VIII SA/Wa 849/23

VIII SA/Wa 849/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna
Marek Wroczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1998 nr 115 poz 745
art. 6 ust.1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Cezary Kosterna, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 2 października 2023 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Syg. akt VIII SA/Wa 849/23
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 2 października 2023 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R.( dalej: SKO lub organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( Dz.U z 2023 roku, poz. 775 dalej jako k.p.a), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołania Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...], od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia 16 lutego 2023 roku, znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą legalizacja rozbudowy obiektu telekomunikacyjnego ,, K. [...] ‘’ – orzekło – utrzymać decyzję organu I Instancji.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i ocena prawna.
Decyzją z dnia 16.02.2023.r. znak: [...], Burmistrz Gminy K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pod nazwą legalizacja rozbudowy obiektu telekomunikacyjnego ,, K.[...] ‘’ obejmującej montaż anten sektorowych, anteny radioliniowej, okablowania technologicznego, urządzeń sterujących na działce nr ew. nr [...] obręb K.. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Wskazał, że w związku z prowadzeniem procesu legalizacji wykonania robót budowalnych polegających na montażu anten, okablowania i urządzeń sterujących wnioskodawca został zobowiązany do przedłożenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyło z zachowaniem terminu Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R..
Kolegium stwierdziło, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie bezspornie wynika, iż ww. wniosek [...] SA z dnia 23.04.2021 r. uzupełniony w dniu 01.09.2022r. oraz następnie w dniu 24.11.2022r. dotyczy inwestycji już zrealizowanej. W stosunku do inwestycji prowadzone jest przez organ nadzoru budowlanego postępowanie naprawcze w trybie art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego - dowód kopia postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 30.12.202Ir. nr [...]. Decyzją z dnia 24.09.2007r. nr [...] Burmistrz Gminy K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K. [...] usytuowanej przy ulicy R. w K. na działce nr [...]. Decyzja niniejsza jako niezaskarżona stała się ostateczna w dniu 29.10.2007 r.
W dniu 23.04.2021r. inwestor [...] S.A. z siedzibą w W. złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie Stacji Bazowej sieci "[...]" K. [...]. Inwestycja polega na wymianie wyposażenia obiektu u szczytu wieży (wymiana anten sektorowych w poziomie +39 m npt; montaż wyposażenia technologicznego) na działce [...], przy ul. R. [...] w K.. Do wniosku załączył pełnomocnictwo, graficzną prezentację poziomu pól elektromagnetycznych instalacji radiokomunikacyjnej oraz kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej pod względem oddziaływania na środowisko. Następnie w dniu 01.09.2022r. inwestor uzupełnił wniosek i wyjaśnił, że wniosek został skorygowany o numer działki, na której planowane jest zamierzenie oraz skorygowano również opracowanie środowiskowe o aktualną mapę zasadniczą oraz numer działki. Inwestor ponadto wyjaśnił, że w związku ze zmianą Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26.09.2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - przedmiotowe przedsięwzięcie zostało wyłączone z katalog zamierzeń mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z powyższym nie ma potrzeb przeprowadzenia kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia ze względu na oddziaływanie na środowisko.
W odpowiedzi na złożoną korektę wniosku Burmistrz Gminy K. wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku w zakresie czy inwestycja dotyczy legalizacji już zamontowanych anten, czy anteny zostaną dopiero zamontowane oraz jednoznacznego wskazania ilości anten podlegających zdemontowaniu.
W dniu 30.09.2022r. inwestor złożył wyjaśnienia, z których wynika, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ma na celu legalizację stanu istniejącego tj. zamontowanych już anten. Do pisma załączył decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30.10.20ł3r. nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego robót budowlanych oraz Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30.12.2021r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej przy ul. R. [...] w K. oraz nakładające obowiązek przedłożenia zaświadczenia Burmistrza o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bądź decyzji o warunkach zabudowy oraz postanowienie z dnia 2i.03.2022r. zawieszającego w/w postępowanie z urzędu. Na ponowne wezwanie organu Inwestor [...] S.A. przedłożył skorygowany wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na legalizacji rozbudowy obiektu telekomunikacyjnego " K. [...]" na działce nr [...] położonej przy ul. R. w K.. We wniosku inwestor wskazał, że przedmiotowe zamierzenie ma na celu legalizację stanu istniejącego zgodnie z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dn. 30.12.202Ir. oraz zgodnie z poprzedzającą go decyzją nr [...] z dnia 30.10.2013r.Elementy inwestycji stanowią anteny sektorowe- 3 szt. pracujące w systemach 800 MHz oraz 2600 MHz , 3 szt. anten sektorowych pracujących w systemach 900 MHz i 1800 MHz, 3 szt. anten sektorowych pracujących w systemach 2100 MHz na wysokości 39 m. oraz 1 szt. anteny radioliniowej pracującej w systemach > 18GHz na wysokości 35m. wraz z modułami radiowymi w pobliżu anten sektorowych - 12 szt. wraz z okablowaniem technologicznym oraz urządzeniami sterującymi w szafach sprzętowych zainstalowanych w kontenerze technicznym.
W dniu 02.12.2022r. Burmistrz Gminy K. wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przedmiotowego przedsięwzięcia. O powyższym zawiadomił pisemnie inwestora oraz właściciela nieruchomości objętej wnioskiem. Pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia. Następnie organ wystąpił do organów uzgadniających o uzgodnienie projektu decyzji przez Urząd Marszałkowski Departament Polityki Ekologicznej, Geologii i Łowiectwa oraz Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w W. postanowieniem z dnia 17.01.2023r. uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pozostałe organy nie zajęły stanowiska w ustawowym terminie. W dniu 17.01.2023r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] złożyło wniosek o dopuszczenie organizacji do udziału w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 26.01.2023r. Burmistrz Gminy K. dopuścił Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony.
W dniu 30.01.2023r. organ zawiadomił strony oraz inwestora o zebraniu materiału dowodowego oraz uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. W dniu 16.02.2023 r. organ wydał zaskarżoną decyzję.
Stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j. t. Dz. U. z 2023r., poz. 977) - zwanej dalej "ustawą", inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art, 61 ust, 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Przedmiotowa inwestycja przewidziana jest do zrealizowania w terenie nie objętym ustaleniami planu miejscowego, zatem wymaga ustalenia warunków lokalizacji w drodze decyzji. Przy czym pod pojęciem inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym oraz metropolitalnym bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i wodne, budowa utrzymywanie oraz wykonywanie robot budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Kolegium stwierdza, że w świetle zacytowanych powyżej przepisów przedmiotową inwestycję należy zaliczyć do inwestycji celu publicznego.
Postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z przepisem art. 52 ust. 1 ustawy wszczyna się na wniosek inwestora. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek spółki [...] S.A. z siedzibą w [...].
Przepis art. 52 ust. 2 określa wymogi wniosku, zgodnie z którym wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, określenie granic terenu objętego wnioskiem; charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.
W rozpoznawanej sprawie wniosek inwestora z dnia 23.04.2021r., uzupełniony w dniu 01.09.2022r. i następnie uzupełniony w dniu 24.11.2022r. spełnia wymagania art. 52 ust. 2 ustawy.
Unormowania zawarte w art. 53 ustawy dotyczą kwestii proceduralnych. Stosownie do treści art. 53 ust.4 ustawy decyzje, o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane ( art. 53 ust.5 ustawy). Uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być wydana bez dokonania uzgodnienia wymaganego prawem.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że projekt decyzji uzgodniono z :
z właściwym zarządcą drogi - Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad
Marszałkiem Województwa [...]- właściwym organem administracji geologicznej;
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w W. postanowieniem z dnia I7.01.2023r. uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pozostałym organom uzgadniającym przedłożono skutecznie projekt decyzji do uzgodnienia projekt decyzji. W trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji sprostał wymogom art. 53 ust. 4 ustawy. Żaden z pozostałych organów nie zajął stanowiska w ustawowym terminie co w świetle art. 53 ust. 5 uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.
O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (art. 53 ust. 1 ustawy), co wynika z akt sprawy.
W kwestii podniesionej w odwołaniu dotyczącej negatywnego wpływu inwestycji na zdrowie ludzi. Kolegium wyjaśnia, że ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko nie stanowi części postępowania zmierzającego do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Stosownie do art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 03.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych;
1. Przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2. Przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego organ uprawniony jest jedynie do oceny, czy stosownie do art. 72 ust. 3 w zw. z art. 72 ust.1 pkt 3 ww. Ustawy z dnia 03.10.2008r. w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do konkretnego wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagane jest dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy czym ocena ta nie jest uznaniowa, oceny tej dokonuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Zdaniem organu należy wyjaśnić, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało dokonać przy uwzględnieniu kryteriów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia z dnia 10.09.2019r. Organ dokonał weryfikacji pod kątem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wskazać należy, że w/w rozporządzenie z dnia 10.09.2019r. zostało znowelizowane z dniem 04.06.2022r, przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 05.05.2022r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko /Dz. U. Z 2022r., poz. 1071/uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia z dnia 10.09.2019r. Stosownie do § 2 w/w rozporządzenia zmieniającego do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § I, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. la tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.
Natomiast zgodnie z § 3 Rozporządzenia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia umarza się.
W świetle w/w regulacji przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
Kolegium stwierdza także, że z analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie wynika, iż przedmiotowa inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Zatem w ocenie Kolegium, w realiach niniejszej sprawy nie zachodziła konieczność nałożenia obowiązku, wynikającego z art. 96 ust. 3 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym organ właściwy do wydania decyzji kończącej postępowanie, może nałożyć obowiązek przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów wymienionych w tym przepisie.
Kolegium stwierdza, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi art. 54 ustawy. Organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy określił rodzaj przedmiotowej inwestycji, tj. nie poprzestał na ogólnikowych stwierdzeniach tylko konkretnie wskazał jakie elementy wchodzą w skład planowanej instalacji radiokomunikacyjnej, w tym między innymi jakie anteny, w jakiej ilości i jakiego typu.
W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 50 ust. 4 w zw. z art. 5 ustawy projekt przedmiotowej decyzji został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną.
Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji z dnia 26.02.2023r. spełnia wymogi powołanych powyżej przepisów ustawy oraz rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe rozważania Kolegium uznało, iż odwołanie przez Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Kolegium rozpoznając sprawę nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Po przeanalizowaniu akt niniejszej sprawy Kolegium uznało, że przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie nie narusza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy oraz rozporządzenia w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Dlatego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekło jak w sentencji.
Ustosunkowując się do podniesionych w odwołaniu zarzutów Kolegium wskazało, że o odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą zadecydować ogólne względy celowości czy słuszności, a jedynie wyraźna sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami nakładającymi konkretne (sprecyzowane) ograniczenia, jak również sprzeciw mieszkańców, że inwestycja godzi w interes publiczny i nie znajduje społecznej akceptacji, nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Warunki wynikające z aktu wykonawczego do ustawy Prawo budowlane, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie wiążą projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzający projekt budowlany, nie są określane na etapie postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosło stowarzyszenie.
Decyzji zarzucało naruszenie;
1) art. 4 ust 1 w związku z art. 2, 7, 87 ust 1 Konstytucji RP w związku z § 1 pkt 1 lit b, § 1 pkt 2 lit b, § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko [Dz. U. poz. 1071J w związku z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie.
2) art. 79 ust 1 w związku z art. 2, 7, 87 ust 1 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 6 kpa poprzez nie posługiwanie się w decyzji pojęciami zdefiniowanymi przez ustawodawcę, co może w znacznym stopniu utrudnić ewentualne złożenie skargi konstytucyjnej po zakończeniu drogi sądowo- administracyjnej, ponieważ Trybunał Konstytucyjny dokonuje oceny konkretnej jednostki prawnej przepisu prawa materialnego zastosowanego przez organ.
3) art. 58 ust 2 w związku z art. 6 ust 2 pkt 1 oraz 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie dokonanie analizy w zakresie przewidzianym ustawę z uwagi na nie określenie czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach.
4) art. 54 pkt 2 lit a w związku z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie przeprowadzenie analizy ładu przestrzennego, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno- gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W niniejszej sprawie organ nie udowodnił, że inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego, o którym mowa w ustawie,
5) art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w powiązaniu z art. 54 pkt 2 lit b w związku z art. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie podanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 w/w ustawy w związku z art. 3 pkt 39 ustawy prawo ochrony środowiska. W istocie nie wiadomo, jakie elementy środowiska organ analizował tym bardziej, że z treści decyzji to nie wynika.
6) art. 54 pkt 2 lit b w związku z art. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wykazanie, iż w odziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej,
7) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26.05.2023 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez nie wskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia. Ponadto w/w przepis uwzględnia efekty nie termiczne.
8) art. 38, 39, 74 ust 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448] poprzez przyjęcie, iż w/w akt prawny sporządzony bez udziału lekarzy, naukowców znosi ochronę zdrowia i życia i to w sytuacji, w której Ministerstwo Zdrowia przyznaje, iż nie badało wpływu pola elektromagnetycznego o wartościach podanych w rozporządzeniu na środowisko, lecz dostosowało przepisy do zaleceń EU z roku 1999.
9) art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w związku z art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP radioliniowych oraz nie określenie przedmiotu sporu, jako całości użytkowanej stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany.
10) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 kpa w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie].
11) art. 54 pkt 2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ z decyzji nie wynika, ochrona interesu osób trzecich w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego.
Wobec powyższego wnosiło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżące stowarzyszenie podkreślało, że z obu decyzji wynika, wprost, że organy nie dokonały jakiejkolwiek analizy w zakresie wymagań, ochrony ładu przestrzennego, co w istocie już przesądza o ich wadliwości. Ponadto nie dokonywania analizy wpływu na środowisko w rozumieniu definicji ustawowej.
W istocie cała analiza sprawdza się do kwestii związanej z decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, w której ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera takich wymagań a nawet nie wskazuje na koniczność dokonywania takich ustaleń. W niniejszej sprawie trzeba podkreślić, że organ może podobnych decyzji wydawać kilkadziesiąt każdego dnia, jeżeli nie musi nawet dokonywać analizy warunków oraz ochrony ładu przestrzennego.
W dalszej kolejności podkreślano, że art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a. przesądza , że to rolą organów administracji, a nie Sądu, jest ustalenie podstawy prawnej decyzji i jej wyjaśnienie. Podstawy prawnej decyzji nie można przy tym utożsamiać jedynie z normą prawną podlegającą konkretyzacji (tu: 104 § 4 k.p.a lecz należy nią objąć wszystkie przepisy prawa, które "składają się" na treść wyrażonych w decyzji praw lub obowiązków. Rozstrzygnięcie, określane mianem osnowy lub sentencji decyzji (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.) jest jej kwintesencją, stanowi, bowiem o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu, co do niego lub o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie, co do jej istoty. Wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Konkretyzacja prawa dokonuje się w rozstrzygnięciu, nie zaś w innych elementach decyzji. Natomiast uzasadnienie jest obowiązkowym składnikiem decyzji, mającym na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, czyli ma na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia, (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R Hausera i M, Wierzbowskiego, wyd, C.H. Beck, Warszawa 2014 str. 447 i n.. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. B. Adamiak,). Borkowskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2012, str. 440 i n.) . Uzasadnienie decyzji nie może zastąpić rozstrzygnięcia, a w razie rozbieżności pomiędzy osnową decyzji, a jej uzasadnieniem o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decyduje sentencja-tak NSA I OSK 873/18 w wyroku z dnia 02.07.2018 roku.
W ocenie skarżącego niniejszej sprawie wydana decyzja jest tak lakoniczna, że nawet trudno odkodować tok myślenia organu tym bardziej, że podobnych decyzji można wydawać każdego dnia kilkadziesiąt Z decyzji wynika, iż ochrona ładu przestrzennego nie istnieje, ponieważ takiej analizy nie dokonano tak jak nie określono wpływu na środowisko w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W istocie wydawanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pozbawione sensu, ponieważ inwestor nie musi przestrzegać wymogów dotyczących ładu przestrzennego, analizować wpływu na środowisko w rozumieniu ustawy prawo ochrony środowiska.
Ponadto organ winien byt pamiętać, że każdemu przysługuje po zakończeniu drogi sądowo- administracyjnej prawo do złożenia skargi do Trybunału Konstytucyjnego, co obliguje organ do podawania w decyzji konkretnych przepisów prawa materialnego objętych analiza. Dodatkowo organ nawet nie przeprowadził analizy ładu przestrzennego w zakresie, o którym mowa w ustawie.
Skarżący przywołał pogląd i tym samym go zaakceptował NSA II OSK 1332/19 z dnia 07.07.2022 roku, w którym podkreślono, że cytuje;
W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się ustępów, punktów oraz innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie określonej podstawy kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazany został konkretny przepis z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu bądź innych jednostek redakcyjnych (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2013 r. 11 OSK 552/12, 27 marca 2012 r. 11 GSK 216/11}.
W niniejszej sprawie sama decyzja nie określa przedmiotu sporu, a sam wniosek nie charakteryzuje wpływu inwestycji na środowisko w rozumieniu art. 3 pkt 39 ustawy prawo ochrony środowiska tym bardziej, że o samej ochronie zdrowia i życia ludzi decydują dwa rozporządzenia a nie jedno sporządzone bez udziału lekarzy. Należy również pamiętać, iż właścicielom sąsiednich nieruchomości może należeć się odszkodowanie od gminy a nawet mają prawo o zwrócenie się o wykup nieruchomości, co w ostateczności może być potraktowane, jako działanie na szkodę mieszkańców.
Należy podkreślić, że w punkcie "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko" obowiązkowo inwestor miał obowiązek określić czy inwestycja będzie miała [czy nie) wpływ na środowisko, w jaki sposób wpłynie na środowisko biorąc pod uwagę ustawową definicję środowiska, o której mowa w art. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 3 pkt 39 ustawy prawo ochrony środowiska, który stanowi, że przez środowisko - rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami).
W niniejszej sprawie takich danych we wniosku zapewne zabrakło, więc w istocie jakakolwiek analiza, o której mowa w w/w przepisach nie została dokonana. Ponadto organ II instancji winien dokonać kontroli zaskarżonej decyzji, która w istocie nie zawiera uzasadnienia merytorycznego odnoszącego się do pojęć zdefiniowanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Przepisy art. 54 pkt 2 lit. a, b i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówią o tym, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności W zakresie:
— warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.
W świetle powyższego z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona i kształtowanie ładu przestrzennego, jeżeli inwestycji w istocie powoduje dysonans na danym terenie, nie wiadomo, na czym ma polegać ochrona środowiska, jeżeli nawet jego definicji nie podano, chociaż ustawodawca wskazał jak należy rozumieć jego pojęcie, Ponadto w zakresie ochrony interesów osób trzecich organ nie uwzględnił wymagań wynikających z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. .
Wobec powyższego wnosił, aby sąd przekonał wszystkich, jaki jest w istocie, cel i sens wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nie jest konieczne dokonanie analizy ładu przestrzennego i tym samym jego ochrona nie istnieje w praktyce. Ponadto organ winien posługiwać się pojęciem oddziaływania na środowisko określonym w ustawie tym bardziej, że analiza czy inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych jest aktualnie bezprzedmiotowa a sama ustawa o planowaniu odsyła nas do ustawy prawo ochrony środowiska gdzie zdefiniowano pojęcie środowiska (Ponownie w tym kontekście podkreślić należy, że zmiana przepisów środowiskowych i brak wymagalności decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji nie oznacza, że organ wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie ustala możliwego wpływu inwestycji na środowisko i życie ludzi. Obowiązek ten nadal istnieje i jednoznacznie wskazuje na niego art. 54 pkt 2 lit. b ustawy - tak WSA w Krakowie 11 SA/Kr 505/23 w wyroku z dnia 08.09.2023 roku).
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.
W niniejszej sprawie kontroli poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 2 października 2023 roku, znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia 16 lutego 2023 roku o ustaleniu na wniosek [...] SA lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na legalizacji rozbudowy obiektu telekomunikacyjnego obejmującego montaż anten sektorowych, okablowania technologicznego, urządzeń sterujących w szafach sprzętowych na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości K..
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 ustawy definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.
Należy, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej ma status inwestycji celu publicznego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, gdyż jest przedsięwzięciem o znaczeniu lokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (por. wyroki: NSA z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 811/05; WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 1189/04 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl dalej jako CBOSA).
Przechodząc do oceny wniosku i wydanych na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać między innymi charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie jej charakterystycznych parametrów technicznych oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Inwestor powinien przedstawić zatem m.in. takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W realiach niniejszej sprawy chodziło o ustalenie lokalizacji celu publicznego polegającej ma legalizacji rozbudowy obiektu telekomunikacyjnego obejmującej montaż anten sektorowych, anteny radioliniowej, okablowania technologicznego prowadzonego od kontenera do trzonu wieży oraz urządzeń sterujących. Z istoty tej inwestycji wynika, że nie służy ona zaspokojeniu interesu indywidualnego inwestora lub właściciela działki, na której ma być posadowiona wieża. Dotyczy ona celu publicznego wskazanego w przywołanym wyżej art. 6 pkt 1 u.g.n. w związku z art. 4 pkt 18 u.g.n. Z kolei infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji (art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego). Przez usługę telekomunikacyjną rozumie się usługę polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej (art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego). Natomiast publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego). Na tle tych regulacji wskazuje się, że zapewnienie funkcjonowania publicznie dostępnych usług telefonii komórkowej wymaga stworzenia odpowiedniej infrastruktury, opartej na systemie masztów wyposażonych w anteny (por. wyrok NSA z 25 lipca 2019 r., II OSK 2338/17). Tym samym planowana inwestycja obejmuje instalację systemu urządzeń niezbędnych do funkcjonowania sieci zapewniającej publicznie dostępne usługi telekomunikacyjne.
W rozpatrywanej sprawie, w odniesieniu do omawianej inwestycji, powyższe warunki zostały spełnione, wobec czego zaistniały podstawy do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Stosownie do treści art. 52 ust. 1 ustawy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Elementy wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zostały określone w art. 52 ust. 2 ustawy, przy czym złożony w niniejszej sprawie wniosek inwestora czyni zadość wymogom wynikającym z tego przepisu. Jak wynika z akt sprawy, do wniosku zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy załączono kopię właściwej mapy, na której określono granice terenu planowanej inwestycji. W treści wniosku określono zaś charakterystykę inwestycji, obejmującą dane wskazane art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy. Nie można przy tym uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3). Nie można również odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56). Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zatem wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. A. Despot-Mładanowicz, (w:) A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019).
Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona charakter wstępny i sam fakt jej wydania nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Ma ona również charakter deklaratoryjny, ponieważ organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna i w ogóle możliwa jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., II OSK 2202/10). Decyzja lokalizacyjna stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa.
Należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia do legalizacji wykonanych już zmian anten sektorowych, okablowania, urządzeń sterujących. Organy nadzoru budowalnego prowadzą postępowanie w przedmiocie legalizacji wykonanych już robót budowalnych.
Szczegółowe zasady postępowania, w tym m.in. co do weryfikacji stanu faktycznego w zakresie zgodności z przepisami odrębnymi oraz co do wymaganych uzgodnień, ustalone zostały w art. 53 ustawy. W art. 54 ustawy określona została natomiast treść i wymogi dotyczące decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Ocena zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza wskazuje, że nie naruszają one obowiązujących przepisów prawa.
W myśl art. 53 ust. 3 ustawy w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W niniejszej sprawie wydanie decyzji poprzedzone zostało dokonaniem wymaganej analizy, przeprowadzonej w ocenie Sądu w sposób prawidłowy i wyczerpujący, co wynika z uzasadnień decyzji organów obu instancji, w szczególności z uzasadnienia decyzji organu I instancji. Organy przeanalizowały istniejący stan faktyczny w zakresie planowanej inwestycji oraz obowiązujący stan prawny mający znaczenie dla ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikający z przepisów odrębnych. Prawidłowo uwzględniły sposób zagospodarowywania oraz przeznaczenie tak nieruchomości objętej inwestycją, jak i terenów sąsiednich, a także charakter i parametry planowanej inwestycji i dokonały oceny w zakresie jej wpływu na środowisko.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego został uzgodniony w trybie art. 53 ust. 4 ustawy z właściwym zarządcą drogi – Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad oraz Marszałkiem Województwa [...].
Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 54 ustawy. Określa rodzaj inwestycji wskazując jej parametry w tym położenie, rodzaj i moc anten (art. 54 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zawiera także elementy wskazane w art. 54 ust. 1 pkt 2 ustawy: określa wymagane warunki i szczegółowe zasady w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych ), warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego (pkt 1 decyzji), ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 2 i 3 decyzji), obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (pkt 4 decyzji), wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (pkt 5 decyzji), jak również stan faktyczny prawny terenu nią objętego (art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy ). Poza spełnieniem wymogów co do treści decyzja posiada również część graficzną, o której mowa w art. 54 pkt 3 ustawy.
Opierając się na przedstawionej przez inwestora dokumentacji dotyczącej planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej (Kwalifikacja przedsięwzięcia), organ I instancji oparł się na wyliczeniach wartości EIRP dla każdej anteny nadawczej z osobna. Jak wynika z tej dokumentacji, w ramach przedsięwzięcia zaplanowano montaż 3 sztuk anten pracujących w systemach 800 MHz, 2600 MHz w azymutach 40 stopni, 170 stopni, 280 stopni (po jednej sztuce) na wysokości 39 m, moc EIRP dla 1 szt. anteny wynosi 9896 W; 3 sztuk pracujących w systemach 900 MHz, 1800 MHz, w azymutach 40 stopni , 170 stopni, 280 stopni( po jednej sztuce), na wysokości 39 m, moc EIRP dla jednej sztuki 8772 W; 3 sztuk anten pracujących w systemach 2100 MHz, w azymutach 40 stopni, 170 stopni, 280 stopni( po jednej sztuce), na wysokości 39 m, moc EIRP dla jednej anteny wynosi 6154W; anteny radioliniowej, o średnicy 0,3 m, w azymucie 155 stopni na wysokości 35 m, moc EIRP 17779. Osie głównych wiązek promieniowania anten nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności. Pod pojęciem "miejsca dostępne dla ludności" należy przy tym rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego (art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 799).
Organy orzekające w niniejszej sprawie były również zobligowane do ustalenia, czy przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor miał obowiązek uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym zakresie organy były zobligowane do dokonania analizy, czy planowane przedsięwzięcie należy do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o jakich mowa w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na mocy art. 59 ust. 1 tej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.
Organ odwoławczy zasadnie zauważa, że z dniem 4 czerwca 2022 r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071, dalej "rozporządzenie zmieniające"). Stosownie do treści § 1 pkt 1 lit. b) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia zmieniającego uchylone zostały przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nakazywały zaliczać przedsięwzięcia z zakresu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w zależności od równoważnej mocy promieniowana wyznaczonej dla pojedynczej anteny.
W ocenie organu zamierzenie inwestycyjne nie wymaga wydania decyzji środowiskowej, a w tym zakresie odwołał się do on do wyżej powołanej zmiany przepisów prawnych, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniającego rozporządzenie z 10 września 2019 roku wyłączono z katalogu ww. przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne.
Podkreślić należy, że ustanowiony w art. 121 Prawa ochrony środowiska wymóg nieprzekraczania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku musi być uwzględniony na etapie projektowania instalacji, Tak aby zastosowane rozwiązania techniczne gwarantowały ochronę miejsc dostępnych dla ludności oraz terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.
Jednocześnie należy zauważyć, że spełnienie wymogów wynikających z przytoczonych przepisów w zakresie projektowania i sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowej musi być wykazane przez inwestora w dokumentacji projektowej, tak aby organ architektoniczno-budowlany mógł zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Aby właściwy organ mógł sprawdzić, czy obiekt – stacja bazowa zaprojektowany został w sposób zapewniający dotrzymanie standardów emisyjnych musi dysponować odpowiednią dokumentacją przedstawiającą prognozowane poziomy pól elektromagnetycznych występujących w otoczeniu danej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz dane dotyczące miejsc dostępnych dla ludności. Dokumentacja z informacjami w tym zakresie jest też niezbędna dla ustalenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego), jak też stron postępowania (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Z materiału dowodowego w sprawie wynika, że w związku ze zrealizowaną już inwestycją( zmiana anten sektorowych i anteny radioliniowej w istniejącej już wieży przekaźnikowej telefonii komórkowej) w trybie legalizacji inwestycji odpowiednie organy nadzoru budowalnego będą w tym zakresie szczegółowo analizować rozwiązania techniczne i sposób oddziaływania. Należy też podkreślić, iż przedmiotowa stacja telefonii komórkowej istnieje o 2007 roku i kwestie związane z ładem przestrzennym, w tym ochroną interesu publicznego były już badane. Obecnie zostały wykonane roboty budowalne w postaci zamontowania nowych anten sektorowych, na wieży która został legalnie wybudowana już w 2007 roku. Tak więc zmiana anten na istniejącym obiekcie budowalnym nie powodowała zmian w istniejącym ładzie przestrzennym.
Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d) ustawy) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej.
W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP – art. 2, art.7, art.38, art.39, art. 74 ust.3, art. 79 ust.1 nie znajdują usprawiedliwionych podstaw i podnoszona kwestia nie posługiwania się pojęciami zdefiniowanymi przez ustawodawcę może utrudnić złożenie skargi konstytucyjnej nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.