VIII SA/Wa 906/24

VIII SA/Wa 906/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Owsińska-Gwiazda /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Mazur
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 79 ust. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200 i art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7 w zw. z art. 77 par. 1 i art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 28 października 2024 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z 1 września 2024 r. znak: [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego Z. F. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z 28.10.2024 r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. po rozpoznaniu odwołania Z. F. (dalej: Skarżący) od decyzji Starosty S. z 1.09.2024 r. odmawiającej wyrejestrowania pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...], nr VIN [...] stanowiącego własność Z. K. F. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzje wydano w oparciu o następujące ustalenia:
W dniu 21.08.2024 r. do Starosty S. wpłynął wniosek Skarżącego o wyrejestrowanie w/w pojazdu marki [...] z powodu jego przepadku. Do wniosku Skarżący załączył dowód rejestracyjny przedmiotowego samochodu wydany przez Starostę S. oraz tłumaczenie przysięgłe odpisu z protokołu sądowego wyroku z dnia 14.03.2024 r. sygnatura akt sądowych [...] Sądu w R. (Dania). W wyroku orzeczono m. in. przepadek w/w samochodu osobowego Skarżącego na polskich tablicach rejestracyjnych o numerze jw. i numerze VIN jw. Organ I instancji wskazaną wyżej decyzją z 1.09.2024 r. odmówił Skarżącemu wyrejestrowania w/w pojazdu marki [...]. Oceniając wniosek jako niezasadny organ pierwszoinstancyjny powołał art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym podnosząc, iż nie zostało wykazane spełnienie którejkolwiek z przewidzianych w nim przesłanek wyrejestrowania w/w pojazdu.
Utrzymując w mocy kwestionowaną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 79 ust. 1 cyt. ustawy i wskazało, że ustawa nie przewiduje wyrejestrowania pojazdu w sytuacji jaka ma Skarżący. Podniosło, że ustanowiona w art. 6 kpa zasada praworządności zgodnie z która organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza ze mogą podejmować tylko takie czynności na które zezwalają im przepisy prawa (tu: ustawa). Wyrejestrowanie pojazdu Skarżącego byłoby sprzeczne z ustawą, gdyż nie przewiduje ona wyrejestrowania pojazdu w przypadku jaki ma Skarżący, zatem brak jest podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku strony o wyrejestrowanie. Kolegium stwierdziło, ze stanowisko organu I instancji jest prawidłowe i dlatego utrzymało w mocy zaskarżona decyzję.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję SKO Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie
- art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż trwała i zupełna utrata pojazdu następuje tylko wtedy gdy dojdzie do unicestwienia pojazdu i jego nieodwracalnego zniszczenia nie zaś gdy dojdzie do konfiskaty mienia, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu w okolicznościach sprawy powinna prowadzić do wniosku, że konfiskata mienia również prowadzi do trwałej i zupełnej utraty pojazdu, a tym samym wystąpiła przesłanka do jego wyrejestrowania;
- art. 79 ust. 1 pkt 3 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu, że wywóz pojazdu z kraju stanowi przesłankę do wyrejestrowania pojazdu, niezależnie od podstawy prawnej żądania wskazanej przez wnioskodawcę;
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, polegającym na niepoddaniu jakiejkolwiek analizie zawartego we wniosku o wyrejestrowanie dowodu w postaci tłumaczenia przysięgłego zagranicznego (duńskiego) odpisu z protokołu sądowego wyroku z dnia 14.03.2024 r. zgodnie z treścią którego doszło do utraty pojazdu.
Podniósł, że przepadek pojazdu orzeczony w/w wyrokiem sądu pozbawił go prawa dysponowania w/w pojazdem i prawa własności, zatem niedopuszczalna jest sytuacja odmowy wyrejestrowania pojazdu.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy, które legły u podstaw wydania skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje :
Podstawę materialnoprawną żądania wnioskodawcy stanowi przepis art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z powołanym przepisem pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku :
1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;
2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania;
3) wywozu pojazdu z kraju, gdy pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę;
4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;
5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności;
6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie.
7) wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa odpowiednio w art. 41 rozporządzenia 167/2013, art. 46 rozporządzenia 168/2013 albo art. 51 rozporządzenia 2018/858.
Zgodnie z ust. 1a w przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 3, pojazd podlega wyrejestrowaniu na wniosek właściciela pojazdu będącego zbywcą albo nabywcą pojazdu wywożonego za granicę.
Skarżący podstawy swojego żądania upatruje w punkcie 5) powołanego przepisu. W ocenie Sądu, przepis ten podstawy prawnej do wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu nie stanowi. Wynika z niego, że przesłankami wyrejestrowania są trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu przy jednoczesnym braku zmiany w zakresie prawa własności. O ile nie budzi żadnych wątpliwości, że Skarżący wobec orzeczenia przepadku przedmiotowego samochodu i pozostawienia go na terytorium Danii trwale i zupełnie utracił jego posiadanie, to jednak Skarżący wobec orzeczenia przepadku utracił również własność tego pojazdu, doszło więc do zmiany w zakresie prawa własności co wyklucza możliwość wyrejestrowania samochodu w oparciu o wskazany przepis.
Wskazać jednak należy, że opisany stan faktyczny wyczerpuje przesłanki do wyrejestrowania samochodu w oparciu o przepis art. 79 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. Przewiduje on możliwość wyrejestrowania samochodu w przypadku wywozu pojazdu z kraju, jeżeli został on zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę. W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przedmiotowy samochód został wywieziony za granicę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisko, że ustawodawca używając określenia "zbyty za granicę" miał nie tylko na myśli przeniesienie własności pojazdu w drodze umowy kupna-sprzedaży ale również każdą utratę prawa własności. Także w drodze orzeczenia przepadku (konfiskaty) przez właściwy organu państwa obcego. Inna interpretacja tego przepisu prowadziłaby do paradoksalnej sytuacji, że będący przedmiotem przepadku (konfiskaty) za granicą pojazd nie mógłby być wyrejestrowany na terenie naszego kraju, mimo że jego właściciel utracił jego własność na rzecz podmiotu zagranicznego (vide: wyrok WSA w Rzeszowie sygn. akt. II SA/Rz 658/08, WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 187/24).
Zauważyć również należy, iż tak jak zasadnie zarzuca skarga organy obu instancji wydały decyzje z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa bowiem nie dokonały jakiejkolwiek analizy załączonego do wniosku o wyrejestrowanie dowodu w postaci tłumaczenia przysięgłego zagranicznego (duńskiego) odpisu z protokołu sądowego wyroku z dnia 14.03.2024 r. sygnatura akt sądowych [...] Sądu w R. zgodnie z treścią którego doszło do przepadku pojazdu, ograniczając się jedynie do przytoczenia treści mającego w sprawie zastosowanie przepisu.
Rozpoznając sprawę ponownie organy zobligowane będą do wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu, zgodnie z wnioskiem Skarżącego.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.
Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 200, 205 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę (200 zł) składa się uiszczony wpis.