VIII SA/WA 576/24

VIII SA/Wa 576/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Leszek Kobylski
Marek Wroczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6262 Radni
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Rada Powiatu
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 par. 2 pkt 6, art. 50 par. 1, art. 147 par. 1, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2024 poz 107
art. 21 ust. 7, art. 22 ust. 2 i art. 87 ust. 1,
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 1465
art. 70 par. 1
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy ( t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), , Protokolant Specjalista Karolina Sikora, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi Wojewody Ś. na uchwałę Rady Powiatu w R. z dnia 17 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym powiatu radomskiego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Powiatu R. na rzecz skarżącego Wojewody Ś. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 11 marca 2024 r. Wojewoda S., działając na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 107, dalej: u.s.p.), zwrócił się do Rady Powiatu w R. (dalej również jako: Rada Powiatu, organ) o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy nawiązanego z P.G. (dalej również jako: radny powiatu r.) na podstawie powołania, zajmującym stanowisko S.Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. będącym radnym Rady Powiatu w R.. Jednocześnie wskazał, że podstawą rozwiązania stosunku pracy nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez radnego.
Uchwałą z 17 kwietnia 2024 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 22 ust. 2 u.s.p., Rada Powiatu nie wyraziła zgody na rozwiązanie stosunku pracy
z radnym powiatu r., nawiązanym na podstawie powołania w oparciu
o przepis art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 728 ze zm., dalej: u.t.d.). W jej uzasadnieniu wskazano, że podjęcie przez radę powiatu uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody musi być poprzedzone analizą konkretnych przyczyn, z powodu których pracodawca zamierza rozwiązać umowę o pracę z pracownikiem będącym radnym. Przyczyny te winny być wskazane na tyle konkretnie we wniosku pracodawcy, aby rada powiatu mogła dokonać ich oceny.
Zdaniem organu z pisma pracodawcy - Wojewody S. - nie wynikają przyczyny, z powodu których pracodawca chce rozwiązać stosunek pracy zawiązany z radnym. W piśmie wskazane zostało jedynie, że podstawą rozwiązania stosunku pracy nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Takie stwierdzenie nie jest jednak wskazaniem konkretnej przyczyny, a jedynie oceną pracodawcy. Zgodnie z art. 22 ust. 2 u.s.p. rada powiatu ma dokonać takiej oceny samodzielnie, po przeanalizowaniu przyczyn wskazanych przez pracodawcę, a nie opierać się na ocenie przedstawionej przez niego. Zatem, wobec braku wskazania konkretnej przyczyny planowanego rozwiązania stosunku pracy z radnym powiatu r. i w konsekwencji pozbawienia Rady Powiatu możliwości dokonania oceny tej przyczyny, a w szczególności czy przyczyną tą nie są zdarzenia związane
z wykonywaniem przez radnego mandatu, Rada Powiatu odmówiła zgody na rozwiązanie stosunku pracy nawiązanego z radnym powiatu r. na podstawie powołania (art. 53 ust. 4 u.t.d.).
Pismem z 8 lipca 2024 r. Wojewoda S. (dalej: Wojewoda, skarżący) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Powiatu z 17 kwietnia 2024 r. w sprawie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym powiatu r. (dalej: uchwała).
Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie przepisów, tj.:
1) art. 21 ust. 7 u.s.p. poprzez udział w głosowaniu nad zaskarżoną uchwałą radnego P.G., którego interesu prawnego dotyczyła uchwała;
2) art. 22 ust. 2 u.s.p. poprzez niewykazanie przez Radę Powiatu w R., aby podstawą rozwiązania stosunku pracy z P.G. były zdarzenia związane
z wykonywaniem przez niego mandatu radnego.
W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Wojewoda uzasadnił swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały w ten sposób, że 11 marca 2021 r. na podstawie art. 53 ust. 4 u.t.d. powołał P.G. (radnego powiatu r.) na stanowisko S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Następnie pismem z 11 marca 2024 r. zwrócił się do Rady Powiatu o wyrażenie zgody na rozwiązanie z nim stosunku pracy, wskazując jednocześnie, że podstawą tego rozwiązania nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Po rozpatrzeniu wniosku Wojewody Rada Powiatu odmówiła wyrażenia powyższej zgody, ponieważ skarżący nie przedstawił konkretnej przyczyny rozwiązania stosunku prawnego z radnym P.G., co pozbawiło organ możliwości dokonania oceny tej przyczyny, a w szczególności, czy przyczyną tą nie są zdarzenia związane
z wykonywaniem przez radnego mandatu. Tym samym poprzez wydanie zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia interesu prawnego Wojewody, wynikającego z art. 53 ust. 4 u.t.d., jako organu właściwego do odwołania P.G. ze stanowiska S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.
Wojewoda wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 21 ust. 7 u.s.p., ponieważ radny P.G. brał udział
w jej uchwalaniu, oraz art. 22 ust. 2 u.s.p., bowiem Rada Powiatu winna podjąć uchwałę wyrażającą zgodę na rozwiązanie z radnym powiatu r. stosunku pracy, gdyż przyczyny tego rozwiązania nie są związane ze sprawowaniem przez niego mandatu radnego.
W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu skargi organ stanął na stanowisku, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza jego prawa, bowiem art. 87 ust. 1 u.s.p. nie ma charakteru actio popularis. Naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Tymczasem podjęcie uchwały nie ogranicza ani nie pozbawia skarżącego konkretnych uprawnień, bowiem i tak 26 kwietnia 2024 r. Wojewoda odwołał P.G. ze stanowiska S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Tym samym skarga w przedmiotowej sprawie, jako nienaruszająca uprawnienia skarżącego, winna zostać odrzucona.
Gdyby jednak Sąd uznał, że skarga nie może zostać odrzucona, powinna zostać oddalona z uwagi na niezasadność podniesionych w niej zarzutów. W ocenie organu nieważność uchwały na podstawie art. 21 ust. 7 u.s.p. wystąpi tylko wówczas, gdy głos radnego miał rozstrzygające znaczenie, tj. bez jego głosu zapadłoby inne rozstrzygnięcie, niż faktycznie miało miejsce, gdyż w przypadku głosu radnego niewpływającego na wynik głosowania mamy do czynienia wyłącznie z nieistotnym naruszeniem prawa. Na potwierdzenie takiego stanowiska organ powołał orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym m.in.: wyrok WSA w Białymstoku z 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 167/11, publ. LEX nr 1688534 oraz wyrok WSA w Olsztynie z 20 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 88/12, publ. LEX nr 1138678.
W niniejszej sprawie udział radnego rady powiatu r. w głosowaniu nad uchwałą, która dotyczy jego interesu prawnego, nie ma znaczenia, bowiem bez względu na to, czy brał on udział, czy też wyłączyłby się od głosowania, wynik głosowania byłby ten sam i nie uległby zmianie.
W ocenie organu nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 22 ust. 2 u.s.p. poprzez niewykazanie przez Radę Powiatu, aby podstawą rozwiązania stosunku pracy z P.G. były zdarzenia związane z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Z pisma skarżącego z 11 marca 2024 r. nie wynikały przyczyny, z powodu których pracodawca chciał rozwiązać stosunek pracy zawiązany z radnym powiatu r.. W piśmie wskazano jedynie, że podstawą rozwiązania stosunku pracy nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Takie stwierdzenie nie jest jednak wskazaniem konkretnej przyczyny, a jedynie oceną pracodawcy. Zgodnie zaś
z art. 22 ust. 2 u.s.p. Rada Powiatu winna dokonać takiej oceny samodzielnie, po przeanalizowaniu przyczyn wskazanych przez pracodawcę, a nie opierać się na ocenie przedstawionej przez niego. Wobec zatem braku wskazania konkretnej przyczyny planowanego rozwiązania stosunku pracy z radnym powiatu r.
i w konsekwencji pozbawienia Rady Powiatu możliwości dokonania oceny tej przyczyn, odmówiono zgody na rozwiązanie stosunku pracy nawiązanego z P.G. na podstawie powołania w oparciu o art. 53 ust. 4 u.t.d.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 50 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto z treści art. 87 ust. 1 u.s.p. wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie
z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Interes prawny Wojewody S. w zaskarżeniu uchwały Rady Powiatu w R. Nr [...] znajduje oparcie w przepisie art. 53 ust. 4 u.t.d., zgodnie z którym wojewódzkiego inspektora transportu drogowego powołuje i odwołuje wojewoda, za zgodą Głównego Inspektora Transportu Drogowego, oraz w przepisie art. 22. ust. 2 u.s.p., który stanowi, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.
W orzecznictwie dominuje pogląd, że uchwała rady powiatu podjęta
w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym dotyczy indywidualnych praw, zarówno radnego jako pracownika, jak i jego pracodawcy (por. wyrok NSA z 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2532/17, publ. Lex nr 2619605). Adresatem takiej uchwały jest tylko pracodawca i ten radny, z którym może być rozwiązany stosunek pracy (por. wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 202/17, publ. Lex nr 2415863). Tym samym niezasadne jest stanowisko organu
o odrzucenie skargi. Wojewoda, jako pracodawca radnego powiatu r., ma niewątpliwie indywidualny interes prawny w zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego uchwałę wydaną w przedmiocie jego wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie z tym radnym stosunku pracy. Taka zgoda jest wymagana przez przepis art. 22 ust. 2 u.s.p., który wprost wskazuje, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której był członkiem.
Zdaniem Sądu nie ma przy tym znaczenia okoliczność podnoszona przez organ w odpowiedzi na skargę o braku interesu prawnego w kwestionowaniu uchwały przez Wojewodę z tego powodu, iż pismem z 26 kwietnia 2024 r. radny powiatu r. został odwołany w trybie art. 53 ust. 4 u.t.d. ze stanowiska S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, pomimo uprzedniej uchwały
o niewyrażeniu zgody na powyższe. Sąd administracyjny, kontrolując legalność zaskarżonej uchwały, bada jej zgodność z prawem na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej podejmowania, tj. 17 kwietnia 2024 r. Dlatego powyższa okoliczność, potwierdzona przez stronę skarżącą na rozprawie 20 listopada 2024 r.,
w ocenie Sądu, nie ma znaczenia w przedmiotowym postępowaniu.
Przechodząc do merytorycznej oceny legalności zaskarżonej uchwały Sąd stwierdza, że została ona podjęta z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 21 ust. 7 u.s.p. oraz art. 22 ust. 2 u.s.p.
Pojęcie "istotnego" naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych, ale w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także regulujących procedury podejmowania uchwał. Są to zatem takie naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA
i poglądów doktryny, "Samorząd Terytorialny" 2001 r., z. 1-2, s. 101-102).
W orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczącym zarówno omawianej regulacji prawnej z art. 22 ust. 2 u.s.p., jak i podobnych regulacji znajdujących się
w ustawie o samorządzie województwa i ustawie o samorządzie gminnym, nastąpiła pewna ewolucja poglądów dotyczących kompetencji organów samorządu w zakresie kontroli rozwiązania stosunku pracy z radnym. W przeszłości prezentowane było stanowisko, zgodnie z którym, co do zasady, wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub odmowa takiej zgody pozostawione są uznaniu rady, a jedynie
w sytuacji, gdy rada uzna, że podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody (zob. m.in. wyroki NSA: z 9 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 194/06;
z 18 września 2008 r., sygn. akt II OSK 952/08; z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 3133/13, dostępne w CBOSA.).
Ten kierunek w orzecznictwie uległ jednak zmianie i można obecnie uznać za dominujący odmienny pogląd prawny, który w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Pogląd ten sprowadza się do przyjęcia, że szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie
z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie
z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu.
W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, ponieważ nie ma uprawnienia do ingerowania
w prawo pracodawcy do rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem będącym radnym we wszystkich innych sytuacjach, gdzie ma ono swe uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (zob. mi. in. wyroki NSA: z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4443/21; z 31 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 3615/21, z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1450/21 i sygn. akt III OSK 1449/21, z 21 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2007/21, dostępne w CBOSA).
Należy więc uznać, że łączne zastosowanie dyrektyw wykładni językowej
i systemowej do obu zdań przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p. prowadzi do wniosku, że rada powiatu ma obowiązek udzielić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym
w każdym przypadku, za wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są okoliczności związane z wykonywaniem mandatu radnego (tak cyt. wyżej wyrok NSA z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4443/21). W innych przypadkach, aniżeli opisanych w art. 22 ust. 2 zdanie 2 u.s.p., nie ma potrzeby dodatkowej ochrony stosunku pracy z radnym. Radnemu bowiem, tak jak i każdemu pracownikowi, przysługują uprawnienia do kwestionowania przed sądem pracy przyczyn rozwiązania
z nim stosunku pracy, niezwiązanych z wykonywanym mandatem radnego (por. wyrok NSA z 18 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 3245/21, publ. CBOSA).
W okolicznościach niniejszej sprawy Wojewoda (pracodawca radnego powiatu r.) we wniosku inicjującym wydanie zaskarżonej uchwały wskazał jednoznacznie, że podstawą rozwiązania stosunku pracy z P.G., zajmującym stanowisko S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Jednocześnie nadmienił, że stosunek pracy z tym radnym został nawiązany na podstawie powołania.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465) pracownik zatrudniony na podstawie powołania może być w każdym czasie - niezwłocznie lub w określonym terminie - odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Stąd w oświadczeniu woli pracodawcy o odwołaniu pracownika, które jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę, zbędne jest wskazanie przyczyny uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy (por. uchwała Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2007 r., sygn. akt III PZP 6/06, publ. OSNP 2007/13-14/182).
Jeśli zatem Rada Powiatu miała wątpliwości co do oświadczenia Wojewody, że podstawą rozwiązania stosunku pracy z P.G. nie są zdarzenia związane
z wykonywaniem mandatu radnego, to winna je była rozwiać, przez wezwanie pracodawcy radnego powiatu r. do uzupełnienia wniosku z 11 marca 2024 r., ewentualnie odebranie oświadczenia w tym przedmiocie od samego zainteresowanego radnego na posiedzeniu Rady 17 kwietnia 2024 r. Jeśli tego nie uczyniła, to mając na uwadze charakter tej umowy (powołanie) powinna uwzględnić zadeklarowane stanowisko Wojewody co do przyczyn rozwiązania z radnym powiatu r. umowy o pracę i wyrazić zgodę na rozwiązanie umowy z tym radnym. Stanowisko przeciwne Rady Powiatu zajęte w zaskarżonej uchwale zostało więc podjęte z istotnym naruszeniem przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p., ponieważ celem tej regulacji jest zapewnienie radnemu swobodnego wykonywania mandatu, a nie zabezpieczenie go przed utratą pracy, pozbawiając pracodawcę możliwości rozwiązania stosunku pracy z radnym.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 21 ust. 7 u.s.p., iż radny nie może brać udziału w głosowaniu, jeżeli dotyczy to jego interesu prawnego, Sąd stwierdza, że Rada Powiatu przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały w sposób istotny naruszyła ten przepis. Jak wynika bowiem z protokołu głosowania nad uchwałą Nr [...]
w głosowaniu tym brał udział P.G.i głosował "za" niewyrażeniem zgody na rozwiązanie z nim stosunku pracy jako radnym powiatu r. (k. 10 akt sądowych).
W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5206/21 (publ. Lex nr 3370114), Sąd ten wyraźnie wskazał, że uchwała
w przedmiocie wyrażenia bądź odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wprost dotyczy jego interesu prawnego. Pod pojęciem "interesu prawnego" należy rozumieć osobisty, konkretny i aktualny prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Interes prawny jest chroniony przepisami prawa ustrojowego, materialnego i procesowego, gdyż każdy z tych przepisów może kształtować uprawnienia i obowiązki jednostki. Interes prawny radnego, o którym mowa w art. 21 ust. 7 u.s.p., obejmuje więc również sferę, w której radny wykonuje swoje funkcje publicznoprawne.
Dodatkowo w powołanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że nieważność uchwały, przy podjęciu której brał udział radny wyłączony
z głosowania z uwagi na posiadanie interesu prawnego, zachodzi niezależnie od wyników głosowania oraz okoliczności, czy udział radnego miał, czy też nie miał, wpływu na ostateczny wynik i podjęcie uchwały. Okoliczności te nie podlegają ocenie, gdyż przepis art. 21 ust. 7 u.s.p. posługuje się kategorycznym stwierdzeniem, co uzasadnia obiektywne rozumienie ujętego tam interesu prawnego.
Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że radny, którego bezpośrednio dotyczy uchwała, wyłączony jest od głosowania w tej sprawie. Ponieważ ustawodawca nie określił trybu wyłączenia radnego od udziału w głosowaniu, należy przyjąć, że
w takich przypadkach radny podlega wyłączeniu z mocy prawa (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2821/13, publ. Lex nr 1457710, wyrok WSA
w Poznaniu z 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 448/16, publ. Lex nr 2110200). Zakaz uczestnictwa w głosowaniu oznacza powstrzymanie się do wyrażenia swojej woli przez radnego, którego interesu prawnego dotyczy uchwała.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały (punkt 1 wyroku). O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).