VIII SA/Wa 666/24

VIII SA/Wa 666/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /sprawozdawca/
Justyna Mazur
Sławomir Fularski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 165a w zw. z  art. 14h
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 lipca 2024 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
[....] Sp. z o.o. w upadłości, działająca przez syndyka W. K. (dalej: Skarżąca lub Spółka) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ lub Dyrektor KIS) z 4 lipca 2024 r. o utrzymaniu
w mocy własnego postanowienia z 10 kwietnia 2024 r., znak [...] o odmowie wszczęcia postępowania.
Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie sprawy:
9 lutego 2024 r. wpłynął wniosek Spółki z 9 lutego 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie, która dotyczyła potwierdzenia prawidłowości wystawiania
od 10 października 2018 r. do 5 marca 2020 r. faktur przez [...] - zarządcę ustanowionego przez Sąd Rejonowy w G. i ujęcia faktur w rozliczeniach podatkowych [....]u, ewentualnego obowiązku wystawienia faktur przez Syndyka oraz momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu usług najmu.
Spółka przedstawiła stan faktyczny, z którego wynikało, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości w Łęczeszycach oraz właścicielem posadowionych na niej budynków. Umową z 1 października 2018 r. wynajęła nieruchomość wraz z mieniem znajdującym się w budynku [...] spółce z ograniczoną odpowiedzialnością
w B. (dalej: [...]) na okres od 1 października 2018 r. do 31 grudnia 2020 r. za czynsz w wysokości 300 000 zł netto rocznie. Czynsz miesięczny (1/12 czynszu rocznego) miał być płacony na rachunek bankowy Skarżącej w terminie 30 dni od dnia doręczenia [...] prawidłowo wystawionej faktury.
31 października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G.wyrejestrował
z urzędu spółkę [....] z rejestru jako podatnika VAT na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 1570, dalej: ustawa VAT).
Po wszczęciu postępowania egzekucyjnego przeciwko [....] obejmującego egzekucję z nieruchomości Sąd Rejonowy w G., postanowieniem z 29 sierpnia 2019 r. sygn. akt [...] odjął spółce [....] zarząd nad nieruchomością
i ustanowił zarządcę w osobie [...] sp. z o.o. spółki komandytowej w Z. (dalej [...]). [...] wystawiła spółce [...] 18 faktur za czynsz za miesiące
od października 2018 r. do 5 marca 2020 r. listopada 2019 r. W fakturach wskazano jako wystawcę - [...], jako sprzedawcę – [...] oraz [....]. Faktury były doręczane spółce [...], która to spółka odmawiała zapłaty twierdząc, że zostały błędnie wystawione. [...] wystąpił przeciwko [...] na drogę sądową o zapłatę zaległego czynszu.
Z dniem 5 marca 2020 r. [...] wypowiedziała spółce [...] umowę najmu.
1 lutego 2023 r. została ogłoszona upadłość Skarżącej i został wyznaczony syndyk masy upadłości W. K., który za zgodą sędziego komisarza zawarł ugodę sądową ze spółką [...]. Zgodnie z warunkami ugody uznano, że 5 marca 2020 r. doszło do rozwiązania umowy najmu, ustalono płatność zaległego czynszu w 4 ratach po 250 000 zł i piąta: 223 677,42 zł. Przed zawarciem ugody [...] wpłaciła zaliczkę 200 000 zł na poczet długu najdawniej wymagalnego. [...] w zakresie płatności ratalnej wywiązała się z ugody.
1 marca 2023 r. Syndyk ponownie zawarł z [...] umowę najmu z tym samym przedmiotem najmu.
Na tle takiego stanu faktycznego zostały zadane następujące pytania:
1. Czy faktury wystawione przez [...] zostały wystawione prawidłowo i mogą być ujęte w rozliczeniach podatkowych [....] ?
2. Jeżeli faktury wystawione przez [...] nie zostały wystawione prawidłowo
i nie mogą być ujęte w rozliczeniach podatkowych [....]u, to czy syndyk powinien wystawić takie faktury?
3. W jakim okresie rozliczeniowym należy uwzględnić faktury dla potrzeb rozliczenia VAT-u w rozliczeniach [....]?
Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, Skarżąca podała:
Ad 1.
Nie można zarządcy [...] przypisać statusu podatnika VAT z tytułu należności pobieranych z tytułu najmu należnych zarządzanej przez [...] Spółce [....] jako właścicielowi. To [....] powinna być wskazywana jako usługodawca.
Ad. 2
Zdaniem Skarżącej, to Syndyk powinien wystawiać faktury z faktyczną datą ich wystawienia, zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 4 z zw. z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie ustawy VAT.
Ad. 3
W ocenie Skarżącej, faktury dla potrzeb rozliczenia VAT-u w rozliczeniach [....]u należy uwzględniać w deklaracji rozliczeniowej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy w tym podatku, który jest uzależniony od daty wystawienia faktury.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.
z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: o.p. lub ordynacja podatkowa) uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji i postanowieniem
z 10 kwietnia 2024 r. odmówił wszczęcia postępowania.
Organ stwierdził, że nie jest uprawniony w tym postępowaniu do dokonywania ustaleń faktycznych w drodze postępowania dowodowego, ani do oceny tych dowodów. W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej wydanie się ubiega, a Dyrektor KIS nie jest uprawniony do jego modyfikacji, rekonstrukcji czy jakichkolwiek domniemań. W sprawie, wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia prawidłowości wystawienia faktur przez [...] – zarządcę nieruchomości wnioskującej o interpretację Spółki, ewentualnego obowiązku wystawiania faktur przez Syndyka oraz momentu powstania obowiązku podatkowego
z tytułu usług najmu. W tej sytuacji, Dyrektor KIS musiałby zbadać, czy [...] (w roli zarządcy nieruchomości w okresie od października 2018 r. do marca 2020 r. mogła faktycznie wystawiać faktury na rzecz [...] z wykazanym podatkiem VAT od najmu. Zdaniem Organu, w celu wydania interpretacji konieczne jest zbadanie szeregu okoliczności dotyczących użytkownika wieczystego nieruchomości ([....] sp. z o.o), ale także zarządcy sądowego ([...]) oraz zakresu czynności, do jakich zarządca ten jest uprawniony, a także analizy dokumentów i orzeczeń sądowych, m.in. warunków wynikających z zawrtej ugody sądowej. Reasumując, Dyrektor KIS stwierdził,
że żądanie wydania interpretacji w odniesieniu do przedstawionego stanu sprawy wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej.
W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca zarzuciła:
- naruszenie art. 165a § 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 14h o.p. poprzez jego zastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, w sytuacji gdy nie zaszła żadna z przesłanek uniemożliwiających wszczęcie postępowania, w szczególności wydanie interpretacji.
Podniosła też, że stroną niniejszego postępowania, a więc i adresatem wydanych w jego toku rozstrzygnięć, w tym postanowień winien być syndyk masy upadłości [....]u, oznaczany jako syndyk masy upadłości [....] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł., nie sam [....] działający przez syndyka, jak uczynił to Dyrektor. Jest to konsekwencja brzmienia art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1520 ze zm.; dalej: p.u.), zgodnie z którym po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Syndyk prowadzi je na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym (art. 144 ust. 2 p.u.).
Uzasadniając natomiast zaskarżone do WSA postanowienie, Dyrektor KIS podtrzymał swoje stanowisko, zgodnie z którym zagadnienie przedstawione przez Stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosek zawiera bowiem elementy, które uniemożliwiają wydanie interpretacji indywidualnej. Obowiązkiem organu jest również dokonanie oceny, czy w świetle przepisów regulujących instytucję interpretacji indywidualnej, także z uwagi na jej przedmiot oraz zakres przedstawionego we wniosku zagadnienia prawnego, można wszcząć postępowanie interpretacyjne. Przyczyną tej niemożności może być także samo zagadnienie przedstawione we wniosku o jej wydanie. Jest
to "inna przyczyna" w rozumieniu art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, dla której postępowanie nie może być wszczęte. W przypadku, gdy organ wydający interpretację indywidualną stwierdzi, że zakres wniosku wykracza poza kompetencje określone w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, wówczas wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia podstępowania na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Następnie, Organ przytoczył i wyjaśnił treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Wskazał, że treść art. 165a § 1 o.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku,
że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia
i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej zachodzą również, w szczególności gdy:
• wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, bądź gdy wniosek dotyczy przepisów nie regulujących wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy.
Odnosząc się do stanowiska Skarżącej, że stroną niniejszego postępowania,
a więc i adresatem wydanych w jego toku rozstrzygnięć, w tym postanowień, winien być syndyk masy upadłości [....]u, oznaczany jako syndyk masy upadłości [....] spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł., nie zaś sam [....] działający przez syndyka, jak uczynił to Dyrektor, Organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 24 listopada 2022 r., II SA/Łd 705/22 i przytoczył jego treść. Stwierdził, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zasadnie oznaczył jako stronę postępowania podmiot wskazany jako Wnioskodawca w części B.1. pkt 7 wniosku ORD-IN, tj. [....] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości działająca przez syndyka.
Następnie, Organ podał jakie okoliczności faktyczne musiałby zbadać w celu wydania interpretacji indywidualnej. Musiałby zbadać przede wszystkim, czy [...] (w roli zarządcy Nieruchomości) w okresie od października 2018 r. do marca 2020 r. mógł faktycznie wystawiać faktury na rzecz [...] z wykazanym podatkiem VAT dokumentujące najem Nieruchomości. Przy czym kwestia zapłaty została już rozstrzygnięta w ramach zawartej ugody sądowej, w której potwierdzono, że umowa najmu uległa rozwiązaniu 5 marca 2020 r. oraz [...] została zobowiązana zapłacić ratalnie za wszystkie zaległe czynsze objęte fakturami.
Reasumując, Organ uznał, że nie można zarzucić Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej, iż dopuścił się naruszenia przepisów postępowania,
w szczególności art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Przedmiotowe postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie okoliczności w nim przedstawionych zostało wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa, tj.
na podstawie uregulowań ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał w nim przepisy prawa, na podstawie których podjął decyzję
o wydaniu ww. postanowienia w sprawie wniosku Skarżącej i uzasadnił przyczyny,
z powodu których nie mógł wydać interpretacji indywidualnej. Uzasadnienie prawne tego stanowiska jest wystarczające, przedstawia podstawy prawne, z których wynika przyjęte przeze DKIS rozstrzygnięcie. Zatem zarzut błędnej wykładni i oceny co do zastosowania w sprawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. uznał za nieuzasadniony.
[....] sp. z o.o. działając przez syndyka W. K. zaskarżyła postanowienie Dyrektora KIS z 4 lipca 2024 r. w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów:
1. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 14h o.p. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 kwietnia br., znak: [....], w sytuacji gdy podlegało ono uchyleniu;
2. art. 233 § 2 w zw. z art. 239 w zw. z art. 14h o.p. poprzez ich niezastosowanie
i nieuchylenie w całości postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 kwietnia br., znak: [...], w sytuacji gdy podlegało ono uchyleniu;
3. art. 165a § 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 14h o.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie wystąpiła inna przyczyna, o której mowa w art. 165a § 1 zdanie pierwsze o.p., uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania
o wydanie interpretacji indywidualnej, podczas gdy takowa nie wystąpiła.
Podnosząc te zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 kwietnia 2024 roku, oraz o zasądzenie od Organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Skarżąca podtrzymała zarzut błędnego oznaczenia strony postępowania jako [....] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości (...) działająca przez syndyka W. K. (...). Jej zdaniem w niektórych przypadkach stroną postępowania w ujęciu formalnym (podmiot mający legitymację do działania w sprawie, adresat aktu administracyjnego) i w ujęciu materialnoprawnym (podmiot praw
lub obowiązków wynikłych z aktu administracyjnego) mogą być różne osoby. Tak jest właśnie w przypadku, gdy postępowanie administracyjne dotyczy masy upadłości. Wówczas, jego stroną w ujęciu formalnym uprawnioną do działania i będącą adresatem, tzn. podmiotem, do którego akt administracyjny jest adresowany, jest syndyk masy upadłości, podczas gdy osobą, która nabywa nadane nim prawo
lub zobowiązana jest wykonać nałożony nią obowiązek, jest sam upadły. Syndyk nie jest przy tym organem uprawnionym do reprezentacji upadłego, upadły nie działa przez syndyka ani syndyk nie działa za upadłego. Pozycja syndyka jako strony
w postępowaniu administracyjnym jest samodzielna i niezależna od upadłego (art. 144 ust. 2 in fine ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, tekst jedn. Dz.U.
z 2024 r. poz. 794). W tym przypadku, postanowienie winno być więc skierowane
do syndyka masy upadłości [....] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w Łęczeszycach. W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej przekłada się to na przyznanie wyłącznej legitymacji formalnej syndykowi masy upadłości strony, podczas gdy interpretacja wywoła skutek bezpośrednio dla samego upadłego.
Autor skargi wskazuje na sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Mianowicie na s. 2 Dyrektor, referując dotychczasowy przebieg sprawy, powołał się na wystąpienie przesłanek negatywnych o charakterze przedmiotowym. Inaczej zostało to ujęte na s. 6, gdzie wskazano, że wniosek zawiera elementy, które uniemożliwiają wydanie interpretacji indywidualnej. W dalszej części uzasadnienia mowa jest natomiast o przesłance negatywnej w postaci wymogu przeprowadzenia postępowania dowodowego (s. 11, 12) albo potrzebie poddania ocenie (interpretacji) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego, co prowadzić ma
do konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego (s. 12). Dyrektor stwierdził, że sformułowane pytania wykraczają poza zakres przewidziany
przez ustawodawcę dla postępowania uregulowanego w art. 14b § 1 o.p. Jednak nie uzasadnił takiego stanowiska. Organ nie uzasadnił też, jakie to elementy zawiera wniosek Skarżącej, które uniemożliwiałyby wydanie interpretacji indywidualnej. Dyrektor KIS nie wyjaśnił, jakie ma wątpliwości co do stanu faktycznego, ani o jaką ocenę tego stanu mu idzie. W ocenie Skarżącej, nie można zrozumieć argumentu Dyrektora
o potrzebie potwierdzenia zgodności przedstawionych okoliczności z przepisami prawa. Przepisy prawa nie są w stanie potwierdzić okoliczności faktycznych. Autor skargi zauważył, że Dyrektor, pisząc o załączonych do wniosku załącznikach (skanach orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych i innych dokumentów), nie odnosi się do stanu faktycznego tej sprawy, gdyż Skarżąca takowych (poza postanowieniem
o ogłoszeniu upadłości [....]u dla wykazania własnej legitymacji) nie załączała.
Skarżąca zarzuca też, że Organ używa nieostrych sformułowań co do wymagających ustalenia – w jego ocenie – faktów, to nie wyjaśnia, jakie miałyby mieć te ustalenia znaczenie dla interpretacji. Nie wiadomo, jakie postanowienia umowy najmu Dyrektor ma na myśli ani jakie dane zawarte w wystawionych fakturach. We wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca nie zgłaszała wątpliwości co do poprawności faktur w świetle postanowień umowy najmu. Wskazywanie na nie jest niczym innym, jak poszukiwaniem przyczyn do odmowy wszczęcia postępowania w oderwaniu od wniosku Skarżącej. Nie inaczej jest z powoływaniem się na umocowanie [...] do wykonywania w imieniu Skarżącej czynności administracyjnych. We wniosku o interpretację wprost przecież wskazano, że [....] nie udzielił [...] upoważnienia do wystawiania faktur w swoim imieniu i na swoją rzecz. Nie sposób też zrozumieć wskazywania na obowiązek zbadania, czy [...] jako zarządca Nieruchomości mógł faktycznie wystawiać faktury na rzecz [...] z wykazanym podatnikiem VAT dokumentującym najem Nieruchomości. Owo badanie nie zmierza przecież do poczynienia ustaleń z zakresu okoliczności faktycznych (stan faktyczny jest bowiem taki, że [...] wystawił takowe faktury), lecz stanu prawnego. W świetle przepisów prawa należy bowiem ustalić,
czy [...] mógł wystawić takie faktury ze skutkiem dla [....].
Reasumując, Skarżąca podniosła, że Dyrektor KIS doszukuje się przyczyn odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego m.in. w potrzebie przeprowadzenia postępowania dowodowego, w sytuacji gdy wszystkie prawnie istotne elementy stanu faktycznego zostały mu podane we wniosku, nie wskazując przy tym na konkretne elementy tego stanu, które byłyby niezbędne do wydania interpretacji. Formułuje
je ogólnie (postanowienia umowy najmu zawartej między [....] a [...], poprawność danych zawartych w wystawionych fakturach zgodnie z postanowieniami umowy) i nie wyjaśnia, dlaczego miałyby mieć znaczenie w sprawie, lub podaje
w wątpliwość elementy stanu faktycznego, które zostały zawarte we wniosku (umocowanie [...] do wykonywania w imieniu [....] czynności administracyjnych), do czego nie ma uprawnień.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie, w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie wydane w pierwszej instancji naruszają prawo w sposób uzasadniający ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. W ocenie Sądu, organy bezpodstawnie przyjęły, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego.
Na wstępie należy przyznać rację Skarżącej co do tego, że stroną postępowania w sensie procesowym jest syndyk masy upadłości. Wynika to z treści art. 144 prawa upadłościowego. Zgodnie z ust.1 tego przepisu, po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu, a zgodnie z ust. 2 postępowania, o których mowa w ust. 1, syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym. Postępowanie w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu tego przepisu.
Przechodząc do meritum należy stwierdzić, że spór w sprawie dotyczy zasadności odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 165a § 1 O.p.
Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że postępowanie w sprawie wydawania indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w Rozdziale 1a Działu II o.p., jednakże na mocy art. 14h O.p. ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów tej ustawy, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170
i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W myśl art. 14b § 2 o.p. wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego
lub zdarzeń przyszłych. Natomiast art. 14b § 3 o.p. stanowi, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz
do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W myśl art. 14c § 1 i 2 o.p., organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne
na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej
z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot,
dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Interpretacje mogą więc dotyczyć takich sytuacji faktycznych, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego
lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się
do ich treści, a jej zakres regulują przepisy art. 14k - 14n O.p. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie można w nim prowadzić postępowania dowodowego, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc merytorycznie zbadać sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego
we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku,
a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania.
Natomiast art. 165a o.p., który stanowił podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, ma w postępowaniu w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jedynie odpowiednie zastosowanie. Oznacza to,
że winien być interpretowany z uwzględnieniem pozostałych regulacji dotyczących wydawania interpretacji podatkowych, w tym odrębności, jakimi charakteryzują się wydawane na podstawie tych przepisów interpretacje podatkowe.
Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania wskazanych w art. 165a § 1 o.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej prowadzi natomiast do wniosku, że w pojęciu: jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania, mieszczą się wszelkie inne, niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej istnieje, w sytuacji gdy:
- przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną są przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych,
- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego,
- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne,
- wniosek dotyczy zagadnienia unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna
- wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego.
Wydając zaskarżone postanowienie Dyrektor KIS stanął na stanowisku,
że zachodzi ostatnia z tych przeszkód. Nie wyjaśnił jednak, jakie konkretnie okoliczności faktyczne miałby ustalać w postępowaniu dowodowym, czy też nie wyjaśnił, jakie znaczenie dla wydania interpretacji miałyby mieć okoliczności wymagające zdaniem Organu wyjaśnienia (np. czy [...] miał prawo wystawić 18 wymienionych we wniosku faktur).
Przecież w odniesieniu do tych faktur Wnioskodawca wskazał wszystkie elementy wymagane zgodnie z przepisami ustawy VAT: wystawca – [...]; sprzedawca – dwa podmioty: [...] i [....]; nabywca – [...], tytuł- czynsz
za poszczególne miesiące; kwota brutto w tym VAT, numer faktury; data wystawienia; data sprzedaży; termin płatności. Dyrektor KIS nie powinien uznawać konieczności rozeznania skutków prawnopodatkowych zarządu nieruchomością zajętą w toku postępowania egzekucyjnego (art. 931 - 936 Kodeksu postępowania cywilnego)
za ustalenia faktyczne, gdyż jest to kwestia interpretacji skutków podatkowych czynności podejmowanych przez zarządcę nieruchomości w ramach tego zarządu.
Jedyna wątpliwość zgłaszana jako przedmiot pytania dotyczyła kwestii, czy
w fakturze można było wskazać jako sprzedawcę dwa podmioty: spółkę [...] (ustanowioną przez Sąd Rejonowy w G. jako zarządcę nieruchomości należącej do [....] objętej postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym w stosunku do [....]), któremu sąd zarząd odjął, oraz samą Spółkę [....]. Odniesienie się w ramach interpretacji do tej kwestii nie wymagało żadnych dodatkowych ustaleń faktycznych,
a tylko oceny zgodności z prawem (w szczególności z ustawą VAT) takiego sposobu wystawiania faktur. Należy przy tym zauważyć, że przedstawiając swoje stanowisko Wnioskodawca dokładnie wyjaśnił stan faktyczny.
Drugie pytanie będące konsekwencją pierwszego dotyczyło kwestii, czy przy uznaniu, że faktury opisane w pkt 1 zostały wystawione nieprawidłowo, to czy syndyk masy upadłości [....] może, faktury obejmujące najem nieruchomości [....] dla spółki [...] wystawić za okres od października 2018 r. do 5 marca 2020 r. z datą wystawienia aktualną. Tu również nie były wymagane żadne dodatkowe ustalenia faktyczne oprócz wskazanych we wniosku.
Wreszcie również trzecie pytanie dotyczące okresu rozliczeniowego dla potrzeb wystawienia faktur VAT przez syndyka z aktualną datą wystawienia i aktualnym terminem płatności, mimo że dotyczyłyby czynszu najmu za okresy już minione, nie wymagałoby żadnych dodatkowych ustaleń faktycznych, oprócz wyczerpująco przedstawionych we wniosku.
Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, jak
i poprzedzające je postanowienie wydane w pierwszej instancji nie odpowiadają prawu. Organ dokonując błędnej oceny treści wniosku niewłaściwie zastosował art. 165a § 1
w zw. z art. 14h o.p.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych wyżej rozważań. W toku ponownego rozpatrywania sprawy, organ interpretacyjny oceni zagadnienie przedstawione we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji
i przedstawi wyniki tej oceny, albo, o ile uzna, że jakieś elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pozostały jeszcze niewyjaśnione lub niewskazane, wezwie Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku.
Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, na podstawie art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił również postanowienie wydane przez Dyrektora KIS działającego jako organ pierwszej instancji, które obarczone zostało tożsamymi uchybieniami.
O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.