VIII SA/Wa 786/22

VIII SA/Wa 786/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący/
Marek Wroczyński /sprawozdawca/
Renata Nawrot
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 180
art. 92a ust. 1,7,11 i art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Sikora, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Syg. akt VIII SA/Wa 786/22
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 12 lipca 2022 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2021 roku, poz. 735 ze zm. dalej kpa), art. 87 ust.1 pkt 3 lit.a) i li.f), art. 92a ust.1 i 3 oraz ust.7 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym( DZ.U z 2022 roku, poz. 180, ze zm. dalej jako utd), art. 3 ust.1 i 2 i art. 18 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 roku w sprawie przemieszczania odpadów( DZ.Urz. L 190 z 12.07.2006, str. 1 -98 ), art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów( DZ.U z 2015 roku, poz. 1048 dalej umpo) oraz lp. 4.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 stycznia 2022 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł – utrzymał w całości zaskarżoną decyzję.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i ocena prawna.
Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 zł za naruszenie polegające na wywozie odpadów poza terytorium RP bez wymaganego zezwolenia tj. naruszenie określone w lp. 4.4 załącznika nr 3 do utd.
Dokonanie tego naruszenia stwierdzono podczas przeprowadzonej w dniu 8 września 2021 roku kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] i naczepy [...], którym kierował A. S.. Kierujący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do Niemiec w imieniu przedsiębiorcy P. R.. Do kontroli kierujący okazał wypis z licencji nr [...], dokument przewozowy CMR, prawo jazdy kartę kierowcy oraz dokumenty rejestracyjne pojazdów. Na podstawie dokumentów przewozowych ustalono, że kierujący przewoził ładunek odpadów o kodzie 150101 – opakowania z papieru i tektury. Po dokonaniu oględzin ładowni naczepy, że przewożony towar nie odpowiada odpadom zadeklarowanym w dokumentach przewozowych, bowiem na przyczepie znajdowała się mieszanina odpadów. Poza papierem i kartonem ładunek zawierał m.in. folię, tworzywa sztuczne, opakowania po mleku, folię bąbelkową.
Do przewozu takiego ładunku wymagane jest zezwolenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, którego kierowca nie okazał. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z dnia [...] września 2021 roku, nr [...]. Pismem z dnia [...] września 2021 roku organ pierwszej instancji zwrócił się Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Poznaniu.
W tym samym dniu organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w zakresie naruszenia określonego w lp. 4.4 załącznika nr 3 do utd .
Pismem z dnia 29 września 2021 roku Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Poznaniu dokonał oceny ładunku przewożonego w skontrolowanym pojeździe i stwierdził, że przewożony towar stanowił mieszaninę odpadów zawierających makulaturę, opakowania z papieru i tektury, opakowania wielomateriałowe np. po mleku, sokach, fragmenty worków foliowych, foli bąbelkowej, worków raszlowych, opakowania z tworzyw sztucznych, naklejek. Organ ochrony środowiska stanął na stanowisku, że wywóz opisanego ładunku wymagał pisemnego zgłoszenia i zgody Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2022 roku, nr [...] wezwał [...] sp. z oo jako podmiot odpowiedzialny za nielegalne przemieszczanie odpadów o kodzie 19 12 12 – inne odpady( w tym zmieszane substancje i przedmioty) do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust.2 rozporządzenia nr 1013/2006 oraz do zagospodarowania odpadów, o których mowa w pkt 1, w ilości 23,3 Mg, przez przekazanie ich do instalacji, która posiada decyzję właściwego organu na przetwarzanie odpadów o kodzie 19 12 12 na terenie kraju.
Skarżący w toku postępowania wnosił o uwzględnienie normy EN 643:2014 i załącznika VII do rozporządzenia(WE) nr 1013/2016, powołanie biegłego na okoliczność spełnienia przez skontrolowany ładunek do wykonania przewozu bez zezwolenia, jego przesłuchanie w sprawie.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ pierwszej instancji decyzji administracyjnej z 14 stycznia 2022 roku nakładającej kare pieniężną w wysokości 5 000 zł.
Strona złożyła odwołanie zarzucając naruszenie przepisów postępowania - w szczególności art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 kpa poprzez brak uwzględnienia jego wniosków dowodowych,
- przepisów ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne ich zastosowanie. Skarżący podkreślił, że ustalenia dokonane podczas kontroli są błędne, ponieważ skontrolowany przewóz był wykonywany na podstawie załącznika nr VII i w skontrolowanej jednostce znajdowały się odpady wymienione w tym załączniku tj. makulatura określona kodem odpadu – 150101 – opakowania z papieru i tektury, a nie mieszanina innych odpadów. W celu wyjaśnienia tej kwestii w jego ocenie winien być powołany biegły.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit.c) utd, użyte w ustawie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają – obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, rozporządzenia(WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 roku w sprawie przemieszczania odpadów( Dz.Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006, str.1 ze zm. dalej rozporządzenie nr 1013/2006).
Stosowanie do art. 87 ust.1 pkt 3 lit.a) i lit.f) utd podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu, z zastrzeżeniem ust.4 jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie organu kontroli - kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy – dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenia wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów.
W myśl art. 3 ust.1 i 2 rozporządzenia nr 1013/2006 procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w przepisach niniejszego tytułu podlegają przemieszczenia następujących odpadów:
-a) jeżeli mają być poddane procesom unieszkodliwiania wszystkich odpadów,
-b) jeżeli maja być poddane procesom odzysku,
-c) odpadów wyszczególnionych w załączniku IV, który obejmuje między innymi odpady wyszczególnione w aneksach II i VII Konwencji bazylejskiej,
- ii) odpady wyszczególnione w załączniku IVA,
- iii) odpadów nieskalsyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III,IIIB,IV lub IVA,
- iv) mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB,IV lub IVA chyba, że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA( ust.1). Ogólnym obowiązkom w zakresie informowania, określonym w art. 18, podlegają przemieszczenia następujących odpadów przeznaczonych do odzysku, jeżeli ilość przemieszczonych odpadów przekracza 20 kg,
-a) odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIB,
- b) mieszanin niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III lub składających się z dwóch lub więcej rodzajów odpadów wymienionych w załączniku III, jeżeli skład tych mieszanin nie utrudnia poddawania ich racjonalnemu ekologicznie odzyskowi i mieszaniny te zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, zgodnie z art. 58 ust.2.
Zgodnie z art. 4 umpo zezwolenia wymaga między innymi wywóz odpadów poza teren kraju.
Zgodnie z art. 92a ust.1 i 3 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12 000 zł.
Wykaz naruszeń o których mowa w ust.1, wysokość kar za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji(UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1 -9 załącznika do ustawy. Stosowanie do lp. 4.4 załącznika nr 3 utd, wywóz odpadów poza terytorium RP bez wymaganego zezwolenia jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 5 000 zł.
Organ wskazał, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 kpa.
W ocenie organu odwoławczego materiał zgromadzony w sprawie wskazuje, iż w kontrolowanym pojeździe nie znajdowały się odpady o kodzie 15 01 01 – opakowania z papieru i tektury. Poza papierem i kartonem ładunek zawierał m.in. folię, tworzywa sztuczne, opakowania po mleku, folia bąbelkowa. Ustalenia powyższe potwierdza formularz oceny towarów dołączony do pisma Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2021 roku. Zgodnie z art. 3 ust.1 lit.iv) rozporządzenia nr 1013/2006 bez uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w przepisach nie można przemieszczać mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, chyba, że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA. Odpady papieru i tektury zostały umieszczone w pkt 3 lit.g) załącznika IIIA wyżej powołanego rozporządzenia tj. mieszaniny odpadów objętych kodem B3030 konwencji bazylejskiej – ograniczone do niebielonego papieru lub kartonu, papieru lub kartonu falistego, innego papieru lub kartonu, wykonanego głównie z bielonej chemicznie masy celulozowej, niebarwionego w masie, papieru lub kartonu wykonanego głównie ze ścieru drzewnego( gazety, czasopisma lub podobne druki).
Zdaniem organu odwoławczego nie doszło do naruszenia przepisów postepowania powołanych w odwołaniu. Zdaniem organu materiał dowodowy zebrany podczas kontroli drogowej oraz uzyskany od Wielkopolskiego Inspektora Ochrony Środowiska był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy bowiem organ ustalił wszystkie istotne okoliczności faktyczne w sprawie. Strona domagając się przeprowadzenia określonych dowodów nie określiła jakie okoliczności mają być wyjaśnione przy pomocy tych dowodów.
Kierowca dokonując przewozu drogowego winien być wyposażony przez przewoźnika w odpowiednie dokumenty. W przypadku przewożenia skontrolowanych odpadów wymagane było pozwolenie wydane przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska bowiem nie były to odpady z tzw. ,, zielonej listy ‘’, które mogą być przewożone na podstawie załącznika VII. Wbrew twierdzeniom strony odpady przewożone w dniu kontroli nie składały się tylko z makulatury – jak w skazano w dokumentach przewozowych lecz również zawierały opakowania z papieru i tektury, opakowania wielomateriałowe, fragmenty worków foliowych, folii bąbelkowej, worków raszlowych, opakowania z tworzyw sztucznych, naklejki. Tym samym były one mieszaniną odpadów. Zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia 1013/2006 ,, mieszanina odpadów oznacza odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów, która to mieszanina nie została zaliczona do żadnej kategorii w załącznikach III, IIIB, Iv, IVA. Odpady w pojedynczym pomieszczeniu, obejmującym dwa lub więcej rodzajów odpadów transportowanych osobno, nie są uważane za mieszaninę odpadów. Skontrolowane odpady winny zostać sklasyfikowane B3020. Organ odnośnie przemieszczania odpadów spoza tzw. zielonej listy odwołał się do stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku WSA w Opolu z dnia 31 lipca 2018 roku.
W cenie organu podnoszony przez stronę zarzut nieuwzględnienia normy EN 634 : 2014 także nie jest zasadny. Norma przewiduje możliwość wykorzystania do odzysku zanieczyszczonych odpadów, jednak nie wszystkich.
Zanieczyszczone mogą być tylko te odpady, przy których wskazano jaki procent może znajdować się w danym odpadzie. Jeżeli takiego wyjątku nie wskazano w przepisach normy przy danym odpadzie, to nie jest możliwie wykorzystanie takiego odpadu. W przypadku makulatury przewożonej przez skarżącego norma nie przewiduje żadnych zanieczyszczeń. Zatem strona mogła przewozić odpady dokładnie określone kodem 15 01 01 – opakowania z papieru i tektury.
W ocenie organu w sprawie również nie można było zastosować art. 92c utd ponieważ nie zachodzą w sprawie nadzwyczajne okoliczności.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł P. R. – firma [...].
Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie:
- przepisów postępowania – art. 6 kpa, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 kpa,
- przepisów prawa materialnego ustawy o transporcie drogowym .
Skarżący wskazywał, że organ ma obowiązek wynikający z art. 61 § 4 kpa zawiadamiania o wszczęciu postępowania wszystkie strony postępowania. Następnie organ powinien zapewniając stronom czynny udział w sprawie przeprowadzić postepowanie dowodowe, zmierzające do ustalenia faktów niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
Organy wydały decyzję o nałożeniu kary pieniężnej całkowicie lekceważąc zasady prowadzenia postępowania.
Organy nie uwzględniły wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w toku postepowania celem dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie.
Zważywszy, że przedmiotem wnioskowanych przez skarżącego dowodów były okoliczności istotne dla sprawy, to organ naruszył między innymi art. 78 kpa. Organ w uzasadnieniu decyzji wspomina o własnych ustaleniach, jednakże analiza akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wykazuje aby istniały jakiekolwiek własne ustalenia organu w tym zakresie.
Podkreślał, że klasyfikacja odpadów nie może być dokonywana w sposób dowolny, lecz musi uwzględniać określone przez prawodawcę zarówno w art. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach( DZ.U z 2022, poz. 699 dalej uoo), jak i w katalogu odpadów.
Zgodnie z katalogiem odpadów klasyfikuje się je według źródła powstania w grupach od 01 do 12 lub od 17 do 20, przypisując im odpowiedni sześciocyfrowy kod określający rodzaj odpadu. Organ w uzasadnieniu decyzji bezpodstawnie wskazał, że będące przedmiotem przemieszczania przez stronę odpady oznaczone kodem B3020 stanowiły mieszaninę odpadów zawierającą ,, opakowania z papieru i tektury, opakowania wielomateriałowe, fragmenty worków foliowych, worków z tworzyw sztucznych, opakowania z tworzyw sztucznych, naklejki ‘’.
Pojęcie opakowania zostało zdefiniowane w art. 3 ust.1 ustawy z 13 czerwca 2013 roku o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi ( DZ.U z 2020 roku, poz. 1114 ze zm.). W rozumieniu ustawy opakowaniem jest wyrób, w tym wyrób bezzwrotny, wykonany z jakiegokolwiek materiału, przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktów, od surowców do towarów przetworzonych.
Ponadto przykładowy wykaz wyrobów, w tym części składowych oraz złączonych z wyrobem elementów pomocniczych, które uznaje się za opakowanie określa załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 października 2013 roku w sprawie przykładowego wykazu wyrobów, które uznaje się albo nie uznaje się za opakowanie( DZ.U z 2013 roku, poz. 1274). W ust.3 załącznika do rozporządzenia wskazane zostały przykładowe wyroby, części składowe opakowań oraz złączone z opakowaniem elementy pomocnicze, spełniające funkcje opakowań. Opakowaniem są m.in. etykiety powiązane bezpośrednio lub dołączone do produktu, natomiast element opakowań stanowią w szczególności przylepne etykiety przyczepiane do innego wyrobu opakowaniowego, koszulki foliowe, a nawet zszywki.
Przepisy ustawy o gospodarce opakowaniami stosuje się do wszystkich opakowań, niezależnie od zastosowanego do ich wykonania materiału lecz również do powstałych z nich odpadów opakowaniowych o czym przesądza brzmienie art. 6 ustawy z 13 czerwca 2013 roku o gospodarce opakowaniami i odpadów opakowaniowych( DZ.U z 2020 roku, poz. 1114). Zgodnie z definicją zawartą w art. 8 pkt 8 wyżej powołanej ustawy odpadami opakowaniowymi są zarówno opakowania, jak i materiały opakowaniowe, stanowiące odpady w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, z wyjątkiem pozostałości powstających w procesie produkcji.
Zdaniem skarżącego odpady będące przedmiotem przemieszczania przez skarżącą spółkę stanowiły odpady opakowaniowe. Wyłącznie na podstawie zdjęć nie sposób obiektywnie ocenić, czy będące przedmiotem przemieszczania odpady oznaczone kodem 83020 były jedynie zamieszczone w stopniu znikomym, który w żaden sposób nie wpływa na możliwość odzysku tych odpadów w sposób racjonalny ekologicznie, czy też, jak uznał organ mieszaninę odpadów.
Mieszanina odpadów została zdefiniowana w art. 2 pkt 3 rozporządzenia 1013/2006 i oznacza odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów, która to mieszanina nie została zaliczona do żadnej kategorii w załącznikach IIIB,IV i IVA.
W przypadku odpadu o kodzie 83 020, który jeśliby był w jakimś stopniu zanieczyszczony, nie zmienia to jednak faktu, iż dalej pozostaje odpadem o kodzie B 3020. Przepisy nie przewidują że tego rodzaju odpad nie może w ogóle żadnych zanieczyszczeń zawierać. Przemieszczane odpady nie były pomieszane z odpadami niebezpiecznymi.
Skarżący odwołując do wyjaśnień GIOŚ w sprawie przemieszczania odpadów przywołał stanowisko ,, odpady o kodzie B3020 nie mogą być pomieszane z odpadami niebezpiecznymi. Oznacza to, że te odpady mogą zawierać inne niż niebezpieczne frakcje związków organicznych, metali i materiałów nieorganicznych( kartony po napojach, które mogą być wymienione w kodzie 83020 ). Niebezpieczne frakcje muszą być oddzielone od odpadów papierów, kartonu i wyrobów papierniczych. Za niezasadne należy uznać stanowisko organu zasadności stosowania wymagań normy DIN EN 643:2014, w której nie tylko zdefiniowano odmiany papieru i tektury do recyklingu, stosowane jako surowiec do ponownego przerobu w produkcji wyrobów z papieru i tektury – w przemyśle papierniczym lecz również podano tolerancje dla materiałów niepożądanych, a także zdefiniowano pojęcia materiałów nieużytecznych ( materiały zabronione i niepożądane). Będące przedmiotem przemieszczania odpady oznaczone kodem 83020 nie były zanieczyszczone innymi substancjami w zakresie, który uniemożliwiałby odzysk odpadów w sposób racjonalny ekologicznie. Z dokumentacji wynika, że odpady spełniają kryteria stawiane odpadom z papieru i tektury pochodzącym z recyklingu i stosowanym jako surowiec ponownego przerobu w produkcji wyrobów z papieru i tektury w przemyśle papierniczym – zgodnie z wymaganiami normy DIN EN 643:2014, co umożliwia odzysk tego rodzaju odpadów w miejscu przeznaczenia. Z powyższych regulacji nie wynika w szczególności, aby odpady o kodzie B3020 nie mogły zawierać żadnych wtrąceń, a jednym podstawowym warunkiem jest, aby nie mogły zawierać odpadów niebezpiecznych. Norma DIN EN 643: 2014 przewiduje, że w ładunku makulatury 1.04 którym jest zatrzymany ładunek, dopuszczalne jest 1,5 % zanieczyszczeń nie papierniczych oraz 3% zanieczyszczeń ogółem. Nie jest zatem prawidłowe stanowisko organu jakoby odpady będące przedmiotem postępowania nie stanowiły odpadów o kodzie B3020 oraz 150101.
Wbrew twierdzeniu organu przemieszczanie przedmiotowych odpadów polegało zatem w myśl art. 3 ust.2 lit.a) rozporządzenia nr 1013/2006 procedurze ogólnego informowania, o której mowa w art. 18 tego rozporządzenia jako odpady przeznaczone do odzysku, których ilość przekracza 20 kg, a wyszczególnione w załączniku III do rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325,dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.
Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.
W ocenie Sądu przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie jaki rodzaj odpadów był przewożony przez firmę skarżącego.
Skarżący zajmuje stanowisko, iż przedmiotem przewozu były odpady w postaci – opakowania z papieru i makulatury – określone kodem 15 01 01. Fakt, iż w ładunkach zmieszane były również odpady z opakowań wielomateriałowych np. po mleku, sokach( z papieru i tektury oraz tworzyw sztucznych), fragmenty worków foliowych, folii bąbelkowej, worków raszlowych, opakowania z tworzyw sztucznych, naklejek, które nie mogą mieć charakteru zadeklarowanych odpadów ponieważ dopuszczalne są zanieczyszczenia( poza odpadami niebezpiecznymi) w proporcjach określonych w normie EN 643 : 2014. W związku z tym transport przedmiotowych odpadów nie wymagał dodatkowych zezwoleń organów ochrony środowiska.
Przeciwne stanowisko zajmował organ transportu drogowego poparte stanowiskiem organów ochrony środowiska. Zdaniem organu przewożony transport był mieszaniną odpadów na przewóz którego ładunku należało mieć zezwolenia inspekcji ochrony środowiska.
W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organu w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 1013/2006 mieszania odpadów oznacza odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów, która to mieszanina nie jest zaliczona do żadnej kategorii określonej w załącznikach III, IIIB,IV i IV A.
Zgodnie z art. 3 ust.1 pkt b) iv) powyższego rozporządzenia przemieszczanie mieszanin odpadów nieskalsyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVB, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, podlega procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody.
Nie można zgodzić się, że przewożone odpady były odpadami o kodzie B3020 wymienionymi w załączniku III do rozporządzenia nr 1013 /2006, podlegającej procedurze informowania, które mogą być przemieszczane na podstawie załącznika VII.
Zgodnie z załącznikiem III powołanego rozporządzenia ,, B3020 odpady papieru, kartonu i wyrobów papierniczych. Następujące materiały, pod warunkiem, że nie są pomieszane z odpadami niebezpiecznymi:
- odpady i makulatura z papieru lub kartonu,
- niebielony papier lub karton, papier lub karton falisty,
- inny papier lub karton, wykonany głównie z bielonej chemicznie masy celulozowej , niebarwiony w masie,
- papier lub karton, wykonany głównie ze ścieru drzewnego( np. gazet, czasopisma i podobne druki,
- inne w tym, a nie wyłącznie
-1) laminowany karton,
-2) niesortowana makulatura’’.
Należy zauważyć, iż w definicji kodu B3020 przede wszystkim określone zostały rodzaje odpadów, jakie mogą być sklasyfikowane pod tym kodem tzn. odpady papieru, kartonu i wyrobów papierniczych. Sformułowanie ,, inne, w tym ale nie wyłącznie ‘’ należy odnosić do określonych w definicji odpadów i makulatury z papieru lub kartonu. Oznacza to, że kod B 3020 obejmuje różne rodzaje odpadów, z których wszystkie są odpadami papieru i makulatury.
Nieprawidłowa jest interpretacja, która zakłada uwzględnienie w kodzie B3020 odpadów innych niż odpady papieru lub kartonu.
Przy kodzie odpadów B3020 nie ma możliwości zawartości innych odpadów, w tym folii, tworzyw sztucznych. Skoro odpady z tworzyw sztucznych zostały ujęte w rozporządzeniu nr 1013/2006 pod osobnymi kodami, to stanowisko, iż kod B3020 dopuszcza możliwość wtrąceń w postaci innych odpadów jest nieuprawnione.
Odnosząc się powoływanej przez stronę skarżąca argumentacji, iż odpady przez nią przemieszczane odpowiadały wymaganiom normy DIN EN 643: 2014 należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ust.1 rozporządzenia nr 1013/2006 to rozporządzenie określa procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia. Tak więc to przedmiotowe rozporządzenia określa klasyfikację, rodzaj i procedury przemieszczania odpadów w ruchu międzynarodowym i ma decydujące znaczenie dla klasyfikacji przemieszczanych odpadów.
Należy zauważyć, iż organy transportu drogowego w przedmiotowej sprawie współdziałały ze specjalistycznymi organami w zakresie ochrony środowiska. Po zapoznaniu się z dokumentacją przesłaną do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zajął on stanowisko, iż faktycznie przewożone odpady stanowią mieszaninę odpadów i na ich przewóz potrzebna jest stosowana zgoda. Takie samo stanowisko w sprawie zajął Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydając postanowienie o nakazie przetwarzania tych odpadów – o kodzie 19 12 12.
Należy zauważyć, iż organy ochrony środowiska są to specjalistyczne organy w zakresie określania rodzaju odpadów, sposobu ich przemieszczania, rodzaju dokumentacji niezbędnej do ich przemieszczania. Tak więc stanowisko organów transportu drogowego zostało w toku postępowania potwierdzone przez wyżej powołane organy.
W ocenie Sądu zarzuty w zakresie naruszenia przepisów postępowania – art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 kpa nie znajdują usprawiedliwionych podstaw.
Organ nie ma obowiązku uwzględniać każdego wniosku dowodowego, a tylko te które mogą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Zdaniem sądu przesłuchania ponowne przesłuchania kierowcy pojazdu jako świadka oraz przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego jako strony nie mogły mieć istotnego znaczenia dla sprawy. W sprawie zaistniał spór prawny o charakter przewożonego ładunku – odpadów, ich klasyfikacji. W tej sytuacji dowody ze źródeł osobowych nie mogły mieć decydującego znaczenia.
Dowód z opinii biegłego również w tej sprawie nie miał znaczenia, bo oględziny ładunku jednoznacznie przesądzały, iż przewożone odpady – opakowania z papieru i tektury zawierały odpady inne – torby foliowe, opakowania foliowe, opakowania po mleku, a w sytuacji gdy mogła to być tylko i wyłącznie mieszanin odpadów z papieru, kartonu i wyrobów papierniczych, to taki przewóz wymagał zgody organów ochrony środowiska.
Należy zgodzić się z organem, iż zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do zastosowania art. 92c utd. Przepis ten może zwolnić z odpowiedzialności przewoźnika gdy okoliczności i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń, których nie mógł przewidzieć. Przesłanki te występują na skutek wyjątkowych i niezależnych okoliczności, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Tak więc w ocenie Sądu istniały podstawy do nałożenia na przewoźnika na podstawie art. 92a ust.1,7,11, załącznik nr 3 lp. 4.3 utd kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł.
Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.