VII SA/WA 225/04

VII SA/Wa 225/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-03-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Moraczewski /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Czerwiński
Mirosława Kowalska
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2005 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
VII SA/Wa 225/04
UZASADNIENIE
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania S. L., reprezentowanego przez adw. S. S., działając na podstawie art. 138 § 2 kpa:
uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] – odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 1974 r., znak: [...], wstrzymującej roboty związane z budową pawilonu rzeźbiarskiego przy ul. B. w W. i nakładającą na S. L. obowiązek rozebrania murów fundamentowych, ogrodzenia, wywiezienia materiałów budowlanych i porozbiórkowych oraz obowiązującą do doprowadzenia terenu posesji przy ul. B. / B. do stanu pierwotnego w terminie do [...] czerwca 1974 r., która to decyzja została utrzymana w mocy decyzją Zastępcy Naczelnego Architekta [...] z dnia [...] czerwca 1974 r., znak: [...]– i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż Wojewoda [...] wydał swoją decyzję nie będąc właściwym w sprawie.
Zgodnie z art. 157 kpa właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 kpa jest organ wyższego stopnia. Kwestionowana decyzja była weryfikowana w trybie odwoławczym i ostateczna stała się decyzja Zastępcy Naczelnika Architekta [...] z dnia [...] czerwca 1974 r., czyli decyzja wydana w II instancji, która utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 1974 r. Organem zaś właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w w/w przypadku jest organ wyższego stopnia czyli Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Skargę na wyżej wymienioną decyzję organu odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S. L. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi nie zakwestionował merytorycznego rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Podniósł jedynie szereg okoliczności związanych z wydaniem decyzji z dnia [...] maja 1974 r.
Skargę na tę decyzję wniósł w dniu [...] lutego 2004 r. również pełnomocnik S. L., adwokat S. S., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, zgodnie z dyspozycją Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 1996 r., sygn. akt IV NSA 1523/96. Zaskarżanej decyzji zarzucił naruszenie art. 106 § 1 kpa, poprzez nie powiadomienie strony o skierowaniu sprawy do rozpatrzenia przez organ pierwszego stopnia i wbrew dyspozycji Naczelnego Sądu Administracyjnego, która to przekazywała sprawę do rozpatrzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zaskarżonej decyzji zarzucił ponadto rażące naruszenie art. 107 § 3 kpa, poprzez nie rozpoznanie sprawy co do całości kognicji, która obejmowała wszystkie elementy określające zakres sprawy nie tylko w granicach art. 156 § 1 i 2 kpa, a także zarzucił naruszenie prawa budowlanego przy wydawaniu poprzedniej decyzji przez organy nadzoru budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
W związku z reorganizacją sądownictwa administracyjnego niniejsza sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył, co następuje:
Skarga S. L. sporządzona przez niego osobiście i przez jego pełnomocnika nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie jest dopuszczalna jej sądowa kontrola.
Skarga sporządzona osobiście przez S. l. nie zawiera żadnych zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji. Okoliczności, na które powołuje się skarżący odnoszą się do sytuacji, jaka zaistniała w 1974 roku w związku z realizacją pawilonu rzeźbiarskiego przy ul. B. w [...].
Natomiast zaskarżona decyzja stwierdza jedynie, że Wojewoda [...] nie był właściwy do rozpatrzenia sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 1974 r., bowiem decyzja ta była utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji, co powoduje w postępowaniu nieważnościowym właściwość Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Okoliczności tej nie kwestionuje zarówno skarżący jak i jego pełnomocnik.
Całkowicie chybione są zarzuty pełnomocnika skarżącego, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w znaczeniu procesowym nie skierował sprawy do rozpatrzenia Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego i nie wydał w tej sprawie orzeczenia w formie wyroku bądź postanowienia, a jedynie pismem z dnia [...] grudnia 1996 r. przesłał skargę temu organowi według właściwości.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem i nie był właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1974 r.
Właściwość organu w tej sprawie wynika wprost z art. 157 § 1 kpa. Skoro Wojewoda [...] nie był organem właściwym, to prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił jego decyzję z dnia [...] września 2003 r. i umorzył postępowanie nieważnościowe przed tym organem.
Ponieważ z treści wniosku nie wynikało, że kwestionowana decyzja była kontrolowana w postępowaniu odwoławczym przez organ wyższego stopnia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego miał podstawy żeby przekazać ten wniosek Wojewodzie [...] w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy.
Nie znaczy to jednak, że po ujawnieniu, iż w sprawie została wydana decyzja przez Zastępcę Naczelnego Architekta [...] z dnia [...] czerwca 1974 r. Wojewoda [...] był właściwy do rozpatrzenia tego wniosku. Obowiązkiem Wojewody [...] w takiej sytuacji było przekazanie sprawy Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego jako organowi właściwemu w rozumieniu art. 157 § 1 kpa.
Pozostałe zarzuty pełnomocnika S. L. nie mają żadnego związku z kwestionowanym rozstrzygnięciem. Dziwić może jedynie, że pełnomocnik skarżącego nie wykorzystał możliwości przewidzianych przez prawo w celu wymuszenia rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 maja 1974 r., mimo że w tej sprawie wystąpiła rażąca przewlekłość postępowania.
Z tych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.