VIII SA/Wa 581/24

VIII SA/Wa 581/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /przewodniczący/
Renata Nawrot /sprawozdawca/
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 64 ust. 1 i2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c, art. 140 ab ust. 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2016 poz 2022
par.2 ust.1 pkt 5, par. 3  ust.1 pkt 2, par. 5 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 maja 2024 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ, organ odwoławczy) decyzją z 21 maja 2024 r. znak: [...],działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c, art. 140ab ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo
o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, dalej: p.r.d.), § 2 ust. 1 pkt 5, § 3 ust.
1 pkt 2, § 5 ust. 1, § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502 z późn. zm., dalej: Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów), utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: PWITD, organ I instancji), znak: [...]z 28 listopada 2022 r.
o nałożeniu na M. D. (dalej: skarżący, strona) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: M.D. "[...]", kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł.
Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:
W dniu 21 września 2022 r. na drodze krajowej nr [...], w miejscowości R. został poddany kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z 3-osowego pojazdu ciężarowego marki S. nr rej. [...]oraz przyczepy ciężarowej marki H.nr rej. [...], którym kierował P.S. w załodze z M.G. Kierujący wykonywali przejazd z ładunkiem trzech zbiorników betonowych na rzecz skarżącego.
W związku z podejrzeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych pojazd poddano wyznaczaniu masy rzeczywistej, nacisków osi oraz wymiarów.
Pomiary nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego środka transportu przeprowadzono w punkcie kontroli spełniającym wymagania § 7- 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 28 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007, Nr 188, poz. 1345),
a wykonano za pomocą przenośnej dwupomostowej wagi do ważenia pojazdów w ruchu o numerze fabrycznym [...], posiadającą świadectwo legalizacji ponownej ważne do 15 września 2024 r., składającą się z dwóch połączonych przewodami z terminalem platform ważących, które były umieszczone w miejscu wyposażonym w odpowiednie zagłębienie dostosowane do ich wysokości - w taki sposób, że w trakcie pomiarów wszystkie koła ważonego pojazdu znajdowały się w jednej płaszczyźnie. Przed rozpoczęciem ważenia kierujący zostali zapoznani z procedurą pomiarów nacisków osi i mas całkowitych pojazdów metodą dynamiczną (w ruchu), świadectwami legalizacji i wzorcowania użytych urządzeń i przyrządów pomiarowych oraz z dokumentacją potwierdzającą geometrię i warunki techniczne miejsca ważenia. Ponadto kierujący miał możliwość zapoznania się z instrukcją obsługi urządzenia wagowego.
Pomiarów długości kontrolowanego zespołu pojazdów dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego BMI o nr seryjnym [...], legitymującego się świadectwem wzorcowania z 23 marca 2020.
W wyniku przeprowadzonych pomiarów oraz ważenia zespołu pojazdów , stwierdzono następujące parametry:
rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów - 52,00 t przekroczenie dopuszczalnej normy 40,00 t, o 12,00 t- tj. o 30,00 %,
nacisk pojedynczej osi (oś nr 1) nie napędowej – 7,40 t suma nacisków podwójnej osi napędowej pojazdu - 22,70 t - przekroczenie dopuszczalnej normy 19 t
o 3,7 t -tj. o 19,47 %,
nacisk na pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (oś IV) - 10,95 t przekroczenie dopuszczalnej normy 10 t o 0,95 t - tj, o 9,5 %,
nacisk na pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (oś V) - 10,95 t przekroczenie dopuszczalnej normy 10 t o 0,95 t - tj, o 9,5 % ,
długość zespołu pojazdów z ładunkiem - 19,65 m przekroczenie dopuszczalnej normy o 0,9 m - tj, o 4,8 % .
Ustalenia kontroli zostały zawarte w - protokole kontroli drogowej [...]z 21 września 2022 r. Kierowcy nie wnieśli uwag co do przeprowadzonej kontroli, w tym uzyskanych pomiarów.
Mając na uwadze wyniki uzyskanych pomiarów oraz kategorię drogi po której odbywał się przejazd ustalono, że zespół pojazdów poddany kontroli był pojazdem nienormatywnym o parametrach wymiarowo wagowych- odpowiadających zezwoleniu kategorii V. Kierujący pojazdem nie posiadali w pojeździe i nie okazali zezwolenia kategorii V, jak i żadnego innego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego.
PWITD działając na podstawie w art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022r., poz. 2201dalej: u.t.d.) oraz art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 64, art. 140aa i art. 140ab p.r.d. oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z 21 września 2022r decyzją z 28 listopada 2022 r. znak: [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za przejazd po drodze publicznej nienormatywnym zespołem pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej i naciskach jednej lub wielu osi, wskazanych dla zezwolenia kategorii V, z naruszeniem zakazu przewozu ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny sprawy oraz środki dowodowe, które posłużyły do jego ustalenia. Organ przedstawił też stan prawny sprawy, a następnie dokonał szczegółowo opisu poszczególnych naruszeń, analizując zdarzenie stanowiące naruszenie zastosowanych w sprawie przepisów.
Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł, że najważniejszym aspektem w tej sprawie jest fakt iż obecnie równolegle toczyło się postępowanie które również dąży do nałożenia kary pieniężnej za to samo naruszenie co jest niezgodne
z prawem. W ocenie skarżącego w jego przypadku powinien mieć zastosowanie przepis art. 189d k.p.a.
Opisaną na wstępie decyzją, GITD w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał
w mocy decyzję organu I instancji.
W jej uzasadnieniu przytoczył i wyjaśnił przepisy prawa mające zastosowanie
w sprawie, oraz opisał okoliczności faktyczne sprawy, jakie doprowadziły do zastosowania sankcji administracyjnej, w postaci kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł. W jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania w sposób pełny odzwierciedla ustalony w sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku
w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, a PWITD dokonał prawidłowej kwalifikacji stwierdzonego podczas kontroli naruszenia.
GITD podniósł, że jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, dopuszczalna masa całkowita pojazdu,
z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton.
Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku pojedynczej osi nienapędowej - 10 ton. Jak stanowi § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c) ww. rozporządzenia dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać
w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub
w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 < d< 1,80 lub 2,00) - 18 ton; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona
w koła bliźniacze lub kola pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony.
W myśl § 2 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy - 18,75 m. Dopuszczalne normy dotyczące nacisków pojedynczej osi i grup osi są identyczne na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie.
W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono następujące przekroczenie dopuszczalnej normy:
rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów - 52,00 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 12,00 t (tj. o 30,00 %),
nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego - 22,70 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,7 t (tj. o 19,47 %),
nacisk na pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (oś IV) - 10,95 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,95 t (tj, o 9,5 %),
nacisk na pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (oś V) - 10,95 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,95 t (tj, o 9,5 %),
długość zespołu pojazdów z ładunkiem - 19,65 m (bez korekty 1 %) - przekroczenie o 0,9 m (tj, o 4,8 %).
Mając na uwadze zarządzenie nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 sierpnia 2020 r., weszło w życie z dniem 17 sierpnia 2020 r., przekroczenia dopuszczalnych parametrów obliczano na podstawie wartości odczytanych z wagi, gdyż nawet po zastosowaniu 2% tolerancji od wskazań, wartości te były przekroczone względem dopuszczalnych norm.
Zdaniem GITD, w tak ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii V, które stosownie do załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu:
– wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV,
– o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne.
Organ podniósł także, że stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości jak za brak zezwolenia kategorii V w pozostałych przypadkach (15 000zł).
W ocenie organu odwoławczego procedura ważenia kontrolowanegozespołu pojazdów przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości. Dokonanie klasyfikacji stwierdzonego naruszenia odbyło się w oparciu o prawidłowo uzyskane i zinterpretowane wyniki.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej nałożenia dwóch kar
z tytułu jednej kontroli GITD wskazał, że w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym oraz ustawy
o transporcie drogowym. W związku z powyższym obie sankcje nie są ze sobą tożsame zarówno ze strony przedmiotowej jak i podmiotowej. Przepisy p.r.d. sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia. Odpowiedzialność z tytułu tego naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 p.r.d. Natomiast przepisy u.t.d. sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi wykonujący przejazd w związku
z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. Wymierzenie kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw nie narusza zakazu podwójnego karania.
Organ wskazał ponadto, że w toku prowadzonego postępowania dokonał oceny wpływu przewoźnika drogowego na naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w kontekście możliwości zastosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. W ocenie GITD, przedstawione w piśmie z 3 października 2022 r. wyjaśnienia skarżącego nie stanowią dowodów świadczących, że dochował on należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Nie są takimi, dowodami również okoliczności przedstawione w odwołaniu. Jak wynika z treści zeznań kierowców stanowiących obsadę kontrolowanego środka transportu, nie zostali oni poinformowani o masie przewożonego ładunku. W ich obecności nie dokonywano także ważenia ani mierzenia zespołu pojazdów. Na podstawie rozmowy telefonicznej
z pracownikiem strony, J. G. ustalono jednak, iż załadunku dokonywali pracownicy skarżącego, na zlecenie odrębnej firmy, która dodatkowo wynajęła kierowców do prowadzenia zespołu pojazdów podczas kontrolowanego przejazdu. Ponadto organ zauważył, iż zgodnie z włączoną w akta sprawy, fakturą sprzedaży przewożonych zbiorników betonowych, to skarżący figuruje jako ich sprzedawca. Tym samym w ocenie GITD powinien on posiadać wiedzę w zakresie ich masy, mając dodatkowo na uwadze, iż odpowiadał on za ich załadunek i transport,
W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że skarżący nie miał podstaw by przyjąć, że pojazd nie przekracza dopuszczalnej masy całkowitej czy nacisków na poszczególne osie, a pomimo tego zdecydował się wykonać przejazd, co świadczy, że nie dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych
z przejazdem, miał wpływ na powstanie naruszenia, co jest wystarczającą przesłanką jej odpowiedzialności. Ponieważ przedmiotem przejazdu był ładunek podzielny skarżący zobligowany była do zachowania normatywności pojazdu, czego zaniechała.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie , tj.
art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
- art, 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych dotyczących stosowania przepisów ustawy.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji
w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 poz.137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2024 poz. 935, dalej p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.
Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego
21 maja 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V.
Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.
Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton.
Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku pojedynczej osi nienapędowej - 10 ton.
Jak stanowi § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c) ww. rozporządzenia dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 < d< 1,80 lub 2,00) - 18 ton; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub kola pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony.
W myśl § 2 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy - 18,75 m.
Dopuszczalne normy dotyczące nacisków pojedynczej osi i grup osi są identyczne na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie.
Z kolei w myśl art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1,lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.
Zgodnie zaś z treścią art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak z kolei stanowi przepis art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.
Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, w dniu 21 września 2022 r. na drodze krajowej nr [...], w miejscowości R. został poddany kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z 3-osowego pojazdu ciężarowego marki S. nr rej. [...]oraz przyczepy ciężarowej marki H.nr rej. [...], którym kierował P.S.w załodze z M.G. Kierujący wykonywali przejazd z ładunkiem trzech zbiorników betonowych na rzecz skarżącego.
Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Ważenia dokonano za pomocą przenośnych wag do ważenia pojazdów w ruchu o numerze fabrycznym [...], które legitymowały się świadectwami legalizacji ponownej wydanymi 25 sierpnia 2022 r przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. z datą ważności
do 15 września 2024 r.
Bezspornym w sprawie jest to, że w dniu kontroli przewożony był towar podzielny w postaci 3 zbiorników betonowych. Jak wynika akt sprawy, rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów została przekroczena o 12,00 t (tj. o 30,00 %), nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego przekroczeno o 3,7 t (tj. o 19,47 %), nacisk na pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (oś IV) przekroczenio o 0,95 t (tj, o 9,5 %), nacisk na pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (oś V) przekroczeno o 0,95 t (tj,
o 9,5 %) Została przekroczona również długość zespołu pojazdów z ładunkiem - o 0,9 m (tj, o 4,8 %).
Z przytoczonego na wstępie art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. wynika, że przejazd pojazdem z ładunkiem podzielnym może zgodnie z przepisami odbywać się jedynie na podstawie zezwolenia kategorii I. W pozostałych przypadkach podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek zmniejszenia ilości przewożonego ładunku, co jest możliwe
z uwagi na jego podzielność.
W ocenie Sadu w świetle przytoczonych regulacji prawnych oraz stwierdzonych w trakcie kontroli okoliczności należało uznać, że organy prawidłowo ustaliły, iż kontrolowany pojazd był nienormatywny z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych norm. Prawidłowo również przyjęły, że ze względu na stwierdzone przekroczenia pojazd wymagałby uzyskania pozwolenia kategorii V (lp. 5 załącznika nr 1 do p.r.d. pozwolenie tej kategorii jest wydawane na przejazd pojazdu: o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV i o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne). Bezsporne w sprawie jest także, że wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Pojazdem tym przewożony był ładunek podzielny, który nie może być przewożony pojazdem nienormatywnym (z wyjątkiem niemającego zastosowania w przedmiotowej sprawie przypadku przejazdu na podstawie zezwolenia kategorii I), wobec czego Organy słusznie wymierzyły Stronie karę za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak za brak zezwolenia kategorii V.
Organy zasadnie też przyjęły, że na skarżącego powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 15 000 zł, jak za brak zezwolenia kategorii V, w pozostałych przypadkach.
Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości takiej jak za brak zezwolenia kategorii V:
a) 6000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,
b) 10000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,
c) 15000 zł - w pozostałych przypadkach.
Zdaniem Sądu, skarżący dopuścił się zarzucanego naruszenia i nałożenie na niego kary pieniężnej nastąpiło w prawidłowej wysokości albowiem zaistniało przekroczenie dopuszczalnych wartości o ponad 20%
Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu co do głębokości wnęk być, w których powinny być umieszczone wagi, należy zauważyć, że kontrola w zakresie normatywności pojazdu została przeprowadzona na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi zlokalizowanym
w miejscowości R. (protokół z pomiarów stanowiska do ważenia pojazdów
w ruchu – k. 7 i 8 akt administracyjnych). Natomiast w protokole kontroli stwierdzono, iż stanowisko ważenia pojazdów miało utwardzoną betonową powierzchnię, równą
i czystą nawierzchnie a strefa ważenia był oznakowana zaś przed dokonaniem ważenia wnęka do umieszczania wag została oczyszczona. Okoliczność ta została potwierdzona przez kierowców, którzy podpisali przedmiotowy protokół bez wniesienia jakichkolwiek uwag. Należy również zwrócić uwagę, że brak jest wymogu dokonywania przy każdej czynności ważenia pomiaru wnęk. W tym miejscu Sąd zauważa, że protokół kontroli to dokument urzędowy, będący podstawowym dowodem w sprawie, jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kierowcę ewentualnych zastrzeżeń. Stwierdzić należy, że podstawowe znaczenie dla wyniku tego rodzaju postępowań mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego stwierdzone w toku kontroli, przedstawione w protokole kontroli i na załączonym do niego wydruku pomiarów wymiarów zewnętrznych, nacisków osi oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu.
Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. II GSK 1399/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 września 2005 r., sygn. VI SA/Wa 1224/04, dostępne w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wysoki walor dowodowy protokołu przejawia się w tym, że jego treść, stosownie do art. 75 u.t.d., stanowi podstawę formułowania wniosków o wszczęcie postępowania. Z kolei ustalenia zawarte w protokole kontroli wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego (np. wyrok NSA z 8 czerwca 2021 r., sygn. II GSK 1221/18).
Zdaniem składu orzekającego organ zasadnie uznał, że w sprawie brak było przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Stosownie do treści art. 140aa ust. 4 p.r.d., nie wszczyna się postępowania
w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. la pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1:
a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych
z przejazdem,
b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub
2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.
Sąd podziela stanowisko organu, że skarżący miał wpływ, na powstanie naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu. Kierowcy stanowiący obsadę kontrolowanego środka transportu zgodnie zeznali, że, nie zostali oni poinformowani o masie przewożonego ładunku. W ich obecności nie dokonywano także ważenia ani mierzenia zespołu pojazdów. Na podstawie rozmowy telefonicznej
z pracownikiem skarżącego ustalono, iż załadunku dokonywali jego pracownicy na zlecenie odrębnej firmy, która dodatkowo wynajęła kierowców do prowadzenia zespołu pojazdów podczas kontrolowanego przejazdu. Ponadto jak słusznie zauważył GITD zgodnie z włączoną w akta sprawy, fakturą sprzedaży przewożonych zbiorników betonowych, to skarżący figuruje jako ich sprzedawca. Zatem powinien on posiadać wiedzę w zakresie ich masy, mając dodatkowo na uwadze, iż odpowiadał on za ich załadunek i transport. Skarżący powinien mieć zorganizowaną działalność w taki sposób, aby do naruszenia nie doszło, w tym zadysponować wymaganą dla ilości przewożonego ładunku liczbę pojazdów. Decydując się na przejazd z ładunkiem podzielnym winien uwzględnić jego wagę i przyjąć taką aby pojazd nie przekraczał dopuszczalnych norm. Tak się jednak nie stało. Zatem skarżący nie wykazał należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem, jak również ,że nie miał wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia.
W odniesieniu sformułowanego w skardze wniosku skarżącego o zastosowanie w jego sprawie przepisów art. 189d k.p.a., art. 189f. k.p.a. oraz art. 189.k k.p.a. należy wskazać, że w rozpatrywanie sprawie kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d. W odniesieniu zaś do wysokości kary to należy, zauważyć, iż art. 140 ab określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189 d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e k.p.a. oraz art. 189f k.p.a. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d mają zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 140aa ust. 4 p.r.d. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 kpa, która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się.
Reasumując, Sąd uznał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Wyrażone w sposób jasny dający podstawę do oceny prawidłowości stanowisko organów znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. W ocenie Sądu skarżącemu zapewniono udział w prowadzonym postępowaniu.
Sąd nie dopatrzył się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak
w sentencji.