VIII SA/Wa 83/24

VIII SA/Wa 83/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak
Justyna Mazur /sprawozdawca/
Renata Nawrot /przewodniczący/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 119 pkt 3, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 113 par. 1 i art. 138 par. 1 i par. 2,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z 30 października 2023 r., znak [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 października 2023r. zaskarżonym w niniejszej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium lub SKO), działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) sprostowało oczywistą pomyłkę w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] znak [...] z dnia 4 maja 2023 r. w ten sposób, że: na stronie pierwszej, w wierszu 8 od góry zamiast zwrotu "138 § 2" wpisało zwrot "138 § 1 pkt 1".
Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie sprawy:
Kolegium wskazało, iż w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w [...] znak: [...] z dnia 4 maja 2023r. na stronie pierwszej, w wierszu 8 od góry wpisano podstawę prawną rozstrzygnięcia art. "138 § 2 " zamiast art. "138 § 1 pkt 1". Podniosło, że zgodnie z treścią art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Kolegium podzielając pogląd, wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2118/14, wskazało, iż uregulowana w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja sprostowania zawartych w rozstrzygnięciach oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu, a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść rozstrzygnięcia z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Tryb uregulowany w powołanym wyżej przepisie nie może zaś służyć naprawianiu błędów popełnionych przez organ administracji publicznej w stosowaniu prawa. Wskazało także, iż według utrwalonych poglądów doktryny i judykatury błędem pisarskim jest np. niewłaściwe użycie wyrazu, w szczególności niezgodne z jego znaczeniem w języku polskim, nieprawidłowa pisownia, odmiana lub ortografia, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Innymi oczywistymi omyłkami w wydanych decyzjach mogą być omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co w sposób widoczny jest niezgodne z myślą wyrażoną jednoznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji, z treścią żądania strony, z zawartością materiałów znajdujących się w aktach sprawy czy też z innymi okolicznościami (R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 628 oraz powoływana tam literatura i orzecznictwo). Podniosło, że w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie wpisanie błędnej jednostki redakcyjnej art. 138 k.p.a. jest oczywistą omyłką, o czym świadczy sama treść rozstrzygnięcia sprawy, uzasadnienie decyzji oraz prawidłowo powołany w zakończeniu uzasadnienia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jak również treść pouczenia, właściwa dla tego rodzaju rozstrzygnięcia. Podkreślił, iż stosując art. 113 k.p.a. chodzi o usuwanie takich błędów zawartych w decyzji, które w żaden sposób nie rzutują na prawidłowość samego rozstrzygnięcia. Prostowane w tym trybie błędy są dostrzegalne już na pierwszy rzut oka, bez konieczności wnikliwej analizy treści rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji.
Z takiego rodzaju błędem mamy do czynienia w badanej sprawie. Wykluczenie dopuszczalności usunięcia tak prostego błędu w decyzji zakładając, że nie będzie on rzutował na poprawność samego rozstrzygnięcia, oznaczałoby konieczność uchylania tej decyzji tylko po to, by orzec ponownie, nie zmieniając treści rozstrzygnięcia.
Powołując się na powyższe, SKO wskazując na art. 113 § 1 k.p.a. dokonało sprostowania oczywistej omyłki.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie J. W. (dalej: Skarżący) zarzucił wyżej wymienionemu postanowieniu naruszenie art. 113 k.p.a. poprzez bezpodstawne jego zastosowanie
w tej sprawie.
Wskazując na powyższe wniósł o:
A. Uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,
B. Zasądzenie od organu administracji publicznej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniósł, iż przyjmuje się, że: "Przedmiotem postępowania o sprostowanie nie mogą być kwestie merytoryczne takie jak mylne ustalenia faktyczne czy też błędne zastosowanie przepisów prawa. Nie podlegają zatem w omawianym trybie sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się
w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego
i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. [tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku
z 25.10.2023r. sygn. akt: II SAB/Ke 425/23 LEX nr: 3631544]. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Skarżący wskazał, że Organ dopuścił się "omyłki" w newralgicznej kwestii. Kodeks postępowania administracyjnego
w paragrafach i punktach art. 138 w sposób precyzyjny, a zarazem wyczerpujący wskazuje rodzaje decyzji jakie mogą zostać wydane przez Organ II instancji. Zastosowanie innego paragrafu/punktu oznacza w istocie wydanie innej decyzji. Tłumaczenie Organu może byłoby i słuszne gdyby w uzasadnieniu decyzji
z 04.05.2023r. wyjaśniono jej podstawę prawną. Natomiast analiza skargi
z 02.10.2023r. [zarzut numer 10] dowodzi, że nic takiego nie miało miejsca. Organ dopiero w reakcji na skargę zaczął Sądowi i Skarżącemu co rzekomo miał na myśli twierdząc, że pisząc o art. 138 par. 2 k.p.a. tak naprawdę chciał użyć art. 138 par. 1 pkt. 1 k.p.a. Podniósł, iż przyjmuje się, że: "Uzasadnienie aktu administracyjnego powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę. Bezwzględnym wymogiem jest, aby uzasadnienie decyzji i postanowienia korespondowało z treścią rozstrzygnięcia. W razie braku takiej wewnętrznej spójności istnieją podstawy do uznania, że postanowienie jest wadliwe w stopniu niepozwalającym na poznanie jego rzeczywistej treści, czego konsekwencją jest konieczność jego usunięcia z obrotu prawnego. [tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 20.04.2023r. sygn. akt: IV SA/Po 153/23 LEX nr:3539385]. Tak więc jedynym trybem "korekty" tej "omyłki" jest wyrok Sądu
w sprawie ze skargi na decyzję z 04.05.2023r. Wydawanie postanowienia
z 30.10.2023r. było niedopuszczalne, co sprawia, że należy je uchylić.
W odpowiedzi na skargę, SKO wystąpiło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jak zaś wynika z art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone
w k.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane
w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Kontrolując zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie SKO z 30 października 2023 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] znak [...] z dnia 4 maja 2023 r. poprzez wpisanie na stronie pierwszej, w wierszu 8 od góry zamiast zwrotu "138 § 2", zwrot "138 § 1 pkt 1", Sąd uznał, iż kontrolowane postanowienie nie narusza prawa.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 113 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Tak więc sprostowaniu podlegają błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 3833/19, CBOSA). Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia
z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. (wyrok NSA
z 31 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1232/21, LEX nr 3414349, CBOSA).
Jak wynika z treści prostowanej decyzji w wierszu 8 od góry wskazano jako podstawę prawną decyzji art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana
z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tymczasem Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 13 stycznia 2023 r. znak [...] w sprawie odmowy przyznania dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w 2023 r. Biorąc pod uwagę treść rozstrzygnięcia zastosowanie w sprawie miał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Taką też podstawę prawną Kolegium wskazało w uzasadnieniu decyzji, które jest adekwatne do treści rozstrzygnięcia. Nie ulega zatem wątpliwości, iż intencją Kolegium było utrzymanie w mocy decyzji, a podstawa prawna wskazująca na art. 138 § 2 k.p.a. została zawarta w decyzji omyłkowo. Omyłka ta nie stanowi błędu
w stosowaniu prawa i jest oczywista. Pozostaje także bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, które pozostało niezmienne i koresponduje z treścią uzasadnienia. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło zatem do naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Zauważyć jednocześnie należy, iż skarga na decyzję SKO z dnia 4 maja 2023 r., którą zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem sprostowano, została wyrokiem tut. Sądu z dnia 31 stycznia 2024 r.
w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 724/23 oddalona. Wyrok ten jest nieprawomocny.
Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpoznając sprawę na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, orzekając jak w wyroku.