VIII SA/Wa 655/24

VIII SA/Wa 655/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna
Leszek Kobylski /sprawozdawca/
Marek Wroczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1781
art. 7 ust. 1
Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t. j.)
Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 12 ust. 3, art. 15 ust. 3, art. 58 ust. 2 lit. c
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 26 czerwca 2024r. znak: [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 26 czerwca 2024 r., nr [...], Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej także: "Prezes UODO" lub "organ nadzorczy"), działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1781 - dalej także: "u.o.d.o.")
w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony
osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z dnia 4 maja 2016 r., str. 1,
ze zmianą ogłoszoną w Dz. Urz. UE L 127 z dnia 23 maja 2018 r., str. 2 ze zm. - zwane dalej także: "RODO"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w
sprawie skargi M. K. ( dalej także jako: "skarżący", "strona skarżąca") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez T. S.A. z siedzibą w Z., polegające na niezrealizowaniu żądania
wniesionego na podstawie art. 15 ust.3 rozporządzenia RODO w przedmiocie udostępnienia danych osobowych w postaci nagrań rozmów telefonicznych przeprowadzonych w 2022 r.: 17.05 o godz. 12:25 i 19:26, 18.05 o godz. 15:58 i 16:11, 19.05 o godz. 15:19 i 16:37, 20.05 o godz. 18:32 i 18:47, 21.05 o godz. 15:48, 16:10 i 16:11,25.05 o godz. 16:37, 14.06 o godz. 11:49, 23.07 o godz. 12:39 i 25.07 o godz. 16:07, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych orzekł:
1/ nakazał T. S.A. z siedzibą w Z. przy ul. [...] udostępnienie
kopii danych osobowych M. K., zam. w R. przy ul. [...], utrwalonych w nagraniach rozmów telefonicznych przeprowadzonych przez niego z pracownikiem spółki w 2022 r.: 25.05 o godz. 16:37, 14.06 o godz. 11:49, 23.07 o godz. 12:39 i 25.07 o godz. 16:07, po uprzedniej anonimizacji danych osobowych innych osób uczestniczących w tych rozmowach;
2/ w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku.
Zaskarżona decyzja Prezesa UODO została wydana w następującym stanie
faktycznym sprawy:
W dniu 15.11.2022 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga M. K., zam. w R. przy ul. [...] na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez T. S.A. z siedzibą w Z. przy ul. [...], zwaną dalej Spółką, polegające na niezrealizowaniu żądania wniesionego na podstawie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia 2016/679[1] w przedmiocie udostępnienia Skarżącemu danych osobowych w postaci nagrań rozmów telefonicznych przeprowadzonych w 2022 r.: 17.05 o godz. 12:25 i 19:26, 18.05 o godz. 15:58 i 16:11, 19.05 o godz. 15:19 i 16:37, 20.05 o godz. 18:32 i 18:47, 21.05 o godz. 15:48, 16:10 i 16:11,25.05 o godz. 16:37, 14.06 o godz. 11:49, 23.07 o godz. 12:39 i 25.07 o godz. 16:07.
W toku postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie, Prezes UODO ustalił następujący stan faktyczny:
1) Skarżący w dniu 12.08.2022 r. wysłał do Spółki pismo, w którym zażądał udostępnienia nagrań jego rozmów telefonicznych ze Spółką
przeprowadzonych w 2022 r.: 17.05 o godz. 12:25 i 19:26, 18.05 o godz. 15:58
i 16:11, 19.05 o godz. 15:19 i 16:37, 20.05 o godz. 18:32 i 18:47, 21.05 o godz. 15:48, 16:10 i 16:11, 25.05 o godz. 16:37, 14.06 o godz. 11:49, 23.07 o godz. 12:39 i 25.07 o godz. 16:07 - cyt.: "(...) PROSZĘ O: (...) przesłanie nagrań moich rozmów na Państwa infolinię z numeru [...] oraz [...] dotyczących moich zamówień (w dowolnym formacie zapisu)" (dowód: pismo Skarżącego z dnia 12.08.2022 r. wraz z potwierdzeniem nadania i wydrukiem śledzenia przesyłki stanowiące załączniki do pisma Skarżącego z dnia 15.11.2022 r. - kopie w aktach sprawy).
2) W dniu 7.10.2022 r. (data nadania pisma) pismem z dnia 6.10.2022 r. (data na piśmie) Skarżący ponownie wysłał do Spółki żądanie (pismo doręczone w dniu 12.10.2022 r.) udostępnienia kopii jego danych osobowych, powołując się przy tym na art. 15 rozporządzenia 2016/679,
3) Skarżący wskazał, że - cyt.: "Spółka nie odpowiedziała na mój wniosek o udostępnienie danych osobowych mimo upływu 30-dniowego terminu" (dowód: pismo Skarżącego z dnia 15.11.2023 r.).
4) Skarżący wniósł do organu nadzorczego o nakazanie Spółce udostępnienia
jego danych osobowych znajdujących się na nagraniach jego rozmów ze Spółką przeprowadzonych w 2022 r.: 17.05 o godz. 12:25 i 19:26, 18.05 o godz. 15:58
i 16:11, 19.05 o godz. 15:19 i 16:37, 20.05 o godz. 18:32 i 18:47, 21.05 o godz. 15:48, 16:10 i 16:11, 25.05 o godz. 16:37, 14.06 o godz. 11:49, 23.07 o godz. 12:39 i 25.07 o godz. 16:07 - cyt.: "(w dowolnym formacie zapisu dźwięku a
także wskazał, że jego zdaniem "dowolny format zapisu" - cyt.: "oznacza
dowolny format zapisu dźwięku - tj. dowolny format pliku (np. aac, mp3, flac,
wav) i dowolny nośnik (udostępniony na serwerze administratora link do pliku, inne hostingi plików, pendrive, załącznik do wiadomości e-mail, CD, DVD etc). Chciałbym zarazem dodać, że - zdaniem Skarżącego - dane osobowe to
również sam dźwięk głosu, gdyż pozwala na zidentyfikowanie mówcy w związku z jego indywidualnymi cechami mowy" (dowód: pisma Skarżącego z dnia 15.11.2022 r., 5.12.2022 r. oraz 29.01.2023 r.).
5) Skarżący swoim żądaniem objął również nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na Spółkę (dowód: pismo Skarżącego z dnia 15.11.2022 r.).
6) Spółka w wyjaśnieniach z dnia 12.06.2023 r. wskazała, że odpowiedzi na wniosek Skarżącego o udostępnienie jego danych osobowych utrwalonych na nagraniach rozmów telefonicznych udzieliła mu 10.11.2022 r. przesyłając jednocześnie stenogram (zapis tekstowy) wszystkich rozmów, o które
wnioskował Skarżący - cyt.: "(...) Spółka za pośrednictwem pełnomocnika
wysłała do Skarżącego pisemną odpowiedź na jego żądanie, do której
załączone zostały stenogramy (zapisy tekstowe) wszystkich rozmów, o których mowa powyżej" (dowód: wyjaśnienia Spółki z dnia 12.06.2023 r.).
7) Spółka w dniu 14.11.2022 r. (według daty widniejącej na potwierdzeniu nadania
i odbioru przesyłki załączonego do wyjaśnień Spółki) wysłała do Skarżącego pismo z dnia 10.11.2022 r. (data na piśmie), w którym pełnomocnik Spółki napisał-cyt.: "Działając w imieniu mojego Mandanta, w odpowiedzi na Pana pismo z dnia 06.10.2022 r., odebrane w dniu 12.10.2022 r. oraz w związku z Pana wnioskiem o udostępnienie kopii danych w załączeniu przedkładam: - stenogram z nagrań Pana rozmów z Konsultantem z numeru [...] oraz [...] z okresu od dnia 17.05.2022 r. do dnia 25.07.2022 r.". Z zapisu powyższego stenogramu wynika, że Spółka udostępniła Skarżącemu tekst jego wypowiedzi w rozmowach z konsultantem Spółki, ze wskazaniem czasu trwania każdej z tych wypowiedzi, przeprowadzonych w maju 2022 r., tj.: 17.05 (dwie rozmowy), 18.05 (dwie rozmowy), 19.05 (dwie rozmowy), 20.05 (dwie
rozmowy), 21.05 (dwie rozmowy) (dowód: pismo z dnia 10.11.2022 r. wraz z załącznikiem, potwierdzeniem nadania i odbioru przesyłki stanowiące załączniki do wyjaśnień Spółki z dnia 12.06.2023 r. - kopie w aktach sprawy).
8) Spółka aktualnie przetwarza - cyt.: "(...) wszystkie dane osobowe Skarżącego, które zostały przez nią pozyskane zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w pkt 1 powyżej, w tym dane utrwalone w nagraniach rozmów telefonicznych
Skarżącego z infolinią Spółki z numerów [...] oraz [...] przeprowadzonych w 2022 r." (dowód: wyjaśnienia Spółki z dnia 12.06.2023 r.).
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Prezes UODO w dniu 26.06.2024 r. wydał decyzję znak: [...], mocą której na
podstawie art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia 2016/679:
1) nakazał Spółce udostępnienie kopii danych osobowych Skarżącego, utrwalonych w nagraniach rozmów telefonicznych przeprowadzonych przez niego z pracownikiem Spółki w 2022 r.: 25.05 o godz. 16:37, 14.06 o godz. 11:49, 23.07 o godz. 12:39 i 25.07 o godz. 16:07, po uprzedniej anonimizacji danych osobowych innych osób uczestniczących w tych rozmowach;
w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku.
Prezes UODO wskazał w uzasadnieniu decyzji, że Skarżący przedmiotem postępowania uczynił brak odpowiedzi na jego wniosek skierowany do Spółki na podstawie art. 15 ust. 3 rozporządzenia 2016/679. Organ nadzorczy zbadał zatem zebrany materiał dowodowy, kierując się żądaniem Skarżącego. W ramach przeprowadzonego postępowania w niniejszej sprawie Prezes UODO ustalił, że
pismem z dnia 12.08.2022 r. skierowanym do Spółki, Skarżący zażądał udostępnienia nagrań jego rozmów telefonicznych ze Spółką przeprowadzonych w 2022 r. i wskazał treść owego żądania Skarżącego wraz z datami i godzinami owych nagrań. Następnie pismem z dnia 6.10.2022 r. Skarżący zażądał od Spółki udostępnienia kopii jego danych osobowych na podstawie art. 15 ust. 3 rozporządzenia 2016/679 i wskazał
treść owego żądania Skarżącego (pkt 2 stanu faktycznego). Prezes UODO w uzasadnieniu decyzji zwrócił uwagę, że w żądaniu tym Skarżący przedstawił daty i godziny nagrań rozmów ze Spółką - tożsame z tymi, które wskazał w piśmie do Spółki
z dnia 12.08.2022 r. Spółka - jak ustalił organ nadzorczy - w dniu 14.11.2022 r. udostępniła Skarżącemu tekst jego wypowiedzi w rozmowach z konsultantem Spółki przeprowadzonych w 2022 r., lecz nie w pełnym zakresie. Prezes UODO ustalił, że Spółka w odpowiedzi na żądanie Skarżącego udostępnienia kopii jego danych, nie odniosła się do rozmów Skarżącego z konsultantem Spółki przeprowadzonych w 2022 r., tj.: 25.05 o godz. 16:37, 14.06 o godz. 11:49, 23.07 o godz. 12:39 i 25.07 o godz. 16:07. Organ nadzorczy stwierdził zatem naruszenie po stronie Spółki art. 15 ust. 3 rozporządzenia 2016/679 i nakazał jej udostępnienie pozostałej części kopii danych Skarżącego, utrwalonych w nagraniach rozmów telefonicznych przeprowadzonych przez niego z pracownikiem Spółki, po uprzedniej anonimizacji danych osobowych innych osób uczestniczących w tych rozmowach.
Skarżący w treści żądania podnosił również, że Spółka nie odpowiedziała na jego wniosek o udostępnienie danych osobowych w terminie 30 dni. W tym zakresie Prezes UODO odmówił Skarżącemu uwzględnienia wniosku, wykazując jednocześnie, że Spółka powyższy termin zachowała. Organ nadzorczy w uzasadnieniu decyzji
wskazał, że dzień 11.11.2022 r. w którym Spółka odpowiedziała na wniosek Skarżącego wypadał w ostatni dzień roboczy tygodnia (piątek) i był on dniem wolnym od pracy (święto). Prezes UODO stwierdził zatem, że Spółka, wysyłając odpowiedź na wniosek Skarżącego w dniu 14.11.2022 r. (tj. w poniedziałek, czyli w kolejnym dniu roboczym, niebędącym świętem, ani dniem wolnym od pracy) zachowała termin miesięczny od otrzymania owego żądania.
Co do wniosku Skarżącego dotyczącego nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na Spółkę, Prezes UODO wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że realizacja powyższego uprawnienia (należącego do kompetencji organu nadzorczego) jest autonomiczną decyzją Prezesa UODO, niezależną od woli strony postępowania, i odmówił jego uwzględnienia.
Pismem z dn. 25 lipca 2024 r. M.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1/ art. 107 kpa § 1 poprzez brak uzasadnienia w Decyzji powodu nieuwzględnienia wniosku o udostępnienie przedmiotowych nagrań w postaci zapis dźwięku. W Decyzji brak jakiegokolwiek odniesienia dotyczącego materii sprawy - tj. nagrań głosu Skarżącego.
2/ art. 15 ROZPORZĄDZENIA PARLMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie danych) w ust.3 jest regulacja, że Administrator dostarcza osobie, której dane dotyczą, kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu poprzez - jak się wydaje z uwagi na brak uzasadnienia tej kwestii - wykładnię Organu polegającą na przyjęciu, że głos nie należy do kategorii danych osobowych podlegających dostarczeniu
3/ art. 58 ROZPORZĄDZENIA PARLMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie danych)
Każdemu organowi nadzorczemu przysługują wszystkie następujące uprawnienia naprawcze: c) nakazanie administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu
spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących
jej na mocy niniejszego rozporządzenia; poprzez odmowę nakazania administratorowi udostępnienia danych osobowych".
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie odmawiającym uwzględnienia
wniosku tj. punkt 2)
nakazanie Organowi uwzględnienia w Decyzji, że dotyczy ona również głosu
3. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że z rozstrzygnięcia decyzji Prezesa UODO wynika, że uznał że nagranie głosu nie należy do kategorii danych osobowych. Wg. skarżącego jest to niespójne z sentencją decyzji, gdyż dotyczy ona nakazania udostępnienia danych. Brak w niej jakiegokolwiek odniesienia do rodzaju danych, a skoro wniosek dotyczył nagrań, zatem nakaz zapewne również dotyczy nagrań głosu, ale nie jest to jasne (przy czym co do części nagrań z których stenogramy zostały doręczone Skarżącemu Organ odmówił uwzględnienia wniosku przyjmując prawdopodobnie, że pisemne stenogramy bez nagrań głosu są wystarczające).
Skarżący podkreślił, że powszechnie przyjmuje się, że głos tj. nagranie rozmowy, należy do kategorii danych osobowych podlegających udostępnieniu na wniosek
osoby, której dane te dotyczą. Na potwierdzenie swojej tezy w tym przedmiocie
powołał wskazane w treści skargi orzeczenia sądowoadministracyjne.
Skarżący swoje stanowisko wynikające ze skargi sprecyzował w kolejnych pismach procesowych z dn. 16 października 2024 r., 24 października 2024 r. zawierające w swojej treści replikę na odpowiedź organu oraz stanowisko uczestnika postępowania spółki T. S.A.
W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że Skarżący błędnie przyjął, że pkt 2 sentencji zaskarżonej decyzji dotyczy kwestii, które są przedmiotem zarzutów jego skargi na decyzję.
Organ podniósł, że nie sposób przyjąć, aby pkt 2 sentencji decyzji dotyczył kwestii podnoszonych w zarzutach Skarżącego na decyzję Prezesa UODO. Zarzuty Skarżącego, tj. brak uzasadnienia w decyzji powodu nieuwzględnienia wniosku Skarżącego o udostępnienie nagrań w postaci zapisu dźwięku (głosu Skarżącego), przyjęcie przez Prezesa UODO w owej decyzji, że głos nie należy do kategorii danych osobowych podlegających dostarczeniu oraz odmówienie przez Prezesa UODO nakazania Spółce udostępnienia danych osobowych, nie dotyczą zakresu odmowy uwzględnienia wniosku Skarżącego, zawartej w pkt 2 sentencji w zaskarżonej decyzji. Pkt 2 sentencji decyzji wg. twierdzeń organu, jest rozstrzygnięciem w zakresie wniosku Skarżącego dotyczącego niezachowania przez Spółkę miesięcznego terminu na odpowiedź na jego żądanie (wystosowane w oparciu o art. 15 ust. 3 rozporządzenia 2016/679) oraz wniosku Skarżącego dotyczącego nałożenia na Spółkę
administracyjnej kary pieniężnej. W związku z tym, sam wniosek Skarżącego
dotyczący uchylenia zaskarżonej decyzji, w zakresie pkt 2 jej sentencji jest nieuzasadniony i nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja w zakresie pkt 2 jej sentencji została, zdaniem Prezesa UODO, wydana prawidłowo i bez żadnych uchybień przepisów, tj. art. 107 § 1 pkt 6 kpa, art. 15 ust. 3 oraz art. 58 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2016/679 - wskazanych przez Skarżącego w treści skargi.
Uczestnik postępowania T. S.A. w piśmie procesowym z dn. 11 października 2024 r. wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, w swojej argumentacji wskazał na zasadność stanowiska organu w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję
administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").
Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem europejskim (prawem Unii Europejskiej), rozumianym, jako całokształt dorobku prawnego Unii Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa europejskiego, interpretowanych oraz stosowanych w sposób
jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.
Należy zauważyć, że zgodnie z zasadą pierwszeństwa, prawo Unii Europejskiej ma wartość nadrzędną nad prawem krajowym państw członkowskich Unii Europejskiej.
Nie ulega wątpliwości, że zasada pierwszeństwa dotyczy wszystkich aktów wspólnotowych, które mają moc wiążącą. W konsekwencji, państwa członkowskie UE nie mogą więc stosować przepisu krajowego, który jest niezgodny z prawem Unii Europejskiej, albowiem zasada pierwszeństwa gwarantuje jednolitą ochronę prawną obywateli na całym terytorium Unii Europejskiej. Jednocześnie, należy wyraźnie podkreślić, że sądy krajowe, będące zarazem sądami unijnymi, muszą czuwać nad przestrzeganiem wspomnianej zasady pierwszeństwa, gdyż stanowi ona istotę funkcjonowania wspólnoty europejskiej w ramach jednego porządku prawnego ustalonego prawem traktatowym UE.
Warto również zwrócić uwagę na zasadę bezpośredniego skutku prawa Unii Europejskiej, która umożliwia podmiotom indywidualnym powoływanie się
bezpośrednio na prawo unijne przed sądami i to niezależnie od tego, czy w prawie krajowym istnieją podobne regulacje prawne. W ten sposób zasada bezpośredniego skutku gwarantuje stosowanie i skuteczność prawa unijnego w państwach członkowskich UE.
Zasada bezpośredniego skutku dotyczy nie tylko prawa pierwotnego zawartego w Traktatach UE, ale także aktów prawa wtórnego, a więc aktów przyjętych przez instytucje UE na podstawie wspomnianego prawa traktatowego. W tym miejscu,
należy jednak wyraźnie zauważyć, że zakres bezpośredniego skutku zależy od rodzaju danego aktu. W świetle zarówno przepisów traktatowych, jak i dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pełny skutek bezpośredni mają przepisy rozporządzeń, które są bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich UE.
W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia
26 czerwca 2024 r., zobowiązany był zbadać jej zgodność przede wszystkim z przepisami prawa europejskiego, w tym w szczególności z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia
dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - zwane także: "RODO").
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod
tym kątem skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 26 czerwca 2024 r. nakazująca administratorowi danych osobowych skarżącego spółce T.
S.A. udostępnienie jego danych osobowych utrwalonych w nagraniach rozmów telefonicznych prowadzonych przez niego z pracownikami spółki w datach
wskazanych w jej treści, a w pozostałym zakresie odmawiającym uwzględnienia wniosku - jest zgodna z prawem.
W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy udostępnienie przez administratora danych osobowych skarżącego utrwalonych w nagraniach rozmów telefonicznych, w sposób zgodny z prawem może być wykonane poprzez sporządzenie i udostępnienie transkrypcji rozmów.
Rozstrzygając powyższą kwestię należy przede wszystkim mieć na względzie
regulację zawartą w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679
z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z dnia 4 maja 2016 r., str. 1, ze zmianą ogłoszoną w Dz. Urz. UE L 127
z dnia 23 maja 2018 r., str. 2 ze zm. - zwane dalej także: "RODO").
Stosownie do Artykuł 15 ww. rozporządzenia regulującego prawo dostępu przysługujące osobie, której dane dotyczą
1.
Osoba, której dane dotyczą, jest uprawniona do uzyskania od administratora potwierdzenia, czy przetwarzane są dane osobowe jej dotyczące, a jeżeli ma to miejsce, jest uprawniona do uzyskania dostępu do nich oraz następujących informacji:
a)
cele przetwarzania;
b)
kategorie odnośnych danych osobowych;
c)
informacje o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane osobowe zostały lub zostaną ujawnione, w szczególności o odbiorcach w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych;
d)
w miarę możliwości planowany okres przechowywania danych osobowych, a gdy nie jest to możliwe, kryteria ustalania tego okresu;
e)
informacje o prawie do żądania od administratora sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych osobowych dotyczącego osoby, której dane dotyczą, oraz do wniesienia sprzeciwu wobec takiego przetwarzania;
f)
informacje o prawie wniesienia skargi do organu nadzorczego;
g)
jeżeli dane osobowe nie zostały zebrane od osoby, której dane dotyczą - wszelkie dostępne informacje o ich źródle;
h)
informacje o zautomatyzowanym podejmowaniu decyzji, w tym o profilowaniu, o
którym mowa w art. 22 ust. 1 i 4, oraz - przynajmniej w tych przypadkach - istotne informacje o zasadach ich podejmowania, a także o znaczeniu i przewidywanych konsekwencjach takiego przetwarzania dla osoby, której dane dotyczą.
2.
Jeżeli dane osobowe są przekazywane do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej, osoba, której dane dotyczą, ma prawo zostać poinformowana o odpowiednich zabezpieczeniach, o których mowa w art. 46, związanych z przekazaniem.
3. 31
Administrator dostarcza osobie, której dane dotyczą, kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu. Za wszelkie kolejne kopie, o które zwróci się osoba, której dane dotyczą, administrator może pobrać opłatę w rozsądnej wysokości wynikającej z kosztów administracyjnych. Jeżeli osoba, której dane dotyczą, zwraca
się o kopię drogą elektroniczną i jeżeli nie zaznaczy inaczej, informacji udziela się w powszechnie stosowanej formie elektronicznej.
4.
Prawo do uzyskania kopii, o której mowa w ust. 3, nie może niekorzystnie wpływać na prawa i wolności innych.
Odnosząc powyższe regulacje do rozpoznawanej sprawy należy zgodzić się z twierdzeniem organu, że istotnym elementem stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie jest to, że zapis rozmowy telefonicznej obejmuje również dane dotyczące innych osób, tj. pracowników infolinii odbywających rozmowę ze Skarżącym. Spółka T. S.A., jako administrator danych osobowych zarówno Skarżącego, jak i swoich pracowników, musi zapewnić odpowiedni i wyważony poziom ochrony w stosunku do wszystkich osób, których dane przetwarza.
Prawidłowe jest stanowisko, że udostępnienie pełnych nagrań z rozmów wiązałoby się
z istotnym ryzykiem naruszenia praw, w tym danych osobowych pracowników infolinii.
Powołane przepisy rozporządzenia w sprawie RODO w żaden sposób nie determinują, w jakiej formie powinna zostać przekazana kopia żądanych danych osobowych. Możliwość udostępnienia transkrypcji rozmowy telefonicznej zamiast przekazania samych nagrań jest przewidziana w Wytycznych, które wskazują także, że to na administratorze spoczywa obowiązek analizy, czy można udzielić takiego dostępu (punkt 106 Wytycznych).
W niniejszej sprawie, jak zostało powyżej wskazane, taka analiza została przeprowadzona i w jej wyniku administrator przekazał kopię danych w postaci transkrypcji z rozmów. Ostateczna decyzja zawsze leży po stronie administratora, na
co wskazuje EROD w pkt. 152 Wytycznych.
Udostępnione transkrypcje nagrań spełniają te wymogi i mogą być wykorzystana przez Skarżącego dla wskazanego przez niego pierwotnie celu. Skarżący w żaden sposób
nie próbował wykazać, że brak zapisu brzmienia jego głosu uniemożliwia mu przedstawienie kopii rozmów telefonicznych w postępowaniu sądowym. Co więcej, w punkcie 155 wytycznych EROD wprost wskazuje że w niektórych przypadkach można zapewnić dostęp, dostarczając transkrypcję rozmowy. Takim przypadkiem będzie sytuacja taka jak w przypadku żądania Skarżącego, kiedy na skutek dokonanej
analizy, administrator dochodzi do przekonania, że dostarczenie transkrypcji rozmów wyczerpuje roszczenie podmiotu danych i nie narusza jego praw.
Wobec powyższego odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została podjęta po przeprowadzeniu
postępowania administracyjnego spełniającego wymagania przewidziane w
przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, że organ w szczególności podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 kpa), w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) oraz dokonał oceny dowodów na zasadzie art. 80 Kpa.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012
r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną, orzekł o jej oddaleniu.
-----------------------