VIII SA/Wa 692/24

VIII SA/Wa 692/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /przewodniczący/
Renata Nawrot
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 247
art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 3 oraz 3
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 8 lipca 2024 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 8 lipca 2024 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2024 r., poz. 572; dalej "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania A. M. i G. J. od decyzji Wójta Gminy O. (dalej "organ I instancji", "Wójt") z 12 marca 2024 r., znak: [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie sortowni oraz punktu zbierania odpadów zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], obręb G., gmina O., pow. S., woj. M. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna:
Postępowanie zostało wszczęte na wniosek A.K. (dalej także jako "uczestnik postępowania" ) z 4 lipca 2021r., sprecyzowany przy piśmie z 30 lipca 2021 r., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanego powyżej przedsięwzięcia.
W toku przedmiotowej sprawy Wójt, zasięgnął opinii organów wymienionych
w art. 64 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 247; dalej także jako "uooś"). I tak: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W.,
w postanowieniu z 6 sierpnia 2021 r., wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał, że istnieje konieczność określenia w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c uooś, i które to zostały szczegółowo podane
w postanowieniu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., w opinii sanitarnej z 9 sierpnia 2021 r. znak: [...] także stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Również Dyrektor Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, w piśmie z 11 sierpnia 2021 r. znak: [...] wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b uooś oraz nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b uooś, podając szczegółowo jakie elementy należy przy tym uwzględnić.
Następnie postanowieniem z 29 września 2021 r. znak: [...], Wójt nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na budowie sortowni oraz punktu zbierania odpadów zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], obręb G., gmina O., pow. S., woj. M. oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jako zgodny z treścią art. 66 uooś. Postanowieniem z 17 listopada 2021 r., SKO uchyliło ww. postanowienie Wójta w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji w zakresie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania wyżej opisanego przedsięwzięcia na środowisko.
Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z 12 marca 2024 r. Wójt, działając na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 uooś, orzekł o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko polegającego na budowie sortowni oraz punktu zbierania odpadów zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], obręb G., gmina O., pow. S., woj. M.. Jednocześnie określił konieczność spełnienia warunków i wymagań,
o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c uooś oraz nałożył obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b uooś, tj.:
1) przed przystąpieniem do jakichkolwiek działań należy dokonać oględzin terenu pod kątem występowania gatunków chronionych i ich siedlisk oraz analizy planowanych prac w kontekście przepisów dotyczących w szczególności dziko występujących zwierząt objętych ochroną gatunkową; analiza winna być prowadzona również w kontekście możliwości uzyskania decyzji zezwalającej na odstępstwa od zakazów obowiązujących w stosunku do ww. formy ochrony przyrody; 2) przetwarzać wyłącznie odpady inne niż niebezpieczne o kodzie 15 01 06 i 20 01 99 ex w łącznej ilości nieprzekraczającej 10 Mg/dobę i nieprzekraczającej 3057 Mg/rok;
3) nie przekraczać 10 Mg/dobę ilości przyjmowanych do przetwarzania odpadów;
4) w trakcie realizacji/eksploatacji inwestycji stosować sprawny technicznie sprzęt
i urządzenia;
5) materiały i surowce składować w wyznaczonych miejscach w sposób uniemożliwiający przedostanie się zanieczyszczeń do gruntu i wód;
6) zaplecze budowy, a w szczególności miejsca postoju pojazdów i maszyn, zabezpieczyć przed przedostaniem się substancji ropopochodnych do gruntu i wód, wyposażyć w materiały sorpcyjne umożliwiające szybkie usunięcie ewentualnych wycieków paliw oraz przeszkolić pracowników odnośnie ich zastosowania;
7) w sytuacjach awaryjnych, takich jak np. wyciek paliwa w czasie transportu, podjąć natychmiastowe działania w celu usunięcia awarii oraz usunięcia zanieczyszczonego gruntu; zanieczyszczony grunt należy przekazać podmiotom uprawnionym do jego transportu i rekultywacji lub unieszkodliwienia;
8) odpady powstające w trakcie realizacji inwestycji gromadzić w sposób selektywny w kontenerach i szczelnych pojemnikach, a następnie sukcesywnie przekazywać do odbioru podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami;
9) ścieki socjalno-bytowe z zaplecza budowy odprowadzać do szczelnych zbiorników bezodpływowych (przewoźnych toalet), systematycznie opróżnianych przez uprawnione podmioty;
10) roboty ziemne prowadzić w sposób nie naruszający stosunków gruntowo-wodnych, a w szczególności ograniczający ingerencję w warstwy wodonośne;
11) prace ziemne prowadzić bez konieczności prowadzenia prac odwodnieniowych, a w przypadku stwierdzenia konieczności odwodnienia wykopów, prace odwodnieniowe prowadzić bez konieczności trwałego obniżania poziomu wód gruntowych;
12) czas trwania obniżenia poziomu wód gruntowych ograniczyć do minimum; wskazane jest, aby prace związane z obniżeniem poziomu zwierciadła wód gruntowych wykonywać poza sezonem wegetacyjnym;
13) wodę dla potrzeb bytowo gospodarczych i ochrony p.poż. pobierać z gminnej sieci wodociągowej;
14) ścieki bytowe gromadzić w zbiorniku bezodpływowym, a następnie wozem asenizacyjnym wywozić na gminną oczyszczalnię ścieków;
15) ścieki technologiczne z hali, z miejsca parkingowego na samochody ciężarowe
i z odcieków z odpadów z boksów gromadzić w zbiornikach bezodpływowych
i wywozić na oczyszczalnię ścieków;
16) wody opadowe i roztopowe z terenu drogi dojazdowej, placu manewrowego
i parkingu odprowadzać poprzez osadnik, separator olejowy i studnie chłonne do ziemi;
17) zebrane w punkcie zbierania odpady magazynować w betonowych boksach/kontenerach metalowych, na szczelnej, utwardzonej powierzchni w sposób uniemożliwiający przedostanie się zanieczyszczeń do gruntu i wód.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyły A. M. i G.J., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z 8 lipca 2024 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek A.K. spełnia wymagania przepisu art. 74 uooś i mógł stanowić podstawę do prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto karta informacyjna przedsięwzięcia (dalej także "KIP") spełnia wymogi art. 62a uooś. W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (art. 84 ust. 1 uooś), co
w sprawie uczyniono. Dalej Kolegium wyjaśniło, że organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej tymi opiniami nie jest związany, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 uooś kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Wskazało także, że sama negatywna opinia (sprzeciw) stron postępowania, czy też okolicznych mieszkańców o planowanej inwestycji (przypuszczenia co do negatywnego oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko nie mające oparcia
w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym) nie może być podstawą do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czy też odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
SKO wskazało, że dokonując oceny w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oparło się na przedłożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia, uznając ją za wiarygodny dowód w sprawie, przy uwzględnieniu trzech zgodnych opinii wyspecjalizowanych organów, które zdaniem Kolegium spełniają wymogi formalne. Zauważyło, że także te organy uznały, że założenia przedstawione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia pozwalają na dokonanie ustaleń w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Zdaniem Kolegium, po analizie uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 uooś, należy stwierdzić, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak też z opinii wyspecjalizowanych organów.
Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 63 ust. 1 uooś stwierdzając, że skala planowanego przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu oraz istotne rozwiązania techniczne je charakteryzujące nie wskazują na wystąpienie znaczącego oddziaływania na środowisko. Następnie podniosło, że zgodnie z KIP przedmiotowa inwestycja obejmuje, budowę hali/sortowni odpadów o powierzchni 800 m2; budowę boksów do magazynowania odpadów o powierzchni ok. 600 m2; utwardzenie powierzchni terenu, placu manewrowego ora drogi dojazdowej o powierzchni 4500 m2; budowę studni chłonnych na wody opadowe i roztopowe; budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe; budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki przemysłowe. W planowanym przedsięwzięciu odbywać się będzie przetwarzanie (do 3057 Mg/rok) i zbieranie (do 3000 Mg/rok) odpadów przemysłowych oraz komunalnych, szczegółowo wskazując rodzaje przetwarzanych odpadów, które będą poddane sortowaniu w hali, na linii do sortowania, a następnie magazynowane
w boksach.
Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie nie powoduje skumulowanych oddziaływań - inne obiekty, które w połączeniu mogłyby kumulować szereg wpływów najbliższego otoczenia, nie występują. Nieruchomość, na której planowana jest inwestycja jest częściowo zabudowana - na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny inwestora oraz dojazd do posesji. Na terenie planowanej inwestycji nie ma żadnej zabudowy, obecnie są to pola uprawne. Sąsiedztwo inwestycji: od strony wschodniej - gospodarstwo rolne z zabudową mieszkaniową
i gospodarczą oraz pola uprawne; od strony południowej i zachodniej - pola uprawne; od strony północnej - droga powiatowa, gospodarstwa rolne z zabudową mieszkaniową i gospodarczą oraz pola uprawne. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości ok. 35 m na północny wschód od planowanego przedsięwzięcia, natomiast od strony wschodniej najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w odległości ok. 35 m od granic inwestycji. Ponadto przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest poza granicami terenów chronionych z uwagi na walory przyrodnicze, kulturowe czy krajobrazowe; w najbliższym sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia nie ma terenów objętych ochroną, czy wymagających ochrony, takich jak m.in.: obszary ochrony uzdrowiskowej lub o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, czy archeologiczne. Teren przedsięwzięcia nie znajduje się również w obrębie obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000. Najbliższy obszar Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 to specjalny obszar ochrony siedlisk P. [...] w odległości około 17,1 km w kierunku południowo-wschodnim. Inwestycja nie znajduje się w granicach korytarzy ekologicznych zapewniających spójność sieci Natura 2000.
Organ odwoławczy, biorąc pod uwagę skalę, zakres oraz położenie inwestycji zgodził się z Wójtem, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na etapie realizacji i eksploatacji na środowisko przyrodnicze. Ponadto, realizacja inwestycji nie przyczyni się w sposób istotny do zwiększenia wrażliwości elementów środowiska na zmiany klimatu oraz zmniejszenia różnorodności biologicznej terenu. Realizacja inwestycji nie spowoduje również znacząco negatywnej zmiany postrzeganej przestrzeni, zawierającej elementy przyrodnicze. Ze względu na charakter inwestycji oraz w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie nastąpią bezpośrednie lub pośrednie znaczące negatywne oddziaływania na przyrodnicze elementy środowiska (siedliska i gatunki) od wód zależne, w związku z czym, inwestycja nie pogorszy elementów biologicznych jednolitych części wód, a co za tym idzie, z przyrodniczego punktu widzenia realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje zagrożenia dla ustanowionych celów środowiskowych Jednolitych Części Wód Powierzchniowych (JCWP) i Jednolitych Części Wód Podziemnych (JCWPd).
SKO przytoczyło regulację art. 84 ust. 1, 1a i 2 , art. 85 ust. 1 pkt 2 oraz art. 80 ust. 1 uooś, zauważając, że na terenie działek przeznaczonych pod planowane przedsięwzięcie, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto uznało, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z jej załącznika - charakterystyki przedsięwzięcia (stanowiącego jej integralną część) wynika, że organ I instancji stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwzględnił kwestie, o których mowa w art. 63 ust. 1 uooś oraz opinie organów współdziałających.
Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji.
We wniesionej do tutejszego Sądu skardze G. J.reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata (dalej: "skarżąca") zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa tj.:
1) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy z uwzględnieniem słusznych interesów strony, polegającego na nierozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób wszechstronny, i uznanie, że przedłożona przez inwestora KIP jest wiarygodnym dowodem w sprawie, pomimo tego, że nie spełnia ona wymogu określonemu w art. 62a ust. 1 uooś, a mianowicie nie zawiera podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 d), e) i g) w/w ustawy, a mianowicie: ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu; emisji i występowania innych uciążliwości; zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji, a także kryteriów wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 2 g) i h) ww. ustawy, a mianowicie usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska,
w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniającego obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne oraz gęstość zaludnienia; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w wyniku wydania rozstrzygnięcia, które nie jest poprzedzone szczegółową analizą materiału dowodowego poprzez zupełne pominięcie przy wydawaniu decyzji kwestii dotyczących tego na jakim obszarze mogą być odczuwalne uciążliwości odorowe, zaś okoliczność ta ma kluczowe znaczenie biorąc pod uwagę bliskie sąsiedztwo budynków mieszkalnych
i uciążliwości dla osób zamieszkujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji oraz uczniów i nauczycieli szkoły znajdującej się w strefie oddziaływania inwestycji;
3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które nie jest oparte na szczegółowej analizie materiału dowodowego, poprzez zignorowanie wskazywanych w protestach mieszkańców rzeczowych argumentów przemawiających za wpływem planowanej inwestycji na życie i zdrowie mieszkańców oraz złoża krzemienia czekoladowego;
4) art. 7, art. 77 i 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy i w konsekwencji niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie, że w najbliższym sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia nie ma złóż kopalin czy obiektów archeologicznych, w sytuacji, gdy na nieruchomościach objętych wnioskiem zlokalizowane jest stanowisko archeologiczne, które swoim zasięgiem obejmuje także część dz. ew. nr [...], a nadto znajdują się na nich złoża krzemienia czekoladowego;
5) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d), e), g) w zw. z art. 62a ust. 1 uooś poprzez uznanie, że
w niniejszej sprawie nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, pomimo tego, że przedłożona przez wnioskodawcę KIP nie zawiera informacji umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 d), e) i g) oraz art. 63 ust. 1 pkt 2 g) i h) ww. ustawy;
6) art. 62 ust. 1 uooś poprzez zaniechanie w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko takich czynników jak: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz ludność, w tym zdrowie
i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, ca) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca, e) dostępność do złóż kopalin; 1a) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania
i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu.
Autor skargi wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego
z dokumentów w postaci:
a) odpisu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego części obrębów G., O. w Gminie O., Powiat S., woj. M., celem wykazania, że przedsięwzięcie określone przez wnioskodawcę w KIP zlokalizowane jest na dz. ew. nr [...], na których znajduje się stanowisko archeologiczne;
b) wyciągu z Kodeksu Przeciwdziałania Uciążliwości Zapachowej, celem wykazania, że gospodarowanie odpadami powoduje uciążliwość zapachową na każdym etapie działalności.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
W piśmie z 12 listopada 2024 r. skarżąca dodatkowo wniosła
o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci:
a) pisma Wojewódzkiego M. Konserwatora Zabytków z 30 sierpnia 2024 r. do Wójta, celem wykazania, że ze względu na liczne stanowiska archeologiczne związane ze złożami i obróbką krzemienia czekoladowego na terenie Gminy O. wszelkie inwestycje na terenie ww. gminy należy uzgadniać z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków Delegatura w R.;
b) wiadomości e-mail st. insp. ds. rejestru i dokumentacji zabytków O.S.
z M. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. z 9 września 2024 r., wraz z Kartą Ewidencyjną Zabytku Archeologicznego, celem wykazania, że na dz. ew. nr [...] oraz [...] obr. G. zostało zaewidencjonowane stanowisko archeologiczne nr [...] [...], zagrożonego inwestycjami typu wodociąg, kanalizacja itp.
Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika popierając skargę wraz z wnioskami dowodowymi zawartymi w skardze i w piśmie z 12 listopada 2024 r., dodatkowo wniosła w przypadku nieuwzględnienia skargi o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Sądu w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 38/22.
Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi i wniosków dowodowych.
Sąd postanowił dopuścić dowody zawarte w piśmie procesowym z 12 listopada, oddalił zaś wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz wniosek
o zawieszenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających
z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym
i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej "P.p.s.a.").
Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji SKO z 8 lipca 2024 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta z 12 marca 2024 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie sortowni oraz punktu zbierania odpadów zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...], pow. [...], woj. M. i określającą konieczność spełnienia warunków
i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c uooś oraz nakładającą obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b uooś.
W pierwszej kolejności, w związku z wnioskiem skarżącej złożonym na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd, wyjaśnić należy, że brak było podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie zależy bowiem od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie tutejszego Sądu o sygn. akt VIII SA/Wa 38/22 dotyczącym oddalenia skargi na decyzję SKO o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia przeprowadzenia oceny oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Według skarżącej taka ocena powinna być przeprowadzona. Z kolei organy orzekające nie stwierdziły takiej potrzeby.
Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną, co do istotnych jej elementów wyrażoną
w zaskarżonej decyzji. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały powołane, znajdują odzwierciedlenie
w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że wbrew zarzutowi skargi - zaskarżona decyzja została wydana po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy
o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne.
W szczególności szczegółowo uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd podzielił zatem argumentację rozstrzygnięcia organu odwoławczego, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i została dokonana na podstawie kompletnego materiału dowodowego.
Podstawę prawną decyzji organów orzekających w kontrolowanej sprawie stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 2 uooś uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 pkt 1 uooś przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast po myśli art. 59 ust. 1 pkt 2 uooś przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 uooś. Ten ostatni przepis wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria enumeratywnie wymienione w tym artykule. Organ administracji prowadzący postępowanie jest zatem zobligowany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Zwolnił natomiast z tego obowiązku inwestycje, których oddziaływanie uznano za potencjalne (art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.ś.). Załatwienie sprawy następuje w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydawana jest ona na wniosek inwestora, który przedstawia założenia planowanego przedsięwzięcia. Rolą organów orzekających
i współdziałających w tym postępowaniu jest weryfikacja tych założeń pod względem ochrony środowiska. Celem tego postępowania jest bowiem zapobieżenie degradacji zasobów naturalnych i występowania emisji i innych uciążliwości, w tym na zdrowie
i życie ludzkie. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana zarówno w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (obejmującej m.in. sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko), jak również w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tej drugiej sytuacji, a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 84 ust. 1 uooś, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Może również określić warunki lub wymagania,
o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań,
o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (art. 84 ust. 1a uooś). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 uooś).
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje kwalifikacja spornego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 uooś oraz § 3 ust. 1 pkt 82 i pkt 83 rozporządzenia RM z dn. 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), ze względu na wielkość zamierzonego przetwarzania i zbierania odpadów oraz ich frakcję. Ponadto należy wyjaśnić, że
w prowadzonym w sprawie postępowaniu Wójt początkowo nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (postanowienie z 29 września 2021r.), które to rozstrzygnięcie zostało następnie uchylone przez organ odwoławczy. W konsekwencji powyższego Kolegium umorzyło postępowanie organu I instancji w zakresie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania wyżej opisanego przedsięwzięcia na środowisko.
Sądowi z urzędu jest wiadome, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 27 października 2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 38/22, oddalił skargę A. M., G.J., S.Z. na ww. postanowienie Kolegium z 17 listopada 2021 r. (orzeczenie nieprawomocne). W wydanym wyroku Sąd zgodził się z rozstrzygnięciem Kolegium, wskazując m.in., że w przypadku przedsięwzięć mieszczących się w zakresie § 3 rozporządzenia tj. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko takie pełne postępowanie jest wymagane tylko wówczas, jeżeli czynności wstępne potwierdzą taką konieczność. Na te czynności wstępne składa się zasięgnięcie opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 uooś oraz zbadanie Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia przez organ I instancji pod kątem kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 uooś. Wśród nich jest również badanie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 63 ust. 1 pkt 2 uooś). Sąd uznał, że czynności te zostały w niniejszej sprawie przeprowadzone prawidłowo i nie budzą jego wątpliwości. Zwrócił m.in. uwagę, że wszystkie trzy organy opiniujące wskazały na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zaś sama jednolitość oceny tych wyspecjalizowanych organów wskazuje, że w zakresie ich właściwości brak jest szczególnych okoliczności, które świadczyłyby
o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Zauważył także, że brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko nie jest równoznaczne z brakiem potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Kontrolowana obecnie przez Sąd decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach utrzymana w mocy przez organ odwoławczy stanowi zatem kontynuację postępowania prowadzonego przez organ I instancji z wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.
W tym miejscu należy przytoczyć treść art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 uooś zgodnie z którymi decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, zaś uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach,
o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Z treści art. 63 ust. 1 uooś wynika natomiast, m.in. konieczność uwzględnienia takich kryteriów jak, rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia z uwzględnieniem powiązań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami,
w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych
i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem (pkt 1 lit. b), emisji i występowania innych uciążliwości (pkt 1 pkt.d).
Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji Kolegium z 8 lipca 2024 r. oraz decyzji organu I instancji doprowadziła Sąd do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki – zarówno formalne, jak
i merytoryczne – zostały w zaskarżonej decyzji spełnione.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że informacje umożliwiające spełnienie kryteriów w zakresie wskazanym w art. 63 ust. 1 uooś powinna zawierać Karta informacyjna przedsięwzięcia (KIP), o czym stanowi art. 62a uooś. Dokument ten - zgodnie z art. 74 ust. 1 uooś. - stanowi jeden z załączników dołączanych do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). KIP jest podstawowym dokumentem, w oparciu o który organ prowadzący postępowanie ocenia, czy dopuszczalne jest wydanie decyzji środowiskowej dla danego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazać należy, że KIP jest specjalistycznym dokumentem sporządzanym przez osoby lub ich zespół, dysponujące fachową wiedzą w zakresie badania oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok NSA
z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 713/16 – wszystkie powoływanie orzeczenia znajdują się w bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Merytoryczna zawartość karty informacyjnej nie jest stanowiskiem strony w sprawie, ale sporządzoną na jej potrzeby ekspertyzą, której treść podlega ocenie organów opiniujących wyspecjalizowanych w dziedzinach ochrony środowiska, bezpieczeństwa sanitarnego i ochrony wód. Dlatego też podważenie jej ustaleń możliwe jest zasadniczo przez opracowanie sporządzone przez równie fachowy podmiot. Taka Karta Informacyjna Przedsięwzięcia została w niniejszej sprawie sporządzona i stanowiła przedmiot wnikliwej i szczegółowej analizy organów, co znalazło wyraz w kontrolowanych rozstrzygnięciach (por. k. 8-11 zaskarżonej decyzji oraz k. 4-8 decyzji Wójta z 12 marca 2024 r.), co zyskało aprobatę Sądu.
W świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 uooś, przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ma fakultatywny charakter. O tym więc, czy taka konieczność zachodzi decyduje organ, z tym, że jego ocena nie może być oczywiście dowolna, a musi opierać się na jasnych przesłankach. Nie stwierdzając konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sprawie niniejszej organ I instancji zbadał wpływ tego przedsięwzięcia na środowisko
i uznając - w oparciu o kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz opinie stosownych organów - że nie będzie ono znacząco oddziaływać na elementy przyrodnicze środowiska, rozstrzygnął w oparciu o art. 84 ust. 1 uooś. Rozstrzygnięcie tego rodzaju wydawane jest wówczas, kiedy jeszcze przed przystąpieniem do realizacji danej inwestycji znane są dobrze jej skutki środowiskowe. Natomiast, kiedy inwestycja należy do takich, których wpływ na środowisko jest trudny do przewidzenia lub też na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pojawiły się co do tego wątpliwości, to organ wydając pozytywną decyzję - kierując się zasadą przezorności - powinien nałożyć obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (tak: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 24 marca 2022 r., II SA/Go 1014/21, CBOSA). Z powyższych względów Sąd doszedł do wniosku, że decyzje organów obydwu instancji są zgodne z prawem. Wydano je bowiem na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, w tym wymaganych ustawą opinii właściwych organów, które to dowody poddano należytej analizie, a następnie prawidłowo zastosowano właściwe unormowania prawa materialnego.
Odnosząc się do ponoszonego w skardze zarzutu, że KIP przemilcza fakt, że w granicach działki nr [...] i [...] w pobliżu drogi powiatowej znajduje się stanowisko archeologiczne, swoim zasięgiem wkraczające także na fragment działki nr [...], jak
i znajdujące się w dalszym sąsiedztwie, co obligowało organy do wydania postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, Sąd zauważa, że planowane przedsięwzięcie, co wynika z załącznika nr 1 do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 12 marca 2024 r., ma być realizowane na wydzielonej z działek nr [...] i [...] (łącznie 2,49 ha), powierzchni 9 995 m2. Ponadto działka nr [...] jest już częściowo zabudowana, gdyż znajduje się na niej budynek mieszkalny inwestora oraz dojazd do posesji. Z akt sprawy, w tym
z postanowienia RDOŚ z 6 sierpnia 2024 r. (znajdującego się w aktach sprawy VIII SA/Wa 38/22), wynika, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest poza granicami obszarów podlegających ochronie na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2021r., poz. 1098). Nadto, ze zgromadzonego przez organy obu instancji w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego nie wynika, aby na obszarze planowanego przedsięwzięcia istniały udokumentowane złoża krzemienia czekoladowego, czy też innych kopalin, którym planowane przedsięwzięcie mogłoby zagrażać, w tym, aby teren planowanej inwestycji był objęty dokumentacją geologiczną, o której mowa w art. 88 i art. 89 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2024, poz. 1290). Sąd administracyjny nie prowadzi natomiast postępowania dowodowego
w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych sprawy.
Warto wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 lipca 2020 r. II OSK 875/20 LEX nr 3091273 zauważył: "Jeżeli strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko".
Wyjaśnić jeszcze należy, że Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dopuścić dowody zawarte w piśmie procesowym skarżącej z 12 listopada 2024 r., oddalił zaś wnioski dowodowe zawarte w skardze. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze bowiem załączone kserokopie w postaci odpisu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wyciągu z projektu Kodeksu Przeciwdziałania Uciążliwości Zapachowej nie stanowią dokumentu
w rozumieniu ww. przepisu. Z kolei z dopuszczonych przez Sąd dowodów załączonych do pisma procesowego z 12 listopada 2024 r. wynika, że kwestie w nich wskazane, dotyczące stanowisk archeologicznych związanych z pozyskiwaniem
i obróbką krzemienia czekoladowego rzeczywiście będą jako istotne wymagały uzgodnienia z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków, ale dopiero na etapie wydawania dla uczestnika postępowania decyzji o warunkach zabudowy, czy też inwestycji celu publicznego, a także innych procedur zgodnie z przepisami prawa budowlanego i k.p.a.
Konkludując, zdaniem Sądu, w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją organy wnikliwie przeanalizowały kryteria określone w art. 63 uooś
i zachowując dużą staranność dały wyraz tym analizom w uzasadnieniu swoich decyzji, odnosząc się do wszystkich wymaganych przesłanek. Lektura decyzji wskazuje, że organy zweryfikowały informacje zawarte w KIP. Analiza akt sprawy pokazuje, że dokładnie zapoznano się ze złożonym wnioskiem i podjęto kroki w celu doprecyzowania i wyjaśnienia pojawiających się wątpliwości. Na podstawie treści KIP oraz dodatkowych uzyskanych w toku postępowania wyjaśniającego informacji organy prawidłowo uznały, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednocześnie Sąd zauważa, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną (wyrok WSA w Łodzi z 25 października 2018 r. II SA/Łd 340/18 LEX nr 2577715). Wobec tego, decyzja taka nie uprawnia do realizacji inwestycji.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.