VIII SA/WA 670/23

VIII SA/Wa 670/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Justyna Mazur /przewodniczący/
Renata Nawrot
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 par. 2 pkt 2, art. 134 par. 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2023 poz 682
art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 14a, art. 30 ust. 1art. 48 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1327
art. 2 ust. 2, art. 12 i art. 36 ust. 1
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi W. K., Krzysztofa K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 lipca 2023 r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 lipca 2023 r. Nr [...] Mazowiecki W. Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682, dalej: P.b.), po rozpatrzeniu zażalenia W. i K. K. (dalej: inwestorzy, skarżący) na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: PINB, organ
I instancji) Nr [...] z 29 maja 2023 r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego, usytuowanego na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości N., gmina R., a także informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego
w określonym terminie, informujące o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej
w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego oraz sposobie jej obliczenia, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu postanowienia MWINB wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego PINB przeprowadził czynności kontrolne 23 lutego 2023 r., podczas których stwierdzono, że na działce nr ew. [...] znajduje się m.in. budynek gospodarczo-garażowy konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,14 m x 5,61 m, zlokalizowany w odległości 90 cm od ogrodzenia z działką nr [...]. Podczas kontroli ustalono, że na ww. roboty budowlane inwestorzy nie posiadają wymaganego zgłoszenia. Ponadto PINB ustalił, że działka nr ew. [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i leży na terenie oznaczonym symbolem 10.7ZL (tereny leśne).
Zawiadomieniem z 7 marca 2023 r. znak: [...] organ
I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości N., gmina R. i pouczył skarżących o treści art. 10 § 1 k.p.a.
W związku z powyższym PINB postanowieniem z 29 maja 2023 r. Nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 14a P.b., wstrzymał prowadzone bez wymaganego zgłoszenia roboty budowlane, polegające na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości N., gmina R.. PINB ustalił, że inwestorzy w marcu 2020 r. rozpoczęli budowę ww. budynku gospodarczego o powierzchni około 29 m2, który podlegał obowiązkowi zgłoszenia, czego nie dopełnili.
W odniesieniu do wyjaśnień inwestorów, że podstawą prawną realizacji inwestycji był art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374, dalej: ustawa COVID-19, specustawa koronawirusowa), MWINB wskazał, że art. 12 ww. ustawy przewidywał w odniesieniu do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, oraz zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, wyłączenie w zakresie stosowania przepisów ustaw w tym przepisie wymienionych, w tym m.in. ustawy Prawo budowlane. Niemniej, zdaniem MWINB, na gruncie rozpoznawanej sprawy powyższy przepis nie może znaleźć zastosowania.
Zgodnie bowiem z definicją zamieszczoną w art. 2 ust. 2 ustawy COVID-19, ilekroć w ustawie jest mowa o przeciwdziałaniu COVID-19 rozumie się przez to wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby. Tym samym, decydując się na podjęcie działań w trybie art. 12 ustawy COVID-19 inwestor powinien mieć świadomość, że aby inwestycja mogła skorzystać z preferencyjnych warunków realizacji określonej ww. przepisem, musi być związana z przeciwdziałaniem COVID-19, a także czasowym obowiązywaniem art. 12 ww. ustawy. W ocenie MWINB w trybie określonym tymi przepisami mogły być realizowane takie zamierzenia inwestycyjne, których realizacja związana była z realnym i doraźnym zwalczaniem
i przeciwdziałaniem skutkom choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2 tak, by mogły zostać w ww. terminie wykorzystane do działań związanych ze zwalczaniem skutków pandemii (np. szpitale tymczasowe, punkty szczepień). Chodzi zatem
o obiekty, których budowa faktycznie mogła przyczynić się do przeciwdziałania COVID-19 i równocześnie nie powodowała zwiększenia stopnia zagrożenia rozprzestrzeniania się COVID-19.
Zdaniem organu II instancji nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem zawartym
w zażaleniu, że sporna budowa stanowiąca budynek gospodarczy (gospodarczo-garażowy) mogła zostać zakwalifikowana jako przeciwdziałająca COVID-19, bowiem służyła zaspokajaniu własnych potrzeb inwestorów (nawet jeśli była to potrzeba związana z izolacją). Ponadto w zażaleniu inwestorzy wskazali, że przedmiotowy budynek gospodarczy służy jako magazyn opału oraz do zabezpieczenia samochodu przed spadającymi z drzew gałęziami, szyszkami, żywicą i innymi zanieczyszczeniami.
Na poparcie swojej tezy organ odwoławczy powołał liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2265/20, wyrok WSA w Gdańsku z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 241/21, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 382/21).
Od powyższego postanowienia inwestorzy złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, że nie doszło do rozważenia przez organ odwoławczy wszystkich argumentów zawartych w zażaleniu na postanowienie PINB z 29 maja 2023 r. W konsekwencji wniesionych zarzutów wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia.
W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili błędną interpretację przez organy przepisu art. 2 ust. 2 ustawy COVID-19. Podnieśli, że ustawa ta miała krótki czas obowiązywania – 180 dni. W tym też czasie powstał ich budynek i został oddany do użytku jeszcze przed końcem jej obowiązywania, służył celom zgodnym z ustawą i nie miał charakteru tymczasowego. Z przepisów ustawy nie wynika wprost, że budynek gospodarczy (towarzyszący) nie może służyć celowi przewidzianemu w ustawie COVID-19, co zgodnie z zasadą interpretacji prawa na korzyść strony postępowania - nie powinno dojść do odrzucenia jej stanowiska (naruszenie art. 7a § 1 k.p.a.).
Aby obalić sugestie o próbie ominięcia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w celu uniknięcia kosztów z tym związanych i chęci skorzystania z preferencji wobec innych obywateli, w dniach: 7 listopada 2022 r. oraz 13 marca 2023 r. inwestorzy składali do Urzędu Gminy w R. wniosek o zmianę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jednak wnioski te nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Pomimo że inwestycja powstała w dobrej wierze w oparciu o przepisy ustawy COVID-19, to skarżący deklarują chęć zalegalizowania budynku i poniesienia opłat
z tym związanych. W ich ocenie są ofiarą źle skonstruowanego prawa pisanego
w warunkach zagrożenia zdrowia i życia obywateli.
W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Przeprowadzona przez Sąd na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 2 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie MWINB z 19 lipca 2023 r. jest zgodne z prawem.
W ocenie Sądu stan faktyczny niniejszej sprawy uprawniał orzekające
w sprawie organy do wydania wobec skarżących postanowienia na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 P.b., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie
o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego
w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Budowa budynku gospodarczego wolno stojącego o powierzchni około 29 m2 na działce nr ew. [...]
w miejscowości N., gmina R., rozpoczęta przez skarżących
w połowie marca 2020 r., wymagała zgłoszenia, zgodnie z brzmieniem obowiązującego wówczas art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z art. 30 ust. 1 P.b. Z treści tych przepisów wynika, że zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Przedmiotowa działka jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, leży na terenach leśnych i jest oznaczona symbolem 10.7ZL (pismo Wójta Gminy R. z 18 kwietnia 2023 r.). Natomiast sporny budynek gospodarczy, usytuowany na tej działce w pobliżu budynku mieszkalnego, pełni funkcję magazynowo-garażową.
W tym miejscu Sąd zauważa, że PINB w swoim postanowieniu wskazał
w podstawie prawnej m.in. art. 29 ust. 1 pkt 14a P.b., który to obowiązuje dopiero od 19 września 2020 r. Natomiast ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązującego
w dacie dokonania tejże samowoli (por. wyrok NSA z 18 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 782/06, publ. cbosa, wyrok WSA w Gdańsku z 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 616/21, publ. cbosa). Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy z uwagi na tożsamość zapisów dotyczących wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego.
Z oświadczenia skarżących z 20 lutego 2023 r. dołączonego do akt administracyjnych sprawy wynika, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana
w oparciu o przepisy ustawy COVID-19, a więc przepisy P.b. skarżących nie obowiązywały.
Sąd nie podziela stanowiska skarżących, jakoby w stosunku do budowy przedmiotowego budynku na terenie działki nr [...] w N.nie miały zastosowania przepisy P.b. z uwagi na art. 12 ustawy COVID – 19. Wskazany przepis stanowił bowiem, że do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania
i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku
z przeciwdziałaniem COVID-19, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm.), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) oraz ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U.
z 2020 r. poz. 282), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Aby inwestycja mogła skorzystać z preferencyjnych warunków realizacji określonych w art. 12 specustawy koronawirusowej musi być związana z przeciwdziałaniem COVID-19. Jak stanowi natomiast art. 2 ust. 2 ww. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o przeciwdziałaniu COVID-19 rozumie się przez to wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby, o której mowa w ust. 1.
Z powyższego wynika, że ustawodawca przyjął bardzo szeroką definicję tego pojęcia, lecz niewątpliwie wynikało to ze szczególnych okoliczności uchwalenia ustawy
i faktu, że w tym czasie nie można było przewidzieć, jakie obiekty będą potrzebne, aby skutecznie przeciwdziałać COVID-19, a taki był sens i cel wprowadzenia tej regulacji.
W efekcie więc prawodawca skierował ten szczególny tryb do wszystkich podmiotów, tj. zarówno podmiotów publicznych, jak i inwestorów prywatnych. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, wykładnia tego przepisu musi prowadzić do wniosku, że tylko jeśli
w czasie pandemii zajdzie konieczność wzniesienia np. budowy tymczasowego szpitala, budowy obiektów na cele kwarantanny, budowy zewnętrznej poczekalni dla chorych, adaptacji hali widowiskowo-sportowej na cel szpitalny czy też otwarcia linii produkcyjnej płynu do dezynfekcji, bądź maseczek w hali magazynowej, to analizowana regulacja umożliwia dowolną lokalizację takiego obiektu oraz dowolność w ustaleniu jego parametrów (por. wyroki WSA w Gdańsku z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 241/21 oraz z 23 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd616/21, oba publ. cbosa). W zamyśle ustawodawcy chodziło bowiem o tego rodzaju inwestycje, które niemal natychmiast będą w stanie realnie pomagać w zwalczaniu COVID-19.
Nadto wykładnia przepisu art. 12 i całej specustawy koronawirusowej musi prowadzić do wniosku, że opisana regulacja jest absolutnym wyjątkiem od ogólnych zasad wynikających między innymi z ustawy - Prawo budowlane, zatem przy interpretowaniu tak skonstruowanego przepisu należy uwzględnić zasadę, zgodnie
z którą wyjątków nie interpretuje się rozszerzająco. Co również istotne, omawiane zwolnienie inwestorów z obowiązków określonych w Prawie budowlanym było przewidziane na okres 180 dni liczony od dnia wejścia w życie analizowanego przepisu, a ustawodawca nie przewidział żadnych przepisów przejściowych odnoszących się do inwestycji covidowych, które powstały albo są w trakcie budowy na podstawie art. 12. Ograniczony czas obowiązywania zwolnienia oraz pojęcie przeciwdziałania COVID-19 świadczy o tym, że za roboty budowlane podejmowane na podstawie art. 12 ustawy COVID-19 należy uznać te, które są podejmowane tylko doraźnie dla zrealizowania określonego celu i mają charakter przejściowy, tymczasowy (por. wyrok WSA
w Krakowie z 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 493/21, publ. cbosa.). Taki charakter miały tzw. szpitale tymczasowe, organizowane w sytuacji przepełnienia szpitali
i konieczności zapewniania opieki medycznej osobom chorym, a likwidowane po okresach wzmożonego zapotrzebowania na opiekę szpitalną. Zatem budowa związana z przeciwdziałaniem COVID - 19, co wynika z celu ustawy, powinna zmierzać do minimalizacji zagrożenia dla zdrowia publicznego, a nie wprowadzać udogodnień dla inwestorów prywatnych.
Reasumując, należy wskazać, że na mocy art. 12 ustawy COVID-19 inwestorzy otrzymali daleko idące przywileje w stosunku do innych inwestorów, działających
w zwykłych rygorach wskazanych w tym przepisie ustawy, do których są oni obowiązani stosować się, co oznacza, że przesłanka "przeciwdziałania COVID-19" musi być interpretowana rygorystycznie, a jako daleko idący wyjątek - również zawężająco. Wynika to przede wszystkim ze szczególnego czasu i przyczyny przyjęcia tego rodzaju przepisów, które mają charakter ściśle wyjątkowy. Jeśli zatem inwestycja służy innemu celowi niż przeciwdziałanie COVID-19, przez co należy rozumieć taką budowę, która ewentualnie jedynie ubocznie mogła przyczynić się do przeciwdziałania COVID-19
i równocześnie nie powodowała zwiększenia stopnia zagrożenia rozprzestrzeniania się COVID-19, to nie podlega ona rygorowi specjalnemu, wynikającemu z art. 12 ustawy COVID-19. Przeciwna interpretacja, wskazująca na brak jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych i przedmiotowych w stosowaniu art. 12 ustawy COVID-19, stałaby
w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości, a także sprawiedliwości
i proporcjonalności wywodzonych z zasady demokratycznego państwa prawa. Stawiałaby bowiem inwestorów w różnych sytuacjach bez uzasadnionej ku temu przyczyny. Gdyby ustawodawca chciał dać inwestorom wolną i niczym nieskrępowaną rękę w zakresie inicjatywy budowlanej, zdejmując z nich wszelkie rygory prawa z uwagi na pandemię, to przepis art. 12 specustawy koronawirusowej nie zawierałby zastrzeżenia "w związku z przeciwdziałaniem COVID-19" (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 2053/22, publ. cbosa).
W ocenie Sądu nie można więc uznać, aby budowany przez skarżących na terenie działki nr [...] w N. budynek gospodarczy stanowił obiekt powstały w związku z przeciwdziałaniem COVID-19. Wprawdzie w zażaleniu inwestorzy wskazali, że sporny obiekt powstał jako konieczne uzupełnienie budynku mieszkalnego, który pełnił funkcję izolującą, kiedy 3 stycznia 2021 r. skarżący uzyskał pozytywny wynik testu na COVID-19. Tak samo z budynku mieszkalnego korzystali inni członkowie jego rodziny, izolując się od choroby, a budynek gospodarczy umożliwiał to korzystanie. Jednak trzeba zwrócić uwagę, że w ogóle obiekty przeznaczone do przebywania ludzi (całorocznie lub okresowo), w tym i obiekty pomocnicze, są budowane w celu zapewnienia odpowiedniej przestrzeni mieszkalnej i użytkowej, zatem trudno tę konkretną inwestycję połączyć z przeciwdziałaniem COVID-19.
Nadto dla oceny, które działania mogą zostać zaliczone do działań związanych
z przeciwdziałaniem COVID-19, nie bez znaczenia pozostaje fakt, że przepis art. 12 specustawy koronawirusowej, zgodnie z art. 36 ust. 1 specustawy, utracił moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a więc z dniem 5 września 2020 r. A zatem przepis art. 12 ustawy COVID-19 był przepisem czasowym i przez ten pryzmat należy oceniać uprawnienia podmiotów, do których był kierowany. Działania podejmowane w ramach tego przepisu miały się zamknąć wraz z utratą jego mocy.
Niezasadny jest zarzut skarżących o błędnej wykładni art. 12 w związku z art. 2 ust. 2 ustawy COVID-19 dokonanej przez organ odwoławczy. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej
z przepisu prawa, tj. niewłaściwe rozumienie określonej normy prawnej. Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego zasadnie wydały kwestionowane postanowienie, ponieważ właściwie oceniły, że przedmiotowy budynek gospodarczy wzniesiony przez inwestorów w okresie obowiązywania specustawy koronawirusowej bez wymaganego zgłoszenia nie pozostawał w związku z przeciwdziałaniem COVID-19. To niedopełnienie wymaganych formalności musiało być więc rozpatrywane w kategoriach samowoli budowlanej.
Zatem organ I instancji słusznie wszczął najpierw postępowanie kontrolne,
a następnie legalizacyjne, w ramach którego pierwszym etapem jest wstrzymanie robót budowlanych i nałożenie obowiązku przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji, albowiem nie jest wiadome, czy inwestycji w jej zamierzonym kształcie nie da się zalegalizować. Organy nadzoru budowanego, jako ustawowo powołane do przestrzegania prawidłowej realizacji procesu inwestycyjnego, były i nadal są nie tylko uprawnione, ale i zobowiązane do kontroli każdego zamierzenia inwestycyjnego, w tym takiego, które powołuje się na korzystanie z art. 12 ustawy COVID-19. Mogły więc ocenić, czy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne rzeczywiście mieści się w ramach związku z przeciwdziałaniem COVID-19, czy też stanowi tylko i wyłącznie próbę obejścia przepisów prawa regulujących szczegółowo przewidziany w prawie proces inwestycyjny.
Dokonana przez orzekające w sprawie organy ocena materiału dowodowego nie narusza art. 7a § 1 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Powołany przepis ma bowiem zastosowanie jedynie w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej. W takich okolicznościach prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla strony. Jeśli jednak wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność co do treści normy prawnej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. Tylko niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów stosowanego prawa rozstrzyga się na korzyść strony, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia
w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu treść art. 12 ustawy COVID-19 nie budzi wątpliwości co do zakresu jego stosowania, co zostało powyżej wyjaśnione.
Jednocześnie należy wskazać, że zaskarżone postanowienie MWINB spełnia wymogi określone w art. 48 ust. 3 P.b., zgodnie z którym w postanowieniu
o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. W wydanym postanowieniu poinformowano bowiem skarżących o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego lub jego części w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia ostatecznego oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej zgodnie z art. 49d ust. 1 pkt 2a P.b.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.