VIII SA/WA 779/23

VIII SA/Wa 779/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna
Marek Wroczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2011 nr 157 poz 1 art. 116 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 2 i 3, art. 117 ust. 3
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) NR 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania  rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw
Dz.U. 2003 nr 223 poz 2221
art. 19 ust. 3  pkt 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. b
Ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Cezary Kosterna, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Syg.akt VIII SA/Wa 779/23
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] września 2023 roku Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa( dalej jako organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2023 roku, poz. 775 ze zm. dalej jako kpa), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 8 kwietnia 2014 roku, wniesionego przez [...] sp. [...] od decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa( dalej jako organ pierwszej instancji) nr [...] z dnia 19 marca 2014 roku w sprawie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł oraz w części dotyczącej obniżenia należnej kwoty należnej pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia oraz ocena prawna.
Wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw [...]sp. [...] w dniu 30 września 2013 roku złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 1 stycznia 2013 roku do 30 czerwca 2013 roku.
W odpowiedzi na wezwanie w dniu 24 października 2013 roku strona złożyła m.in. korektę do wniosku o płatność, decyzję o pozwoleniu na budowę, kosztorys powykonawczy dotyczący inwestycji – budowa budynku chłodniczo – przechowalniczego. Organ kolejno wzywał do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień.
W oparciu o zebrany materiał dowodowy, po rozpatrzeniu wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2013 roku organ pierwszej instancji wydał w dniu 19 marca 2014 roku decyzję nr [...] w sprawie przyznania pomocy na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producenckiej i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznaniem pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kosztów ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w której:
przyznał Grupie pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 172 633,65 zł, za I półrocze 2013 roku realizacji planu dochodzenia do uznania,
- przyznał Grupie pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w kwocie 1 120 564,48 zł, za I półrocze 2013 roku realizacji planu dochodzenia do uznania,
- odmówił Grupie przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w kwocie 689 967,76 zł,
- dokonał obniżenia należnej pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w kwocie 689 967,76 zł.
Strona w dniu 8 kwietnia 2014 r., zachowując ustawowy termin, wniosła odwołanie od ww. decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w części dotyczącej odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych inwestycji w wysokości 689 967,76 zł oraz w części dokonania obniżenia kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych inwestycji w wysokości 689 967.76 zł.
Zaskarżonej decyzji Grupa zarzuciła;
I. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania oraz wykładni § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r., (Dz. U nr 98, poz. 872) w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowalnych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz pkt. 1 załącznika do w/w rozporządzenia: wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wydanego na podstawie art. 19 ust. 3 pkt. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. (Dz. U. nr 223, poz. 2221) o organizacji tynku owoców i warzyw, tynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz tynków lnu i konopi uprawianych na włókno w ramach ustalonego stanu faktycznego i w konsekwencji błędnego zastosowania art. 117 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r., ustanawiające szczegółowe zasady, stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, poprzez.-
- uznanie, że koszty zakupu materiałów z wyłączeniem kosztów ich montażu, w wysokości 303 877,98 zł, przeznaczonych na montaż ścian zewnętrznych i wewnętrznych, sufitu oraz dachu, ujęte w złożonym przez stronę kosztorysie powykonawczym, odnoszącym się do I etapu budowy budynku przechowalniczo
niekwalifikowanymi, ponieważ zakup tych materiałów powinien być dokonany w realizacji i rozliczania II etapu budowy w II półroczu, piątego roku realizacji planu dochodzenia, do uznania co doprowadziło do pomniejszenia kwoty pomocy o 22908,48 zł.
- dokonanie obniżenia pomocy finansowej odpowiadającej wysokości odmówionej pomocy z tytułu uznania w/w kosztów za niekwałifikowalne, poprzez nałożenie kary za włączenie do wniosku niekwalifikującej się kwoty pomocy; pomimo że, wykazane przez stronę koszty zakupu materiałów z przeznaczeniem ich montażu w kolejnym etapie są kosztami kwalifikowanymi, ponieważ są to koszty realizacji inwestycji ujętej w planie dochodzenia do uznania, o których kwalifikowalności nie przesądza etap rozliczania wnioskowanej pomocy, a ich rozliczenie jest możliwe w ramach realizacji I etapu budowy budynku przechowalniczo-chłodniczego realizowanego w I półroczu, piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania, albowiem strona realizowała tą inwestycje na podstawie umowy z generalnym wykonawcą, którą to umowę zawarto w oparciu o zatwierdzony przez ARiMR poziom kosztów realizacji oraz czas ich ponoszenia. Wykonawca rozliczając etap I budowy opracował kosztorys powykonawczy w którym umieścił faktycznie zrealizowany zakres kosztów poniesionych przez niego w trakcie realizacji tego etapu w cenach rynkowych, do czego w oparciu o obowiązujące przepisy zobowiązała go strona. To wykonawca dokonywał zakupu materiałów na realizację inwestycji i umieścił je w kosztorysie będącym podstawą do wystawienie faktury za realizację I etapu budowy, tj. etapu inwestycji ujętej w zatwierdzonym PDU, w celu wykazania składowych rynkowej ceny zrealizowanej inwestycji. Fakturę wystawioną przez wykonawcę za realizację I etapu inwestycji, na podstawie umowy zawartej ze stroną i wspomnianego kosztorysu, strona załączyła do wniosku o płatność. Strona dokonała sprawdzenia, czy ujęte przez wykonawcę w kosztorysie koszty znajdują odzwierciedlenie w cenach rynkowych, czy dotyczą budowy budynku przechowalniczo-chłodniczego, tj. inwestycji ujętej w zatwierdzonym PDU, i dokonała na tej podstawie ich rozliczenia w ramach tego etapu, nawet jeżeli stanowiło to odejście od postanowień planu dochodzenia do uznania, który nie ma charakteru iuris cogentis w stosunku do strony;
II. naruszenie przepisów postępowania w postaci:
1. błędnego zastosowania art. 7, 77, 78 § 1 i 80 k.p.a. poprzez:
a) brak zlecenia biegłemu uzupełnienia opinii, sporządzonej w postaci kosztorysu weryfikacyjnego, poprzez pisemne bądź ustne podanie przez biegłego podstaw zastosowania w swojej opinii określonych stawek cen, pomimo wykazania przez Stronę, że stawki na jakich biegły oparł swoje kalkulacje są znacząco rozbieżne ze stawkami ujętymi przez wykonawcę w opracowanym kosztorysie, a które Strona zweryfikowała jako właściwe w oparciu o bazę I., którą wskazał wykonawca; dodatkowo brak uzasadnienia opinii nie dawał możliwości swobodnej oceny tego dowodu przez organ I instancji;
b) przyjęcie za prawidłową i rzetelną opinię biegłego kosztorysanta, w sytuacji gdy opinia ta nie posiada uzasadnienia i tym samym nie jest możliwa jej swobodna, oparta na zasadach wiedzy oraz logicznego rozumowania ocena jako dowodu, jak również w sytuacji, gdy biegły nie podał źródła zastosowania własnych stawek cen, które rażąco odbiegają od cen zastosowanych w złożonym przez stronę kosztorysie, a zgodnie z wytycznymi - Dyrektora Departamentu Działań Społecznych i Środowiskowych nr pisma [...] upoważnionego przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do czynności związanych z systemem pomocy finansowej dla grup V, tj. wytycznych stanowiących regulacje wewnętrzne Agencji Modernizacji Rolnictwa, jako instytucję wykonywania nadzoru 1 instancji - kosztorysy powykonawcze powinny być oceniane 4 wg. bazy cen właściwej dla ich wykonania, tj. w przedmiotowej sprawie na podstawie bazy: "Intercenbud", w której publikowane na dzień realizacji inwestycji stawki cen, były zgodne ze stawkami określonymi przez stronę w kosztorysie powykonawczym;
pominięcie przy ocenie materiału dowodowego wyjaśnień strony odnoszących się do opinii biegłego oraz przyjęcie tej opinii za wiarygodną, prawidłową oraz rzetelną bez jakiejkolwiek jej oceny jako dowodu, pomimo że organ I instancji ma obowiązek dokonać oceny opinii jako dowodu w kontekście całości zebranego materiału dowodowego i dokonać na tej podstawie właściwych ustaleń faktycznych;
W wyniku powyższych działań pomniejszono koszty kwalifikowane o kwotę 616 079,04 zł, a tym samym odmówiono pomocy w kwocie 462 059,28 zł jednocześnie dokonując obniżki należnej kwoty pomocy w równowartości odmowy przyznania pomocy.
1. niewłaściwego zastosowania art. 107 ust. 3 k.p.a., poprzez błędne sporządzenie uzasadnienia decyzji, tj.:
pominięcie podania podstawy prawnej, zgodnie z którą organ odmówił przyznania kwalifikowalności kosztów zakupu materiałów na ścian zewnętrznych i wewnętrznych, sufitu oraz dachu do budowy budynku przechowalniczo- chłodniczego, pomimo że organ ma obowiązek wyczerpującego uzasadnienia zastosowanej podstawy prawnej;
niewyjaśnienie podstaw przyznania waloru wiarygodności, rzetelności oraz prawidłowości opinii biegłego, pomimo że strona złożyła szereg zarzutów co do tej opinii, wskazując na źródło przyjętych w kosztorysie stawek i organ powinien wyjaśnić, dlaczego zarzuty te zostały odrzucone, co jest tym bardziej pożądane w sytuacji, gdy opinia powołanego biegłego nie posiada uzasadnienia, a nawet nie wskazuje na przyjętą do oceny bazę danych;
niewyjaśnienie podstaw obniżenia pomocy finansowej z tytułu nałożonej kary za włączenie do wniosku niekwalifikującej się kwoty pomocy, pomimo że zgodnie z art. 117 ust. 3 akapit dragi, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r., ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/200 7 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, strona mogła wykazać, że nie ponosi odpowiedzialności za włączenie do wniosku niekwalifikującej się kwoty pomocy finansowej, a organ powinien uzasadnić, dlaczego strona tego nie wykazała pomimo złożenia szeregu wyjaśnień oraz dowodów, co do każdego z aspektów przedmiotowej sprawy.
Strona w złożonym odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części co do odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 689 967,76 zł oraz dokonania obniżenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 689 967, 76 zł, orzeczenie w ww. zakresie co do istoty sprawy oraz powołanie ponownie biegłego oraz dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu kosztorysowania.
W wyniku rozpatrzenia złożonej przez Grupę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa ARiMR nr [...], wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 945/14) WSA stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym uchylenia decyzji organu I instancji w częściach przyznających pomoc finansową oraz uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. WSA w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku wskazał, iż brak było podstawy prawnej do zastosowania w części niezaskarżonej decyzji art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie w ww. wyroku wskazano, iż zakres zalecanego przez Prezesa ARiMR postępowania nie naruszał art. 136 i art. 15 k.p.a. Ponadto zdaniem Sądu wskazane wady w zakresie uzasadnienia decyzji mogły zostać konwalidowane decyzją Prezesa ARiMR, który w uzasadnieniu mógłby szczegółowo odnieść się do zebranego materiału dowodowego.
Prezes ARiMR w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego w dniu 16 listopada 2015 r. wydal decyzję nr [...], na mocy której:
uchylił w części zaskarżoną decyzję w zakresie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania i nałożenia kary finansowej,
przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 997 233,85 zł, za I półrocze 4 roku realizacji planu dochodzenia do uznania,
- odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do wysokości 191 350,84 zł.
- dokonał obniżenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł.
W dniu 21 grudnia 2015 r. Strona złożyła wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa ARiMR nr [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł oraz dotyczącej dokonania obniżenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł.
W wyniku rozpoznania skargi Strony WSA wyrokiem z dnia 28 września 2016 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 91/16) uchylił zaskarżoną decyzję w części obejmującej odmowę przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł i dokonania obniżenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł.
W uzasadnieniu ww. wyroku WSA wskazał, iż organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę jeszcze raz winien dokonać oceny kwalifikowalności kosztów w części zakwestionowanej kwoty, odnieść się do całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie, poddać je ponownej weryfikacji korzystając z pomocy specjalisty w zakresie kosztorysowania, z jednoczesnym uwzględnieniem, że bazy cen katalogowych mogą stanowić jedną z płaszczyzn weryfikacji cen określonych jako rynkowe.
W dniu 29 maja 2017 r. biegły J. K. sporządził opinię techniczną w sprawie inwestycji pn. Budowa budynku chłodniczo-przechowalniczego w Z. G. [...] na działce ewidencyjnej nr [...], zrealizowanej przez Grupę [...] Sp. [...]. Do ww. opinii został załączony kosztorys weryfikacyjny, zgodnie z którym wartość kosztorysowa ww. inwestycji wyniosła 601 498,59 zł.
Prezes ARiMR pismem z dnia 30 czerwca 2017 r. poinformował Stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zgromadzonych w postępowaniu.
W dniu 12 stycznia 2018 r. w związku z wydaną w sprawie opinią techniczną przez
biegłego J. K., Grupa zwróciła się do ww. biegłego o odpowiedź na pytania w zakresie przedmiotowej opinii. Prezes ARiMR w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego w dniu 29 marca 2018 r. wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W wyniku rozpatrzenia skargi złożonej przez Grupę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 września 2018 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 430/18) oddalił skargę [...] Sp. [...] na decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z dnia 29 marca 2018 r.
Następnie w dniu 5 kwietnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej Grupy wyrokiem sygn. akt I GSK 128/19 uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Prezes ARMiR rozstrzygając decyzją z dnia 29 marca 2018 r. o wniosku o przyznanie pomocy, w zakresie jakim odmówiono jej (decyzją organu 1 instancji) wsparcia co do kwoty 689 967,76 zł, nie tylko wyszedł poza granice sprawy, ale także naruszył art. 153 P.p.s.a., nie realizując wskazań Sądu, co do dalszego załatwienia sprawy. Taki sposób procedowania organu godzi także w art. 16 § 1k.p.a.
WSA w Warszawie, w zaskarżonym wyroku nie dostrzegł tej okoliczności, koncentrując się na merytorycznych aspektach sprawy, związanych przede wszystkim z oceną opinii biegłego. W tej sytuacji stwierdzić więc należy, iż oddalając skargę spółki Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przede wszystkim art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, a także art. 153 tej ustawy, który stanowi, że związany orzeczeniem sądu, w zakresie oceny prawnej, a także wskazaniami co do dalszego prowadzenia postępowania, jest nie tylko organ administracji, ale także sąd, dokonujący oceny legalności wydanego w ponownie przeprowadzonym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Jak wynika z przyjętego w orzecznictwie poglądu ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Podejście takie potwierdzone zostało, np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 277/21: "Przepis art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, gdzie nie ma już miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. "
Przedmiotem rozpatrywanego odwołania jest decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia 19 marca 2014 r. w sprawie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, w części dotyczącej odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł oraz w części dotyczącej obniżenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł.
W przedmiotowej sprawie Grupa we wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia od uznania za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. przedstawiła do rozliczenia inwestycję polegającą na budowie budynku chłodniczo-przechowalniczego oraz zakupie wyposażenia. Zadeklarowana we wniosku o przyznanie pomocy finansowej wartość poniesionych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, zrealizowanych w okresie objętym wnioskiem, przyjętych do naliczenia pomocy finansowej przez Stronę wyniosła 3 334 000,00 zł.
Na powyższą kwotę składały się następujące koszty:
- budowa budynku chłodniczo - przechowalniczego - wartość netto 2 5 00 000,00 zł. zakup i montaż urządzeń do przechowywania (urządzenia chłodnicze, wózki widłowe, skrzyniopalety drewniane) – wartość netto 834 000 zł – określona w oparciu o faktury, dowody realizacji płatności oraz protokoły odbioru. Organ odwoławczy po uwzględnieniu analizy złożonego przez Grupę kosztorysu powykonawczego ,, budowa budynku chłodniczo – przechowalniczego ‘’ na łączna kwotę 2 500 000 zł odmówił Grupie przyznania pomocy w kwocie 1 379 935,52 zł której wysokość wynikała kwotą pomocy finansowej wynoszącą 689 967.76 zł oraz obniżką w tej samej kwocie.
Prezes ARiMR w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego w dniu 16 listopada 2015 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której: z sumowania różnicy między łączna wnioskowaną kwotą pomocy, a łączną należną
uchylił w części zaskarżoną decyzję w zakresie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania i nałożenia kary finansowej,
przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 997 233,85 zł, za I półrocze 4 roku realizacji planu dochodzenia do uznania,
odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł,
dokonał obniżenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł.
Strona wniosła skargę na ww. decyzję Prezesa ARiMR nr [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jedynie w części dotyczącej odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł oraz dotyczącej dokonania obniżenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł.
W wyniku rozpoznania skargi Strony WSA wyrokiem z dnia 28 września 2016 r, (sygn. akt VIII SA/Wa 91/16) uchylił ww. decyzję w zaskarżonej części.
Następnie Prezes ARiMR po ponownym przeprowadzaniu postępowania odwoławczego, na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego w dniu 29 marca 2018 r. wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpatrzenia skargi Grupy na ww. decyzję wyrokiem z dnia 26 września 2018 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 430/18) oddalił skargę [...] Sp. [...] na decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2018 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej Grupy wyrokiem sygn. akt I GSK 128/19 uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR. NSA w ww. wyroku wskazał, iż Prezes ARiMR rozstrzygając sprawę ponownie weźmie pod uwagę zakres przedmiotowy przekazanej mu sprawy obejmujący jedynie rozstrzygnięcie w zakresie, w którym uprzednio odmówiono Spółce przyznania wsparcia w kwocie 191 350,84 zł i w tej samej wielkości dokonano obniżki należnej jej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikacyjnych kosztów inwestycji, ujętych w zatwierdzonym PDU.
Prezes ARiMR mając na względzie zalecenia wskazane w wyroku WSA z dnia 28 września 2016 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 91/16) poddał weryfikacji kosztorys powykonawczy złożony przez Stronę biegłemu kosztorysantowi, w celu sporządzenia opinii w zakresie oceny prawidłowości oszacowania kosztów inwestycji w przedłożonym Agencji kosztorysie powykonawczym z dnia 30 czerwca 2013 r.
W dniu 29 maja 2017 r. biegły J.K.sporządził opinię techniczną w sprawie inwestycji pn. Budowa budynku chłodniczo-przechowalniczego w miejscowości Z. G. [...] na działce ewidencyjnej nr [...], zrealizowanej przez Grupę [...] Sp. [...]Do ww. opinii został załączony kosztorys weryfikacyjny, zgodnie z którym wartość kosztorysowa ww. inwestycji wyniosła 601 498,59 zł.
Wskazać należy, że organy administracyjne rozpoznające sprawę mają prawo i obowiązek ocenić na podstawie art. 80 Kpa, wartość dowodową złożonej wyceny, zbadać, czy przedłożona im opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna oraz ewentualnie żądać jej uzupełnienia. Organ drugiej instancji, w wyniku analizy ww. opinii biegłego przyjął za wiarygodną wycenę przeprowadzoną przez biegłego, którego poziom wiedzy specjalistycznej, nie budzi wątpliwości organu. Jednocześnie Prezes ARiMR uznał, że opinia biegłego spełnia ww. warunki i może stanowić podstawę do określenia właściwych kosztów realizacji inwestycji.
W w/w opinii w sprawie inwestycji pn. "Budowa budynku chłodniczo- przechowalniczej przez [...] sp. [...], biegły przedstawił źródła informacji i analizowane materiały, przyjmując, że ceny jednostkowe robocizny, materiałów i sprzętu nie powinny być wyższe od cen rynkowych, a za takie biegły uznaje między innymi ceny katalogowe producentów lub dostawców obowiązujące w danym okresie na rynku, jak również ceny rynkowe publikowane przez specjalistyczne wydawnictwa INTERCENBUD oraz SEKOCENBUD. Biegły kosztorysant w swojej opinii wskazał m.in., iż Grupa nieprawidłowo oszacowała koszty robót budowlanych w większości spornych pozycji kosztorysu powykonawczego, m.in. zakwestionował przedstawioną przez Grupę wycenę robót ziemnych w całości, a uzyskana wartość tych robót wg, biegłego kosztorysanta wynosi 91 304,67 zł.
Jednocześnie biegły kosztorysant w ww. opinii zakwestionował przedstawioną przez Grupę wycenę robót ziemnych w całości, wskazując m.in,, iż w ocenianym kosztorysie Grupy wyceniono pozycje Działu I Roboty ziemne na podstawie błędnego katalogu KNR 4-01 (Roboty remontowe budowlane). Natomiast przedmiotowa budowa miała charakter typowo inwestycyjny, zatem właściwym katalogiem do wyceny robót ziemnych był katalog KNR 2-01 (Budowle i roboty ziemne). Zdaniem biegłego kosztorysanta Generalny Wykonawca nie odzwierciedlił rzeczywistej technologii wykonania robót, wobec czego organ zobowiązany był zanegować błędną wycenę pod każdym względem.
Ponadto zawyżenie wartości kosztorysu powykonawczego Grupy zdaniem biegłego kosztorysanta dotyczyło również pozycji z Działu II Konstrukcja stalowa. W ocenie J. K. wartość kosztorysowa tej części robót wyniosła 510 193,92 zł. Natomiast według kosztorysu powykonawczego Grupy wykonanie konstrukcji stalowej zostało wycenione na kwotę 633 498,59 zł.
Biegły kosztorysant w końcowych wnioskach wskazał, iż Grupa nieprawidłowo oszacowała koszty robót budowlanych w większości spornych pozycji kosztorysu powykonawczego z dnia 31 grudnia 2013 r. Jednocześnie w ocenie biegłego wartość kosztorysowa robót wycenianej inwestycji; Budowa budynku chłodniczo-przechowalniczego wyniosła 601 498,59 zł.
Wobec powyższego, opierając się na opinii biegłego kosztorysanta, która zdaniem organu odwoławczego stanowi spójną, logiczną całość i może być jednym z dowodów w przedmiotowej sprawie, Prezes ARiMR uznaje za koszty kwalifikowane zrealizowanej przez Grupę inwestycji kwotę 601 498,59 zł. Jednocześnie mając na uwadze, iż inwestycja dotycząca zakupu i montażu maszyn i urządzeń do przechowywania o wartości netto 834 000,00 zł została uznana przez Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR za zgodną z przepisami rozporządzenia, a tym samym ww. koszty netto uznane zostały za faktycznie poniesione przez Grupę, łączna wartość kosztów inwestycji uznanych za kwalifikowane wyniosła 1 435 498,59 zł.
Przypomnienia wymaga, iż w myśl art. 47 pkt 1 lit. a rozporządzenia nr [...] Wkład unijny w pomoc określoną w art. 103a ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE nr 1234/2007, z zastrzeżeniem ust. 4 niniejszego artykułu, wynosi 75 1 w ramach celu konwergencji.
Zatem pomocą finansową za I półrocze 4 roku realizacji mogą być objęte poniesione koszty inwestycji w wysokości 75%).
Różnica pomiędzy wnioskowaną przez Stronę kwotą pomocy finansowej, a kwotą należną Grupie wynosi 1 898 501,41 zł(3 334 000,00 zł- 1 435 498,59 zł) i przekracza wartość kosztów inwestycji uznanych za kwalifikowane.
W tym miejscu należy wskazać, iż Prezes ARiMR decyzją nr [...] z dnia 16 listopada 2015 r. przyznał Stronie pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 997 233,85 zł, uznając za koszty kwalifikowane kwotę 3 078 865,55 zł.
Jednocześnie na mocy ww, decyzji Prezes ARiMR odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł oraz dokonał obniżenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł.
Zgodnie z art. 116 ust. 1 w związku art. 117 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia nr [...], w przypadku, gdy wnioskowana kwota pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, przekracza kwotę należną ustaloną w trakcie kontroli, o więcej niż 3 % kwoty należnej, kwotę faktycznie należną beneficjentowi obniża się. Kwota obniżenia równa jest różnicy pomiędzy wnioskowaną kwotą pomocy finansowej, a faktycznie należną grupie producentów.
Prezes ARiMR stosownie do art. 116 ust. 1, w związku art. 117 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia nr [...], ustalił różnicę między łączną wnioskowaną kwotą pomocy (3 334 000,00 zł), a łączną należną kwotą pomocy finansowej (3 078 865,5 5 zł uznaną za kwalifikowaną w decyzji Prezesa ARiMR nr [...]z dnia 16 listopada 2015 r.), która wyniosła 255 134,45 zł, co stanowi 7,7 % kwoty pomocy należnej.
W związku z tym, iż ww. różnica przekroczyła 3 % kwoty należnej, organ odwoławczy zastosował obniżenie w wysokości 191 350,84 zł (255 134,45 x 75%).
Jednocześnie Prezes ARiMR stosownie do art. 117 ust. 3 rozporządzenia nr [...] dokonał weryfikacji przesłanki wyłączającej odpowiedzialność za włączenie do wniosku niekwalifikującej się kwoty pomocy i nie dopatrzył się przesłanek umożliwiających odstąpienie w całości od zastosowania obniżek od płatności należnej.
Mając na uwadze powyższe, jak również zakres przedmiotowy sprawy, w którym organ odwoławczy może prowadzić postępowanie, Prezes ARiMR po ponownym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł oraz w części dotyczącej obniżenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł oraz w części dotyczącej obniżenia kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie.
Biegły powołany przez Prezesa ARiMR po analizie przekazanego materiału dowodowego przedstawił opinię datowaną na dzień 29 maja 2017 r., w której stwierdził zawyżenie wartości kosztorysu powykonawczego Grupy, wynikające z błędów w pozycjach kosztorysowych. W ocenie biegłego wartość kosztorysowa robót wycenianej inwestycji: Budowa budynku chłodniczo-przechowalniczego wyniosła jedynie 601 498,59 zł. Określona przez biegłego wartość kosztorysowa nie tylko nie potwierdza ustaleń dokonanych w tym zakresie przez Prezesa ARiMR w decyzji nr [...] z dnia 16 listopada 2015 r., ale wskazuje również na znaczne zawyżenie wartości kosztorysu powykonawczego Grupy, które wyniosło 1 300 406,82 zł (1 901 905,41 zł - 601 498,59 zł).
Niemniej jednak mając na uwadze fakt, iż decyzja Prezesa ARiMR nr [...] z dnia 16 listopada 2015 r. w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 997 233,85 zł stała się ostateczna i prawomocna, tym samym stosownie do przepisu art. 16 § 1 Kpa, zgodnie z którym Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie łub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie łub ustawach szczególnych. Prezes ARiMR rozpatrując ponownie sprawę nie może zmienić rozstrzygnięcia decyzji nr [...], zmniejszając kwotę przyznania pomocy finansowej, a tym samym zwiększyć kwotę odmowy przyznania pomocy finansowej oraz nałożonej kary.
Wobec powyższego w ocenie Prezesa ARiMR zasadnym jest utrzymanie w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł oraz w części dotyczącej obniżenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 191 350,84 zł.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła [...] sp. [...]
Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie przepisów postępowania prowadzące do jej uchylenia.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie jako niezasadnej. W związku z tym, że skarga zarzucała naruszenie przepisów postępowania bez uzasadnienia, organ wskazał, że nie może szczegółowo odnieść się do zarzutów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Badając decyzję organu odwoławczego, który oceniał odwołanie Grupy od decyzji organu I instancji w zakresie odmowy przyznania kwoty pomocy w wysokości 191.350,84 zł na pokrycie części kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU oraz obniżki należnej kwoty pomocy finansowej w wysokości 191.350,84 zł, Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 lit. a rozporządzenia wykonawczego, potwierdzeniem spełniania przez grupę warunków przyznania pomocy finansowej, jest złożenie, w przypadku inwestycji lub jej etapu dotyczącego prac budowlanych, aktualnego kosztorysu sporządzonego, z zastosowaniem cen rynkowych, na podstawie obmiaru zrealizowanej inwestycji, z potwierdzonym przez kierownika budowy, a jeżeli jego ustanowienie nie jest wymagane - przez inwestora, zakresem wykonanych robót, potwierdzonego przez inspektora nadzoru budowlanego.
Jednocześnie punkty 1 oraz 7 Załącznika do rozporządzenia wykonawczego z 2013 r. pn. "Wykaz kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania'' stanowią, że kwalifikowanymi kosztami inwestycji są koszty: budowy budynków oraz budowli przeznaczonych do przechowywania, magazynowania lub przygotowania owoców i warzyw do sprzedaży, zgodnie z kosztorysem, z wyłączeniem kosztów rozbiórki i unieszkodliwienia materiałów szkodliwych pochodzących z rozbiórki, oraz koszty zagospodarowania terenu w zakresie niezbędnym do zapewnienia właściwego dojazdu, eksploatacji zabezpieczenia inwestycji w części uzasadniającej ich wykorzystanie bezpośrednio w procesie technologicznym służącym przechowywaniu, magazynowaniu, sortowaniu lub przygotowaniu owoców i warzyw do sprzedaży, zgodnie z kosztorysem.
Organ odwoławczy, wydający zaskarżoną decyzję w oparciu o złożony przez Grupę kosztorys powykonawczy, jest uprawniony do merytorycznego badania tego kosztorysu, kontroli jego prawidłowości i rzetelności w zakresie wykonania inwestycji pod względem rzeczowym i kosztowym, z uwzględnieniem uwarunkowań rynkowych.
W przedmiotowej sprawie, dotyczącej przyznania płatności objętej wnioskiem Grupy z dnia 30 września 2013 r. (za I półrocze 5 roku realizacji PDU, tj. za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2013 r.), organ odwoławczy dysponował kosztorysem powykonawczym złożonym przez stronę p.n. "Budowa budynku chłodniczo-przechowalniczego", kosztorysem weryfikacyjnym z 4 grudnia 2013 r., sporządzonym przez kosztorysanta B.D. na zlecenie organu I instancji oraz opinią biegłego sądowego z zakresu budownictwa – rozliczania i kosztorysowania robót budowlanych J. K. z dnia 29 maja 2017 r., powołanego przez Prezesa ARiMR na skutek wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie w sprawie VIII SA/Wa 91/16 z dnia 28 września 2016 r.
Z uzasadnienia ww. wyroku wynika, że organ odwoławczy winien przy pomocy specjalisty z zakresu kosztorysowania dokonać ponownej oceny kwalifikowalności kosztów w części zakwestionowanej w decyzji Prezesa ARiMR nr [...] z 16 listopada 2015 r., odnieść się do całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie, poddać je ponownej weryfikacji, z jednoczesnym uwzględnieniem, że bazy cen katalogowych mogą stanowić jedną z płaszczyzn cen określanych jako rynkowe.
Organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, nie opierał się więc wyłącznie na ocenie kosztorysu powykonawczego przez pracowników tego organu, ale zgromadził obszerny, specjalistyczny materiał dowodowy (w tym opinię biegłego sądowego), uwzględniający również wyjaśnienia strony oraz złożone przez nią dokumenty.
W ocenie Sądu badając legalność zaskarżonej decyzji należało przeprowadzić kontrolę opinii biegłego J.K. z 29 maja 2017 r. Biegły dokonywał analizy trzech kosztorysów – powykonawczego z czerwca 2013 roku, weryfikacyjnego B. D. z 4 grudnia 2013 roku. Biegły K. zwrócił uwagę na sporne pozycje kosztorysu powykonawczego, zawarte w dziale 1 – roboty ziemne. Zakwestionował ich wyceną dokonaną przez skarżącą, ustalając wartość tych robót na kwotę 91 304,67 zł. Biegły również zakwestionował wycenę konstrukcji stalowej przedstawioną przez grupę, zamiast kwoty 633 498,59 zł ustalił łączną wartość tych robót na kwotę 510 193,92 zł.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy wykonał właściwie wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 28 września 2016 roku, w sprawie VIII SA/Wa 91/16, powołał biegłego sądowego do oceny spornych pozycji kosztorysu powykonawczego.
W ocenie Sądu przedmiotowa opinia mogła stanowić podstawę do wyliczenia kosztów realizacji przedmiotowej inwestycji. Jest ona kompletna i logiczna i prawidłowo przyjęto do wyliczenia średnie ceny rynkowe, co biegły wyjaśnił w swojej opinii. Takie stanowisko nie pozostaje w sprzeczności z wytycznymi Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku z 28 września 2016 roku w sprawie VIII SA/Wa 91/16.
W przedmiotowej skardze skarżąca zarzuciła, bez sprecyzowania naruszenie przepisów postępowania. Na rozprawie skarżąca wskazała, że w toczącym się postępowaniu karnym przeciwko spółce została sporządzona opinia biegłego w zakresie szacowania i weryfikacji kosztorysu powykonawczego i odbiega ona od przejętych wartości przez organ oraz, że organ sporządził nową opinię, której nie zdążył przedstawić w toku postępowania odwoławczego.
W ocenie Sądu należy zauważyć, iż spór skarżącej z organem w zakresie weryfikacji kosztorysu powykonawczego ciągnie się od roku 2013 i w tym czasie była możliwość przedstawienia dowodu z opinii biegłego sporządzona na zlecenie spółki. Odnosząc się do postępowania karnego, to należy zauważyć, iż są to odrębne postępowania i celem tamtego postępowania jest przypisanie winy, a nadto postępowanie nie zostało zakończone i trudno przewidzieć jego wynik. Spór o wysokość wykonanych prac była rozstrzygana w niniejszej sprawie.
Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a orzeczono jak na wstępie.