VIII SA/Wa 9/25

VIII SA/Wa 9/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/
Iwona Szymanowicz-Nowak
Justyna Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2022 poz 1510
art. 235
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy
Dz.U. 2022 poz 1836
par. 4 ust. 1, par. 5, par. 6 ust. 1,  par. 7 ust. 1, par. 8 ust. 1 i ust. 2
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję [...]Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja M. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Nr [...]z 21.10.2024 r., po rozpatrzeniu odwołania K.Ł.(dalej: Skarżący), od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. [...]. W.z 26.08.2024 r. o braku podstaw do stwierdzenia u K.Ł.choroby zawodowej: [...] i [...], wymienionej w pozycji 22.3 wykazu chorób zawodowych. W/w decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję PPIS w m. [...] W..
W uzasadnieniu decyzji MPWIS wskazał, że w dniu 03.02.2022 r. do siedziby Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w m. [...]. W.wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej od [...] S.A. Oddział Kolejowa Medycyna Pracy Kolejowy Zakład Medycyny Pracy Punkt Pobrań Profilaktycznych w B.P.. PPIS pismami z 11.02.2022 r. i 30.03.2022 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej, przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a następnie pismem z 20.06.2022 r. przekazał do M. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W. skierowanie na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wraz z kartami oceny narażenia zawodowego. Jednostka orzecznicza I stopnia 01.02.2023 r. wydała orzeczenie lekarskie Nr [...]o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej: [...] - [...] i [...]. Wobec wniosku o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce badawczo - rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy, sprawa choroby zawodowej była rozpatrywana przez Instytut Medycyny Pracy w Ł.. Powyższa jednostka orzecznicza II stopnia w dniu 22.04.2023 r., podtrzymała stanowisko M. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W. i wydała orzeczenie lekarskie nr [...]o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej, wymienionej w pozycji 22.3 wykazu chorób zawodowych.
PPIS w m.[...]. W.pismem z 30.01.2024 r. zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie choroby zawodowej oraz poinformował o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, zgłoszenia ewentualnych żądań. Skarżący zwrócił się o zobowiązanie jednostki orzeczniczej do wykonania u Skarżącego badań: próby białej plamy, próby [...], próby uciskowej oraz badania przewodnictwa nerwowego w zakresie nerwu pośrodkowego, promieniowego, łokciowego (badanie elektroneurograficzne - EneG). Ponadto wniósł o zwrócenie się do lekarza o dodatkowe uzasadnienie orzeczenia lekarskiego ewentualnie o wystąpienie do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację tub podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia tego materiału. PPIS zwrócił się pismem z 24.06.2024 r. do lnstytutu Medycyny Pracy w Ł. z prośbą o dodatkowe wyjaśnienia czy orzeczenie lekarskie [...]o braku podstaw do rozpoznania ww. choroby zawodowej u Skarżącego oparto na diagnostyce wyczerpującej wszystkie metody dedykowane dla schorzenia wymienionego w pozycji 22.3 wykazu chorób zawodowych i w załączeniu przekazał pismo z dnia 17.06.2024 r. W odpowiedzi z 25.07.2024 r. jednostka orzecznicza II stopnia dokonała szczegółowych wyjaśnień w/w kwestii i podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W/w decyzją z 26.08. 2024 r. I instancji orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej: [...] [...] i [...].
W odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem przeprowadzenia dowodu z opinii odpowiedniego instytutu biegłych spoza właściwości dotychczasowych orzeczników. Zarzucił naruszenie art.75 § 1, 77 k.p.a. w zw. § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych; § 4, 6, 7, 8 pkt 3 ust. 1 w/w rozporządzenia, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto zarzucił niewykonanie badań próby białej plamy, próby [...], próby uciskowej oraz badania przewodnictwa nerwowego w zakresie nerwu pośrodkowego, promieniowego, łokciowego (badanie elektroneurograficzne - EneG).
Rozpoznając sprawę w wyniku odwołania organ II instancji utrzymał w mocy decyzję PPIS. MPWIS przytoczył definicję choroby zawodowej z art. 2351kp i wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione dwie przesłanki: rozpoznana choroba musi być wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy po zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego potwierdzą, że ma ona związek z wykonywaną pracą. Wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych jedynym właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art.9 ust.3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych ( § 5 rozporządzenia); nadto, iż lekarz właściwy do orzekania w sprawie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 rozporządzenia); decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Podniósł, że orzeczenie lekarskie stanowi kluczowy dowód w toku postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej.
Analiza akt wskazuje zdaniem organu, ze Skarżący pracował w narażeniu na drgania mechaniczne ogólne podczas zatrudnienia w:
- [...] Lokomotywownia Pozaklasowa [...] ul. P., [...] S-K.(obecnie [...]C. S.A. W. Zakład Spółki), w okresie od
02.09.1974 r. do 18.06.1991 r. na stanowisku: uczeń nauki zawodu, rzemieślnik, pomocnik maszynisty elektrycznych pojazdów trakcyjnych;
-Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w R. ul. J. A., [...] R. (obecnie M. Szpital Specjalistyczny Sp. z o.o.), w okresie od 01.08.2003 r. do 31.07.2011r. na stanowisku kierowcy;
-"[...]I." S.A. Zakład Centralny w W. ul. J. C., [...] W. w okresie od 01.08.2012 r do 31.10.2014 r. na stanowisku pomocnik maszynisty pojazdu trakcyjnego;
-[...]. Spółka Akcyjna Centralny Zarząd, Spółki ul. P., [...]W.,
w okresie od 01.11.2014 r. - do chwili obecnej na stanowisku maszynista pojazdów trakcyjnych.
Wskazał, ze zgromadzona dokumentacja świadczy o analizie narażenia zawodowego Zainteresowanego dokonanej w oparciu o informacje uzyskane od stron postępowania tj. Skarżącego oraz pracodawców, która była znana jednostkom orzeczniczym. Sprawa podejrzenia choroby zawodowej u Skarżącego była dwukrotnie rozpatrywana przez uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki orzecznicze (M.Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W.oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł.), które przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi. W/w jednostki orzecznicze I i II stopnia jednomyślnie orzekły brak podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej: [...] Organ wskazał, iż w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego Nr [...]r. z 01.02.2023 r. M. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W.wskazano, że w wyniku postępowania diagnostyczno-orzeczniczego w Poradni Chorób Zawodowych, konsultacji neurologicznej (wraz z wynikiem badania termometrii skórnej z próbą oziębieniową i czucia [...]) oraz ortopedycznej nie stwierdzono cech dających podstawy do rozpoznania choroby zawodowej [...]. Ocena aktualnie wykonanych badań RTG stawów rąk, nadgarstków i łokciowych nie wvkazała zmian typowych dla [...]
Stwierdził, że rozpatrujący sprawę Instytut Medycyny Pracy w Ł. w ostatecznym orzeczeniu lekarskim Nr [...]z 22.04.2023 r. wskazał, iż stwierdzone w palestezjometrii zaburzenia czucia [...] w zakresie obu rąk i wydłużony czas odnowy temperatury palców po oziębieniu, wobec ujemnego wyniku próby uciskowej, nie mogą byt wiązane z obrazem [...]. U Skarżącego nie występowały zmiany chorobowe pod postacią napadowego blednięcia palców (objawu [...]) wskutek zaburzeń krążenia krwi w palcach rąk, które są charakterystyczne dla naczyniowej postaci [...]. W aktualnych badaniach radiologicznych kończyn górnych nie stwierdzono zmian radiologicznych charakterystycznych dla postaci [...].
Organ II instancji wskazał, że w związku z zastrzeżeniami Skarżącego do zebranego materiału dowodowego, kwestionowaniem orzeczenia lekarskiego, wnioskowaniem o dalszą diagnostykę PPIS wystosował pismo do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o ustosunkowanie się do w/w uwag. Jednostka orzecznicza II stopnia podtrzymała dotychczasowe stanowisko wyjaśniając, że do obligatoryjnych badań pomocniczych w diagnostyce postaci naczyniowo-nerwowej [...] należy próba oziębienia z termometrią skórna i próba uciskową, natomiast do oceny występowania zmian kostnych wykonywane są badania RTG rąk, nadgarstków i stawów łokciowych. Wskazała, ze w procesie diagnostyczno-orzeczniczym Skarżącego oprócz informacji dotyczących oceny narażenia zawodowego uwzględniono całość dokumentacji medycznej tj. dane z wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej dotyczącej przebiegu klinicznego choroby oraz wyniki wszelkich przeprowadzonych badań diagnostycznych. W ocenie MPWIS w sprawie niniejszej zebrano pełen materiał dowodowy. Orzeczenia lekarskie są spójne, rzetelne i logiczne, a treści zawarte w orzeczeniach lekarskich jak i opinii uzupełniającej Instytutu Medycyny Pracy nie są sprzeczne z zebrana dokumentacją i wyjaśniają szczegółowo przyczyny braku stwierdzenia choroby zawodowej u Skarżącego, dlatego nie ma podstaw do ponownego wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podejmowanie innych czynności o co wnosi Skarżący. Wskazał, iż Instytut Medycyny Pracy w ramach weryfikacji orzeczenia lekarskiego nie przeprowadził dodatkowych badań lekarskich, gdyż jak wynika z wyjaśnień tej jednostki nie było takiej potrzeby. Dodatkowo zgodne stanowisko jednostek orzeczniczych świadczy o ich wiarygodności i obiektywizmie wydanych opinii lekarskich.
MPWIS wskazał, że analiza dokumentacji lekarsko-medycznej pracownika pod katem ewentualnej zawodowej etiologii schorzenia należy wyłącznie do kompetencji lekarzy orzeczników, którzy jako specjaliści medycyny pracy, posiadają wiedzę, kwalifikacje i kompetencje, do oceny wpływu czynników szkodliwych, w tym drgań mechanicznych na organizm ludzki, co może skutkować powstaniem [...]. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi. Orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany i nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organ odwoławczy nie znajdując przeciwdowodów, które
mogłyby wydane w niniejszej sprawie orzeczenia podważyć uznał, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia Skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich.
Organ wyjaśnił, iż rozpoznawanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii upoważnionych do orzekania w zakresie chorób zawodowych jednostek orzeczniczych zgodnie z § 5 rozporządzenia. W przypadku Skarżącego, w myśl ww. rozporządzenia właściwymi jednostkami orzeczniczymi I stopnia są poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy oraz kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych), przy czym właściwość jednostki orzeczniczej ustala się według: miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika, gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tym miejscu, a w przypadku braku takiej możliwości - według miejsca, na terenie którego było ostatnie narażenie zawodowe; aktualnego miejsca zamieszkania pracownika, w przypadku gdy pracownik zamieszkuje w innym województwie niż była wykonywana praca w narażeniu zawodowym. Sprawa Skarżącego trafiła do jednostki orzeczniczej, która spełnia ww. kryteria. Natomiast jednostką orzeczniczą II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia jest instytut badawczy w dziedzinie medycyny pracy tj. Instytut Medycyny Pracy w Ł.. W świetle powyższego zdaniem organu II instancji nie ma podstaw prawnych do przeprowadzenia dowodu z opinii odpowiedniego instytutu biegłych spoza właściwości dotychczasowych orzeczników, o co wnioskował Skarżący. Organ wskazał też, że Skarżący podczas zatrudnienia w [...]Lokomotywownia Pozaklasowa S. K., Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w R., "[...]I." S.A. Zakład Centralny w W.oraz w [...]C. Spółka Akcyjna CZS w W. pracował w narażeniu na drgania mechaniczne ogólne, ale nie ma to wpływu na meritum sprawy ponieważ jednostki orzecznicze I i II stopnia nie rozpoznały u Skarżącego jednostki chorobowej z wykazu chorób zawodowych, a opinia Odwołującego, który nie posiada wiedzy specjalistycznej nie może być traktowana jako kontrargument dla opinii medycznej lekarzy specjalistów zatrudnionych w jednostkach diagnostyczno-orzeczniczych uprawnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych.
Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia Pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż faktycznie organ I instancji doręczył decyzję z 26.08.2024r. Skarżącemu pomimo, iż ten ustanowił pełnomocnika. Doręczenie decyzji pełnomocnikowi nastąpiło pismem z 6.09.2024 r., pełnomocnik Skarżącego w następstwie otrzymania decyzji wniósł w terminie odwołanie, nie ma zatem podstaw by uznać, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego, a wadliwość doręczenia nie spowodowała dla Strony ujemnych konsekwencji.
W skardze Skarżący zarzucił naruszenie:
a) art. 2351 i art. 2352 kodeksu pracy (dalej: k.p.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące dojściem do błędnego wniosku, jakoby Skarżący, nie cierpi na chorobę zawodową o nazwie: [...], o której mowa w wykazie chorób zawodowych, pod poz. 22.3 - podczas gdy takie twierdzenie, zostało wskazane wyłącznie przez pryzmat ówcześnie wydawanych rozstrzygnięć w tym zakresie, jednakże bez wykonania wszystkich potrzebnych badań, które nie pozostawały irrelewantne w odniesieniu do pełnej diagnostyki w/w choroby wykrytej u K.Ł., wskutek świadczonej przez niego przed laty pracy bezpośrednio związanej z występowaniem tego schorzenia u maszynistów oraz objawami na które cierpi Skarżący;
b) § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące brakiem podstaw do wydania decyzji, stwierdzającej istnienie u K.Ł., choroby zawodowej o nazwie jw., podczas gdy niepełna diagnostyka w zakresie stwierdzenia, czy takowa choroba u Skarżącego występuje, w tym pomimo wniosków o jej przeprowadzenie w postępowaniu – nie mogła per se doprowadzić Organu, który wydal zaskarżoną decyzję, do przekonania o braku istnienia w/w choroby;
c) art. 75 § 1 k.p.a., 77 k.p.a. w zw. z § 8 Rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji - oparcie ówcześnie zaskarżonej decyzji wyłącznie na orzeczeniu lekarskim nr [...]o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Instytut Medycyny Pracy, dodatkowych wyjaśnień Instytutu z dn. 25 lipca 2024 roku oraz oceny narażenia zawodowego - podczas gdy decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika, a w przypadku gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, jest niewystarczający do wydania decyzji, można żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału, a zatem w sprawie niniejszej, nie wykorzystano do weryfikacji całościowo materiału dowodowego, jak również nie przeprowadzono w całości postępowania dowodowego - nie zwrócono się do pozostałych Instytucji o doprecyzowanie wątpliwości, dodatkowe informacje o Odwołującym się, co per se nie może przesądzać o słuszności wydanej wówczas, decyzji, w sposób korespondujący z faktem pełnej weryfikacji sprawy, w rozumieniu przepisów k.p.a.
d) art. 75 § 1 k.p.a., 77 k.p.a. w zw. z § 8 cyt. Rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji - oparcie wówczas zaskarżonej decyzji (co zresztą zostało wskazane przez sam Organ we wstępie uzasadnienia ówczesnej decyzji), o fragmenty uzasadnień: orzeczenia lekarskiego, wydanego przez 1) M. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P., oddz. w W.; 2) orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. N. w Ł.; 3) odpowiedzi Instytutu Medycyny Pracy - podczas gdy powołano wyłącznie lakoniczne, wybrane fragmenty z tychże dokumentów, a nadto - w sposób wysoce wybiórczy, niemogący zostać uznanym za dogłębne, szczegółowe, a nade wszystko rzetelne ustalenie stanu faktycznego zakresie narażenia K.Ł.na prognozowaną jemu, chorobę zawodową, na co odwołujący się przedłożył szereg dokumentów w toku postępowania administracyjnego, które winny zostać całościowo i holistycznie zweryfikowane przez Organ, nie zaś - walor dowodowy ich umniejszany - przez wybrane, zaaprobowane przez organ, fragmenty wydanych orzeczeń przez lnstytucje, o których mowa wyżej
e) § 4 i 6 w/w Rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wykonania badań: próby białej plamy, próby [...], próby uciskowej oraz badania przewodnictwa nerwowego w zakresie nerwu pośrodkowego, promieniowego, łokciowego (badanie elektroneurograficzne - EneG) – podczas gdy są to relewantne badania z punktu widzenia oceny stopnia czucia nerwowego, w przedmiotowej sprawie, mające niezwykle istotne znaczenie w zakresie dokonania najbardziej obiektywnego zweryfikowania sytuacji zdrowotnej Odwołującego się, a finalnie wydania decyzji w oparciu o całościowo zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne, a nadto mając na uwadze fakt, ze pełnomocnik Skarżącego wnioskował o wykonanie w/w badań
f) § 7 w/w Rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i niezwrócenie się - w ślad za
wnioskiem zawartym w treści pisma pełnomocnika K.Ł.– o wystąpienie przez Państwowego Inspektora Sanitarnego do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjęcie czynności, niezbędnych do uzupełnienia tego materiału – podczas gdy działania powyższe, były istotne w zakresie wydania decyzji w oparciu o całokształt materiału dowodowego, na którym winno zostać oparte prowadzone niniejsze postępowanie, aby było merytorycznie rozstrzygnięte;
g) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, powołując odpowiedni przepis z Kodeksu pracy, statuujący o definicji choroby zawodowej i wskazując na literalne brzmienie (i przesłanki zaistnienia choroby), przy jednoczesnym zanegowaniu istnienia choroby zawodowej u K.Ł.- Organ sam przyznał, że za chorobę zawodową należy rozumieć taką chorobę, gdy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy – co zaś bezpośrednio odnosi się do Odwołującego (pracował w szkodliwych warunkach, jak i w warunkach narażenia - fakt niezakwestionowany przez Organ), a co nie zostało dostatecznie zweryfikowane (vide: jakkolwiek w toku prowadzonego postępowania nie wykluczono wysokiego prawdopodobieństwa działania czynników, implikujących powstanie choroby zawodowej), co należy tłumaczyć niedostatecznym zweryfikowaniem sytuacji pracowniczej i chorobowej Odwołującego się lub pominiecie tej okoliczności jako występującej przy orzekaniu;
h) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (rażące naruszenie prawa), skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych, że w realiach niniejszego postępowania, nie doszło do powstania choroby zawodowej u K.Ł. podczas gdy już z treści samego uzasadnienia zaskarżonej decyzji explicite wynika, że Organ z jednej strony neguje fakt narażenia na [...] – z drugiej zaś fakt ten przyznaje (myląc terminologie drgań mechanicznych i [...] wyjaśnioną kompleksowo w aktach sprawy), czemu w konsekwencji nie można dać pożądanej aprobaty w zakresie prawidłowych ustaleń faktycznych, jakoby w świetle zgromadzonego materiału dowodowego – Odwołujący się nie był obarczony choroba zawodową co skutkowało przyjęciem zaskarżonej decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej;
i) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (rażące naruszenie prawa), skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych, że w realiach niniejszego postępowania, nie doszło do powstania choroby zawodowej u K.Ł. podczas gdy już z treści samego uzasadnienia zaskarżonej decyzji explicite wynika czas narażenia na stanowiskach pracy piastowanych w toku okresu podejmowania zatrudnienia, a nadto czas narażenia wskazywany przez samego Odwołującego się który pozwala na dojście do co najmniej przekonania, iż in formacje te winny wywołać w organie prowadzącym postępowanie uzasadniona potrzebę rozszerzenia weryfikacji o czas potrzebny do przepracowania na stanowisku jaki piastował Odwołujący się z czasem ekspozycji na narażenie na czynnik szkodliwy dla zdrowia, a następnie komparycje powyższego i wyciągniecie stosownych po temu wniosków – czego w przedmiotowym postepowaniu nie dokonano
j) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (rażące naruszenie prawa), skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym pismo z 25.07.2024 r. stanowiące odpowiedź na zgłoszone przez pełnomocnika uchybienia stanowiło kompetentna i merytoryczna odpowiedź, której treść legła u podstaw wydania zaskarżonej decyzji – podczas gdy analizując treść rzeczonej odpowiedzi, nie sposób przyjąć a tym bardziej zaaprobować zaprezentowanego w niej stanowiska albowiem brak w nim odniesienia się do meriti, co do przedmiotu postępowania w zakresie stwierdzenia u Odwołującego się – choroby zawodowej – albowiem odpowiedź ta zawiera ogólne treści, nieuszczegóławiające i nieodnoszące się stricte do sytuacji K. Ł., w tym do zgromadzonej i udostępnionej przez niego dokumentacji medycznej – co skutkowało per se błędem organu w zakresie podstaw wydania zaskarżonej decyzji, bacząc na cytowaną odpowiedź Instytutu;
k) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (rażące naruszenie prawa), skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o wszelkie czynności podjęte przez organ zmierzające do uwzględnienia całokształtu materiału w sprawie, w tym uwzględnienia wniosków wynikających z dokumentacji medycznej – podczas gdy powyższa konstatacja, stanowi wyłącznie ocenne i stronnicze stanowisko organu który wydał zaskarżoną decyzję – w zupełnej kontrze do stanu faktycznego sprawy, polegającego na braku uwzględnienia holistycznie i w całości materiału dowodowego, przedłożonego przez Odwołującego się;
l) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (rażące naruszenie prawa), skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych, że nie zaistniały przesłanki pozwalające na wykazanie stwierdzenia choroby zawodowej u K. Ł. podczas gdy tak i fakt istnienia choroby zawodowej znajduje odzwierciedlenie w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, jak i z dokumentacji medycznej wynika fakt, iż K. Ł.był narażony na [...] które generują powstanie choroby zawodowej [...] a których norma nie mogła być zachowana;
m) § 8 cyt. Rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w niedoręczeniu zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi Odwołującego się podczas gdy organ wydający decyzję posiadał wiedzę, że K. Ł.jest zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza zaś mając na uwadze fakt, że adwokat M.M. wystosował do organu I instancji pismo w sprawie zawierające stanowisko zajęte w toku prowadzonego postępowania
Podniósł, iż mając na uwadze utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (niniejsza zaskarżona decyzja nr [...]), wydanej w zakresie niestwierdzenia istnienia choroby zawodowej – a wobec faktu niewykonania wszystkich potrzebnych do ujawnienia podejrzewanej choroby jak i przedstawienia w tymże, cytowanym dokumencie, nieprecyzyjnych sformułowań – rudymentarnych, by wydać decyzję odpowiadającą przede wszystkim rzeczywistemu stanu zdrowia K. Ł., jak również arbitralne pominięcie wysoce relewantnych kwestii, co do potrzeby holistycznego rozważenia sytuacji zdrowotnej Skarżącego, uwzględniając powielaną przy tym argumentację organów orzeczniczych, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o treści jak zaskarżona wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości , zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne zarzuty.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
W replice na odpowiedz na skargę z 14.02.2025 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i wnioski w niej zawarte, wniósł m.in. o zwrócenie się do Instytutu Medycyny Pracy o wydanie pełnej dokumentacji medycznej Skarżącego, w tym uwzględniające wskazane badania poczynione wobec Skarżącego, a nie ujawnione przez organy w tym organy lecznicze, przeprowadzenie dowodu z dokumentu z 24.07. z pobytu w szpitalu przez Skarżącego, celem wykazania sprzeczności ujawnionych przez organ postępowania administracyjnego ze stanem faktycznym sprawy, treści decyzji (pismo k. 103-106). Do repliki załączył kserokopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego Skarżącego i kserokopię zaświadczenia lekarskiego z 24.07.2024 r. (k.107 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Przedmiotem kontroli Sądu jest ocena legalności decyzji M. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. [...]. W.z 26.08.2024 r. o braku podstaw do stwierdzenia u K.Ł.choroby zawodowej: [...], wymienionej w pozycji 22.3 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2022r. poz. 1836 dalej "rozporządzenie").
Stosownie do art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz.1510), za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".
Z powyższych unormowań wynika, że o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch przesłanek. Pierwsza to zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. A druga to ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy wskazać, że aby można było stwierdzić chorobę zawodową nie wystarczy zdiagnozowanie u pracownika (lub byłego pracownika), że występuje u niego co najmniej jedna z chorób wymienionych w załączniku do rozporządzenia. Również sama okoliczność wykonywania pracy w narażeniu zawodowym, czy też zachorowania w okresie pracy, nie jest równoznaczna z powstaniem choroby zawodowej. Konieczne jest bowiem powiązanie przyczynowo - skutkowe objawów danej choroby z warunkami pracy wykonywanej przez chorego.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydawana jest na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 rozporządzenia oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej. W zakresie tego postępowania, na zasadzie § 6 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne wskazane w § 5 ust. 1 rozporządzenia, zatrudniony w jednostce orzeczniczej.
Odpowiednie badania, stanowiące podstawę do wydania orzeczenia, przeprowadza jednostka orzecznicza I stopnia, do której pracownik lub były pracownik jest kierowany przez właściwy organ inspekcji sanitarnej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Jeśli pracownik nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego wydanego po przeprowadzeniu badań, stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia właściwy powiatowy inspektor sanitarny może z kolei wystąpić do jednostki orzeczniczej o dodatkową konsultację lub żądać od lekarza, który wydał orzeczenie jego dodatkowego uzasadnienia lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.
Z treści powyższych przepisów rozporządzenia wynika, że postępowanie w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego, jakkolwiek mieści się w granicach postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej i stanowi jego niezbędny element, to jednak ma odrębny charakter. To w ramach tego postępowania pracownik lub były pracownik poddawany jest badaniom, których wyniki, obok dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, stanowią podstawę do wydania orzeczenia lekarskiego, przez uprawnionego lekarza. Przedmiotem tego orzeczenia jest rozpoznanie choroby zawodowej albo stwierdzenie braku podstaw do jej rozpoznania.
Oznacza to, że kwestia rozpoznania choroby zawodowej nie należy do kompetencji właściwego organu inspekcji sanitarnej, a orzeczenie lekarskie wydane w tym przedmiocie nie musi odpowiadać wymogom decyzji administracyjnej. Opiera się ono na wiadomościach specjalnych lekarza spełniającego określone wymagania kwalifikacyjne i stanowi środek dowodowy, co do rozpoznania określonej choroby. Brak jest podstaw prawnych do oceny przez organy inspekcji sanitarnej dokumentacji medycznej pracownika i prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie rozpoznania i przyczyn choroby zawodowej. Analiza dokumentacji pod kątem ewentualnej zawodowej etiologii schorzenia należy do kompetencji lekarzy orzeczników, a nie organów inspekcji sanitarnej, gdyż to lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój schorzeń ujętych w wykazie chorób zawodowych.
Zgodnie z zapisami § 6 rozporządzenia orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, wydawane jest na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (ust. 1). Natomiast jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie: w tym m.in. do pracodawcy - w zakresie obejmującym przebieg oraz organizację pracy zawodowej pracownika lub byłego pracownika, w tym pracę w godzinach nadliczbowych, dane o narażeniu zawodowym, obejmujące także wyniki pomiarów czynników szkodliwych wykonanych na stanowiskach pracy, na których pracownik był zatrudniony, stosowane przez pracownika środki ochrony indywidualnej, a w przypadku narażenia pracownika na czynniki o działaniu uczulającym (alergenów) - także o przekazanie próbki substancji, w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań diagnostycznych (ust. 5 pkt 1), a także pracownika lub byłego pracownika - w zakresie uzupełnienia wywiadu zawodowego przeprowadzonego przez lekarza wykonującego zawód w ramach wykonywania działalności leczniczej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym albo właściwego państwowego inspektora sanitarnego wydającego skierowanie na badanie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej (ust. 5 pkt 5).
W związku z tym Skarżący został poddany badaniu w jednostkach medycznych, to jest M. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we P. Oddział w W.i w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.. Ośrodki te nie znalazły podstaw do stwierdzenia u Skarżącego [...], o której mowa w wykazie chorób zawodowych pod poz. 22. 3. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się podstaw do zakwestionowania opinii kompetentnych placówek orzeczniczych pierwszego i drugiego szczebla. Lekarze wszystkich tych jednostek wydali bowiem jednobrzmiące orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej. Tymczasem trzeba zaznaczyć, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych.
W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007, sygn. akt II OSK 1078/06 publikowany w CBOSA i powołane w nim orzecznictwo).
Powyższe nie oznacza, że opinia biegłego nie podlega jakiejkolwiek kontroli. Organy administracji publicznej maja obowiązek ocenić ją jako dowód w sprawie. Tym samym organy inspekcji sanitarnej są zobowiązane w świetle art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa do kontroli formalnej orzeczeń lekarskich, polegającej w szczególności na zbadaniu kompletności tego opracowania, zgodności z przepisami, a także jasności i spójności zawartej tam argumentacji. Zauważyć należy, iż organ I instancji na wniosek Skarżącego zwrócił się do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkowe wyjaśnienia, czy orzeczenie lekarskie [...]o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u Skarżącego oparto na diagnostyce wyczerpującej wszystkie metody dedykowane dla schorzenia wymienionego w pozycji 22.3 wykazu chorób zawodowych i w załączeniu przekazał jego pismo z 17.06.2024 r. w którym Skarżący postulował o wykonanie badań: próby białej plamy, próby [...], próby uciskowej oraz badania przewodnictwa nerwowego w zakresie nerwu pośrodkowego, promieniowego, łokciowego (badanie elektroneurograficzne - EneG). Ponadto wnosił o dodatkowe uzasadnienie orzeczenia lekarskiego ewentualnie o wystąpienie do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację tub podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia tego materiału. W odpowiedzi z 25.07.2024 r. jednostka orzecznicza II stopnia dokonała szczegółowych wyjaśnień w/w kwestii i podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w wyniku postępowania diagnostyczno-orzeczniczego w Poradni Chorób Zawodowych, konsultacji neurologicznej (wraz z wynikiem badania termometrii skórnej z próbą oziębieniową i czucia [...]) konsultacji ortopedycznej nie stwierdzono u Skarżącego cech dających podstawy do rozpoznania choroby zawodowej [...] Ocena aktualnie wykonanych badań RTG stawów rąk, nadgarstków i łokciowych nie wvkazała zmian typowych dla choroby [...].
Jednocześnie rozpatrujący sprawę Instytut Medycyny Pracy w Ł. w ostatecznym orzeczeniu lekarskim z 22.04.2023 r. wskazał, iż stwierdzone w palestezjometrii zaburzenia czucia [...] w zakresie obu rąk i wydłużony czas odnowy temperatury palców po oziębieniu, wobec ujemnego wyniku próby uciskowej, nie mogą byt wiązane z obrazem [...]postaci naczyniowo-nerwowej. U Skarżącego nie występowały zmiany chorobowe pod postacią napadowego blednięcia palców (objawu [...]) wskutek zaburzeń krążenia krwi w palcach rąk, które są charakterystyczne dla naczyniowej postaci [...]. W aktualnych badaniach radiologicznych kończyn górnych nie stwierdzono zmian radiologicznych charakterystycznych dla postaci [...]Jak wskazano w piśmie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. do obligatoryjnych badań pomocniczych w diagnostyce postaci [...] należy próba oziębienia z termometrią skórna i próba uciskową, natomiast do oceny występowania zmian kostnych wykonywane są badania RTG rąk, nadgarstków i stawów łokciowych. W ocenie Sądu w procesie diagnostyczno-orzeczniczym Skarżącego oprócz informacji dotyczących oceny narażenia zawodowego uwzględniono całość dokumentacji medycznej tj. dane z wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej dotyczącej przebiegu klinicznego choroby oraz wyniki wszelkich przeprowadzonych badań diagnostycznych. Zasadnie zatem organy obu instancji uznały, że w sprawie niniejszej zebrano pełen materiał dowodowy, a wydane orzeczenia lekarskie są spójne, rzetelne i logiczne. Treści zawarte w orzeczeniach lekarskich jak i opinii uzupełniającej Instytutu Medycyny Pracy nie są sprzeczne z zebrana dokumentacją i wyjaśniają szczegółowo przyczyny braku stwierdzenia choroby zawodowej u Skarżącego. Z wydanych orzeczeń wynika w szczególności, że u Skarżącego nie stwierdzono typowych cech klinicznych podejrzewanej choroby zawodowej, brak jest nieodwracalnych zmian w obwodowym układzie naczyniowym i nerwowym, nie stwierdzono też zmian charakterystycznych dla postaci [...]. Jednocześnie wskazano, ze dolegliwości Skarżącego mogą mieć związek z rozpoznana chorobą zwyrodnieniową stawów obwodowych i podejrzewaną spyndyloartiopatią. W tej sytuacji prawidłowym było uznanie o braku podstaw do ponownego wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podejmowanie innych czynności, o co wnosi Skarżący. Orzeczenia lekarskie, na których organy oparły swoje rozstrzygnięcia nie budziły żadnych zastrzeżeń jeśli chodzi o dokładność przeprowadzonych badań, a Instytut Medycyny Pracy w ramach weryfikacji orzeczenia lekarskiego uznał brak potrzeby dodatkowych badań lekarskich. Kwestia zakresu przeprowadzonych badań, ich niezbędności do postawienia diagnozy należy do domeny wiadomości specjalnych. Nadto, zgodne stanowisko jednostek orzeczniczych świadczy o ich wiarygodności i obiektywizmie wydanych opinii lekarskich.
Sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk.
Nie będąc uprawniony do poddawania analizie materiału dowodowego z medycznego punktu widzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2429/06, wyrok WSA w Warszawie z 5 listopada 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 256/08 dostępne w CBOSA), należało uznać, że organy, opierając się o stanowiska zajęte przez uprawnionych lekarzy, zgodnie z prawem rozstrzygnęły sprawę.
Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, iż okoliczność, że Skarżący pracował w szkodliwych warunkach, jak i w warunkach narażenia nie oznacza że cierpi na podejrzewaną u niego chorobę zawodową, bowiem kluczowa jest treść orzeczeń w przedmiotowej sprawie wydanych przez lekarzy o których mowa w § 5 rozporządzenia, a te wskazują na brak podstaw do jej rozpoznania.
Postulowany w replice wniosek o zwrócenie się do Instytutu Medycyny Pracy o wydanie pełnej dokumentacji medycznej Skarżącego, w tym uwzględniający wskazane badania poczynione wobec Skarżącego, a nie ujawnione przez organy w tym organy lecznicze nie jest zasadny. Wskazać należy, ze skoro organ inspekcji sanitarnej orzekający w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej nie jest upoważniony do analizy dokumentacji medycznej pod względem merytorycznym, to oczywiste jest że nie gromadzi w aktach sprawy tejże dokumentacji. To uprawniona jednostka diagnostyczno-orzecznicza ocenia, czy dysponuje pełnym materiałem pozwalającym na wydanie orzeczenia w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej. Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu z 24 lipca z pobytu w szpitalu przez Skarżącego, celem wykazania sprzeczności ujawnionych przez organ postępowania administracyjnego ze stanem faktycznym sprawy, treści decyzji wniosek ten nie jest zasadny. Załączona do repliki kserokopia karty informacyjnej leczenia szpitalnego Skarżącego i kserokopię zaświadczenia lekarskiego z 24.07.2024 r. (k.107 akt) nie ma bowiem waloru dokumentu.
Wobec zgodnego, jednoznacznego i podtrzymywanego oraz właściwie uzasadnionego stanowiska wyrażonego w orzeczeniach właściwych jednostek orzeczniczych należy uznać za nieskuteczne argumenty podniesione w skardze. Okoliczności na które powołuje się Skarżący były przedmiotem rozważań i oceny organów obu instancji oraz lekarzy będących specjalistami z zakresu medycyny pracy, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych uprawnionych do wydania orzeczeń w przedmiocie chorób zawodowych.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.