VIII SA/Wa 732/22

VIII SA/Wa 732/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Wroczyński
Renata Nawrot
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 138 par 1, art. 105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 83 ust. 2, art. 29 ust. 1 pkt 9, pkt 21, pkt 20, art. 3 pkt 3, art.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. G., W. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2022 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB, organ odwoławczy, organ wojewódzki) decyzją z 4 lipca 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351
z późn. zm., dalej: p.b.), po rozpatrzeniu odwołania A. i W. G. (dalej: skarżący, wnioskodawcy) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej: PINB, organ I instancji, organ powiatowy) z 29 marca 2022 r., nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie budowy boiska i ogrodzenia o wysokości powyżej 2,2 m na działkach o nr ew. [...], [...] i [...], położonych przy ul. M. w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem z 7 października 2021 r. skarżący zwrócili się do PINB
o przeprowadzenie kontroli zamierzenia inwestycyjnego – boiska do gry w piłkę nożną przy ul [...] [...] w [...] – ul. M. Pismem
z 7 lutego 2022 r. PINB zawiadomił wnioskodawców o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie samowolnej budowy boiska i ogrodzenia o wysokości powyżej 2,2 m na działkach o nr ew. [...], [...] i [...], położonych przy ul. M. w [...]. W toku postępowania Urząd Miejski w [...] poinformował PINB, że 11 października 2021 r. wpłynęło zgłoszenie P. L. (dalej: inwestor) na budowę piłkochwytów o wysokości 4 m.
W zakres prac wchodził też montaż słupków o wymiarach 70 x 70 mm (16 sztuk) oraz montaż siatki pomiędzy słupkami. Słupki miały posiadać fundament
o głębokości 1 m. Co do ww. zgłoszenia nie został wniesiony sprzeciw.
Organ I instancji 28 lutego 2022 r. przeprowadził oględziny, w czasie których ustalił, że teren działek, których dotyczy postępowanie, jest ogrodzony i w całości nieutwardzony. Wzdłuż ogrodzeń znajdują się słupki ze stali ocynkowanej. Na punktowym fundamencie betonowym na 16 słupkach za pomocą linki stalowej rozciągnięta jest siatka z tworzywa sztucznego (tzw. łapacze piłek). Cała powierzchnia działki porośnięta jest trawą, bez bramek i linii świadczących o boisku. W ogrodzeniu znajduje się furtka, która jest zamknięta. Nie ma dostępu do posesji. Szerokość działek, zgodnie z pomiarem na mapie rejestrów gruntów, wynosi około 24 m.
Decyzją z 29 marca 2022 r. Nr [...] PINB, działając na podstawie art.105
§ 1 k.p.a. w związku z art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 p.b., umorzył postępowanie w sprawie samowolnej budowy boiska i ogrodzenia o wysokości powyżej 2,20 m.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że teren działek, których dotyczy prowadzone postępowanie, nie spełnia wymogów co do wymiarów (zbyt mała szerokość), oznaczenia linii (brak) i wyposażenia (brak bramek), stawianych przez organizacje piłkarskie we wszystkich kategoriach wiekowych, w tym najmłodszych, dlatego też nie może spełniać warunków definicji boiska, wykonania którego, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 p.b., wymaga zgłoszenia. Obiekt niespełniający parametrów technicznych boiska, w ocenie PINB, należy zaliczyć do obiektów małej architektury, a w myśl art. 29 ust. 2 pkt 19 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b., budowa obiektów małej architektury,
z wyjątkiem obiektów małej architektury w miejscach publicznych. Natomiast działki, na których znajduje się przedmiotowe miejsce codziennej rekreacji są niezabudowane, ogrodzone, zabezpieczone przed dostępem osób postronnych i są własnością osoby fizycznej, poza miejscem publicznym.
Zdaniem organu nie może być również mowy o kwalifikacji łapaczy piłek jako ogrodzenia, bowiem znajdują się one w oddaleniu od ogrodzenia działki. Odnosząc się do banerów materiałowych na wewnętrznej stronie ogrodzenia, PINB uznał, że nie stanowią one budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., a co za tym idzie nie stanowią także urządzenia reklamowego do jakich można zaliczyć obiekty takie jak bilbordy. Podsumowując, organ I instancji, przywołując treść art. 105 § 1 k.p.a., wskazał, że skoro przedmiotowy obiekt nie wymagał zgłoszenia jak i pozwolenia na budowę, to nie można nakazać jego rozbiórki, a organ zobligowany jest do umorzenia postępowania.
Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli skarżący. W uzasadnieniu podnieśli zarzuty naruszenia:
a) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę legalizmu oraz praworządności, a także zasadę zaufania organów administracji publicznej, dodatkowo wybiórcze i selektywne rozpatrzenie niekompletnie zebranego materiału dowodowego, co skutkowało błędnymi ustaleniami poczynionymi przez organ, a w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji;
b) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe i przedwczesne jego zastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotowa sprawa wymaga wydania decyzji merytorycznej w oparciu o art. 48 ust. 1 pkt 2 p.b.;
c) art. 3 pkt 4 p.b. poprzez uznanie, iż na przedmiotowej działce mamy do czynienia z obiektem małej architektury, podczas gdy jest to boisko do gry w piłkę nożną;
d) art. 29 ust. 1 pkt 21 p.b. w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 kwietnia 2020 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) poprzez brak uznania, że łapacze otaczające całą powierzchnię działki stanowią jej ogrodzenie;
e) art. 48 ust. 1 pkt 2 b poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy budowa ogrodzenia została rozpoczęta bez odpowiedniego zgłoszenia.
Wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie decyzji PINB i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Do odwołania załączyli zdjęcia, które wskazują na treningi na przedmiotowych działkach.
MWINB po rozpatrzeniu odwołania decyzją z 4 lipca 2022 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W ocenie organu odwoławczego, decyzja organu powiatowego nie narusza przepisów prawa. Organ II instancji przywołał obszerny fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2016 r. sygn. akt. II OSK 2515/14, w którym podkreślono, że przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji boiska, jednakże posłużenie się językowym znaczeniem pojęcia "boisko" pozwala na stwierdzenie, jakie części boiska mają charakter relewantny (istotny) oraz które z nich są immanentnie związane z jego funkcjonowaniem. Uniwersalny słownik języka polskiego (Wyd. Naukowe PWN, W-wa 2006, tom I, s. 295) definiuje boisko jako równy, ubity teren, zwykle porosły trawą, przystosowany do ćwiczeń, zawodów
i gier sportowych. Z definicji tej niewątpliwie wynika, że podstawową częścią boiska jest jego podłoże, a o charakterze terenu jako boiska świadczy fakt jego wydzielenia (wyodrębnienia) w odpowiednich granicach (rozmiarach).
Z powyższego wynika, że boisko charakteryzuje się kilkoma cechami. Po pierwsze: posiada odpowiednie (dla danych ćwiczeń lub dyscypliny sportu) podłoże (nawierzchnię), np. trawiastą, asfaltową, tartanową lub inną. Jest ono odpowiednich rozmiarów, tj. dostosowane do różnych gier. O tym, że cechy te są istotne, przesądza również fakt, że nawierzchnia boiska, o ustalonych - dla określonych gier - rozmiarach, jest pokryta liniami wyznaczającymi pola gry dla określonych dyscyplin (np. linie boiska do piłki nożnej, do tenisa, siatkówki lub koszykówki). Istotnymi elementami boiska są też, w zależności od dyscypliny, która jest na nim uprawiana, bramki (do gry w piłkę nożna lub ręczną), słupki do zawieszenia siatki (do siatkówki lub tenisa) lub kosze (do koszykówki).
Dokonując zestawienia przepisów art. 29 ust. 1 pkt 9 i art. 3 pkt 4 lit. c) p.b., jednoznacznie wynika, że nie było celem ustawodawcy objęcia regulacją art. 29 ust. 1 pkt 9 p.b. każdego niewielkiego obiektu służącego rekreacji codziennej.
W oparciu o powyższe organ wojewódzki doszedł do wniosku, że przedmiot omawianego postępowania administracyjnego nie jest boiskiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Na terenie przedmiotowych działek brak jest bowiem linii wyznaczających pola gry oraz trwale zamontowanych bramek do gry. Fakt wykorzystania powierzchni działek na cele rekreacyjnej gry w piłkę nożną nie uzasadnia - zdaniem MWINB - ingerencji organów nadzoru budowlanego w ramach kompetencji ustawowych. Ponadto, jak zauważył organ odwoławczy, inwestor zgłosił zamiar budowy piłkochwytów, a Prezydent Miasta [...] nie wniósł sprzeciwu. Wobec powyższego nie można mówić, aby roboty budowlane w ww. zakresie wykonano nielegalnie. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że nie ma podstaw do podejmowania dalszych działań z zakresu nadzoru budowlanego.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu MWINB wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi budowy boiska w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Ponadto w aktach sprawy znajduje się protokół z przeprowadzonych 28 lutego 2022 r. oględzin, stąd nie można uznać w ślad za skarżącymi, że oględziny nie odbyły się w ww. terminie.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący powielili zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji PINB, a dodatkowo wskazali na naruszenie:
a) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez konstrukcję uzasadnienia w sposób nieczytelny, niejasny, nadto niewskazujący, jakie to fakty organ uznał za udowodnione oraz na jakich dowodach się oparł, a którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;
b) art. 30 ust. 2 p.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy inwestor rozpoczął prace bez wymaganego prawem zgłoszenia.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami.
Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na dwa pytania, tj.: czy teren działek, których dotyczy postępowanie, jest boiskiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego oraz czy zamontowane piłkochwyty/łapacze piłek stanowią ogrodzenie i można do nich stosować przepisy prawa budowlanego.
W ocenie Sądu za trafne należało uznać odwołanie się przez MWINB do poglądów wyrażonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2515/14. W przywołanym orzeczeniu NSA przedstawił obszerną i wnikliwą argumentację co do cech odróżniających obiekt, taki jak boisko, którego realizacja wymagała zgłoszenia, od terenu zielonego, służącego celom rekreacji, który nie jest obiektem budowlanym, a co za tym idzie nie wymaga ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę. Część poglądów wyrażonych w uzasadnieniu tego wyroku organ przytoczył, a Sąd je podziela. Wynika z nich, że przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji boiska, jednakże posłużenie się językowym znaczeniem pojęcia "boisko" pozwala na stwierdzenie, jakie części boiska mają charakter relewantny (istotny) oraz które z nich są immanentnie związane z jego funkcjonowaniem.
Z definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego, do której odwołał się NSA, wynika, że podstawową częścią boiska jest jego podłoże, a o charakterze terenu jako boiska świadczy fakt jego wydzielenia (wyodrębnienia) w odpowiednich granicach (rozmiarach). Boisko charakteryzuje się zatem tym, że posiada ono odpowiednie (dla danych ćwiczeń lub dyscypliny sportu) podłoże (nawierzchnię), jest ono odpowiednich rozmiarów, tj. dostosowane do różnych gier, a jego powierzchnia pokryta jest liniami wyznaczającymi pola gry dla określonych dyscyplin (np. linie boiska do piłki nożnej, do tenisa, siatkówki lub koszykówki). Istotnymi elementami boiska są też, w zależności od dyscypliny, która jest na nim uprawiana, bramki (do gry w piłkę nożną lub ręczną), słupki do zawieszenia siatki (do siatkówki lub tenisa) lub kosze (do koszykówki). Dlatego zdaniem NSA nie było celem ustawodawcy objęcia regulacją art. 29 ust. 1 pkt 9 p.b. każdego niewielkiego obiektu służącego rekreacji codziennej.
Jak natomiast wynika ze stanu faktycznego ustalonego przez organy nadzoru budowlanego, który został ustalony w sposób prawidłowy, także przy uwzględnieniu dokumentacji fotograficznej przesłanej przez skarżących przy odwołaniu, będące przedmiotem postępowania działki posiadają nawierzchnię trawiastą, porośniętą zwykłą trawą, w niektórych miejscach dość wysoką, z przynajmniej jednym drzewem i rozstawioną trampoliną. Nie jest to zatem nawierzchnia asfaltowa czy tartanowa. Brak też jest drenażu, oświetlenia, trybun czy ławek. Teren nie ma przyporządkowanej funkcji, ani też nie posiada cech, na podstawie których można mu przypisać jakąkolwiek dyscyplinę sportu, tzn. nie posiada linii wyznaczających pole gry dla określonej dyscypliny, jak np. linie boiska do piłki nożnej, ani wyznaczonych granic odpowiednich dla boiska do określonej dyscypliny. Jest to teren zielony, na którym okresowo ustawiane są przenośne bramki (co jest widoczne na zdjęciach skarżących) do gry w piłkę, niespełniające parametrów bramek ściśle sportowych, na którym dzieci grają w piłkę, czy w inny sposób wykorzystują ten teren w celach rekreacyjnych. W aktach sprawy PINB (k. 30-31) znajduje się pomiar przedmiotowych 3 działek, wykonany na mapie z rejestru gruntów, z którego wynika, że łączna ich szerokość wynosi około 24 m. Natomiast bezsporne jest, że boisko do gry w piłkę nożną w najniższej kategorii wiekowej powinno mieć szerokość od 26 m do 30 m (dane z Regulaminu Rozgrywek Piłkarskich [...] Związku Piłki Nożnej – sezon 2018/2019, jak i obecny sezon 2022/2023, www.mzpn.pl).
Zatem należało uznać, że będący przedmiotem teren działek o nr ew. [...], [...] i [...] nie posiada cech boiska szkolnego, o jakim mowa w przepisach prawa budowlanego, gdyż samo okresowe posadowienie przenośnych bramek i gra w piłkę nie świadczą o zrealizowaniu robót budowlanych, polegających na budowie boiska. Wykorzystywanie terenu do celów sportowych, w taki sposób jak to ma w niniejszej sprawie, nie wymaga też uzyskania zgody organu architektoniczno – budowlanego, ani zgłoszenia. Natomiast to, że teren zielony służący do rekreacji codziennej dzieci, w potocznym brzmieniu może być nazywany boiskiem, nie oznacza, że potoczna nazwa może przesądzać o zakwalifikowaniu takiego obiektu do kategorii obiektów, których budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.
W dalszej kolejności, odnosząc się do kwestii piłkochwytów/łapaczy piłek, należy wskazać, że - jak słusznie zauważył WSA w Warszawie w wyroku z 21 maja 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2801/18 - urządzenia te to konstrukcja zazwyczaj zawieszona na słupach oraz lince, która znajduje się na obiektach sportowych wokół całego boiska lub jedynie za bramkami lub też na części boiska. Jej głównym zadaniem jest zabezpieczanie przed przedostaniem się piłki (ewentualnie krążka) poza boisko i tym samym ochrona osób znajdujących się na trybunach czy też
w pobliżu obiektu. Chroni również budynki, które są usytuowane w okolicy boiska, czy też przyjeżdzające lub parkujące samochody. Piłkochwyty służą również zatrzymaniu piłki w celu szybkiego wznowienia gry bez przedłużania rozgrywek. Mogą być wykorzystywane praktycznie na każdym obiekcie sportowym. Niewątpliwie zwiększają komfort gry i zmniejszają ryzyko powstawania szkód wynikających
z użytkowania obiektów sportowych. Dobrze zaprojektowane ogrodzenie
i piłkochwyty nie tylko zwiększają komfort użytkowników boisk, ale również wpływają na bezpieczeństwo i komfort osób postronnych (spacerowicze, mieszkańcy sąsiednich posesji, uczestnicy ruchu drogowego). W praktyce zazwyczaj ogrodzenie
i piłkochwyty wskazywane i budowane są jako dwa odrębne elementy struktury boisk sportowych.
Przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji legalnej ogrodzenia.
W związku z tym należy przyjąć pojęcie ogrodzenia występujące w języku potocznym. Ze Słownika PWN wynika, że ogrodzeniem jest to, co ogradza jakiś teren, np.: płot, parkan, mur. Definicja ta wskazuje więc na funkcję ogrodzenia - ogrodzić jakiś teren, np. od sąsiada, jednocześnie przyjmując, że technologia wykonania tego ogrodzenia może być dowolna. Przy czym przez ogrodzenie jakiegoś terenu można również rozumieć odgrodzenie się od jakiegoś terenu, np. sąsiada i nie musi to oznaczać ogrodzenia całej danej nieruchomości określonego podmiotu, która to nieruchomość może graniczyć z nieruchomościami kilku innych podmiotów. Ogrodzeniem jest każda związana z podłożem konstrukcja, która wzajemnie oddziela od siebie poszczególne działki. Oddzielając, konstrukcja taka ustanawia przeszkodę, która - jakkolwiek w różnym stopniu - funkcjonalnie stanowi ograniczenie
w dostępności ogrodzonej działki (por. wyrok WSA w Gliwicach z 2 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 292/05, publ. CBOSA). Ogrodzenie powinno stanowić urządzenie mające na celu ochronę obiektu budowlanego przed dostępem osób trzecich czy zwierząt.
W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko (por. wyroki NSA:
z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1792/10, z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1781/07 i z 28 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1709/08, wszystkie publ. CBOSA), że konieczne jest rozróżnienie skutków realizacji ogrodzenia działki zabudowanej z wykonaniem ogrodzenia na działce niezabudowanej. Mając na uwadze definicję zawartą w art. 3 pkt 9 p.b. przyjąć należy, że ogrodzenie działki już zabudowanej jest urządzeniem technicznym, związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami. Wykonanie natomiast ogrodzenia na działce niezabudowanej powoduje powstanie obiektu, o jakim mowa w art. 3 pkt 3 p.b.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 21 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. W myśl art. 29 ust. 2 pkt 20 p.b. nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Zatem wszystkie ogrodzenia, niezależnie od ich zakwalifikowania jako samodzielny obiekt budowlany czy jako urządzenie budowlane, podlegają reżimowi prawa budowlanego w określonych warunkach (powyżej pewnej wysokości).
Zestawiając ze sobą pojęcia piłkochwytów/łapaczy piłek i ogrodzenia Sąd doszedł do wniosku, że te pierwsze mogą być uznane za ogrodzenie wówczas, gdy pełnią właśnie faktyczną rolę właściwego ogrodzenia (np. gdy zgodnie z projektem budowlanym stanowią jednocześnie zewnętrzne odgraniczenie boiska czy całego terenu sportowo-rekreacyjnego). Mogą być także traktowane jako odrębne urządzenia sportowe. Konieczna jest zatem w każdej sprawie konkretna analiza funkcji takich rozgraniczeń (konstrukcji i celu ich zastosowania w kontekście innych okoliczności faktycznych). Jeżeli zatem, pełniąc podwójną rolę, ułatwiają rozgrywki sportowe i stanowią ogrodzenie, tzn. uniemożliwiają wejście na teren, zabezpieczają przed dostępem z zewnątrz (tworząc zewnętrzne ogrodzenie), stanowią wyraźną barierę komunikacyjną i oddzielają działki od innych terenów, można je uznać za ogrodzenie, o którym mowa w przepisach ustawy p.b. (por. wyrok WSA z 21 maja 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2801/18, publ. CBOSA).
W rozpatrywanej sprawie sporne piłkochwyty/łapacze piłek, zdaniem składu orzekającego, nie mogą zostać uznane w świetle powyższych rozważań za ogrodzenie w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Stanowią one ogrodzenie wewnętrzne, albowiem umieszczone zostały wzdłuż ogrodzenia w pewnej odległości od niego (por. serwis zdjęciowy wykonany podczas oględzin, k. 22-23 akt administracyjnych), nie oddzielają od siebie poszczególnych działek, a ich celem jest jedynie zabezpieczanie przed przedostaniem się piłki poza teren działek i tym samym ochrona osób oraz terenów znajdujących się w ich pobliżu. Nie stanowią samodzielnego ogrodzenia, ale są elementem przynależnym do terenu służącego rekreacji i funkcjonują niezależnie od ogrodzenia właściwego.
Zatem fakt dokonania przez inwestora zgłoszenia dopiero po rozpoczęciu budowy piłkochwytów nie ma znaczenia, albowiem zgłoszenie takie w ogóle nie było wymagane. W rozpatrywanej sprawie budowa piłkochwytów jako ogrodzenia wewnętrznego nie podlega reglamentacji prawa budowlanego.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi, że organy prowadzące postępowanie przeprowadziły je z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy obu instancji ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o wszechstronnie zebrany i rzetelnie przeanalizowany materiał dowodowy i uzasadniły swoje decyzje zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.
W następstwie prawidłowych ustaleń organy obu instancji zasadnie uznały, że brak jest w przedmiotowej sprawie podstaw do ingerencji nadzoru budowlanego
i nakładania jakichkolwiek obowiązków na inwestora. Jeśli więc postępowanie stało się bezprzedmiotowe, należało je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Tym samym niezasadne są zarzuty skarżącego naruszania prawa materialnego wskazane w skardze.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.