VIII SA/WA 58/24

VIII SA/Wa 58/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /sprawozdawca/
Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący/
Justyna Mazur
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b,  ust. 5 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji zarządzającego transportem oddala skargę.
Uzasadnienie
Pani A. F. (dalej Skarżąca lub Strona) wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD lub Organ) nr [...] z 30 listopada 2023 r. stwierdzającą utratę dobrej reputacji zarządzającego transportem.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 7 ust. 2 pkt 2, art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b oraz ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej: u.t.d.), oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. UE L Nr 300 z 14.11.2009, str. 51 ze zm., dalej: rozporządzenie (WE) nr 1071/2009).
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
W stosunku do Skarżącej zostały wydane 9 stycznia i 17 kwietnia 2023 r. dwie decyzje nakładające na nią jako zarządzającą transportem kary pieniężne w związku z popełnionym naruszeniem, o którym mowa w Ip. 15.1 zał. nr 4 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Naruszenia te stanowią dwa najpoważniejsze naruszenia (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 1 zał. I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8 z późn. zm., dalej: rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403), tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Decyzje były wykonalne, a kary pieniężne nimi nałożone zostały zapłacone. Naruszenia zostały popełnione przez przewoźnika [...] Sp. z o.o., u którego Skarżąca pełniła funkcję zarządzającego transportem. Ponadto przy ocenie dobrej reputacji Skarżącej uwzględnione zostały też inne naruszenia niż najpoważniejsze, w tym osiem poważnych i jedno bardzo poważne.
Po wszczęciu przeciwko Skarżącej postępowania w sprawie utraty dobrej reputacji, Organ wskazał Stronie, jakie elementy będzie brał pod uwagę przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji wymienione w art. 7d ust. 4 u.t. d., wzywając jednocześnie do przedstawienia stosownych wyjaśnień i dokumentów.
Skarżąca, reprezentowana przez adwokata przedstawiła wyjaśnienia oraz załączyła dokumenty, z których wynikało, że pełni funkcję osoby zarządzającej transportem łącznie w 30 przedsiębiorstwach, z czego w 27 na podstawie umowy o pracę, a w 3 w oparciu o umowę cywilną – prawną. Przedstawiła skalę działalności przewoźników. Ustalono na tej podstawie, że Skarżąca obsługuje łącznie flotę składająca się z 75 pojazdów, przy czym w przypadku firm, z którymi zarządzająca współpracuje na podstawie umowy o pracę flota składa się z 5 pojazdów. Większość przewoźników, u których strona wykonuje funkcję zarządzającej transportem współpracuje na stałe z tymi samymi kontrahentami, co znacznie ułatwia wykonywanie obowiązków, które poprzez powtarzalność procedur stają się mniej czasochłonne. Zakres obowiązków zarządzającej transportem zgodny jest z art. 4 pkt 2b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. W szczególności, Strona kontroluje terminy ważności dokumentów wymaganych do prawidłowego wykonania zlecenia transportowego m.in. ważności badań technicznych, badań lekarskich, terminy kalibracji tachografów etc. Znaczną cześć obowiązków wykonuje w formie zdalnej przy wykorzystaniu narzędzi do pracy na odległość, a w przypadkach koniecznych dojeżdża do przedsiębiorstwa. Po ujawnieniu naruszeń w przedsiębiorstwie [...] Sp. z o.o. podjęte zostały działania naprawcze w postaci: wyposażenia kierowców w listę kontrolną IRU (ogólne wytyczne dotyczące m.in. bezpiecznego przygotowania pojazdu i ładunku do wykonania przewozu drogowego), wprowadzono "Teczkę kierowcy" dotyczącą sprawdzania stanu technicznego i bezpieczeństwa pojazdu oraz ważności dokumentów. Teczka stanowi podstawę odprawy pojazdu. Wprowadzono kalendarz elektroniczny w celu kontroli terminów ważności: przeglądów technicznych pojazdów, praw jazdy, badań okresowych, kwalifikacji wstępnej, ubezpieczeń pojazdów. Odnośnie bardzo poważnych naruszeń powstałych z uwagi na brak świadectwa kierowcy, zarządzająca transportem poinformowała przedsiębiorcę o koniczności złożenia odpowiedniego wniosku w GITD, a dodatkowo kierowca przed wyjazdem zobowiązany jest do sprawdzenia, czy posiada ważne, aktualne świadectwo kierowcy (w przypadku kierowców spoza UE).
Na potwierdzenie tych informacji Strona przedłożyła stosowne dokumenty. Organ w celu ustalenia, czy wobec Strony zostały nałożone inne sankcje za naruszenie przepisów przewozowych, które nie zostały uwzględnione w toku niniejszej sprawy, dokonał ponownego sprawdzenia w centralnej ewidencji naruszeń (art. 80 u.t.d) oraz w ewidencji poważnych naruszeń Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (art. 82h ust. 2 u.t.d.). Na tej podstawie ustalono, że na zarządzającego transportem nie zostały nałożone inne kary za naruszenia na terenie kraju oraz za granicą, nieobjęte środkiem rehabilitacyjnym, o którym mowa w art. 7e u.t.d.
Uzasadniając podstawy prawne decyzji Organ przywołał treść mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa, w szczególności art. 4, art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, art. 7d u.t.d. Następnie wskazał na wyżej wymienione najcięższe naruszenia, oraz na inne naruszenia niż najpoważniejsze, tj. 3 poważne naruszenia dotyczące braku ważnego świadectwa kierowcy, które ujawnione zostały w decyzjach wydanych przez Komendanta Straży Granicznej w [...] o nr: [...], [...], [...] oraz 1 bardzo poważne naruszenie z zakresu wstępnej kwalifikacji i okresowych szkoleń kierowców, które ujawnione zostało w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...]. Wobec pozostałych poważnych naruszeń pochodzących z decyzji wydanych przez Komendanta Straży Granicznej w [...] o nr [...], [...],[...], [...], [...] zastosowany został środek rehabilitacyjny, o którym mowa o którym mowa w art. 7e u.t.d. Organ zauważył, że dokonując oceny dobrej reputacji zarządzającego transportem nie bierze pod uwagę kryteriów zawartych w art. 7 d ust. 4 pkt 3 i 4, ponieważ dotyczą one przewoźnika drogowego.
Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że Stosownie do treści art. 7d ust. 4 pkt 1 u.t.d. biorąc pod uwagę liczbę i rodzaj naruszeń (2 najpoważniejsze naruszenia, 1 bardzo poważne, 3 bardzo poważne), liczbę kierowców oraz flotę pojazdów (8 kierowców, 14 pojazdów będących pod nadzorem zarządzającej transportem w spółce [...] Sp. z o.o., a także skalę prowadzonych operacji transportowych (60 zleceń transportowych wykonanych w okresie 3 miesięcy przez [...] Sp. z o.o. uznał, że liczba popełnionych naruszeń jest znaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę, bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności w zakresie transportu drogowego. Organ dokonał analizy pozostałych przesłanek wymienionych art 7d ust. 4 u.t.d. Zwrócił uwagę, iż 2 najpoważniejsze naruszenia tej samej kategorii dotyczące braku aktualnego przeglądu okresowego pojazdu powstały w trakcie przewozów wykonywanych na rzecz jednego przedsiębiorcy, tj. [...] Sp. z o.o.
Sprawdzając czy Strona jako zarządzający transportem podjęła działania mające na celu poprawę sytuacji w firmie i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości (art. 7d ust. 4 pkt 2 u.t.d.), GITD opisał działania przez nią podjęte w tym zakresie. Zauważył, że powtarzalność procedur, przewidywalność tras wykonywania zleceń oraz brak presji czasu nie wymagają od zarządzającej transportem stałej kontroli i nadzoru. Organ uwzględnił, że Skarżąca pełni funkcję zarządzającego transportem w 30 przedsiębiorstwach, z czego w 27 zatrudniona jest na podstawie umowy o pracę [...] flota, którą zarządza składa się z 75 pojazdów.
Organ uznał, że całość zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na uznanie, że działania naprawcze są dostateczne. Do najpoważniejszego naruszenia, z uwagi na brak aktualnego przeglądu technicznego w spółce [...] Sp. z o.o. doszło dwukrotnie w stosunkowo krótkim odstępie czasowym. Pierwsze naruszenie ujawniono w listopadzie 2023 r. ( dec. Nr [...]), a drugie w marcu 2023 r. (dec. nr [...]). Do poważnych naruszeń z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego bez ważnego świadectwa kierowcy zarządzająca dopuściła także kilkukrotnie. Liczba firm, w których strona pełni funkcję zarządzającej transportem nie pozwala na uznanie, iż możliwe jest zarządzanie operacjami transportowymi w sposób rzeczywisty i ciągły. Zarządzając w 30 przedsiębiorstwach i mając pod opieką ponad 70 pojazdów, strona nie jest w stanie w sposób realny wykonywać swoich obowiązków. Powtarzalność naruszeń ujawnia niedociągnięcia i zaniedbania potwierdzając brak realnej i ciągłej opieki nad wykonywanymi operacjami transportowymi. Organ podkreślił, iż Skarżąca pełniąc funkcję zarządzającej transportem w myśl art. 4 rozporządzenia 1071/2009, zobowiązana jest do m.in. utrzymania i konserwacji pojazdów, sprawdzania umów i dokumentów przewozowych, prowadzenia podstawowej księgowości, przydzielania ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzania procedur związanych z bezpieczeństwem. Niewątpliwie dbanie o wykonywanie przewozów drogowych pojazdami sprawnymi technicznie i posiadającymi ważne okresowe przeglądy stanu technicznego jest przejawem troski o zachowanie bezpieczeństwa. Przepisy prawa powszechnie obowiązującego nakładają na zarządzającego transportem ponoszenie odpowiedzialności za funkcjonowanie całego działu transportu w przedsiębiorstwie, niezależnie od wymiaru czasu pracy. Zarządzający transportem odpowiada za swoje własne czyny w postaci naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego, jak również za czyny innych osób, jeżeli był za nie odpowiedzialny albo dopuścił się chociażby nieumyślnie do powstania takich naruszeń. Zarządzający transportem zobligowany jest do takiego zorganizowania działalności przedsiębiorstwa, aby działalność ta nie naruszała aktów prawnych regulujących przedmiotowy obszar. Zarządzający transportem zobowiązany jest do należytego zorganizowania pracy kierowców, w tym zapewnienia posiadania wszystkich ważnych i niezbędnych do wykonywania pracy zgodnie z obowiązującymi przepisami dokumentów. Zarządzający transportem odpowiada zatem za popełnione w przedsiębiorstwach naruszenia.
W konkluzji Organ uznał, że ustalenia poczynione w sprawie wskazują na konieczność stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez zarządzającego transportem. Zgodnie żart. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, co będzie proporcjonalnym środkiem w stosunku do popełnionych naruszeń. Strona nie wykazała wdrożenia wystarczających działań naprawczych mających na celu zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości. Jednocześnie bez wiedzy o skali prowadzonej działalności nie można uznać, iż liczba popełnionych naruszeń jest nieznaczna.
Strona zaskarżyła omówioną decyzję w całości. Decyzji zarzuciła niezgodność z art. 7d ust 5 pkt 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ponieważ Organ wydał decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji, w sytuacji gdy stanowi to nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, a więc Organ powinien wydać decyzję uznającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona.
Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł
o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem, a nie celowości czy słuszności. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.); Sąd stwierdza też wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Sąd rozpoznając sprawę niniejszą bazował na wyczerpujących istotę spornego w niej zagadnienia utraty dobrej reputacji skarżącej ustaleniach faktycznych, poddając je prawidłowej subsumpcji pod mające zastosowanie przepisy prawa. Podjętego w ten sposób rozstrzygnięcia sprawy zarzuty i argumentacja skargi nie podważają.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 przedsiębiorcy, wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:
a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich,
b) cieszyć się dobra reputacją,
c) posiadać odpowiednią zdolność finansową oraz
d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009:
przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która:
w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;
ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz
posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.
Jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d, właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że:
przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy;
umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków łub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem;
w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz
osoba, o której mowa w lit. a, wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy.
W myśl art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). W ust. 2 wskazano natomiast (...) jeśli zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za popełnienie poważnego przestępstwa lub nałożono na nich sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych, wymienionych w załączniku IV, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa.
W myśl art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.t.d., wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji jeżeli wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie.
Z kolei zgodnie z art. 7d ust. 5 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona – w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.
Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że postępowanie w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji zostało wszczęte z uwagi na wydanie wykonalnych decyzji administracyjnych:
[...] z dnia 9 stycznia 2023 r. przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] nakładającej na przewoźnika drogowego karę pieniężną m.in. za jedno najpoważniejsze naruszenie w rozumieniu grupy 5 nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE,
[...] z dnia 17 kwietnia 2023 r. przez Komendanta Straży Granicznej w [...] nakładającej na przewoźnika drogowego karę pieniężną m.in. za jedno najpoważniejsze naruszenie w rozumieniu grupy 5 nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Ponadto w sprawie stwierdzono także inne naruszenia niż najpoważniejsze, tj. 3 poważne naruszenia dotyczące braku ważnego świadectwa kierowcy, które ujawnione zostały w decyzjach wydanych przez Komendanta Straży Granicznej w [...] o nr: [...], [...], [...] oraz 1 bardzo poważne naruszenie z zakresu wstępnej kwalifikacji i okresowych szkoleń kierowców, które ujawnione zostało w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...].
Ustaleń tych Skarżąca nie kwestionuje.
W ocenie Sądu, GITD prowadząc niniejsze postępowanie uwzględnił wszystkie okoliczności, o których mowa w art. 7d ust 4 u.t.d. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem, przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę szczególności:
1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych;
2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny, pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;
3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;
4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.
Odnosząc zatem treść tego przepisu do realiów rozpoznawanej sprawy, biorąc przy tym pod uwagę liczbę i rodzaj naruszeń (2 najpoważniejsze naruszenia, 1 bardzo poważne, 3 bardzo poważne), liczbę kierowców oraz flotę pojazdów (8 kierowców, 14 pojazdów będących pod nadzorem zarządzającej transportem w spółce [...] Sp. z o.o., a także skalę prowadzonych operacji transportowych (60 zleceń transportowych wykonanych w okresie 3 miesięcy przez [...] Sp. z o.o. stwierdzić trzeba, że GITD słusznie uznał, że liczba popełnionych naruszeń jest znaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę, bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności w zakresie transportu drogowego. Dodatkowo 2 najpoważniejsze stwierdzone w sprawie naruszenia tej samej kategorii dotyczące braku aktualnego przeglądu okresowego pojazdu powstały w trakcie przewozów wykonywanych na rzecz jednego przedsiębiorcy, tj. [...] Sp. z o.o.
Zdaniem Sądu, także całość zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na uznanie, że działania naprawcze podjęte przez Stronę okazały się dostateczne (art. 7d ust. 4 pkt 2 u.t.d.). Jak dostrzegł organ, powtarzalność procedur, przewidywalność tras wykonywania zleceń oraz brak presji czasu nie wymagają od zarządzającej transportem stałej kontroli i nadzoru. Organ uwzględnił, że Skarżąca pełni funkcję zarządzającego transportem w 30 przedsiębiorstwach, z czego w 27 zatrudniona jest na podstawie umowy o pracę [...] flota, którą zarządza składa się z 75 pojazdów. Nie bez znaczenia także jest fakt, że do najpoważniejszego naruszenia, z uwagi na brak aktualnego przeglądu technicznego w spółce [...] Sp. z o.o. doszło dwukrotnie w stosunkowo krótkim odstępie czasowym. Do poważnych naruszeń z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego bez ważnego świadectwa kierowcy zarządzająca dopuściła także kilkukrotnie. Liczba firm, w których strona pełni funkcję zarządzającej transportem nie pozwala na uznanie, iż możliwe jest zarządzanie operacjami transportowymi w sposób rzeczywisty i ciągły. Zarządzając w 30 przedsiębiorstwach i mając pod opieką ponad 70 pojazdów, strona nie jest w stanie w sposób realny wykonywać swoich obowiązków. Powtarzalność naruszeń ujawnia niedociągnięcia i zaniedbania potwierdzając brak realnej i ciągłej opieki nad wykonywanymi operacjami transportowymi.
Podkreślenia wymaga, że zarządzający transportem w myśl art. 4 rozporządzenia 1071/2009 zobowiązany jest do m.in. utrzymania i konserwacji pojazdów, sprawdzania umów i dokumentów przewozowych, prowadzenia podstawowej księgowości, przydzielania ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzania procedur związanych z bezpieczeństwem. Niewątpliwie dbanie o wykonywanie przewozów drogowych pojazdami sprawnymi technicznie i posiadającymi ważne okresowe przeglądy stanu technicznego jest przejawem troski o zachowanie bezpieczeństwa. Zarządzający transportem zobligowany jest do takiego zorganizowania działalności przedsiębiorstwa, aby działalność ta nie naruszała aktów prawnych regulujących przedmiotowy obszar. Zarządzający transportem zobowiązany jest do należytego zorganizowania pracy kierowców, w tym zapewnienia posiadania wszystkich ważnych i niezbędnych do wykonywania pracy zgodnie z obowiązującymi przepisami dokumentów. Zarządzający transportem odpowiada zatem za popełnione w przedsiębiorstwach naruszenia.
W świetle powyższego należy uznać, że GITD przy wydawaniu zaskarżonej decyzji miał na uwadze całokształt okoliczności faktycznych, w tym te które nakazuje uwzględnić przytoczony powyżej art. 7d ust. 4 u.t.d., jak i te które pozyskał od skarżącej. Uznaje zatem brak merytorycznych i proceduralnych przesłanek, które mogłyby prowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasad z art. 8, art. 9, art. 10 oraz art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a.
Opisane w skardze działania, które podejmuje Skarżąca jako zarządzający transportem, a których celem byłoby wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy iprocedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości są jednak niewystarczające wziąwszy pod uwagę, że Skarżąca zarządza w 30 przedsiębiorstwach i ma pod opieką ponad 70 pojazdów. Strona nie jest w stanie w sposób realny wykonywać swoich obowiązków. Powtarzalność naruszeń ujawnia niedociągnięcia i zaniedbania potwierdzając brak realnej i ciągłej opieki nad wykonywanymi operacjami transportowymi.
Reasumując, w ocenie Sądu, organ dokonując oceny dobrej reputacji skarżącej ustalił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia przesłanki (art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d.). Nie można uznać liczba tych naruszeń jest nieznaczna wobec liczby zatrudnionych kierowców i skali operacji transportowych.
Z tych wszystkich powodów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.