VIII SA/Wa 691/25

VIII SA/Wa 691/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Justyna Mazur /przewodniczący/
Renata Nawrot
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c, art. 92a, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 71 ust. 1, art. 81, art. 82
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca), , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 29 lipca 2025 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 87, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.; dalej: u.t.d.), Ip. 3.7, Ip. 5.4.1, Ip. 5.11.1., Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85
i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L. 102 z 11.04.2006; dalej: rozporządzenie 561/2006), art. 1, art. 2 umowy
o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych
i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), przyjętej w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz.U.2015.667, dalej: Umowa ATP), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE. L. 60
z 28.2.02014, str. 1, dalej: rozporządzenie 165/2014), art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE. L. Nr 249, str. 1; dalej: rozporządzenie 2020/1054), § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 r. poz. 2141), art. 71, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.; dalej: p.r.d.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A.C. (dalej: skarżący, strona) od decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z 7 kwietnia 2025 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.650 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna:
W dniu 6 lutego 2025 r. w miejscowości P., na drodze o kategorii "droga krajowa" nr [...], został zatrzymany do kontroli samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], którym kierował I. K. (dalej: kierowca). Zespołem pojazdów wykonywano przewóz produktów mrożonych w postaci 20.200 kg szpinaku. Kierowca jechał z Polski do Szwecji. Obydwa państwa są stronami Umowy ATP. Przedmiotowy przewóz drogowy realizowany był w imieniu i na rzecz skarżącego. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z 6 lutego 2025 r.
Pismem z 10 lutego 2025 r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Zawiadomienie odebrano 21 lutego 2025 r.
Strona pismem z 28 lutego 2025 r. wypowiedziała się w sprawie i złożyła wniosek o umorzenie postępowania. Argumenty strony były jednocześnie wyjaśnieniami strony do ujawnionych naruszeń. Odnosząc się do Ip. 3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., strona stanęła na stanowisku, że kontrolowany przewóz nie podlegał przepisom Umowy ATP, gdyż nie doszło do przewozu towarów szybko psujących się. Zdaniem strony definicja towarów szybko psujących się obejmuje tylko produkty wskazane w załączniku 3 umowy ATP i w związku z tym przewożony w dniu kontroli mrożony szpinak nie podlega umowie ATP.
Decyzją z 7 kwietnia 2025 r. nr [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., nałożył na skarżącego karę pieniężną
w wysokości 5.650 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu towarów szybko psujących się pojazdem niespełniającym warunków określonych w Umowie ATP (lp. 3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.), przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.4.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.).
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, środki dowodowe, które posłużyły do jego ustalenia, a następnie dokonał szczegółowo opisu poszczególnych naruszeń, analizując zastosowane w sprawie przepisy prawne.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący, zarzucając:
1) naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 11, art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77
§ 1 k.p.a. poprzez niejasne sformułowanie jej uzasadnienia przejawiające się niewskazaniem przepisu materialnego, który sytuuje przewożony 6 lutego 2025 r. ładunek do grona towarów szybko psujących;
2) naruszenie normy materialnej, tj. Ip. 9.1. poprzez niewłaściwe jej zastosowanie wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem sankcji na podstawie przywołanego przepisu, w sytuacji nieprzedstawienia pojazdu do okresowego badania technicznego, podczas gdy badanie to nie przesądza o zdatności pojazdu do ruchu drogowego.
Opisaną na wstępie decyzją z 29 lipca 2025 r. GITD, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W jej uzasadnieniu przytoczył i wyjaśnił przepisy prawa mające zastosowanie
w sprawie oraz opisał okoliczności faktyczne, jakie doprowadziły do zastosowania sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej w wysokości 5.650 zł.
Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:
1) przepisów proceduralnych, tj.:
a) art. 11, art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niejasne sformułowanie jej uzasadnienia, przejawiające się niewskazaniem przepisu materialnego, który sytuuje przewożony 6 lutego 2025 r. ładunek do grona towarów szybko psujących się artykułów żywnościowych, jak i niewskazanie dowodów zebranych w aktach sprawy, które taki wniosek miałyby szanse potwierdzać,
b) art. 107 § 3, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie sprawy, przejawiające się nałożeniem sankcji za delikt Ip. 3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. w oparciu o wrażenia i domniemania organu, zgodnie z którymi przewożony szpinak był artykułem żywnościowym - a nie fakty, zgodnie z którymi stanowił on karmę dla zwierząt i nie musiał być przewożony w reżimie przepisów Umowy ATP;
2) przepisów materialnych, tj.:
a) art. 3 ust. 1 umowy ATP poprzez uznanie, iż przejazd podczas którego dokonano kontroli winien był być prowadzony w reżimie przepisów tego właśnie aktu prawa międzynarodowego, podczas gdy znajduje on zastosowanie wyłącznie
w przypadku przewozu artykułów żywnościowych, a transportowany szpinak mrożony miał zostać zużyty jako pasza dla zwierząt i artykułem żywnościowym nie był;
b) lp. 9.1. w związku z art. 81 ust. 2 oraz art. 71 ust. 2 i art. 66 p.r.d. poprzez niewłaściwe jej zastosowanie wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem sankcji na podstawie przywołanego przepisu, w sytuacji nieprzedstawienia pojazdu do okresowego badania technicznego, podczas gdy badanie to nie przesądza o zdatności pojazdu do ruchu drogowego,
W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż Umowa ATP znajduje zastosowanie wyłącznie w procesie przewozu artykułów żywnościowych. Można to wyinterpretować choćby z jej tytułu, jak i innych zapisów. To pojęcie obejmuje artykuły przeznaczone do spożycia przez ludzi. Natomiast transportowany w dniu kontroli szpinak mrożony przeznaczony był na karmę dla zwierząt. W aktach sprawy nie ma jakiegokolwiek zapisu, który tezie tej miałby szansę zaprzeczyć. Tym samym operacja drogowa z dnia kontroli nie musiała być wykonywana w reżimie przepisów Umowy ATP. Tym samym sankcja nałożona za delikt lp. 3.7 załącznika nr 3 u.t.d. narusza zarówno przepisy materialne jak i proceduralne. Skarżący wyjaśnił, iż pogląd ten został wyrażony przez niego już w treści złożonego w toku instancji odwołania od decyzji organu I instancji, natomiast organ odwoławczy w żaden sposób nie odpowiedział na rozważania strony
w tym zakresie.
Skarżący wnioskował także o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w zakresie zapisanego przypadku, zakwalifikowanego jako delikt administracyjny Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Stan faktyczny który zdaniem organów obydwóch instancji wypełnia znamiona tego właśnie naruszenia prawa, sprowadza się do wykonywania przewozu pojazdem (ciągnik) o nr rej. [...] bez aktualnych, okresowych badań technicznych. Zdaniem strony jednak, tak zakreślony stan faktyczny nie może skutkować odpowiedzialnością na podstawie przepisu sankcjonującego. Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.
Według skarżącego do zaistnienia deliktu opisanego pod Ip. 9.1. niezbędne jest wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niepoddanym we właściwym terminie badaniu technicznemu, przy czym chodzi tu wyłącznie o taki rodzaj sprawdzenia, który potwierdza zdatność danej jednostki drogowej do ruchu drogowego. Strona twierdzi natomiast, iż zgodnie z obecnymi uregulowaniami okresowe badanie techniczne nie przesądza o zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Kara w sytuacji takiej, jaka zaistniała na gruncie niniejszego przypadku, nie może zostać nałożona na podstawie przywołanej tu normy sankcjonującej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto GITD szczegółowo odniósł się do postawionych w skardze zarzutów, przedstawiając argumentację na poparcie zajętego stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji, wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa
w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a) sąd, badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli było wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego towarów szybko psujących się, tj. mrożonego szpinaku, przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot, wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że:
1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 1.000.000 złotych za każde naruszenie;
2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120.000 złotych za każde naruszenie.
Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12.000 złotych, z tym że:
1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości do 1.000.000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej;
2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120.000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej.
Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków,
o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10
- załącznika nr 3 do ustawy.
Odnośnie do naruszenia polegającego na wykonywaniu międzynarodowego przewozu towarów szybko psujących się wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu, między innymi świadectwa wymagane zgodnie z Umową ATP.
Zasady wykonywania międzynarodowych przewozów niektórych szybko psujących się artykułów żywnościowych przy wykorzystaniu specjalnych środków transportu oraz zasady kontroli zgodności środków transportu z normami określa Umowa o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP).
Zgodnie z art. 1 Umowy ATP przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów szybko psujących się artykułów żywnościowych środki transportu mogą być nazwane "izolowanymi termicznie-izotermicznymi", "z układem chłodniczym – lodownia",
"z mechanicznym urządzeniem chłodniczym – chłodnia" lub "środkiem transportu ogrzewanym", pod warunkiem, że spełniają wymagania i normy podane w złączniku
1 do Umowy.
Art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze Umowy ATP stanowi, że do przewozów szybko psujących się artykułów żywnościowych, wymienionych w załącznikach 2 i 3 do Umowy, mają być stosowane środki transportu wymienione w artykule 1 Umowy, z wyjątkiem przypadków, gdy w związku z temperaturą przewidywaną podczas całego przewozu obowiązek ten okazuje się całkowicie zbędny do utrzymywania temperatur ustalonych
w załącznikach 2 i 3 do Umowy.
Postanowienia artykułu 4 Umowy ATP stosuje się do każdego przewozu wykonywanego za wynagrodzeniem na rzecz osób trzecich lub na własny rachunek -
z uwzględnieniem postanowień ustępu 2 niniejszego artykułu - transportem kolejowym lub samochodowym lub obydwoma tymi rodzajami transportu:
- szybko (głęboko) zamrożonych lub mrożonych artykułów żywnościowych oraz
- artykułów żywnościowych wymienionych w załączniku 3 do Umowy, nawet gdy nie są one szybko (głęboko) zamrożone ani zamrożone,
jeżeli miejsca załadowania ładunku lub wyposażenia transportowego zawierającego ładunek na kolejowy lub drogowy środek transportu i miejsca wyładowania ładunku lub wyposażenia transportowego zawierającego ładunek ze środka transportu znajdują się w dwóch różnych państwach i jeżeli miejsce wyładowania ładunku znajduje się na terytorium umawiającej się Strony (art. 3 ust. Umowy ATP).
W załączniku 2 do Umowy ATP określone są zasady doboru wyposażenia
i warunków temperaturowych stosowanych przy przewozie mrożonych i szybko (głęboko) mrożonych artykułów żywnościowych. Do przewozu produktów żywnościowych szybko (głęboko) mrożonych i mrożonych środek transportu musi być dobrany i użytkowany w taki sposób, aby podczas przewozu najwyższa temperatura produktu żywnościowego w jakimkolwiek punkcie ładunku nie przekraczała temperatury wskazanej.
W świetle postanowień punktu 4 Załącznika 2 do Umowy ATP przewóz produktów żywnościowych mrożonych i głęboko mrożonych, takich jak przewożony
w niniejszej sprawie mrożony szpinak, powinien odbywać się w temperaturze minus 18°C. Przewoźnik zastosował się do tego przepisu, ponieważ przedmiotowy przewóz wykonywano w temperaturze minus 24 °C.
Przepis art. 2 umowy ATP stanowi, że umawiające się Strony podejmą niezbędne środki, aby zgodność z normami środków transportu, o których mowa
w artykule 1 Umowy ATP, była kontrolowana i sprawdzana zgodnie z postanowieniami zawartymi w dodatkach 1, 2, 3 i 4 załącznika 1 do tej umowy. Każda umawiająca się Strona będzie uznawać ważność świadectw zgodności, wydanych zgodnie z punktem 3 dodatku 1 załącznika 1 do Umowy, przez właściwą władzę innej umawiającej się strony. Każda umawiająca się strona może uznać ważność świadectw zgodności wydanych
z zachowaniem warunków przewidzianych w dodatkach 1 i 2 załącznika 1 do Umowy przez właściwą władzę Państwa niebędącą umawiającą się stroną.
Postanowienia dotyczące kontroli zgodności z normami dla izolowanych termicznie - izotermicznych, z układem chłodniczym - lodowni, z mechanicznym urządzeniem chłodniczym - chłodni lub ogrzewanych środków transportu zawiera Załącznik 1 do umowy ATP.
Zgodnie z pkt 3 Załącznika 1 do umowy ATP certyfikat zgodności lub jego poświadczona notarialnie kopia powinien zawsze pozostawać przy danym środku transportu w celu przedstawienia go na każde żądanie odnośnych jednostek kontrolujących.
Z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że
6 lutego 2025 r. podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu potwierdzającego posiadanie przez pojazd – chłodnię o nr rej. [...] ważnego świadectwa ATP wymaganego przy przewozie towarów łatwo psujących się zgodnie z przepisami Umowy ATP. Kierowca okazał świadectwo tej naczepy ważne do 4 października 2024 r., a więc nieaktualne w dacie kontroli. Podczas kontroli dokonano oględzin pojazdu
i również na tabliczce pomiarowej stwierdzono, że dokument ATP ważny jest do
4 października 2024 r.
W świetle powołanych wyżej przepisów, zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany przez skarżącego
z naruszeniem obowiązków określonych w umowie ATP oraz w art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c u.t.d. Konsekwencją tego naruszenia jest nałożenie na stronę kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł na podstawie lp. 3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. (wykonywanie międzynarodowego przewozu towarów szybko psujących się pojazdem niespełniającym warunków określonych w Umowie ATP).
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że szpinak mrożony nie jest towarem szybko psującym się, tj. nie widnieje w załączniku nr 3 do u.t.d. oraz nie jest produktem spożywczym, wyjaśnić należy, iż w kontekście umowy ATP przewożony szpinak mrożony należy do artykułów żywnościowych szybko psujących się i jest określony
w załączniku 2 w punkcie 4 Umowy ATP jako "wszystkie inne głęboko mrożone produkty żywnościowe -18°C" w związku z art. 4 ust. 1 Umowy ATP.
Niezasadne jest również stanowisko zawarte w skardze, że przedmiotowy szpinak nie jest artykułem żywnościowym, bowiem przeznaczony był na kamę dla zwierząt, a nie do spożycia przez ludzi. Nie podlega zatem przepisom ATP dotyczącym przewozu w kontrolowanej temperaturze.
Zdaniem Sądu szpinak mrożony to produkt spożywczy roślinny, objęty przepisami dotyczącymi żywności, a nie pasz, nie jest przeznaczony dla zwierząt. Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego (...) (Dz.U.UE.L2002.31.1 z dnia 1.02.2002, dalej: rozporządzenie 178/2002), "żywność" to jakiekolwiek substancje lub produkty przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub których spożycia przez ludzi można się spodziewać. Szpinak mrożony spełnia ten warunek,
a poza tym nie jest wymieniony jako "pasza" w rozumieniu art. 3 punkt 4 rozporządzenia 178/2002 w związku z art. 3 punkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzenia na rynek
i stosowania pasz (...) (Dz.U. UE.L.229.1).
Dalej podkreślić należy, że skarżący w żaden sposób nie podważa ani ustaleń faktycznych organu, ani oceny prawnej dokonanej w zaskarżonej decyzji, co do naruszeń sklasyfikowanych w załączniku nr 3 do u.t.d. pod pozycjami: lp. 5.4.1 i lp. 5.11.1, a dotyczących czasu pracy kierowców.
Jak wynika z ustaleń organów, analiza danych cyfrowych pobranych w toku kontroli z karty kierowcy oraz z tachografu cyfrowego wykazała, że w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym zawierającym się od godziny 00:00 dnia 16 grudnia 2024 r. do godziny 24:00 dnia 29 grudnia 2024 r. kierowca prowadził pojazd łącznie przez 97 godzin i 13 minut. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Zatem w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym kierowca przekroczył maksymalny dwutygodniowy czas prowadzenia pojazdu o 7godzin i 13 minut. W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z tego względu zasadne jest nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 250 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.4.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z art. 7 rozporządzenia 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.
W przedmiotowej sprawie na podstawie analizy danych z karty kierowcy oraz
z tachografu cyfrowego stwierdzono, że kierowca:
- 22 stycznia 2025 r. od godz. 08:48 do godz. 14:23 prowadził pojazd przez 4 godziny 45 minut, norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 15 minut,
- 24 stycznia 2025 r. od godz. 13:10 do godz. 17:47 prowadził pojazd przez 4 godziny 37 minut, brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut, norma 4 godziny 30 minut została przekroczona o 7 minut,
- 27 stycznia 2025 r. od godz. 13:35 do godz. 18:35 prowadził pojazd przez 4 godziny 41 minut, norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 11 minut
- 2 lutego 2025 r. od godz. 12:52 do godz. 17:43 prowadził pojazd przez 4 godziny 32 minuty, norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 2 minuty.
Każdorazowo przerwa nie została podzielona według art. 7 akapit drugi rozporządzenia 561/2006, nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania naruszenia. Zasadnie więc organy nałożyły karę pieniężną na stronę
w wysokości 4 x po 100 zł z tytułu ww. naruszeń sankcjonowanych przez Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Stwierdzenie wobec skarżącego naruszeń przepisów dotyczących czasu pracy kierowców oraz wysokość nałożonych w związku z tym kar pieniężnych nie budzi zastrzeżeń rozpoznającego niniejszą sprawę Sądu. Po analizie przedstawionego do kontroli materiału dowodowego Sąd nie dopatrzył się braków w jego kompletności,
a ponadto nie widzi również podstaw do zakwestionowania, aby treść kontrolowanej dokumentacji przeczyła zdarzeniom i okolicznościom opisanym przez organy administracji obu instancji w wydanych przez nie decyzjach.
Odnośnie do stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, Sąd uznał za całkowicie błędne stanowisko skarżącego dotyczące znaczenia okresowego badania technicznego.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 p.r.d. dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe.
Zgodnie z treścią art. 81 p.r.d.:
1. Właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego.
2. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi,
3. Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4. Badaniu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega:
1) nowy pojazd, dla którego wydano świadectwo zgodności WE, świadectwo zgodności, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzję o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;
2) zarejestrowany pojazd:
a) na którego typ wydano świadectwo homologacji typu WE pojazdu - w okresie od dnia pierwszej rejestracji za granicą do dnia terminu okresowego badania technicznego, ustalonego na podstawie ust. 5, lub
b) w którego dowodzie rejestracyjnym lub innym dokumencie wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego przedstawionym do rejestracji, zawarta jest informacja
o wykonanym badaniu technicznym i jego terminie ważności
- z wyjątkiem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych, pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu oraz pojazdu przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego.
5. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie,
z zastrzeżeniem ust. 6-10.
6. Okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego
o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przyczepy
o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później niż 2 lata od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania. Nie dotyczy to pojazdu przewożącego towary niebezpieczne, taksówki, pojazdu samochodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego osób, pojazdu marki "SAM", pojazdu zasilanego gazem, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu używanego do nauki jazdy lub egzaminu państwowego, które podlegają corocznym badaniom technicznym.
Stosownie do treści art. 82 p.r.d.:
1. Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu.
2. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego.
Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Sąd podkreśla, że przepis art. 81 p.r.d. wprowadza bezwzględny obowiązek przeprowadzenia okresowego badania technicznego. Jest to obowiązek o charakterze formalnym, którego naruszenie musi skutkować stwierdzeniem naruszenia lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożeniem na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. Każdy pojazd, który został dopuszczony do ruchu i został wydany dla niego dowód rejestracyjny musi, zgodnie z wolą ustawodawcy, regularnie podlegać kontroli stanu technicznego, którą jest okresowe badanie techniczne. Pojazd, który nie przeszedł pozytywnego okresowego badania technicznego, z racji niespełnienia wymogu określonego w art. 81 p.r.d., nie może uczestniczyć w ruchu drogowym.
Sąd nie podziela w żadnym razie stanowiska skarżącego zawartego
w skardze, że okresowe badanie techniczne nie przesądza o zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Przedmiotowa kontrola ujawniła, że badania okresowe pojazdu skarżącego były ważne do 9 października 2024 r., a w dacie kontroli (6 lutego 2025 r.) kierowca nie okazał aktualnych badań okresowych. Dlatego zasadne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł.
W ocenie Sądu nie było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Przywołany przepis stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.
Należy zgodzić się z organami, że w niniejszej sprawie do wskazanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Poza tym to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d. (oraz art. 92b u.t.d. dotyczącego wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie przepisów
o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku), gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.
Zdaniem Sądu postępowanie w niniejszej sprawie – wbrew zarzutom skargi - zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu, dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., a także naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.