VIII SA/Wa 756/22

VIII SA/Wa 756/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-03-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna
Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/
Justyna Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1557/23 - Postanowienie NSA z 2025-12-04
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 par. 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2351
art.  48, art i 83 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki pól betonowych oddala skargę.
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 1 sierpnia 2022 r. nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania A. D. (dalej: Skarżąca) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z 19 kwietnia 2022 r. nr [...]w przedmiocie nakazania rozbiórki pola betonowego do produkcji zbiorników typu szambo, zlokalizowanego na działce nr ew. [...]w miejscowości [...], gm. [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z akt sprawy wynika, że w wyniku przeprowadzenia w dniu 27 marca 2020 r. czynności kontrolnych ustalono, że na działce o nr ew. [...]i nr ew. [...]położonych w [...] gm. [...] trwa produkcja szamb betonowych. W/w nieruchomości są ogrodzone ogrodzeniem z płyt prefabrykowanych betonowych. Na działce nr ew. [...]znajduje się pole betonowe do produkcji zbiorników typu szambo o wymiarach 17,0 m x 51,0 m zlokalizowane wewnątrz działki.
Starostwo Powiatowe w [...]pismem z 21.04.2020r. wskazało, że firma [...]A. D. wystąpiła 10.02.2020 r. ze zgłoszeniem zamiaru budowy kontenerów i dwóch zbiorników betonowych prefabrykowanych oraz 20.02.2020 r. ze zgłoszeniem zamiaru budowy tymczasowych obiektów budowlanych. Wobec obu zgłoszeń organ administracji architektoniczno-budowlanej wniósł sprzeciw. Jednocześnie Urząd Gminy w odpowiedzi na zapytanie organu poinformował w piśmie z 8.04.2020 r., że w latach 2010-2020 nie były wydawane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek o nr ew. [...]i [...] położonych w [...] gm. [...].
Ponadto w oparciu o przekazane przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii
z siedzibą w W. materiały państwowego zasobu geodezyjnego
i kartograficznego w postaci fotogrametrycznych zdjęć lotniczych dla działki nr [...], zlokalizowanej we [...], gm. [...], pow. [...], ustalono, że przedmiotowe pole betonowe powstało pomiędzy 2011 a 2019 r. (decyzja PINB). W oparciu o wypis z rejestru gruntów ustalono, że działka o nr ew. [...]zlokalizowana w [...] gm. [...] należy do P. W., a jej użytkownikiem jest A. D..
Pismem z 25 maja 2020 r. PINB wszczął z urzędu postępowanie w sprawie pola betonowego pod produkcję zbiorników typu szambo o wymiarach 17,0 m x 51,0 m zlokalizowanego na działce o nr ew. [...]w [...], gm. [...].
Postanowieniem z 19 czerwca 2020 r. Nr [...]PINB, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 tj., dalej: p.b.), wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie pola betonowego pod produkcję zbiorników typu szambo o wymiarach 17 m x 51 m zlokalizowanego na działce nr ew. [...]w [...], gm. [...] oraz nałożył na Skarżącą obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 30 grudnia 2020 r., następujących dokumentów: 4 egzemplarzy projektu budowlanego wykonanego przez osobę posiadająca stosowne uprawnienia, zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Mazowiecki WINB postanowieniem Nr [...]z 15 października 2020 r., utrzymał w mocy w/w rozstrzygnięcie organu I instancji.
W przedmiotowej sprawie strona nie przedłożyła dokumentów umożliwiających legalizację pola betonowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...]w miejscowości [...] gm. [...].
W związku z nieprzedłożeniem dokumentów wymaganych w/w postanowieniem nr [...]decyzją Nr [...], z 19.04.2022 r. PINB w [...]nakazał Skarżącej rozbiórkę pola betonowego do produkcji zbiorników typu szambo, zlokalizowanego na działce nr ew. [...]w miejscowości [...], gm. [...].
Uzasadniając decyzję PINB podał, że Skarżąca nie przedłożyła w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów. Dokumentów. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podał art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.).
Rozpoznając odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) w/w decyzją z 1 sierpnia 2022 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ uznał, że aczkolwiek organ powiatowy zaskarżony akt administracyjny nazwał postanowieniem, to zarówno z jego treści, podstawy prawnej oraz pouczenia wynika, że mamy do czynienia z decyzją administracyjną. Błędne nazwanie aktu administracyjnego w przedmiotowej sprawie stanowi oczywista omyłkę, a zatem zdaniem WINB, nie stanowi podstawy do uznania, że zostało wydane w niewłaściwej formie, bowiem posiada wszystkie elementy decyzji i za taki akt administracyjny – decyzję organ odwoławczy uznał zaskarżone rozstrzygnięcie organu powiatowego. Organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie PINB prawidłowo stwierdził samowolę budowlaną i właściwie wdrożył postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania). Podniósł, ze zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków o jakich mowa w art. 29 -31 pb. Organ wskazał, że katalog obiektów i robót budowlanych zawarty w art. 29 Prawa budowlanego zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada z art. 28 ust. 1 w/w ustawy zawiera wyliczenie enumeratywne, co oznacza, że wyłącznie wskazane w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Podniósł, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 5 w związku z art.30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymaga zarówno pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Budowa omawianego ,,pola betonowego" nie zalicza się do obiektów objętych w/w wyliczeniem, stąd należało uzyskać pozwolenie na ich budowę. Powołując się na orzecznictwo WSA wskazał, że wyznacznikiem uznania utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej jest co do zasady wykonanie z wykorzystaniem materiałów budowlanych (np. poprzez ułożenie kostki brukowej, wylanie płyty betonowej) urządzenia budowlanego, które nie ma charakteru samoistnego i przyporządkowane jest celom związanym ze sposobem korzystania z tej działki. Dla rozróżnienia budowli w postaci utwardzonej powierzchni gruntu od robót budowlanych o takim charakterze decydujące znaczenie ma to, że w przypadku budowli - utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, czyli sam tak urządzony (utwardzony) teren pełni samodzielną funkcję jako: plac składowy, manewrowy, postojowy, parkingowy. Dlatego w takim przypadku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Natomiast w przypadku robót budowlanych polegających na utwardzeniu gruntu w celu służącym realizacji określonych obiektów budowlanych nie dochodzi do powstania samodzielnej budowli, a pozwolenie na budowę obejmuje całość inwestycji. Wskazał, że powyższe stanowisko zostało wykazane w postanowieniu [...]WNB Nr [...]z dnia 15.10.2020 r., jest ono ostateczne i prawomocne. Przypomniał, że pole betonowe do produkcji zbiorników typu "szambo" nie jest budynkiem, czy obiektem małej architektury. Powierzchnia tego pola wynosi ok. 612,0 m2. Pole wykonane jest z płyt betonowych prefabrykowanych. Jak wskazuje orzecznictwo sądowo-administracyjne pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Prawo budowlane nie odwołuje się bowiem do art.45 i 47 k.c. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy natomiast rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do użytku. Fakt, że ,,pole betonowe" do produkcji zbiorników typu ,,szambo" nie zostało wprost wskazane w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie stanowi przeszkody, aby uznać je za budowlę.
WINB podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż wymagana w/w postanowieniem Nr [...]dokumentacja nie została przedłożona, stąd PINB, zobowiązany treścią przepisu art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania) do zastosowania ustępu 1 cytowanego artykułu zasadnie orzekł nakaz rozbiórki spornego pola betonowego. Wskazał, że dokumentacja nie została przedlożona również w toku postępowania odwoławczego. Podniósł, że brzmienie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. Przypomniał, że to w jaki sposób zakończy się postępowanie legalizacyjne zależy wyłącznie od inwestora, a legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, ale jego uprawnieniem.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu [...] WNB wskazał, że z treści odwołania jak również z dołączonych do niego dokumentów wynika, iż nie jest prowadzone postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, stąd nie można uznać aby skarżąca dążyła do przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji samowolnie wykonanej inwestycji.
W skardze na decyzję [...] WINB z 1 sierpnia 2022 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a polegającym na braku zweryfikowania w sposób prawidłowy, czy Skarżący prowadzi procedurę legalizacyjną;
2. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy skarżący zainicjował procedurę legalizacyjną oraz błędnym przyjęciu, że procedura legalizacyjna nie jest przez Skarżącego prowadzona co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji nakazującej rozbiórkę;
3. art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 t.j.,) w zw. z art. 48 ust. 1 Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że skarżący nie przedłożył dokumentów umożliwiających legalizację Obiektu w zakreślonym terminie, a w konsekwencji uznanie, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę,
4. art. 48 ust. 1 p.b. poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę kontenera izoterma, w sytuacji gdy Skarżący rozpoczął procedurę legalizacyjną przed upływem terminu zakreślonego w postanowieniu PINB,
5. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny, powtarzający treść decyzji nakazującej rozbiórkę, z brakiem merytorycznego odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu.
Skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji PINB z 11 kwietnia 2022 r., zasądzenie zwrotu kosztów postepowania, zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku Skarżącego o wydanie decyzji środowiskowej, a następnie postępowania o wydanie decyzji o wydanie warunków zabudowy, które to działania zostały już przez Skarżącego zainicjowane. Wniósł też o wystąpienie do Wójta Gminy [...] o przesłanie akt o ustalenie warunków zabudowy i akt o wydanie decyzji środowiskowej i przeprowadzenie dowodów z tych dokumentów celem potwierdzenia, ze procedura legalizacyjna jest prowadzona.
W uzasadnieniu skargi rozwinął postawione zarzuty, akcentując, iż prowadzone są działania zmierzające do zalegalizowania obiektu, tj. przedłożenia wymaganych do legalizacji dokumentów. Podniósł, że Skarżący wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (jako etap poprzedzający wnioskowanie o ustalenie warunków zabudowy) a wobec decyzji odmownej musiał podjąć obronę przez złożenie skargi do SKO, która została uwzględniona decyzja z 30 czerwca 2022 r.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę nielegalnie wybudowanego pola betonowego do produkcji zbiorników typu szambo, wydana na podstawie art. 48 ust. 1
w zw. z art. 48 ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne. Przepis art. 48 ust. 1, o charakterze sankcyjnym, stosuje się w przypadku budowy obiektu budowlanego bez wypełnienia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
W myśl jego literalnej treści: właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Przed omówieniem zastosowania cyt. przepisu Prawa budowlanego, należy przypomnieć, że z bezspornych ustaleń organu nadzoru budowlanego wynika, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obiektem o wymiarach ok. 17 m x 51 m , tj. o powierzchni ok. 612 m2 zlokalizowanego na działce nr ew. [...]położonej w [...] gm. [...]. Obiekt stanowi samowolę budowlaną.
Skarżąca nie posiada dokumentacji projektowej ani żadnych innych dokumentów dotyczących tej budowli. Usytuowanie budowli zlokalizowanej na w/w działce stwierdzono podczas czynności kontrolnych inspektorów nadzoru budowlanego przeprowadzonych 27 marca 2020 r., a także potwierdzono w oparciu o zdjęcia lotnicze zawarte w aktach administracyjnych.
Ustalenia organów nadzoru budowlanego poczynione w oparciu o zdjęcia lotnicze wskazują, że budowla powstała pomiędzy 2011 a 2019 r. Strona skarżąca nigdy nie uzyskała wymaganego do budowy pola betonowego do produkcji zbiorników typu szambo pozwolenia na budowę.
Za słuszne należy uznać stanowisko organów budowlanych, stwierdzające, że budowa taka wymaga pozwolenia na budowę, nie może bowiem zostać zakwalifikowana jako utwardzenie terenu. Wyznacznikiem uznania utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej jest co do zasady wykonanie z wykorzystaniem materiałów budowlanych (np. poprzez ułożenie kostki brukowej, wylanie płyty betonowej) urządzenia budowlanego, które nie ma charakteru samoistnego i przyporządkowane jest celom związanym ze sposobem korzystania z tej działki. Dla rozróżnienia budowli w postaci utwardzonej powierzchni gruntu od robót budowlanych o takim charakterze decydujące znaczenie ma to, że w przypadku budowli - utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, czyli sam tak urządzony (utwardzony) teren pełni samodzielną funkcję jako: plac składowy, manewrowy, postojowy, parkingowy. Dlatego w takim przypadku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Natomiast w przypadku robót budowlanych polegających na utwardzeniu gruntu w celu służącym realizacji określonych obiektów budowlanych nie dochodzi do powstania samodzielnej budowli, a pozwolenie na budowę obejmuje całość inwestycji.
Zważyć należy, że powyższa konstatacja organów nie została zakwestionowana na etapie prowadzonego przez organy postępowania. Rozstrzygnięcia w tym przedmiocie są ostateczne i prawomocne.
PINB wszczął procedurę legalizacyjną (na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego), skutkującej wydaniem 19.06.2020 r. postanowienia Nr [...], którym organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na Skarżącą obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 30 grudnia 202o r., następujących dokumentów:
- 4 egzemplarzy projektu budowlanego "pola betonowego" do produkcji zbiornika typu szambo wykonanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz należącą do izby samorządu zawodowego,
- zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji
o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Postanowienie [...] WINB z 15 października 2020 r. Nr [...]utrzymujące w mocy w/w postanowienie PINB nie zostało zaskarżone do Sądu.
Jak wynika z ustaleń organów Skarżąca nie złożyła wymaganych dokumentów.
Kluczowe jest to, że przedmiotowa dokumentacja do złożenia której strona była zobowiązana do 30 grudnia 2020r., nie została przedłożona organowi PINB w [...]do dnia wydania decyzji o nakazie rozbiórki przez PINB, co miało miejsce w dniu 19 kwietnia 2022 r., a więc po upływie zakreślonego terminu przez organ I instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego.
Zauważyć należy, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, skarżąca nie złożyła nie tylko żadnych dokumentów, ale także nie wnosiła o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów, czy zawieszenie postępowania, nie informowała też organu o przeszkodach w uzyskaniu decyzji środowiskowej.
Złożone odwołanie z załącznikami nie mogło odnieść oczekiwanego rezultatu w kontekście ustalenia braku złożenia wymaganych dokumentów. Wyjaśnić bowiem należy, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora ale jego uprawnieniem.
W niniejszej sprawie organy prawidłowo zastosowały art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, iż skarżąca nie uzyskała wymaganego pozwolenia na budowę, nie podjęła się też skutecznie wykonania obowiązków nałożonych postanowieniem z 19 czerwca 2020 r., Nr [...].
Wypada potwierdzić ustalenie organów, iż cechy i właściwości przedmiotowej budowli, nakazywały uznać, że nie została ona zwolniona przez ustawodawcę z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z tej przyczyny zasadnym było umożliwienie skarżącej przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.
W ocenie Sądu podniesione przez skarżącą zarzuty są niezasadne.
Odnosząc się bezpośrednio do podniesionych w skardze zarzutów, należało stwierdzić, że nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organy nadzoru budowlanego na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych, dołączonych zdjęć lotniczych poczyniły prawidłowe ustalenia stanu faktycznego.
Nie jest rzeczą organu nadzoru budowlanego tzw. weryfikacja czy skarżąca prowadzi procedurę legalizacyjną i na jakim jest ona etapie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wniosek o wydanie decyzji środowiskowej złożono 24.02.2021 r., co wynika z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy [...] z 29.04.2022 r. nr [...]załączonej do odwołania, a więc po dacie zakreślonej skarżącej w/w postanowieniem. O powyższym fakcie oraz o fakcie uchylenia w/w decyzji i dalszego prowadzenia postepowania w tym przedmiocie skarżąca nie powiadomiła organu nadzoru budowlanego. Skarżąca w postępowaniu administracyjnym reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, który winien zawiadomić organ na jakim etapie postępowania znajduje się złożony wniosek w przedmiocie decyzji środowiskowej i zawiadomić o wystąpieniu z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Na marginesie zauważyć trzeba, że przedstawienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest materialnoprawną, nie formalną, przesłanką do wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Poza tym zauważenia wymaga, że nie złożono także innych dokumentów do których skarżąca była zobowiązana postanowieniem PINB. Okoliczność, że na etapie wydania warunków zabudowy pojawiły się przeszkody – np. powodujące przedłużeniem trwającej procedury powinno skutkować podjęciem stosownego działania np. wniosku
o przedłużenie terminu. Tymczasem nie złożenie takiego wniosku i nie powiadomienie PINB o ewentualnych przeszkodach w uzyskaniu wymaganej decyzji zasadnie skutkować musiało wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki. Strona bowiem została zobowiązana do wykonania obowiązków w postępowaniu legalizacyjnym, których nie wykonała w zakreślonym terminie, nadto nie podejmowała żadnych czynności mających na celu przedłużenie terminu, nie zawiadamiała organu I instancji o ewentualnych trudnościach w uzyskaniu dokumentów.
Nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie dokumentów wskazanych
w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego obliguje organ do orzeczenia nakazu rozbiórki. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 grudnia 2017 r. II OSK 874/17 ustawodawca z mocy art. 48 ust. 4 p.b. nie pozostawia właściwemu organowi wyboru treści rozstrzygnięcia - nakazując mu stosować przepis art. 48 ust. 1 p.b., czyli nakaz rozbiórki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2011 r. II OSK 1757/10 LEX nr 1134671). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ, nie przejdzie on bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W sytuacji takiej przepisy obligują organ do wydania decyzji nakazującej przymusową rozbiórkę nielegalnie wykonanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Żaden przepis ustawy Prawo budowlane nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki.
Specyfika postepowania legalizacyjnego powoduje, iż po wydaniu przez organ postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego zakres zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego uzależniony jest w całości od aktywności strony zobowiązanej do przedłożenia odpowiednich dokumentów, która to strona wie czy i jakiej treści dokumenty przedłożyła. Wykładnia przywołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, iż decyzja wydawana na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, o tyle ma charakter związany, iż organ nadzoru budowlanego jest obowiązany do wydania decyzji o rozbiórce samowolnie wzniesionego obiektu w sytuacji, gdy strona mimo nałożenia określonego obowiązku nie przedstawi dokumentów niezbędnych dla prowadzenia postępowania legalizacyjnego, względnie nie przedstawi okoliczności, z których wynikałoby, iż brak przedłożenia żądanych dokumentów w określonym terminie nie został przez nią zawiniony, co nie miało miejsca w sprawie niniejszej.
Odnosząc się do zarzutów skargi nie zasługują one na uwzględnienie z przyczyn wskazanych wyżej. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania, że (o ile chce skorzystać z tego uprawnienia) przeprowadził procedurę legalizacyjną, a nie na organie. Samo zainicjowanie takiej procedury nie jest wystarczającym do zaniechania wydania decyzji o rozbiórce.
Reasumując, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza, dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.