie.
Z tych względów zdaniem Sądu skarga w niniejszej sprawie, jako nie zawierająca uzasadnionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.
Z uwagi na powyższe orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.