VIII SA/Wa 79/24

VIII SA/Wa 79/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Justyna Mazur
Renata Nawrot /przewodniczący/
Symbol z opisem
6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 7, art. 148 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1526
art. 12 pkt 11 i art. 79,
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 530
art. 6a
Ustawa z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz -Nowak (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 30 listopada 2023 r. znak: [...] oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Powiatu [...] (dalej również jako: skarżący, strona) jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] (dalej: organ nadzoru, Wojewoda) z 30 listopada 2023 r. znak: [...]w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Powiatu w [...]z 3 listopada 2023 r. w sprawie stwierdzenia, że pismo Starosty [...]nie jest informacją, na podstawie której Rada Powiatu w [...]uznaje, że została poinformowana o jego skazaniu prawomocnym wyrokiem.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
Na sesji 3 listopada 2023 r. Rada Powiatu w [...]podjęła uchwałę nr [...]w sprawie stwierdzenia, że pismo Starosty [...]nie jest informacją, na podstawie której Rada Powiatu w [...]uznaje, że została poinformowana o jego skazaniu prawomocnym wyrokiem (dalej: uchwała). Uchwała została podjęta na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1526, dalej: u.s.p.) oraz § 18 ust. 1 i ust. 4 pkt 1 Statutu Powiatu [...]przyjętego uchwałą Nr [...]Rady Powiatu w [...]z dnia 29 grudnia 2020 r.
W § 1 uchwały zapisano, że Rada Powiatu w [...]stwierdza, że pismo Starosty [...]z 18 października 2023 r., w którym to Starosta informuje
o skazaniu go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], nie jest informacją wystarczającą do uznania, że Rada Powiatu w [...]została powiadomiona o fakcie prawomocnego skazania. W § 2 uchwały wskazano, że wykonanie uchwały powierza się Przewodniczącemu Rady Powiatu w [...].
Uchwałę doręczono organowi nadzoru 9 listopada 2023 r., który rozstrzygnięciem nadzorczym znak: [...], wydanym na podstawie art. 79 ust. 1 u.s.p., stwierdził nieważność uchwały z uwagi na jej podjęcie z istotnym naruszeniem prawa - bez podstawy prawnej.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego wskazano, że w podstawie prawnej uchwały nie wskazano żadnego przepisu rangi ustawowej, dającego Radzie Powiatu
w [...] (dalej: Rada Powiatu) uprawnienie do regulacji zagadnienia objętego uchwałą, tj. stwierdzenia, że pismo Starosty [...]nie jest informacją, na podstawie której Rada Powiatu uznaje, że została poinformowana o jego skazaniu prawomocnym wyrokiem. Ponadto organ nadzoru zauważył, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest przepisu rangi ustawy, który by Radzie Powiatu dawał kompetencje do podjęcia takiej uchwały. Tym samym uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa, które jest podstawą do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Ponadto stanowisko Rady Powiatu narusza dyspozycję art. 6a ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 530 ze zm., dalej: ustawa o pracownikach samorządowych). Uzyskanie bowiem przez Przewodniczącego Rady Powiatu wiadomości w formie pisemnej od skazanego Starosty 18 października 2023 r., a następnie jej potwierdzenie na sesji Rady Powiatu
w [...]3 listopada 2023 r. przez samego Starostę wobec radnych powiatu,
w ocenie organu nadzoru, jest wystarczającym argumentem do zakwestionowania stanowiska Rady Powiatu zajętej w przedmiotowej uchwale.
Powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Powiat [...], wnosząc skargę, sprostowaną na rozprawie 22 lutego 2024 r., w której zarzucił rażące naruszenie prawa, tj.:
- art. 7 oraz art. 87 ust. 2 Konstytucji RP w związku z § 18 ust. 4 pkt 3 i 5 Statutu Powiatu [...]stanowiącego załącznik do uchwały Nr [...]Rady Powiatu w [...]z dnia 29 grudnia 2020 r. w sprawie uchwalenia Statutu Powiatu [...] (Dz.Urz. Woj. Mazow. 2021 r. poz. 212, dalej: Statut) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że akt prawa miejscowego w postaci Statutu nie stanowił źródła prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania Rady Powiatu w [...], które upoważniałoby organ stanowiący do podjęcia uchwały, co należy uznać za błędne, w szczególności w sytuacji, gdy uchwała stanowiła formę wypowiedzenia się Rady Powiatu [...]o charakterze niewładczym (stanowisko, oświadczenie wiedzy oraz ocena, jak stanowi § 18 ust. 4 pkt 3 i 5 Statutu);
- art. 7, art. 87 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z § 18 ust. 4 pkt 3 i 5 Statutu poprzez ich całkowite pominięcie skutkujące uznaniem przez organ nadzoru, że oparcie uchwały na błędnej podstawie prawnej winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności, które to działanie skarżonego organu jest błędne w świetle jednolitego stanowiska judykatury, że do kategorii uchybień nieistotnego naruszenia prawa zalicza się brak wskazania podstawy prawnej w uchwale organu samorządu terytorialnego, a także wskazanie niewłaściwej lub niepełnej podstawy prawnej, o ile istnieje przepis prawa stanowiący umocowanie do jej podjęcia, a w tym przypadku jest to § 18 ust. 4 pkt 3 i 5 Statutu (m.in. wyrok NSA z 17 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3595/13/);
- art. 6a i art. 9 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych poprzez błędną ich interpretację, polegającą na uznaniu przez organ nadzoru, że uzyskanie od Starosty [...]pisemnej informacji (pismo z 18 października 2023 r.) o skazaniu prawomocnym wyrokiem karnym, która to informacja została następnie potwierdzona przez Starostę podczas obrad sesji Rady Powiatu, stanowiło informację "pewną", tj. wystarczającą do podjęcia czynności zmierzających do odwołania pracownika samorządowego;
- art. 180 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U.
z 2023 r. poz. 12 ze zm., dalej: k.k.w.) wobec całkowitego pominięcia, w sytuacji gdy już z samego brzmienia tej normy prawnej wynika, że w razie orzeczenia przez sąd zakazu zajmowania określonego stanowiska (co ma miejsce w stanie niniejszej sprawy) sąd przesyła odpis wyroku właściwemu organowi samorządu terytorialnego oraz pracodawcy albo instytucji, w której skazany zajmuje objęte zakazem stanowisko lub wykonuje objęty zakazem zawód, co w ocenie strony potwierdza, że informacją uprawniającą podmiot do podjęcia działań wskazanych w art. 6a ustawy
o pracownikach samorządowych winien być odpis prawomocnego wyroku skazującego;
- art. 79 ust. 1 u.s.p. poprzez jego zastosowanie, a co za tym idzie stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały, w sytuacji gdy przepis ten pozwala na stwierdzenie nieważności uchwały rady powiatu wyłącznie w sytuacji, gdy uchwała
w sposób rażący narusza prawo, co w stanie sprawy niniejszej nie ma miejsca, albowiem do kategorii istotnych uchybień prawa nie zalicza się braku wskazania podstawy prawnej uchwały organu samorządu terytorialnego, a także wskazanie niewłaściwej lub niepełnej podstawy prawnej, o ile istnieje przepis prawa stanowiący umocowanie do jej podjęcia - a w tym przypadku podstawę taką stanowi § 18 ust. 4 pkt 3 i 5 Statutu.
Wskazując na powyższe uchybienia Powiat [...]wniósł o uchylenie
w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz o obciążenie Wojewody kosztami postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wskazane w uchwale podstawy prawne były prawidłowe. Statut jest bowiem aktem prawa miejscowego, a więc przepisem prawa bezwzględnie obowiązującym na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie z § 18 ust. 4 Statutu Rada Powiatu, poza uchwałami sensu stricte, może również podejmować: 1) postanowienia proceduralne, 2) deklaracje - zawierające samozobowiązanie się do określonego postępowania, 3) oświadczenia i stanowiska - zawierające stanowisko w określonej sprawie, 4) apele - zawierające formalnie niewiążące wezwanie adresatów zewnętrznych do określonego postępowania, podjęcia inicjatywy czy zadania, 5) opinie - zawierające oświadczenia wiedzy oraz oceny. Nadto postanowienia, deklaracje, oświadczenia, stanowiska, apele i opinie Rada Powiatu przyjmuje w drodze uchwały (§ 18 ust. 4 i 5 Statutu). Przepis § 18 ust. 4 Statutu dawał Radzie Powiatu legitymację do wypowiedzenia się w formie uchwały także w kwestii oceny charakteru informacji wynikającej z pisma Starosty z 18 października 2023 r. Powołanie się w podstawie prawnej uchwały na § 18 ust. 4 pkt 1 Statutu, tj. wskazanie, że uchwała stanowi postanowienie proceduralne, jest podstawą, która wydaje się być wprost dedykowana w zaistniałym stanie rzeczy do podjęcia Uchwały; skoro bowiem istniały rozbieżności interpretacyjne, to Rada Powiatu mocą tego właśnie aktu uzewnętrzniła swoje stanowisko o tym, czy przedmiotowa informacja stanowiła wystarczającą podstawę do wdrożenia dalszej procedury odwoławczej.
W ocenie skarżącego rozważyć można, czy podstawy prawnej uchwały nie powinny stanowić przepisy § 18 ust. 4 pkt 3 bądź 5, zamiast § 18 ust. 4 pkt 1 Statutu, czyli zamiast postanowienie proceduralne - opinia czy stanowisko. Niemniej jednak, nawet gdyby uznać, że w uchwale jako podstawę prawną winno się wskazać § 18 ust. 4 pkt 3 i 5 Statutu, zamiast czy obok przepisów wskazanych, to takie uchybienie nie może stanowić podstawy stwierdzenia jej nieważności. Jeśliby bowiem w uchwale jednostki samorządu terytorialnego wskazano w całości lub części błędną podstawę prawną, ale w obrocie prawnym istnieje przepis prawa (bądź to rangi ustawowej, bądź lokalnej) uprawniający organ stanowiący do podjęcia danej uchwały, to tego rodzaju uchybienie uznaje się za uchybienie nieistotne, które nie daje podstaw do stwierdzenia jej nieważności.
Zdaniem skarżącego ocena tego, czy treść pisma złożonego na ręce Przewodniczącego Rady Powiatu w [...]18 października 2023 r. stanowiła informację w rozumieniu art. 6a ustawy o pracownikach samorządowych, tj. informację uprawniającą Radę Powiatu do podjęcia dalszych działań, winna być dokonywana przy uwzględnieniu brzmienia art. 180 k.k.w., który zobowiązuje sąd do przesyłania odpisu wyroku, którym orzeczono zakaz zajmowania danego stanowiska właściwemu organowi samorządu terytorialnego, a który to przepis prawa został całkowicie pominięty przez organ nadzoru.
Wskazana norma prawna nakazująca sądowi doręczenie ww. orzeczenia
z urzędu podmiotowi właściwemu do podjęcia stosownych działań, uprawnionym czyni stanowisko prezentowane w przedmiotowej sprawie, że to prawomocny wyrok skazujący, nie zaś jedynie informacja o jego wydaniu, stanowi informację, o której mowa w art. 6a ustawy o pracownikach samorządowych.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz.329, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej
i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 7 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje
w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.
Materialnoprawną podstawę podlegającego kontroli sądowej aktu stanowił art. 79 ust. 1 u.s.p., z którego wynika, że uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru
w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 79 ust. 3 u.s.p.). Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano
z naruszeniem prawa (art. 79 ust. 4 u.s.p.).
Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody zostało wydane w ustawowym terminie, zawiera obszerne uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ nadzoru stwierdził nieważność kontrolowanej uchwały Rady Powiatu z uwagi na jej podjęcie z istotnym naruszeniem prawa, przy czym nie ma – wbrew stanowisku skarżącego - konieczności stwierdzenia "rażącego" naruszenia prawa.
Do "istotnych" naruszeń prawa zalicza się: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę uchwalania tych aktów, jak również brak podstawy prawnej ich podejmowania (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 147 oraz wyrok NSA z 24 marca 1992 r., sygn. akt II SA/Wr 96/92, publ. OSP z. 7-8 z 1993 r. poz. 148).
Z akt sprawy wynika, że Starosta [...]18 października 2023 r. złożył do Przewodniczącego Rady Powiatu [...]pismo informujące o tym, że na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...]II Wydział Karny wydanego w sprawie sygn. akt [...] orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowiska starosty na okres 5 lat. Jednocześnie Starosta wskazał, że wyrok ten uprawomocnił się 13 października 2023 r., dlatego powstrzymuje się od podejmowania jakichkolwiek czynności łączących się z zajmowaniem tego stanowiska. Następnie Przewodniczący Rady Powiatu zwołał sesję Rady Powiatu na 3 listopada 2023 r., na której powiadomił radnych o treści ww. pisma. Dodatkowo Starosta na tej sesji osobiście potwierdził, że sąd prawomocnie orzekł wobec niego zakaz zajmowania stanowiska starosty. Do 3 listopada 2023 r. nie wpłynął z Sądu Rejonowego
w [...]odpis prawomocnego wyroku o sygn. akt [...]. W związku z tym
w porządku obrad na sesji 3 listopada 2023 r. nie było punktu dotyczącego głosowania nad odwołaniem starosty. Rada Powiatu podjęła natomiast uchwałę, że pismo Starosty [...]z 18 października 2023 r. nie jest informacją, na podstawie której mogła uznać, że została poinformowana o jego skazaniu prawomocnym wyrokiem. Informacja ta była niezbędna w związku z treścią art. 6a ustawy o pracownikach samorządowych, który przewiduje, że w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe m.in. starosty właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego (..) albo podmiot wykonujący czynności z zakresu prawa pracy wobec pracownika samorządowego odwołuje go lub rozwiązuje z nim umowę o pracę za wypowiedzeniem najpóźniej po upływie miesiąca od dnia, w którym uzyskał informację o fakcie prawomocnego skazania.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest więc ocena, czy pisemna informacja Starosty z 18 października 2023 r. była wystarczającą informacją dla Rady Powiatu
o prawomocnym wyroku, jaki zapadł w jego sprawie, orzekającym o zakazie sprawowania funkcji starosty, a w konsekwencji czy przedmiotowa uchwała ze względu na swoją treść może pozostać w obrocie prawnym.
Rozstrzygając ten spór Sąd stanął na stanowisku, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza prawa. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Wojewody, że w uchwale z 3 listopada 2023 r. Rada Powiatu nie wskazała podstawy prawnej uprawniającej do regulacji zagadnienia objętego uchwałą.
Przywołany przez Radę Powiatu art. 12 pkt 11 u.s.p. stanowi, że do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał "w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady powiatu". Ustawodawca w art 12 u.s.p. określił zamknięty katalog spraw, w których rada powiatu jest właściwa. Wyliczenie zawarte w art. 12 tej ustawy jest wyliczeniem enumeratywnym i wyczerpującym,
a ewentualne inne zadania rady powiatu mogą wynikać wyłącznie z ustaw, o czym stanowi właśnie art. 12 pkt 11 u.s.p. Rada powiatu nie może w związku z tym domniemywać, że w razie wątpliwości co do możliwości podjęcia określonego działania, to właśnie ona jest uprawniona do podjęcia uchwały. Organom jednostek samorządu terytorialnego wolno podejmować uchwały, kiedy zezwalają na to ustawy i prawo je do tego upoważnia. Jeżeli organ podejmie działanie w sprawie, co do której nie ma upoważnienia ustawowego, to działanie takie stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady legalności (art. 7 Konstytucji RP).
Podstawy takiej nie stanowi też przepis § 18 ust. 1 Statutu wskazujący, że Rada Powiatu rozpatruje na sesjach i rozstrzyga w drodze uchwał wszystkie sprawy należące do jej kompetencji określone w ustawie o samorządzie powiatowym oraz innych ustawach, a także w przepisach wydanych na podstawie ustaw, jak również § 18 ust. 4 pkt 1 Statutu stanowiący, że Rada może podejmować postanowienia proceduralne. Rzeczywiście na podstawie § 18 ust. 4 pkt 3 i 5 Statutu Rada Powiatu może w drodze uchwały wyrażać opinie czy stanowiska, ale nawet wtedy, gdy nie mają one charakteru władczego nie mogą one wykraczać poza zakres kompetencji (por. wyrok NSA z 27 września 2017 r., sygn. akt I OSK 1066/17, publ. Lex nr 2371162). Samoistną podstawą uchwały nie może być jedynie zapis Statutu; zadania Rady Powiatu mogą wynikać wyłącznie z ustaw prawa materialnego.
Nie można zgodzić się z oceną skarżącego, że doszło do nieistotnego naruszenia prawa, jeśli Rada Powiatu nie miała podstawy prawnej do podjęcia uchwały w przedmiocie stwierdzenia, że pismo Starosty [...]z 18 października 2023 r. nie jest wystarczającą informacją, na podstawie której Rada Powiatu uznaje, że została poinformowana o jego skazaniu prawomocnym wyrokiem. W ocenie Sądu
w okolicznościach tej sprawy Rada Powiatu w dacie 3 listopada 2023 r. dysponowała pewną informacją od Starosty potwierdzoną przez niego pismem oraz osobiście na sesji wobec radnych Powiatu o prawomocnym wyroku zapadłym w jego sprawie o sygn. akt [...]. Nie można porównać tak przekazanej informacji z informacją pochodzącą od osób trzecich czy też informacją prasową. W dacie 3 listopada 2023 r. przestępcze zachowanie Starosty powinno być dla Rady Powiatu oczywiste. Przepisy prawa nie precyzują bowiem, kto ma być źródłem informacji, o której mowa w art. 6a ustawy
o pracownikach samorządowych. Przepis ten nie zawiera w swojej treści, że uzyskanie informacji o fakcie prawomocnego skazania ma być związane ze złożeniem jakiegoś dokumentu. Jeszcze raz należy podkreślić, że informacja o prawomocnym skazaniu Starosty pochodziła od osoby zainteresowanej (potwierdzona dwukrotnie), a więc była rzetelna, pewna i mogła być wystarczającą podstawą do podjęcia uchwały o jego odwołaniu z tej funkcji. Nie było więc potrzeby oczekiwania na przesłanie przez Sąd Rejonowy w [...] odpisu prawomocnego wyroku w sprawie sygn. akt [...]. Przepis art. 180 k.k.w. statuuje obowiązek sądu karnego przesłania właściwemu organowi odpisu wyroku w przedmiocie zakazu zajmowania określonego stanowiska, ale nie oznacza to, że właściwa realizacja obowiązku wynikającego z art. 6a ustawy
o pracownikach samorządowych może nastąpić jedynie po uzyskaniu prawomocnego wyroku w trybie wykonania orzeczenia karnego.
Z powyższego wynika, że Rada Powiatu dokonała błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 6a ustawy o pracownikach samorządowych, co również stanowi istotne naruszenie prawa. W istocie Rada Powiatu zaprzeczyła w kontrolowanej uchwale, aby była poinformowana o skazaniu Starosty prawomocnym wyrokiem, mimo iż on sam był źródłem tej informacji. Co więcej, poinformował Przewodniczącego Rady Powiatu oraz radnych, że w związku z uprawomocnieniem się wyroku karnego w jego sprawie z dniem 13 października 2023 r. nie będzie podejmował żadnych czynności
w związku z zakazem zajmowania stanowiska starosty na okres 5 lat. Tym bardziej na sesji Rady Powiatu 3 listopada 2023 r. powinno niezwłocznie dojść do odwołania Starosty, a nie do podjęcia przedmiotowej uchwały, niemającej żadnego umocowania
w ustawie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ brak jest przesłanek z art. 148 p.p.s.a. Dlatego Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.