VIII SA/Wa 589/23

VIII SA/Wa 589/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Leszek Kobylski
Marek Wroczyński /przewodniczący/
Renata Nawrot /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 735
art.46 ust.1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. Z. na rozstrzygnięcie Starosty Powiatu [...] z dnia 23 czerwca 2023 r., znak: [...] w przedmiocie przyznania jednorazowego dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej oddala skargę.
Uzasadnienie
M. Z. (dalej: "wnioskodawczyni", "strona", "Skarżąca") w dniu
1 czerwca 2023 r. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. wniosek
o przyznanie bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej w ramach środków Funduszu Pracy w zakresie doradztwa prawnego według PKD -69.10- działalność prawnicza (na kwotę 29 882,90 zł).
Pismem z 23 czerwca 2023 r. Starosta Powiatu L.(dalej "Starosta", "organ") poinformował wnioskodawczynię, o przyznaniu jej dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie 16 187,00 zł.
Z treści pisma wynikało, że organ poddał analizie specyfikację zakupów stanowiącą załącznik nr 6 do przedmiotowego wniosku wraz z uzasadnieniem konieczności dokonania zakupów stanowiącym załącznik nr 7 do wniosku oraz charakteru planowanej działalności. W oparciu o powyższe, organ nie uznał zakupów, które w jego ocenie w sposób oczywisty i bezpośredni nie są konieczne do rozpoczęcia planowanej działalności gospodarczej:
1. Monitor- telewizor S., cena jednostkowa 4.999,00 zł.
Z opisu uzasadnienia zakupu wynikało, że do prowadzonej działalności gospodarczej niezbędne jest posiadania dużego monitora, który będzie służył do wyświetlania wielu dokumentów, które muszą być wyświetlane w odpowiedniej wielkości dla ich odczytania, zaś z opisu przedmiotu - dostępnego na stronie internetowej sprzedawcy wynika, iż produkt ten jest oferowany jako telewizor 55 cali
z wbudowanymi funkcjami telewizyjnymi, w tym posiadające funkcje do gier. Ponadto
z opisu wynika, iż urządzenie to nie służy do wyświetlania tekstu.
Organ uznał zatem, że nie jest to zakup, który w sposób oczywisty i bezpośredni jest konieczny do rozpoczęcia planowanej działalności gospodarczej, miał również na względzie względzie racjonalność wydatkowania środków publicznych.
2) Szafa garderoba z lustrem L. 200 cm W., cena jednostkowa 2.209,00 zł.
Według organu z wniosku wynikało, iż szafa garderoba z lustrem L. 200 cm W., przesuwna służąca do przechowywania całości dokumentacji. Z kolei
z opisu produktu, dostępnego na stronie internetowej sprzedającego wynika, iż wymieniona szafa wyposażona jest w: półki na ubrania, szuflady na akcesoria oraz posiada przestrzeń przeznaczoną do umiejscowienia wieszaków. Mając na względzie racjonalność wydatkowania środków publicznych proponowany przez stronę zakup nie uznano za celowy z uwagi na inny charakter przeznaczenia wnioskowanego przedmiotu.
3) Lampa podłogowa z drewnianą podstawą S., cena jednostkowa 989,00 zł.
Według organu lampa podłogowa z proponowanym oświetleniem wskazuje na jej funkcję dekoracyjną, a nie jako oświetlenie miejsca pracy. Zatem nie jest to niezbędny
i celowy zakup do prowadzenia wskazanej we wniosku działalności.
4) Kanapa – I. Sofa 3 osobowa H., cena jednostkowa 2.599,00 zł.
Zdaniem organu we wniosku o przyznanie bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej uzasadniono zakup jako element konieczny do biura, w celu przyjmowania klientów. Stwierdzono, że jest to sofa, którą można przekształcić w obszerne łóżko, posiadająca pojemny schowek na pościel pod siedziskiem. Funkcje, które pełni w/w kanapa nie są konieczne w przypadku zakupu mebla jako wyposażenia biura udzielającego porad prawnych. Powyższy zakup nie jest celowy do prowadzenia wnioskowanej działalności gospodarczej.
Ponadto Starosta uznał, że zakup telefonu (I.) o cenie jednostkowej 5.899,00 zł., nie jest adekwatny cenowo do planowanej przez stronę działalności gospodarczej. Telefon (I.) nie jest głównym elementem stanowiącym wyposażenie planowanej działalności gospodarczej, dlatego też jego koszt nie może być większy niż koszt planowanego przez wnioskodawczynię zakupu laptopa (M.), który jest niezbędnym narzędziem pracy w działalności gospodarczej.
W związku z tym mając na względzie racjonalność wydatkowania środków publicznych udzielono stronie dofinansowania na zakup telefonu (I.) w kwocie 3.000,00 zł. Wskazano, iż pozostałą część wydatku może sfinansowana ze środków własnych.
Końcowo Starosta wskazał, że organ kieruje się zasadą racjonalności
i gospodarności w wydatkowaniu środków publicznych wyrażoną w art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. a i b Ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 z późn. zm.),
Jednocześnie organ zwrócił się do strony o pisemną informację w przypadku zainteresowana uzyskaniem środków na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie przyznanej - 16 187,00 zł jednorazowo na podjęcie działalności gospodarczej.
W skardze na rozstrzygnięcie Starosty Powiatu L. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca zaskarżyła rozstrzygnięcie w części dotyczącej nieuznania przez organ zakupów na pozostałą wnioskowana kwotę tj. 13 695,90 zł oraz odmowę przyznania wskazanej części środków.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:
• art. 46 ust. 1 pkt 2 Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
z dnia 20 kwietnia 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 735 ze zm.) oraz
• § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2021, poz. 243 ze zm.), poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnego postępowania dowodowego, poprawnej oceny zgromadzonych dowodów, a także wyjaśnienia powodów podjętego Rozstrzygnięcia,
a w konsekwencji przekroczenie granic uznania administracyjnego Organu podjętego na podstawie wyżej wskazanych przepisów, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w części dotyczącej nieuznania przez Organ zakupów na pozostałą wnioskowana kwotę, tj. 13.695,90 złotych oraz odmowy przyznania wskazanej części środków, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.
Uzasadniając skargę, skarżąca przytoczyła szczegółowo stan sprawy oraz rozwinęła postawione zarzuty.
Odpowiadając na skargę Starosta Powiatu l. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wynikającą z rozstrzygnięcia organu i akcentując, iż każdy z zawnioskowanych do zakupu przedmiotów został przeanalizowany w zakresie racjonalności wydatków i rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej przez powołaną komisję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi
w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Starosty co do częściowego przyznania skarżącej dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie 16 187,00 zł (tej części nie dotyczy skarga) i nie uznania jej zakupów na pozostałą wnioskowaną kwotę 13 695,90 zł oraz odmowę przyznania wskazanej części środków (tej części dotyczy skarga).
Na wstępie Sąd zaznacza, że pismo informujące wnioskodawczynię
o nieuwzględnieniu częściowym jej wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej, będące wyrazem woli decyzyjnej organu podjętej w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 735 ze zm., dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy") w zw. z § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2021, poz. 243; dalej jako "rozporządzenie"), należy do aktów objętych kontrolą sądowoadministracyjną, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i tym samym skargę należy uznać za dopuszczalną (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2770/16 oraz z 4 września 2014 r. sygn. akt I OSK 413/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 8 października 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 553/14 oraz
z 20 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 225/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Krakowie z 10 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 431/17 oraz z 26 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 736/20, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z 2 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 848/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Poznaniu z 4 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Po 130/16 oraz z 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 56/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 270/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 698/14).
Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane
w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.
z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale
1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Charakter współczesnej administracji państwowej powoduje, że rozstrzyga ona sprawy związane z zarządzaniem sprawami publicznymi w różny sposób, w tym poprzez dokonywanie czynności materialno-technicznych, np. poprzez wydanie dokumentu takiego jak dowód osobisty, czy przyznanie uprawnienia lub świadczenia, np. dofinansowania nauki. Ustawodawca odchodzi od konieczności załatwiania tego typu spraw w formie decyzji administracyjnych. Akt lub czynność materialno-techniczna w sprawie indywidualnej charakteryzuje się tym, że dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, ma charakter publiczny, jest podejmowana w sprawie indywidualnej, nie ma charakteru decyzji lub postanowienia, a więc norma prawa administracyjnego nie wymaga od niego konkretyzacji przy pomocy sformalizowanej procedury administracyjnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, s. 54 -55, Warszawa 2011 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2012 r. sygn. akt
I OSK 1736/11).
Podstawą prawną do przyznania dofinansowania - środków na podjęcie działalności gospodarczej jest art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy oraz § 7 rozporządzenia.
Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej
w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia. Użycie przez ustawodawcę słowa może, oznacza, że mamy do czynienia
z rozstrzygnięciem wydawanym w ramach tzw. uznania administracyjnego. Istota takiego rodzaju rozstrzygnięć polega na tym, że nawet w przypadku jeżeli dojdzie do sytuacji opisanej przez ustawodawcę, organ nie jest zobowiązany dokonać rozstrzygnięcia w jeden określony i oczekiwany przez wnioskodawcę sposób ale ma możliwość swobodnego wyboru jednego z możliwych rozwiązań. Owa zapewniona przez ustawodawcę swoboda wyboru konsekwencji, powoduje, że kontrolujący działalność organu sąd jest jedynie władny skontrolować, czy rzeczywiście zaistniała sytuacja, iż organ może dokonać swobodnego wyboru oraz czy dokonując wyboru nie przekroczył granic przyznanej mu swobody, dopuszczając się dowolności tj. wyboru bez poprzedniego rzetelnego zbadania stanu faktycznego, wysłuchania argumentów stron
i w żaden logiczny sposób nie uzasadniając, dlaczego skorzystał z tej, a nie innej możliwości rozstrzygnięcia.
W przypadku uznania administracyjnego decyzja (czynność) powinna być poprzedzona rzetelnym przeprowadzeniem postępowania, poprawną oceną zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia. Sposób kontroli sądu administracyjnego jest nieco odmienny, niż w przypadku aktów związanych. Cechuje go zaniechanie badania merytorycznej zasadności rozstrzygnięcia. Wobec tego sąd badając zgodność z prawem decyzji wydanej
w granicach uznania administracyjnego nie wnika w celowość zawartego w niej rozstrzygnięcia. Ale kontroluje czy jej wydanie było poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tj. czy organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,
w szczególności do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.). Uznaniowość bowiem nie oznacza całkowitej i niekontrolowanej dowolności organu.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, gdyż przyczyny z powodu których nie uwzględnił w całości wniosku skarżącej należy uznać za zasadne i usprawiedliwione w okolicznościach sprawy. Podnieść należy, że głównym celem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest łagodzenie skutków bezrobocia oraz aktywizacja zawodowa polegająca na zatrudnieniu bezrobotnych.
W kontrolowanej sprawie skarżąca w dniu 18 maja 2023 r. zgłosiła się do Urzędu Pracy celem zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Jak wynika z odpowiedzi na skargę wraz z dokonaniem rejestracji, strona chciała złożyć wniosek o dofinansowanie. Wniosek ten został poddany wstępnej weryfikacji, która ujawniła, że jest on niekompletny i zachodzi konieczność jego uzupełnienia.
Organ rozpoznając złożony wniosek, dokonał jego weryfikacji, ocenił kalkulację kosztów dochodząc do przekonania, że ww. przedmioty w sposób oczywisty
i bezpośredni nie są konieczne do rozpoczęcia planowanej działalności gospodarczej. Oceniając poszczególne elementy przedmiotów, które wskazała skarżąca, organ wyjaśnił powody swojej decyzji. Odmawiając udzielenia dofinansowania na powyższe zakupy, kierował się jak wynika z rozstrzygnięcia przede wszystkim racjonalnością proponowanych wydatków, rodzajem planowanej działalności gospodarczej, a przede wszystkim faktem, iż wydatkowane mają być środki publiczne.
Organ wyjaśnił odnosząc się do zakupu monitora telewizora, że nie sposób uznać, że wskazany przez stronę telewizor jest koniecznym i niezbędnym przedmiotem do prowadzenia działalności w takiej formie, jaką we wniosku przedstawiła Skarżąca. Według organu 55 calowy telewizor, który dodatkowo nie ma jedynie właściwości, jak to wskazała strona - "monitora", nie spełnia kryteriów racjonalności wydatkowania środków publicznych. W ocenie Organu, jeżeli Skarżąca chce wyświetlać teksty na ekranie, może to czynić na dedykowanym monitorze - nie musi być to telewizor mający funkcję telewizyjną, funkcje wyświetlania dzieł sztuki czy też funkcję gier.
Z kolei argumentując odmowę dofinansowania zakupu szafy garderoby
z lustrem, organ wskazał, że już z samego opisu i nazwy produktu wynika, że jest to mebel przeznaczony do użytku domowego, który posiada półki na ubrania, czy przestrzeń na wieszaki. Oceniono, że w żadnej mierze nie jest to mebel biurowy spełniający funkcje szafy na dokumenty.
Odnosząc się do zakupu kanapy, organ po przeprowadzonej analizie planowanego zakupu, doszedł do wniosku, że kanapa ta nie pełni funkcji mebla biurowego w miejscu udzielania porad prawnych, skoro zgodnie z opisem produktu jest to kanapa rozkładana, która może pełnić funkcje łoża, m.in. mając wbudowany schowek na pościel. Biorąc pod uwagę racjonalizację wydatków i celowość wydatku, organ doszedł do przekonania, że taki rodzaj kanapy nie jest celowy do prowadzenia działalności prawniczej.
Analizując wydatki proponowane przez Skarżącą na zakup lampy, organ wskazał, że pełni ona przede wszystkim funkcje dekoracyjne - nie jest to lampa biurowa, z możliwością swobodnego ustawienia, przesuwania, dopasowania kąta padania światła. W ocenie PUP przedmiot ten nie posiada funkcji, które mogą być wykorzystywane jako oświetlenie miejsca pracy, w szczególności biorąc pod uwagę opis zakupów przedstawiony przez Skarżącą i przedstawiony przez nią we wniosku sposób i charakter pracy.
Z akt administracyjnych wynika, że lokal, który ma służyć prowadzeniu działalności gospodarczej znajduje się w domu rodzinnym Skarżącej, na zasadzie bezpłatnej umowy użyczenia.
Z pisma Starosty z 23 czerwca 2023 r. wynika również że organ doszedł do przekonania, iż zakup l. za kwotę 5.899,00 zł nie jest adekwatny cenowo do planowanej działalności gospodarczej. Uznano, że telefon – I. nie jest głównym elementem działalności prawniczej, takim chociażby jak planowany do zakupu laptop. W tym zakresie organ nie odmówił sfinansowania zakupu telefonu w całości, ale ograniczył skarżącej kwotę do 3000,00 zł na ten cel.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał je za bezzasadne. Z jednej strony Skarżąca przytacza szczegółowo opis postępowania przez organem, następnie uzasadnia podniesione zarzuty. Skarżąca jak wynika ze skargi, zgadza się, że organ ma swobodę rozstrzygnięcia, ale jak wskazuje nie oznacza to dowolności w sposobie załatwienia sprawy. Stoi jednocześnie na stanowisku, że w przypadku uznania administracyjnego rozstrzygnięcie powinno być poprzedzone rzetelnym przeprowadzeniem postępowania dowodowego, poprawną oceną zgromadzonych dowodów, a przede wszystkim wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia.
W tym zakresie Skarżąca przywołała wyrok z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 736/20.
Zdaniem Skarżącej w rozpoznawanej sprawie zabrakło rozważenia wszelkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, takich jak pominięcie jej wyjaśnień zawartych we wniosku (czy ustnych wyjaśnień).
Końcowe w złożonej skardze, poniesiono argument odnoszący się do sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego, co miało doprowadzić do podjęcia decyzji w sposób godzący w słuszny interes Skarżącej. Skarżąca kwestionuje protokół z wizytacji, która została przeprowadzona w jej ocenie bez podstawy prawnej.
W ocenie Sądu stanowisko Skarżącej zawarte w skardze nosi cechy pewnej sprzeczności w jej zarzutach, bowiem z jednej strony zauważa, że organ powinien przeprowadzić rzetelne postępowanie dowodowe i ocenę dowodów, z drugiej kwestionuje sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego, a mianowicie legalność wizytacji i protokół z wizytacji. Nie wskazuje przy tym jakie dowody powinien przeprowadzić organ, aby ustalić czy jej twierdzenia zawarte we wniosku są wiarygodne.
Nie jest rzeczą Sądu ocena przeprowadzonych dowodów w tym postępowaniu,
z uwagi na to, ze mamy do czynienia z rozstrzygnięciem wydawanym w ramach tzw. uznania administracyjnego. Istota takiego rodzaju rozstrzygnięć polega na tym, że nawet w przypadku, jeżeli dojdzie do sytuacji opisanej przez ustawodawcę, organ nie jest zobowiązany dokonać rozstrzygnięcia w jeden określony i oczekiwany przez wnioskodawcę sposób, ale ma możliwość swobodnego wyboru jednego z możliwych rozwiązań.
Zaznaczenia wymaga, że Powiatowy Urząd Pracy dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi i aby racjonalnie je wydatkować, z uwzględnieniem potrzeb wszystkich osób chcących skorzystać z pomocy, musi uwzględniać również i tę okoliczność. W ocenie Sądu Starosta działając w ramach uznania administracyjnego – doszedł do wniosku, że żądane przez Skarżącą środki na podjęcie działalności gospodarczej mogą być przyznane jedynie w części, zaś brak jest możliwości uznania zakupów na poszczególne elementy wyposażenia biura, które zawarto
w rozstrzygnięciu.
Wskazać należy, iż nie jest rolą strony - bezrobotnego, dokonywanie oceny czy dany powiatowy urząd pracy (starosta) dysponuje wystarczającymi środkami dla realizacji ustawowych zadań. To określona jednostka bada w każdym przypadku, czy oprócz spełnienia przez bezrobotnego ustawowych przesłanek dla uzyskania świadczenia, organ dysponuje wystarczającymi środkami dla realizacji założonych celów.
Podkreślić natomiast należy, iż w przypadku decyzji wydanej w trybie uznania administracyjnego kontroli sądowej podlega jedynie to, czy wydanie decyzji (w tym przypadku chodzi o czynność z zakresu administracji publicznej) zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego, natomiast ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądową. Dlatego też skoro organ uznał za konieczne przeprowadzenie jakiegoś dowodu (wizytacji) to nie podlega to ocenie Sądu. Sąd ocenia jedynie akt w ramach uznania administracyjnego.
Podtrzymując zaprezentowany wyżej pogląd dotyczący uznaniowego charakteru rozstrzygnięć wydawanych na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy zauważyć, że z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika koncepcja hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa
i usytuowanie na szczycie tej hierarchii aktów rangi konstytucyjnej i ustawowej,
a w dalszej kolejności rozporządzeń wydanych na mocy ustawowych przepisów delegacyjnych. Przepis § 7 wyżej rozporządzenia jako przepis delegacyjny, nie może zawężać przesłanek przyznania dofinansowania bez ustawowego upoważnienia, którego w art. 46 ww. ustawy brak. W opinii Sądu § 6 i § 7 rozporządzenią zawierają jedynie minimalne warunki, jakie musi spełniać bezrobotny starający się
o dofinansowanie. Jeżeli nawet dojdzie do ich ziszczenia organ nie jest zobowiązany dokonać rozstrzygnięcia w jeden, określony sposób, ale ma możliwość swobodnego wyboru jednego z możliwych rozwiązań. Natomiast w przypadku nie wystąpienia żadnej
z powołanych przesłanek organ pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości przyznania dofinansowania. Zatem, prawodawca nie wprowadził przesłanek umożliwiających przyznanie dofinansowania w sposób związany, tj. po spełnieniu warunków określonych w § 6 i § 7 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Pracy
i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. Przyznanie dofinansowania zależy bowiem od uznaniowego rozstrzygnięcia starosty.
W rezultacie w ocenie Sądu zarzuty skargi stanowią polemikę w prawidłowym rozstrzygnięciem Starosty.
Sąd rozpatruje jednak całość sprawy administracyjnej i w tych ramach doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie podjęte w kontrolowanej sprawie jest prawidłowe
i zostało należycie uzasadnione.
Mając na względzie powyższe rozważania Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona czynność została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.