II SA/Wa 1688/13

II SA/Wa 1688/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński
Anna Mierzejewska
Sławomir Antoniuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Policja
Sygn. powiązane
II OSK 1059/14 - Wyrok NSA z 2015-12-30
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 7, art. 77 art. 107 par. 3 w zw. z  art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Anna Mierzejewska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R. P. kwotę 340 złotych (słownie: trzysta czterdzieści), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania R. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Komendant Główny Policji podniósł, iż organ II instancji nie rozpatrzył odwołania złożonego przez pełnomocnika R. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. z powodu uchybienia czternastodniowego terminu do jego wniesienia, przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a.
Z zebranego materiału zaś wynikało, że decyzję organu I instancji, zawierającą prawidłowe pouczenie, co do sposobu i terminu wniesienia odwołania, doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 21 czerwca 2013 r. Natomiast odwołanie zostało nadane przez pełnomocnika w Urzędzie Pocztowym W. w dniu 8 lipca 2013 r., a więc 3 dni po ustawowo określonym terminie do wykonania tej czynności.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż pełnomocnik strony, w myśl art. 58 § 1 k.p.a., nie podał przyczyny z powodu której uchybił terminowi przewidzianemu w art. 129 § 2 k.p.a. oraz nie złożył prośby o jego przywrócenie. W tej sytuacji termin do wykonania czynności nie został stronie przywrócony, a zatem rozpatrzenie odwołania stało się prawnie niedopuszczalne.
Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez R. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasadzenie kosztów postępowania wg. norm przypisanych podniósł zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Wskazał także na nieprawidłowe dokonanie oceny materiału związanego z datą odebrania decyzji organu I instancji oraz ustalenia terminu do wniesienia odwołania i w konsekwencji wymienionych błędów, naruszenie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, iż faktyczną datą doręczenia stronie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. był dzień 24 czerwca 2013 r., od którego winno się liczyć termin na wniesienie odwołania tj. 8 lipca 2013 r. Bezsprzecznym argumentem w tej sprawie jest wydany przez Urząd Pocztowy W. zbiorowy dowód odbioru, w którym widnieje numer przesyłki tożsamy z numerem jaki został przypisany pismu zawierającemu decyzje organu I instancji. Widnieje na nim data doręczenia - 24 czerwca 2013 r. Strona wniosła przy udziale swojego pełnomocnika odwołanie od przedmiotowej decyzji w dniu 8 lipca 2013 r. Tym samym został zachowany termin do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji organu I Instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że nie są one zasadne z uwagi na fakt, iż organy Policji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwie oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Wskazana zaś ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a.
Pełnomocnik procesowy do pisma procesowego z dnia 11 września 2013 r. dołączył kopię pisma Poczty Polskiej S.A. Biura Zarządzania Ryzykiem i Zgodnością Oddziału Operacyjnego w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] (potwierdzonego za zgodność z oryginałem) informującego, że przesyłka polecona nr [...] (zawierająca decyzję organu I instancji) została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 24 czerwca 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Badając zaskarżone w sprawie postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania wg wskazanego kryterium Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Postanowienie będące przedmiotem kontroli Sądu zostało wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Przytoczona regulacja prawna została zastosowana przez Komendanta Głównego Policji po zapoznaniu się przez ten organ z odwołaniem wniesionym przez pełnomocnika skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ II instancji uznał, iż wniesione od wskazanej decyzji odwołanie w wniesione w dniu 8 lipca 2013 r. jest spóźnione i z tego też powodu art. 134 k.p.a. w sprawie zastosował.
W świetle materiału dowodowego, z tak dokonaną przez organ II instancji oceną sprawy nie można się zgodzić.
Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż w przypadku gdy odwołanie zostało złożone po terminie przewidzianym na dokonanie tej czynności, wówczas organ zobligowany jest stwierdzić w formie postanowienia uchybienie terminu do jego wniesienia (art. 134 k.p.a.). Przy czym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art. 129 § 2 k.p.a. został przez stronę zachowany. Zgodnie z tym przepisem odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zatem, wydanie orzeczenia w trybie art. 134 k.p.a., kończącego postępowanie w sprawie, winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie prawidłowości i daty doręczenia stronie skarżonego rozstrzygnięcia wydanego w I instancji oraz w zakresie daty wniesienia odwołania od tego orzeczenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno bowiem mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art. 129 § 2 k.p.a. (w przypadku odwołania) został przez stronę zachowany.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie poczyniono wystarczających ustaleń do stwierdzenia uchybienia terminu z ww. art. 129 i błędnie w efekcie zastosowano art. 134 tej ustawy. Organ odwoławczy błędnie przyjął, iż przedmiotowa decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 21 czerwca 2013 r. Wprawdzie odręczna data odbioru przesyłki widniejąca na jej zwrotnym potwierdzeniu odbioru może sugerować cyfrę "21", to jednak wątpliwości organu II Instancji w kwestii prawidłowości tej daty winien wzbudzić datownik placówki oddawczej W. wskazujący jako datę zwrotu przesyłki – "25 06 13 00". Praktyka stosowana przez doręczyciela (wynikająca z regulaminu usług pocztowych) wskazuje, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki placówka oddawcza przesyła dzień po jej doręczeniu. Tak też się stało w niniejszej sprawie, co nie może budzić wątpliwości w świetle przedłożonego przez pełnomocnika strony pisma Poczty Polskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. (k. – 19 akt sądowych). Wobec tego za dzień doręczenia ww. decyzji należy bezsprzecznie przyjąć 24 czerwca 2013 r. Od tej więc daty biegł dla strony 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, o którym to środku zaskarżenia organ I instancji prawidłowo pouczył stronę w kwestionowanej decyzji. W tym stanie rzeczy nie można przyjąć, że odwołanie w niniejszej sprawie zostało wniesione z uchybieniem 14 dni przewidzianych na dokonanie tej czynności, skoro wniesiono je w dniu 8 lipca 2013 r., a doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 24 czerwca 2013 r. Przedmiotowe ustalenia jednoznacznie wskazują na potrzebę wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
Z tych przyczyn Sąd uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżone orzeczenie. Stwierdzone nieprawidłowości w działaniu organu wojewódzkiego świadczą o istotnym naruszeniu przez ten organ przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3, a w konsekwencji także art. 134 k.p.a. poprzez jego zastosowanie bez wyśnienia istotnych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności sprawy.
Komendant Główny Policji będzie obowiązany rozpatrzyć odwołanie skarżącego i rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 i art. 209 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy procesowej.