VIII SA/Wa 889/24

VIII SA/Wa 889/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Justyna Mazur /przewodniczący/
Renata Nawrot
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 pasr. 1 pkt 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 32 ust. 4 i art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1061
art. 144
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2025 r. w Radomiu sprawy ze skarg M. R., P. B., K. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi.
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję Wojewody Mazowieckiego (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] października 2024 r. Nr [...]), który działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej: P.b.), po rozpatrzeniu odwołania K. W., P. B., M. R.-B., M. K. i A. K. od decyzji Starosty B. (dalej: Starosta, organ I instancji) Nr [...] z 11 kwietnia 2024 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla "[...]" K.
i Spółka, Spółka Jawna w B. (dalej: inwestor, Spółka) na budowę budynku handlowego z wewnętrzną instalacją gazową na działkach o nr ewid. [...], położonych w B., gm. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z 10 października 2019 r. inwestor, za pośrednictwem pełnomocnika, wystąpił o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku handlowego
z wewnętrzną instalacją gazową na działkach o nr ewid. [...], położonych w B., gmina B..
Starosta decyzją Nr [...] z 28 listopada 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowego z wewnętrzną instalacją gazową na ww. działkach. W wyniku złożonych odwołań przez: N. K., K. W., P. B. i U. K. Wojewoda decyzją Nr [...] z 17 marca 2020 r. umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na stwierdzenie, że odwołujący się nie posiadają przymiotu strony w sprawie dotyczącej ww. decyzji Starosty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 marca 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 294/20 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Nr [...] z 17 marca 2020 r.
Po ponownym rozpatrzeniu odwołań N. K. i U. K. Wojewoda decyzjami z [...] lipca 2021 r. Nr [...] i Nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Nr [...] z 28 listopada 2019 r. Natomiast decyzją Nr [...] z 22 lipca 2021 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania K. W. i P. B., uchylił w całości decyzję Starosty Nr [...] z [...] listopada 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na szereg braków formalnych i merytorycznych dotyczących zatwierdzanego projektu budowlanego oraz konieczność ustalenia prawidłowego kręgu stron niniejszego postępowania.
Starosta decyzją Nr [...] z 1 kwietnia 2022 r. ponownie zatwierdził projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowego z wewnętrzną instalacją gazową na działkach o nr ewid. [...], położonych w B., gm. B.. Od tej decyzji odwołania wnieśli: K. W., P. B. i M. R.-B.. Wojewoda decyzją Nr [...] z 23 czerwca 2022 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty Nr [...] z 1 kwietnia 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wobec w dalszym ciągu nieprawidłowo wyznaczonego obszaru oddziaływania oraz nieścisłości w projekcie budowlanym odnośnie do kategorii geotechnicznej obiektu. Następnie wyrokiem z 9 listopada 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 633/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw od decyzji Wojewody z [...] czerwca 2022 r. złożony przez K. W., P. B. i M. R.-B..
Ponownie rozpoznając wniosek inwestora, Starosta decyzją z [...] kwietnia 2024 r. Nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 P.b. oraz art. 104 k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora obejmujące: budowę budynku handlowego z wewnętrzną instalacją gazową na działkach o nr ew. [...], położonych
w B..
Analizując oddziaływanie planowanej inwestycji na działki sąsiednie organ
I instancji stwierdził, że projektowany budynek handlowy nie będzie oddziaływać negatywnie na przyległe działki w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach sąsiednich, a jego użytkowanie nie powoduje hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania, zanieczyszczeń powietrza, gleby i wody, a także nie będzie wprowadzał ograniczeń dla potencjalnej zabudowy działek sąsiadujących. Jego lokalizacja i odległości od granic są zgodne
z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obszaru miasta . zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta i Gminy B. w dniu 2 marca 2004 r. (dalej: m.p.z.p.) oraz z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych).
Starosta stwierdził, że lokalizacja przedmiotowego budynku handlowego jest zgodna z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, bowiem inwestycja ta będzie usytuowana w odległości od 3,02 m do 4,05 m od granicy z działką o nr ewid. [...] ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, 6 m w odległości od działki o nr ewid. 2549 (działka drogowa), 4,82 m od działek o nr ewid. [...] (wcześniej [...]) i [...]; pozostałe odległości od strony północno-wschodniej usytuowane w większej odległości niż 4 m od granic z działkami sąsiednimi.
Odnosząc się do spełnienia warunków określonych w § 13 rozporządzenia
w sprawie warunków technicznych, tj. do naturalnego oświetlenia pomieszczeń, Starosta wskazał, że na karcie Z-3 projektu pokazano wykres linijki słońca w stosunku do każdej z sąsiadujących działek ze wskazaniem braku oddziaływania projektowanego obiektu na działki sąsiednie.
Z dokumentacji projektowej wynika, że zaprojektowano 22 miejsce postojowe,
w tym 3 przystosowane dla osób niepełnosprawnych i jedno miejsce dla samochodu dostawczego. Odległość miejsc postojowych dla samochodów osobowych wynosi 6 m od granicy działek o nr ewid. [...]. Parkingi zlokalizowane między liniami rozgraniczającymi ulicę. Od strony parkingu nie występują okna do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Odległość miejsca postojowego dla samochodów dostawczych 13,60 m od okien pomieszczeń budynku mieszkalnego na działce o nr ewid. [...], natomiast od granicy działki drogowej nr ewid. [...] odległość nie jest wymagana. Zatem odległości miejsc postojowych są zgodne z przepisami § 18 i § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
W zakresie zachowania odległości miejsc od pojemników do gromadzenia odpadów organ I instancji ocenił, że pojemniki zostały usytuowane na zewnątrz budynku od strony południowej w odległości 3,75 m od granicy działki nr ewid. [...], co jest zgodne z § 23 ww. rozporządzenia. W zakresie minimalnego czasu nasłonecznienia dokonano szczegółowej analizy w projekcie z wykonaniem rysunku nasłonecznienia nieruchomości i zabudowań sąsiednich z uwzględnieniem istniejącej
i potencjalnie przyszłej zabudowy (60 ww. rozporządzenia).
W ramach kontroli opracowania z zakresu warunków ochrony p.poż. organ
I instancji ocenił, że zostało ono wykonane prawidłowo (§ 271 - § 273 rozporządzenia
w sprawie warunków technicznych). Budynek handlowy zaprojektowany został
w odległości 13,6 m od budynku mieszkalnego na działce o nr ewid. [...], tj.
z zachowaniem przepisu § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Poprawiony projekt odnosi się także do ochrony pożarowej obiektów i w sposób szczegółowy opisuje poszczególne warunki ochrony pożarowej z uwzględnieniem klasyfikacji pożarowej obiektu, stref pożarowych oraz klas odporności pożarowej zastosowanych przegród z prawidłowo opisanymi warunkami ewakuacji
i towarzyszącymi ochronie p.poż instalacjami, w tym przeciwpożarowymi hydrantami wewnętrznymi, a także zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia. W projekcie odniesiono się również do dojazdu pożarowego oraz wyjaśniono zgodność przyjętych rozwiązań projektowych w zakresie układu zewnętrznego dróg komunikacyjnych
w odniesieniu do obowiązujących w tym zakresie przepisów.
Kontrolując prawidłowość zastosowania przepisów: § 31, § 36, § 38 i § 40 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych Starosta podniósł, że planowana inwestycja zostanie podłączona do istniejącej sieci wodociągowej, co pokazano na projekcie zagospodarowania terenu (dalej: PZT), więc nie projektuje się studni, projektowany obiekt będzie podłączony do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej, co pokazano na PZT, w projekcie parkingi oraz miejsca postojowe nie posiadają pełnego utwardzenia, a ich powierzchnia jest mniejsza niż 0,1 ha, zatem nie projektuje się osadników błota, łapaczy olejów mineralnych, o których mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków,
a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, nie ma zastosowania przepis dotyczący zieleni i urządzeń rekreacyjnych, gdyż projektowany obiekt nie jest budynkiem wielorodzinnym, w obrębie którego znajduje się plac zabaw.
W projekcie uzupełniono analizę oddziaływania projektowanego obiektu na nieruchomości sąsiednie z uwzględnieniem istniejącej i mogącej potencjalnie powstać nowej zabudowy. Oceniono prawidłowość lokalizacji inwestycji w aspekcie warunków technicznych odnoszących się do sytuowania obiektów, a także występowanie ewentualnej przesłony światła do poszczególnych nieruchomości w oparciu
o obowiązujące w tym względzie przepisy (graficzna i opisowa analiza przesłaniania - str. 37, 44 i 45 projektu).
Starosta ustalił, że działki, na których planowana jest przedmiotowa inwestycja, zlokalizowane są na terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem MNL. Podstawowym przeznaczeniem tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna, rezydencjonalna, usługi podstawowe dostosowane do programu mieszkalnictwa, wolnostojące lub wbudowane oraz komunikacja lokalna i parkingi dostosowane do programu mieszkaniowego (§ 11 ust. 7 pkt 1 m.p.z.p.), dla którego obowiązują następujące ustalenia:
- § 9 pkt 6 m.p.z.p. - zakazuje się lokalizowania obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży większej niż 1000 m2 (zaprojektowano budynek handlowy z salą sprzedaży
o powierzchni 862,80 m2),
- § 9 pkt 8 ppkt c) - dla nowo wyznaczonych w planie terenów można stosować następujące wskaźniki programowe miejsc postojowych dla samochodów osobowych: obiekt handlowy i usługowy - 18-22 m.p./1000 m2 pow. Użytkowej, powierzchnia użytkowa usług (sklep i biura z zapleczem socjalnym) wynosi 1182,9 m2, (należy zapewnić 21,3 - 26,02 miejsc postojowych), zaprojektowano 22 miejsca postojowe,
w tym 3 przystosowane dla osób niepełnosprawnych i 1 miejsce dla samochodu dostawczego,
- § 11 pkt 7 ppkt 1) - w strefie terenów zabudowy mieszkaniowej wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, rezydencjonalnej, oznaczone na rysunku planu symbolem MNL; podstawowym przeznaczeniem terenu są usługi podstawowe dostosowane do programu mieszkalnictwa, wolnostojące lub wbudowane - zaprojektowano wolnostojący budynek handlowy dla potrzeb terenów mieszkaniowych (budynków jednorodzinnych i wielorodzinnych wokół terenu inwestycji),
- § 11 pkt 7 ppkt 5) - na terenach zabudowy mieszkaniowej MNL ustala się jako obowiązujące następujące zasady zagospodarowania terenów i kształtowania zabudowy:
- ustala się jako obowiązujący wskaźnik zabudowy brutto 0,1 do 0,4 - wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,25,
- istniejąca zabudowa mieszkaniowa i towarzysząca może podlegać wymianie, rozbudowie, modernizacji oraz zmianie sposobu użytkowania pod warunkiem utrzymania wymienionego w punkcie od 1 do 3 przeznaczenia terenu - na terenie inwestycji znajduje się istniejący budynek handlowy, projektuje się jego wymianę (rozbiórkę istniejącego budynku i budowę nowego budynku handlowego),
- na terenach MNL obowiązuje całkowity zakaz lokalizacji jakichkolwiek inwestycji przemysłowych, składowych, baz oraz obiektów obsługi komunikacji, m.in.: stacji paliw, obsługi motoryzacyjno-diagnostycznej, warsztatów naprawczych, lakierniczych itp.,
- zaprojektowany budynek pełni funkcję handlową,
- na terenach MNL należy zapewnić 100% miejsc parkingowych na własnych działkach, zarówno mieszkaniowych, jak i usługowych - zaprojektowano 22 miejsca postojowe na terenie działki własnej inwestora, w tym 3 przystosowane dla osób niepełnosprawnych
i 1 miejsce dla samochodu dostawczego,
- obowiązuje zakaz realizacji szczelnych nawierzchni parkingów oraz obowiązek utrzymania 50% drzewostanu w obrębie wielopłaszczyznowych terenów przewidzianych pod parkowanie pojazdów samochodowych - miejsca postojowe projektuje się
z "ekokraty" (nieszczelna nawierzchnia), nie projektuje się wielkopłaszczyznowych terenów przewidzianych pod parkowanie pojazdów samochodowych,
- § 11 ust. 5 pkt 5) m.p.z.p. - fragmenty obszarów niezalesionych mogą być zagospodarowane i zabudowane na zasadach określonych jak dla terenów zabudowy MN - działki inwestora są działkami budowlanymi oznaczonymi symbolem "B"
w ewidencji gruntów, brak terenów leśnych oznaczonych symbolem "ls" - zastosowano zasady określone jak dla terenów zabudowy MN, tj.:
- dopuszcza się zabudowę do 40% powierzchni działki w zabudowie jednorodzinnej i do 50% powierzchni działki mieszkaniowo-usługowej lub wyłącznie usługowej - powierzchnia projektowanej zabudowy stanowi 48,10 % < 50% powierzchni działki,
- zieleń przydomowa winna stanowić minimum 30% powierzchni działki
w zabudowie wyłącznie mieszkaniowej i minimum 20% na pozostałych działkach - projektowana powierzchnia biologicznie czynna stanowi 22,19% > 20% powierzchni działki,
- wysokość zabudowy od I do II kondygnacji z dopuszczeniem III kondygnacji
w poddaszu użytkowym - projektowany budynek posiada I i II kondygnację naziemne,
- obsługę komunikacyjną zewnętrzną zapewnią istniejące ulice układu podstawowego
i ponadpodstawowego miejskiego KZ i KL oraz sieć ulic dojazdowych wewnątrzblokowych KD, o ustaleniach określonych w § 18 - zgoda na lokalizację dwóch zjazdów publicznych z przyległej drogi gminnej dojazdowej,
- § 18 pkt 5 - dla istniejących i projektowanych ulic, oznaczonych symbolami KL i KD, ustala się następujące zasady zagospodarowania:
- na terenach niezabudowanych, przewidzianych w planie pod zainwestowanie miejskie, należy przyjąć minimalną linię zabudowy w odległości 6 m od krawędzi jezdni ulicy KD dla obiektów niemieszkalnych i 10 m dla obiektów mieszkalnych.
Tym samym przedmiotowy budynek zaprojektowano zgodnie z zapisami m.p.z.p., został uzgodniony bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych
i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych E. G. (nr uprawnień [...]) oraz pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych – K. S. (nr upr. [...]). Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie o zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt 4 P.b.), legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do odpowiedniej izby zawodowej (art. 12 ust. 7 P.b.). Projektowana inwestycja nie jest również zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Organ I instancji uznał więc, że inwestor spełnił wszystkie warunki zawarte w art. 35 ust. 1 P.b.
Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: K. W. oraz M. R.-B. i P. B., w których zwrócili uwagę na okoliczność, że rozpatrując ponownie sprawę Starosta skoncentrował się, podobnie jak w uchylonej decyzji nr [...] z 1 kwietnia 2022 r., na kwestiach zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. oraz Prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ I instancji nie odniósł się natomiast do podnoszonych zarzutów, że realizacja tej inwestycji będzie skutkować naruszeniem także innych przepisów. Starosta nie rozpatrzył w ogóle kwestii ograniczeń czy tez utrudnień w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich i korzystaniu z nich zgodnie z przeznaczeniem z zakresu własności i praw rzeczowych (np. obniżenie ich wartości ze względu na uciążliwe sąsiedztwo sklepu). W ocenie odwołujących się organ I instancji nie dokonał z zachowaniem należytej staranności analizy uzupełnionej dokumentacji projektowej w zakresie istnienia możliwości potencjalnego, szkodliwego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie z uwzględnieniem immisji bezpośrednich i pośrednich, jakie mogłaby wywoływać i nie przeanalizował projektu pod względem potencjalnego stwarzania określonych uciążliwości.
Wojewoda decyzją z [...] października 2024 r. Nr [...], utrzymał
w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z 11 kwietnia 2024 r. Nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 P.b., tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które jest tak ważnym dowodem w sprawie, że brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowiłby wadę materialnoprawną decyzji.
Wojewoda uznał, że projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wskazał, że poprawiono nieścisłości w projekcie budowlanym odnośnie do kategorii geotechnicznej, bowiem wskazano, że obiekt zalicza się do II kategorii geotechnicznej w warunkach prostych (strona 53 projektu budowlanego oraz strona 62 opinii geotechnicznej).
Działki inwestycyjne znajdują się w Obszarze Krajobrazu Chronionego "Doliny rzeki P. i D. ", jednak powierzchnia użytkowa projektowanego budynku nie jest większa niż 5000 m2, nie zalicza się więc do usług uciążliwych, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 pkt 56 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz. U. z 2019 r. poz. 1839).
Organ II instancji stwierdził, że w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty zostały prawidłowo ustalone strony postępowania, a planowane zamierzenie jest zgodne z m.p.z.p. oraz przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Inwestor wykazał zgodność projektu budowlanego z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, mając w szczególności na względzie przepisy § 13, § 57, § 60 ww. rozporządzenia dla istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, m.in. poprzez przedłożenie czytelnej analizy nasłonecznienia i przesłaniania,
z jednoznacznymi wnioskami, w zakresie spełnienia warunków § 13, § 57, § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Kwestia nasłonecznienia została wyjaśniona w sposób czytelny i zrozumiały, pozwalający na sprawdzenie przeprowadzonej analizy. Analiza nasłonecznienia została wykonana prawidłowo na każdy z dni równonocy oddzielnie i dla obiektów istniejących na działkach, na które inwestycja może oddziaływać, a także dla potencjalnie mogącej powstać zabudowy (zob. strona 107- 114 opracowanie projektowego).
Projektant wskazał także, że budowa będzie prowadzona na działkach inwestora, a projektowany obiekt nie naruszy interesu osób trzecich, jego lokalizacja nie ograniczy dostępu osobom, nie pozbawi możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności. Budynek nie pozbawia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach sąsiednich, a jego użytkowanie nie powoduje hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych
i promieniowania, a także zanieczyszczeń powietrza, gleby i wody. Jego lokalizacja
i odległości od granic są zgodne z m.p.z.p. i § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Wojewoda uznał również, że planowana inwestycja jest zgodna z § 19 ww. rozporządzenia (dotyczącym usytuowania miejsc postojowych), § 23 (dotyczącym odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków
z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi) oraz nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 235 oraz § 271 i inne ww. rozporządzenia).
Weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestor do wniosku
o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 P.b., tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia oraz prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wojewoda wskazał, że w odwołaniach od decyzji organu I instancji ich autorzy podnieśli obawy, iż w przypadku rozpoczęcia działalności handlowej należy mieć na uwadze hałas generowany przez samochody dostarczające towary, maszyny rozładowujące towar, a co za tym idzie nadmierną emisję spalin, jak również, że wybudowanie budynku inwestycyjnego obniży wartość działek sąsiednich ze względu na uciążliwe sąsiedztwo sklepu.
W odniesieniu do powyższych zarzutów organ II instancji zauważył, że projektant w kontrolowanym projekcie budowlanym wskazał, iż główna centrala wentylacyjna będzie umiejscowiona na zewnątrz, na ścianie pomiędzy częścią magazynowo-biurową a częścią handlową, ponad dachem sklepu, skierowana w kierunku drogi publicznej od strony wschodniej - ul. [...] w znacznej odległości od sąsiednich zabudowań. Hałas docierający do okolicznych działek nie przekracza dopuszczalnego, oddziaływanie zamyka się w granicy działki. Mniejsze centrale wentylacyjne usytuowane są wewnątrz budynku w pomieszczeniach nie przeznaczonych do stałego pobytu ludzi. Systemy wentylacji wykonane będą z kanałów wygłuszonych akustycznie, z zastosowaniem czerpni i wyrzutni tłumiących. Obsługa komunikacyjna sklepu odbywać się będzie z ul. M. K., północny zjazd z drogi przeznaczony jest dla obsługi samochodów osobowych, korzystających z miejsc postojowych dla klientów, południowy zjazd przeznaczony jest zarówno dla klientów, jak i małych samochodów dostawczych o masie całkowitej do 3,5 t, a zastosowanie tego typu samochodów nie powoduje wzmożenia hałasu dla mieszkańców bloku przy ul. [...] oraz istniejącej zabudowy na działce nr [...] i potencjalnie mogącej powstać na działce nr [...] (obecnie nr [...]) i działce nr [...]. Nie ma możliwości komunikacyjnej obsługi sklepu od strony działki drogowej nr [...] (brak zgody zarządcy drogi na zjazd od tej strony), więc ruch pojazdów nie powoduje wzmożonego hałasu dla domów usytuowanych przy ul. [...] i dla osiedla od strony zachodniej (str. 42 projektu budowlanego).
Ponadto projektant podał, że dostawy towarów odbywać się będą od strony południowej przy magazynie za pomocą południowego zjazdu z ul. [...] (zgodnie z pozwoleniem na lokalizację zjazdu - str. 100 - 102 projektu budowlanego). Inwestor posiada zewnętrzny magazyn obok miejscowości J., gdzie dużymi dostawczymi samochodami dostarczane są towary, następnie transportowane będą do sklepu przy pomocy małych samochodów dostawczych o masie całkowitej 3,5 t. Dostawy towarów do magazynu usytuowanego od strony południowej obiektu nie będą powodować uciążliwości dla nieruchomości nr [...] i nr [...] (obecnie [...])
i nr [...], gdyż nie ma możliwości obsługi komunikacyjnej tego sklepu od strony działki drogowej nr 2549 ze względu na brak zgody zarządcy drogi na zjazd od tej strony. Zaprojektowano pas drogi wewnętrznej od tej strony, który spełnia warunki umożliwiające dojazd tą drogą małych samochodów dostawczych (str. 43 projektu budowlanego).
Wojewoda stwierdził więc, że zarówno emisja hałasu, jak i spalin nie będzie przekroczona. Niemniej jednak zauważył, że wytwarzanie hałasu, zwiększenie zanieczyszczenia powietrza, śmiecenie czy nieprzyjemny zapach należą do tzw. immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnych granic immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym.
Poza tym wyjaśnił, że potencjalny spadek wartości nieruchomości, związany
z powstaniem nowej inwestycji, nie ma wpływu na udzielenie pozwolenia na budowę. Cytując przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Wojewoda stwierdził, że z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch pieszy lub drogowy). W sytuacji gdy nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i prawa
o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być zatem rozumiana w sposób absolutny. Interes osób trzecich chroniony przez art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Od powyższej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie wnieśli: M. R.-B. i P. B. oraz K.W. (dalej: skarżący), zarzucając Wojewodzie bezkrytyczne przyjęcie za wiarygodnej oceny uciążliwości przedmiotowej inwestycji dokonanej przez projektanta. W tym zakresie skarżący wskazali, że dokonana przez projektanta analiza jest subiektywna, ponieważ nie wynika z niej bezspornie, że emisja spalin i hałasu nie będzie przekroczona. Wojewoda nie przeprowadził samodzielnie koniecznej, rzetelnej analizy przepisów, które ograniczają korzystanie z działek sąsiadujących z terenem kwestionowanego przedsięwzięcia, pomijając tym samym kwestię ochrony prawa własności i praw rzeczowych. Tymczasem jest oczywistym, że budowa budynku handlowego utrudni zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem działek położonych w jego bezpośrednim
i pośrednim sąsiedztwie, spowoduje spadek ich rynkowej wartości bądź nawet uniemożliwi ich ewentualną sprzedaż.
W konkluzji skarżący zarzucili, że Wojewoda nie dokonał wszechstronnej analizy okoliczności sprawy na podstawie znajdującego się w aktach materiału dowodowego, ani nie uzasadnił należycie, zgodnie z wymogami przepisów procesowych, stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, przez co naruszył art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji
w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji według powyższych reguł, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 32 ust. 4 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2135 oraz z 2021 r. poz. 234 i 1718), jeżeli są one wymagane;
2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu
w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta
i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Istotne przy tym jest, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika bowiem z treści art. art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie
o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Oświadczenie to nie budziło zastrzeżeń zarówno organów orzekających, jak i Sądu. Osobą upoważnioną do jego złożenia był jeden ze wspólników – R. K., uprawniony do reprezentowania Spółki (por. odpis
z KRS w aktach administracyjnych sprawy).
Sąd w stanie faktycznym uzasadnienia dokładnie przedstawił argumentację organów, z której jasno wynika, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny
z ustaleniami m.p.z.p. (por. strona 4-6 decyzji Starosty i strona 5 decyzji Wojewody), bowiem budynek handlowy na działkach inwestycyjnych wpisuje się w funkcję zabudowy mieszkaniowej wraz z usługami podstawowymi dostosowanymi do programu mieszkalnictwa, obowiązującą na terenie oznaczonym w planie symbolem MNL. Tym samym spełniona jest przesłanka z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b.
Niezasadny jest więc zarzut skargi, że "charakter zamierzonego przedsięwzięcia nie ma funkcji tożsamej z otaczającą go zabudową", a "budowa budynku handlowego nie będzie stanowić kontynuacji funkcji występującej na tym obszarze". Należy pamiętać, że przesłankę "kontynuacji funkcji" z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, t.j.) bada się przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy na terenie, gdzie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (por. art. 35 ust. 1 pkt lit. a 1 P.b.). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego regulującym zasady zagospodarowania terenu na obszarze gminy
i organy administracji nie mogą nie uwzględniać zapisów zawartych w tym akcie.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, Wojewoda samodzielnie w zaskarżonej decyzji ustalił, w jaki sposób budynek handlowy będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. (strona 6-7 decyzji). Zgodnie z tym przepisem obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W związku
z tym dokładnie sprawdzono zgodność projektu budowlanego z rozporządzeniem
w sprawie warunków technicznych (usytuowanie budynku handlowego w odpowiednich odległościach od działek sąsiednich, analiza nasłonecznienia, przesłaniania, warunki ochrony przeciwpożarowej, zapewnienie dostępu do drogi publicznej, zminimalizowanie hałasu i emisji spalin oraz inne parametry), co Sąd w całości podziela i uznaje za własne bez potrzeby powtarzania tej oceny.
Jak przyjmuje się w orzecznictwie, "uzasadnione interesy osób trzecich",
o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., to interesy mające umocowanie w przepisach prawa, nie zaś interesy faktyczne. Nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, jeśli decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza prawa (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2184/15, publ. cbosa). Nie chodzi więc o wszelkie możliwe utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny, ponieważ nie można z drugiej strony naruszać przepisu art. 4 P.b., z którego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. wyroki NSA:
z 9 kwietnia 2024 r, sygn. akt II OSK 1265/23, publ. cbosa, z 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 1010/18, publ. Lex nr 3059113 oraz z 23 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 623/19, publ. Lex nr 3330379).
W ocenie Sądu rację ma organ odwoławczy, że z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch pieszy lub drogowy). Ewentualne więc przekroczenie dopuszczalnych granic immisji pośrednich może być podstawą dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych przed sądem powszechnym - art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 t.j.). Z treści tego przepisu wynika, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości
i stosunków miejscowych.
Działka nr [...], której skarżący są współwłaścicielami, nie jest zabudowana, dlatego organ odwoławczy rozważył wpływ hałasu i spalin na potencjalnie mogącą powstać w przyszłości na tej działce zabudowę, uznając, że emisja tych immisji nie będzie przekroczona. W tym zakresie organ odwoławczy, w odpowiedzi na zarzuty odwołania, przeanalizował wszechstronnie projekt budowlany (strona 7 zaskarżonej decyzji), a czynienie Wojewodzie przez skarżących zarzutu, że oparł ustalenia faktyczne na podstawie projektu budowlanego dostarczonego przez inwestora nie znajduje uzasadnienia. Projekt budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest dowodem, sporządzonym przez osobę posiadającą doświadczenie
i uprawnienia do jego wykonania. To do projektanta, jako osoby legitymującej się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, określonymi w przepisach dotyczących samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (rozdział 2 P.b.), należy obowiązek opracowania projektu budowlanego (art. 20 ust. 1 pkt 1 P.b.), przy czym obowiązek ten został określony jako podstawowy.
Zdaniem Sądu Wojewoda dokonał rzetelnej analizy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. pod kątem ograniczenia korzystania z działek sąsiadujących z terenem kwestionowanego przedsięwzięcia, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest jasne, logiczne i weryfikowalne, jak również odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. (wskazanie faktów i dowodów, na których organ się oparł, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa). Ochrona prawa własności
w szerszym aspekcie immisji pośrednich, jak już wyżej wskazano, jest domeną prawa cywilnego.
W ocenie Sądu organ odwoławczy w niniejszej sprawie zgodnie z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego na podstawie dokumentacji projektowej, wszechstronnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy zgodnie z art. 80 k.p.a. oraz właściwie uzasadnił, co doprowadziło do zastosowania właściwych norm prawa materialnego, a w konsekwencji zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji). Przy czym organy orzekające wykonały zapadłe w tej sprawie wyroki sądowe zgodnie
z art. 153 p.p.s.a. poprzez ustalenie prawidłowego kręgu uczestników postępowania. Wszyscy współwłaściciele działki oznaczonej numerem [...], tj. sąsiedniej do terenu inwestycji, zostali uznani za strony postępowania.
Nie może również zostać uwzględniony zarzut skargi, że budowa budynku handlowego spowoduje spadek wartości rynkowej działek sąsiednich, bądź bawet uniemożliwi ich ewentualną sprzedaż. Jak zasadnie wskazał Wojewoda potencjalny spadek wartości nieruchomości, związany z powstaniem nowej inwestycji, nie ma wpływu na udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 października 2019 r., sygn. akt II SA/Po 607/19, publ. Lex nr 2736170).
Zatem, skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę, jeśli nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym m.p.z.p., norm rozporządzenia w sprawie warunków technicznych czy prawa o ochronie środowiska), to zasadnie uzyskał decyzję uwzględniającą jego wniosek o pozwolenie na budowę.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzuty naruszenia prawa procesowego zawarte w skardze stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i oceną prawną organów. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.