VIII SA/WA 626/22

VIII SA/Wa 626/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Owsińska-Gwiazda
Justyna Mazur /sprawozdawca/
Marek Wroczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 1013/23 - Wyrok NSA z 2024-08-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 252 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi H. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej, w trybie stwierdzenia nieważności oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także: "Dyrektor IAS", " DIAS", "organ odwoławczy") postanowieniem z 5 maja 2021 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa"), po rozpatrzeniu zażalenia H. T. (dalej: "skarżący", "strona", "podatnik"), utrzymał w mocy postanowienie własne z 13 października 2021r. w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Naczelnika US z 8 lipca 2019 r.,
w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego wraz z [...] Sp. z o.o. (dalej: "Spółka") za zaległości Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. w wysokości 534 784,00 zł wraz
z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości w wysokości 119 674,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości 6 294,92 zł.
Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym
i prawnym:
Decyzją z 8 lipca 2019r. Naczelnik US orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego wraz ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. w wysokości 534 784,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości w wysokości 119 674,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości 6 294,92 zł. Powyższa decyzja jest ostateczna, gdyż strona nie wniosła od niej odwołania.
Pismem z 9 kwietnia 2021r. zatytułowanym "Pismo w sprawie okoliczności faktycznych i dowodów uzasadniających wznowienie postępowania" skarżący, wystąpił do Dyrektora IAS m.in. o stwierdzenie nieważności powołanej na wstępie decyzji Naczelnika US z 8 lipca 2019 r. wskazując, że na podstawie art. 247 § 1
w związku z art. 116 § 1 Op wnosi o stwierdzenie jej nieważności. Jednocześnie
w piśmie tym, wniósł o wstrzymanie wykonalności tej decyzji na podstawie art. 252
§ 1 Op.
W treści wniosku wskazał, że uzasadnione jest stwierdzenie nieważności decyzji organu podatkowego, gdyż została skierowana do osoby niebędącej stroną
w sprawie solidarnej odpowiedzialności podatkowej i w sposób rażący narusza prawo. Dla orzeczenia, według strony o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki konieczne jest bycie podmiotem solidarnie odpowiedzialnym za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a więc członkiem jej zarządu. Zdaniem skarżącego, biorąc pod uwagę, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka pozytywna wynikająca z art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa skierowanie do niego decyzji stanowi skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Wskazał, że zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy zaś określić jako naruszenie mające oczywisty charakter przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie, a więc wówczas gdy dochodzi do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.
Skarżący powołał się nadto na treść art. 116 § 1 Op, który w jego ocenie
w sposób jednoznaczny określa kto odpowiada m.in. za zaległości spółki
z ograniczoną odpowiedzialności, co powoduje, że w sprawie bezzasadnie został uznany solidarnie odpowiedzialnym podatkowo wraz ze Spółką za wskazane
w decyzji zaległości podatkowe tej Spółki.
W zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania ww. ostatecznej decyzji organu I instancji skarżący wskazał, że wstrzymanie wykonania tej decyzji jest możliwe, gdy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo jej uchylenia. Jednocześnie podniósł, że pojęcie "okoliczności sprawy" jest wprawdzie niedookreślone, ale należy przez nie rozumieć taką sytuację, gdy istnieją dowody przemawiające za przekonaniem, że wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej najprawdopodobniej towarzyszyć będzie uchylenie decyzji w wyniku postępowania nadzwyczajnego, natomiast użycie pojęcia "sprawa" w przywołanym przepisie oznacza sprawę zainicjowaną przez stronę w trybie nadzwyczajnym. Zdaniem strony, przyjąć zatem trzeba, że w postępowaniu incydentalnym dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej ustalenie, że istnieją przesłanki do zastosowania trybu nadzwyczajnego powinno prowadzić do wstrzymania wykonania tej decyzji, przy czym istotne jest, że dla zastosowania przedmiotowej normy prawnej wystarczy wskazanie tylko prawdopodobieństwa uchylenia decyzji i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa, bowiem określenie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie oznacza pewności ani nie nakłada na organ wstrzymujący obowiązku udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona. Prawdopodobieństwo oznacza, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia nie tylko uprawdopodobnienie, rozumiane jako środek zastępczy dowodu, w ścisłym znaczeniu, dającym wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie, lecz wystarczającym jest wskazanie możliwości istnienia wady decyzji i to niezależnie od stopnia prawdopodobieństwa. Według skarżącego mając na uwadze fakt, że do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej konieczne jest ustalenie prawdopodobieństwa a nie udowodnienie, że decyzja ta zostanie uchylona wskazując na zakres złożonego pisma, w którym strona wykazuje, podstawy do zastosowania trybu nadzwyczajnego zasadnym jest wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, co powoduje, że w tych okolicznościach sprawy wniosek taki jest konieczny i uzasadniony.
Wymieniony na wstępie wniosek skarżącego z 9.04.2021r. zawierał również inne wnioski, w tym o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną oraz o wstrzymanie jej wykonania w związku ze wznowieniem postępowania, które zostały przekazane do załatwienia zgodnie z właściwością. Zawierał również argumentację dotyczącą naruszenia art. 123 § 1, art. 181, art. 182, art. 190, art. 192, art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa.
Postanowieniem z 13 października 2021 r. DIAS odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Naczelnika US z 8 lipca 2019 r.
W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika US skarżący postawił zarzuty naruszenia przepisów: art. 217 § 1 i § 2, art. 124, art. 187 i art. 252 § 1 Op.
Wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem
z 5 maja 2021r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu postanowienia przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania
w sprawie oraz wskazał na charakter postępowania wpadkowego prowadzonego
w trybie art. 252 § 1 Op. W świetle treści tego przepisu podniósł, że jest w nim mowa o prawdopodobieństwie co oznacza, że przypuszczalne istnienie wady decyzji powodującej nieważność odnosi się tylko do wady mającej pewne cechy oczywistości jeszcze przed podjęciem czynności postępowania dowodowego albo ujawniających takie cechy w trakcie trwania tych czynności. Wyjaśnił, że zastosowanie ww. środka i wstrzymanie wykonania decyzji, która korzysta
z domniemania legalności i wywołuje określone skutki w obrocie prawnym, musi wynikać z daleko idącego przekonania organu o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto, prawdopodobieństwo, że decyzja objęta wnioskiem jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność powinno być na tyle wysokie, że uzasadnia zastosowanie środka o charakterze tymczasowym, jeszcze przed właściwym rozstrzygnięciem organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Ustalenie istnienia tego prawdopodobieństwa musi zatem wynikać już ze wstępnej oceny organu i być uzasadnione niebudzącymi najmniejszych wątpliwości okolicznościami sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu
z 14.06.2017r., sygn. akt I SA/Wr 247/17, wyrok WSA z w Warszawie z12.05.2017r., sygn. akt III SA/Wa 2167/16, wyrok WSA w Poznaniu z 30.03.2017r., sygn. akt
I SA/Po 1361/16).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy za zasadne uznał przyjęcie przez organ I instancji, że podniesione przez stronę okoliczności nie wskazują, aby decyzja ostateczna Naczelnika US
z 8.07.2019r. prawdopodobnie dotknięta była jedną z wad wymienionych w art. 247
§ 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Strona nie wskazała bowiem żadnych konkretnych motywów i argumentów uzasadniających wniosek, a jedynie powołała się na ogólne zasady obowiązujące przy stosowaniu art. 252 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Także, dokonana w sprawie jej analiza nie potwierdziła naruszenia art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa skutkującego nieważnością decyzji ostatecznej na podstawie art. 247 § 1 tej ustawy, tj. z uwagi na okoliczność, że skarżący nie był stroną postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną, jak też rażącego naruszenia prawa, w tym art. 116, art. 123 § 1, art. 181, art. 182, art. 190, art. 192, art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazanego przez ustawodawcę jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy. Nie wskazuje na pozbawione podstaw uznanie skarżącego za stronę postępowania, i idący za tym skutek nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Op, okoliczność nie wykazana ani nie uprawdopodobniona, aby miało z akt sprawy oraz materiałów dowodowych przedłożonych przez skarżącego wynikać, że doszło do wydania ww. decyzji Naczelnika US, która jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną wskazaną w art. 247 § 1 pkt 3 Op. Okoliczność ta, zdaniem Dyrektora IAS nie jest uzasadniona niebudzącymi najmniejszych wątpliwości okolicznościami sprawy.
Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego nie stanowi o rażącym naruszeniu przez organ podatkowy art. 116, art. 123 § 1, art. 181, art. 182, art. 190, art. 192, art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa odmienność od dokonanej przez stronę interpretacji i zastosowania przepisów prawa, których dokonał organ podatkowy przy wydawaniu decyzji, a która nie spełnia oczekiwań strony, nie świadczy o "rażącym naruszeniu prawa", o którym jest mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Op. Odmienność ta nie stanowi bowiem o tzw. kwalifikowanej wadzie prawnej, jaką musi być dotknięta decyzja, aby stwierdzić jej nieważność z powodu "rażącego naruszenia prawa". O omawianej kwalifikowanej wadzie prawnej decyzji ostatecznej, skutkującej jej nieważnością, nie świadczą w ocenie DIAS nie tylko błędy przy wykładni prawa, ale nawet sytuacje, gdy w zakresie stosowania lub wykładni określonej regulacji prawnej mają miejsce kontrowersje, spory i wątpliwości interpretacyjne.
Z tych względów, wszystkie zarzuty zażalenia organ odwoławczy uznał
za nieuzasadnione.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, występując o uchylenie zaskarżonego postanowienia, skarżący postawił zarzuty naruszenia:
1. art. 217 § 1 i § 2 Op poprzez jego niezastosowanie, tj. brak w zaskarżonym postanowieniu wymaganych tym przepisem elementów aktu administracyjnego
tj. uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz dokonania subsumpcji udokumentowanego stanu faktycznego pod określoną normę prawną, co sprawia że postanowienie to jest wadliwe, a nadto narusza przewidzianą art. 124 Op zasadę, zgodnie z którą organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu;
2. art. 217 § 2 Op w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie odniesienie się do udokumentowanego stanu faktycznego i wynikających z nich faktów, podczas gdy organ obowiązany jest mocą ustawy w sposób wyczerpujący i jawny wskazać stronie motywy swego rozstrzygnięcia co wiąże się
z regułą "uczciwego procesowania", która oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich dowodów i faktów wysuniętych przez stronę;
3. art. 187 Op poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego oraz niewykazanie, które dowody Organ przyjął, a które nie uwzględnił w postępowaniu
o wstrzymanie wykonania decyzji, podczas gdy Organ obowiązany był zebrać
i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, nadto dokonać oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, czego Organ zaniechał;
4. art. 252 § 1 Op poprzez uznanie, że nie zostały spełnione w sprawie przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy przepis ten wymaga do wstrzymania wykonania decyzji jedynie prawdopodobieństwa, że decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Op, natomiast w sprawie zostały przedstawione dowody potwierdzające, a nie tylko stwarzające stan prawdopodobieństwa, zasadność a nawet konieczność wstrzymania wykonania decyzji.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
W piśmie procesowym z 10 października 2022r. skarżący przedstawił replikę na otrzymaną odpowiedź DIAS na jego skargę, podtrzymując stanowisko, że
w realiach niniejszej sprawy przedstawił wystarczające dowody przemawiające za stwierdzeniem nieważności decyzji Naczelnika US związane w szczególności ze złożeniem przez niego skutecznej rezygnacji z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu
w Spółce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie,
że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę
do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny wystąpienia w sprawie przesłanek do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Naczelnika US z 8 lipca 2019r. na podstawie art. 252 § 1 Op, z powodu wystąpienia prawdopodobieństwa uchylenia tej decyzji w trybie stwierdzenia nieważności.
Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 252 § 1 Op organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1.
W przepisie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej mowa jest
o prawdopodobieństwie, co oznacza, że przypuszczalne istnienie wady decyzji powodującej jej nieważność odnosi się tylko do wady mającej pewne cechy oczywistości jeszcze przed podjęciem czynności postępowania dowodowego albo ujawniających takie cechy w trakcie trwania tych czynności.
Zastosowanie środka, o którym mowa w art. 252 § 1 Op i wstrzymanie wykonania decyzji, która korzysta z domniemania legalności i wywołuje określone skutki w obrocie prawnym musi wynikać z daleko idącego przekonania organu
o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 247 § 1 Op. Prawdopodobieństwo, że decyzja objęta wnioskiem jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność powinno być na tyle wysokie, że uzasadnia zastosowanie środka o charakterze tymczasowym, jeszcze przed właściwym rozstrzygnięciem organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Ustalenie istnienia tego prawdopodobieństwa musi zatem wynikać już z wstępnej oceny organu i być uzasadnione niebudzącymi najmniejszych wątpliwości okolicznościami sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1016/14).
W rozpatrywanej sprawie skarżący, jako podstawę wzruszenia ostatecznej decyzji Naczelnika US z 8 lipca 2019 r. w trybie stwierdzenia nieważności wskazuje na treść art. 247 § 1 pkt 3 Op. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podnosi także okoliczność skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, co jest przesłanką nieważności decyzji ostatecznej wskazaną w art. 247 § 1 pkt 5 Op. Zdaniem skarżącego, decyzja ostateczna Naczelnika US takie wady zawiera, gdyż w decyzji tej organ błędnie uznał skarżącego za stronę postępowania prowadzonego w trybie art. 116 Op, w sytuacji gdy 10 listopada 2014 r. złożył skuteczną rezygnację z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki.
Organ I instancji odmawiając wstrzymania wykonania ww. decyzji ostatecznej podniósł, że wstępna analiza zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie nie potwierdziła naruszenia art. 116 Op, skutkującego nieważnością ww. decyzji ostatecznej na podstawie art. 247 § 1 tej ustawy, tj. z uwagi na okoliczność, że skarżący nie był stroną postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną, jak też rażącego naruszenia prawa, w tym art. 116, art. 123 § 1, art. 181, art. 182, art. 190, art. 192, art. 200 Ordynacji podatkowej. Organy nie dopatrzyły się braku podstaw uznania skarżącego za stronę postępowania, i idący za tym skutek nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Op. Okoliczność ta zdaniem organów nie została wykazana, ani nie uprawdopodobniona. Z akt sprawy oraz materiałów dowodowych przedłożonych przez stronę nie wynika bowiem, że doszło do wydania ww. decyzji Naczelnika US z 08.07.2019r. z kwalifikowaną wadą prawną wskazaną w art. 247 § 1 pkt 3 Op. Zdaniem DIAS, okoliczność ta nie wynika ze wstępnej oceny organu i nie jest uzasadniona niebudzącymi najmniejszych wątpliwości okolicznościami sprawy.
Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że decyzja ostateczna, której wzruszenia domaga się skarżący została wydana w trybie przepisów art. 116 Op. Na gruncie argumentacji wniosku skarżącego sporna zatem jest skuteczność rezygnacji skarżącego z członkowska w Zarządzie Spółki z dniem 10 listopada 2014 r., z uwagi na formę jej dokonania, oceniana w kontekście tego czy doszło do zbycia z dniem
3 listopada 2014 r. udziałów tej Spółki. Ocena ta jest dokonywana przy uwzględnieniu treści odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika, iż skarżący w dacie wydawania postanowienia przez organ I instancji był jedynym wspólnikiem Spółki, posiadającym całość udziałów. Taka informacja wynika także
z informacji odpowiadającej odpisowi z Rejestru Przedsiębiorców (KRS) według stanu na dzień 27 marca 2021 r., dołączonym przez skarżącego do wniosku
o stwierdzenie nieważności.
W świetle tych okoliczności, w ocenie Sądu orzekające w sprawie organy słusznie wywiodły, iż brak jest podstaw do uznania, że powyższe okoliczności wskazują na prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika US. Mimo twierdzeń skarżącego o zbyciu udziałów i wykazaniu powyższego przed sądem rejestrowym, skarżący nadal figuruje w rejestrze jako jedyny wspólnik i posiadacz wszystkich udziałów. Ocena powyższych okoliczności wymaga głębszej merytorycznej analizy i wykracza poza granice postępowania prowadzonego na podstawie art. 252 § 1 Op. W postępowaniu incydentalnym prowadzonym w trybie powołanego wyżej przepisu przedmiotem badania są bowiem wyłącznie przesłanki zawarte w tym przepisie. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji kończącej postępowanie powinno zaś zostać wydane po wstępnym zbadaniu prawdopodobieństwa wystąpienia wad kwalifikujących tą decyzję ostateczną
i stwierdzenia jej nieważności.
Wstępne badanie powyższych okoliczności, w ocenie Sądu słusznie doprowadziło orzekające w sprawie organy do wniosków o braku prawdopodobieństwa stwierdzenia nieważności tej decyzji. Sąd ocenę organów podatkowych zawartą w zaskarżonych postanowieniach podziela i uznaje za wystarczającą do przyjęcia, że w sprawie wykazany został brak ziszczenia się przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Naczelnika US z 8 lipca 2019r. Jak już była o tym mowa, w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 252 § 1 Op nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania
o stwierdzenie jej nieważności. Brak jest podstaw do traktowania tej incydentalnej instytucji procesowej tak, jak gdyby wydanie postanowienia w sprawie z wniosku
o wstrzymanie na podstawie art. 252 § 1 Op wykonania decyzji ostatecznej następowało w oparciu o te same reguły, co załatwienie sprawy administracyjnej co do istoty, a więc po zebraniu i rozpatrzeniu całego niezbędnego materiału dowodowego. Sąd nie dopatrzył się wskazanych w skardze naruszeń przepisów prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Trafnie bowiem organy obu instancji uznały, iż w oparciu o wstępne badanie okoliczności sprawy brak jest prawdopodobieństwa stwierdzenia nieważności decyzji. Dyrektor IAS działał na podstawie przepisów prawa
i w granicach prawa, a tym samym zgodnie z normą wyrażoną w art. 120 Op. Rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o wystarczający materiał dowodowy zgodnie z przepisem art. 122 Op. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jego uzasadnienie daje poznać tok rozumowania organu
i wyprowadzone z niego wnioski. Nie mogą być zatem uznane za zasadne zarzuty naruszenia art. 124 Op, art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Op, jak i art. 187 Op.
Z tych względów, stosownie do art. 119 pkt 3 ppsa rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, działając na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.