VIII SA/WA 569/22

VIII SA/Wa 569/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Leszek Kobylski
Marek Wroczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Nawrot
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 30 par. 4, art. 72 par. 1, art. 73 par. 2 pkt 1, art. 75 par. 1 i par. 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2021 poz 1128
art. 31, art. 32  ust. 2 art. 38 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wszystkich przekazanych kwot Urzędowi Skarbowemu oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 2 czerwca 2022 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania L. K. (dalej: strona, skarżąca, wnioskodawczyni) z dnia 8 marca 2022 r. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lutego 2022 roku nr [...] odmawiającej zwrotu wszystkich przekazanych kwot Urzędowi Skarbowemu III RP w R. wraz z odsetkami - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.
Pismem z dnia 9 listopada 2021 r. uzupełnionym 5 stycznia 2022 r. skarżąca zwróciła się o wykreślenie z Urzędu Podatkowego w R. i zwrot wszystkich przekazanych kwot Urzędowi Skarbowemu w R. wraz z odsetkami.
Decyzją z [...] lutego 2022 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. odmówił zwrotu wszystkich przekazanych kwot Urzędowi Skarbowemu III RP w R. wraz z odsetkami.
W pierwszej kolejności organ I instancji wyjaśnił, że wniosek w części dotyczącej wykreślenia z Urzędu Podatkowego był przedmiotem odrębnego postępowania.
Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. wskazał na art. 17 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2, jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej. W związku z czym podał, iż skarżąca do 26 lutego 2019 r. była podatnikiem [...] Urzędu Skarbowego, natomiast w [...] Urzędzie Skarbowym figuruje od dnia 27 lutego 2019 r., tj. od zmiany adresu zamieszkania na R., ul. S. [...] m. [...]. Po przeanalizowaniu dokumentów Organ I instancji wskazał, że odnotował wpływ zeznań podatkowych : PIT – 37 za 2018 r. i korektę z dnia 27 lutego 2019 r. wraz z załącznikiem PIT/0 – przychody z emerytur/rent, PIT – 37 za 2019 r. z dnia 11 marca 2020 r. wraz z załącznikiem PIT/0 – przychody z emerytur/rent oraz ze stosunku pracy, PIT – 37 za 2020 r. z dnia 30 kwietnia 2021 r. – przychody z emerytur/rent oraz ze stosunku pracy. Natomiast za 2017 rok wpłynęło rozliczenie roczne Pit – 40 złożone przez ZUS w R..
Następnie organ I instancji wskazał, iż opodatkowanie uzyskanych dochodów reguluje ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U z 2021 roku, poz. 1128).
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy żródłami przychodów jest m. in. stosunek pracy, emerytura. Zakład pracy tj. [...]sp. z o.o. w związku z wypłacaniem skarżącej wynagrodzenia zobowiązany był, w myśl art. 31 i art. 32 tej ustawy, pobierać zaliczki na podatek dochodowy. Obowiązek ten ma również organ rentowy tj. ZUS, co wynika z art. 34 ww. ustawy. Organ I instancji podkreślił, iż skarżąca nie kwestionowała we wniosku prawidłowości pobierania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy.
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego zwrócił uwagę również na art. 45 ust. 1 w. cyt. Ustawy według którego podatnicy są zobowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje sią za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym. Obowiązek ten skarżąca wykonała.
Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wyjaśnił, iż zgodnie z zasadą praworządności organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W polskim systemie prawnym obowiązuje Konstytucja Rzeczypospolitej polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe 2 kwietnia 1997r, przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym 25 maja 1997 r podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej 16 lipca 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która weszła w życie 17 października 1997 r.( DZ.U z 1997 roku, nr 78, poz. 483 ze zm.)
Zgodnie z zapisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.:
-Prezydent Rzeczypospolitej jest wybierany przez Naród w wyborach powszechnych, równych, bezpośrednich i w glosowaniu tajnym (art. 127 ust. 1),
- ważność wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej stwierdza Sąd Najwyższy (art. 129 ust. 1),
- wyborcy przysługuje prawo zgłoszenia do Sądu Najwyższego protestu przeciwko ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej na zasadach określonych w ustawie (art. 129 ust. 2),
- źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (art. 87 ust. 1),
.warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie (art. 88 ust. 1).
W świetle powyższych przepisów Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego uznał, że wniosek z 9 listopada 2O21 r. uzupełniony 5 stycznia 2022 r. i wniosek z 4 stycznia .2022 r. nie zasługują na uwzględnienie.
Pismem z dnia 8 marca 2022 r. skarżąca złożyła odwołanie na powyższą decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W..
W złożonym odwołaniu skarżąca wniosła o zwrot wszystkich kwot przekazanych Urzędowi Skarbowemu w R. wraz z odsetkami, zgodnie z wcześniej złożonymi wnioskami. W uzasadnieniu wskazała, że jako żywy, wolny człowiek – suweren podlega tylko jednemu prawu – prawu naturalnemu, przestrzegając Powszechnej deklaracji Praw Człowieka ustanowionej przez ONZ. Zdaniem skarżącej, Konstytucja z 23 kwietnia 1935 r. jest nadal ważna i zatwierdzona przez Sejm i Senat, a Konstytucja z 1997 r. jest niereprezentatywna i została przyjęta w referendum pomimo braku frekwencji, która wynosiła 42,86 %, a powinna 50% plus jedna osoba. Rząd – korporacja podstępnie zmienił konstytucję narodu suwerennego, aby dalej trzymać Naród w niewoli. Ponadto skarżąca powołała się na ogłoszenie publiczne OPPT (One People’s Public Trust) z 25 grudnia 2012 r., zgodnie z którym "jesteśmy wolni jako rodzaj ludzki, wszystkie korporacyjne długi są spłacone, system padł – korporacje nie mają prawa istnieć, system bankowości też został wykluczony". Skarżąca stwierdziła, że wszystkie korporacyjne ustawy, przepisy, rozporządzenia są bezprawne dlatego też według skarżącej powinna ona być wykreślona z systemu oraz że należy się zwrot wszystkich kosztów przekazanych Urzędowi Skarbowemu w R. wraz z odsetkami.
Po rozpatrzeniu odwołania i analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Dyrektor IAS, decyzją z dnia [...] czerwca 2022r. powołaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, gdyż nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Na wstępie, przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie.
Dyrektor IAS wskazał, iż skarżąca w swoim wniosku nie kwestionowała prawidłowości pobierania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy. Dochody za lata 2018-2020 rozliczyła w [...] Urzędzie Skarbowym w R. w zeznaniach podatkowych PIT – 37 a wykazane w zeznaniach nadpłaty zostały zwrócone skarżącej w ustawowym terminie. Dyrektor podkreślił, iż skarżąca w odwołaniu z dnia 8 marca 2022 r. nie przedstawiła konkretnych zarzutów wobec decyzji organu I instancji.
Następnie Dyrektora IAS wskazał, iż nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy, co wynika z Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. Obowiązki podatkowe względem budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego wynikają zatem z ustaw podatkowych, które zgodnie z Konstytucją RP są w Polsce źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Obowiązki te nie mogą być przedmiotem umowy między organem podatkowym, a podatnikiem.
Odnosząc się zatem do żądania zwrotu kwot pobieranych podatków, Dyrektor stwierdził, że jest ono pozbawione podstaw prawych. W przedmiotowej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy z zakresu nadpłat uregulowanych w ustawie Ordynacja podatkowa.
Następnie Dyrektor IAS podkreślił, iż w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w zakresie rozliczeń skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych, a organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska przedstawionego w zaskarżonej decyzji.
Podsumowując, Dyrektor IAS uznał, że w świetle obowiązujących przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, brak jest podstaw do zwrotu wraz z odsetkami wszystkich kwot przekazanych Urzędowi Skarbowemu w R. z tytułu uzyskiwanych przez skarżącą dochodów w okresie lll RP.
Skargę na decyzję Dyrektora Administracji Skarbowej w W. wniosła L. K..
W uzasadnieniu skargi skarżąca ponowiła swój wniosek o zwrot wszystkich podatków wraz z odsetkami. Strona stwierdziła, że jest wolnym człowiekiem, nie jest osobą fizyczną, podmiotem gospodarczym, towarem sztucznym. Skarżąca przedstawiła swoje poglądy na temat Państwa lll RP, które - jej zdaniem - nie istnieje, jest korporacja, prywatna firma. Zdaniem Strony, ,,rządy wymuszają od Narodu Suwerennego płatności w postaci podatków, nie wiadomo na co i dla kogo", ,,wszystkie ustawy prawne czy artykuły są nielegalne"' skarżąca stwierdziła, że podlega tylko jednemu prawu - prawu naturalnemu, przestrzegając Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ustanowionej przez ONZ. Do skargi Strona dołączyła: Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej polskiej Londyn z dnia 14 stycznia 2O21 r., Oświadczenie Prezydenta ll RP Jana Z. P. z dnia 23 kwietnia2O18 r., Dziennik Ustaw- Dekret prezydenta RP z dnia 2 grudnia 1939 r., Wydruk pisma - One People’s Public Trust, wydruk pisma złożonego z dnia 9.września.2021 r. w sprawie wykreślenia i zwrotu wszystkich kwot w Urzędzie Skarbowym w R., Dekret Prezydenta RP J. Z. P. Londyn podpisany 1 czerwca 2O22 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325,dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.
Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.
Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa( DZ.U z 2021 roku, poz. 1540 dalej o.p. albo Ordynacja podatkowa) za nadpłatę uważa się kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4 o.p., określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej; zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Przepis art. 73 § 2 pkt 1 o.p. (który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie) stanowi, że dla podatników podatku dochodowego nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego. Sąd zwraca uwagę, iż organy po zgromadzeniu materiału dowodowego, który miał na celu ustalenie czy m. in na koncie skarżącej powstała nadpłata ustalił, iż wykazane w zeznaniach nadpłaty za 2018 r., 2019 r. oraz 2020 r. zostały zwrócone skarżącej w ustawowym terminie.
Zgodnie z treścią art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Natomiast stosownie do art. 75 § 2 o.p., uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.
Opodatkowanie uzyskanych dochodów reguluje ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłami przychodów jest m. in stosunek pracy, emerytura.
Stosownie do art. 31 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej - zakłady pracy-są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy. Zaliczki te winny odprowadzać na rachunek właściwego urzędu skarbowego (art. 38 ust. 1 u.p.d.o.f. i art. 8 Ordynacji podatkowej). W przypadku zaniechania tego obowiązku płatnik odpowiada za podatek niepobrany i pobrany, ale niewpłacony (art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej), zwalnia go jedynie z tej odpowiedzialności wina podatnika za jego niepobranie (art. 30 § 5 Ordynacji podatkowej). Zgodnie ze wskazanym unormowaniem płatnikiem w stosunku do przychodów wynikających ze wskazanych źródeł jest między innymi pracodawca w stosunku do przychodów ze stosunku pracy, oraz w stosunku do zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego. Warunkiem koniecznym dla uznania za płatnika zaliczek na podatek dochodowy jest zatem wykazanie, że osoba zatrudniona uzyskuje przychody których źródłem jest stosunek pracy, strona tego stosunku prawnego. Podstawę obliczenia miesięcznej zaliczki na podatek dochodowy od przychodów ze stosunku pracy stanowi miesięczny dochód podatnika tego tytułu. Zgodnie z art. 32 ust. 2 zdanie pierwsze u.p.d.o.f. za dochód, o którym mowa w ust. 1 i 1a., uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b lub pkt 2a.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - organy rentowe są również zobowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki miesięczne od wpłaconych bezpośrednio przez te organy emerytur i rent oraz zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego. Zaliczki od wypłaconych emerytur i rent za poszczególne miesiące ustala się na zasadach przewidzianych od przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy (art. 32 ust. 1-1d cyt. ustawy). Ponadto organy rentowe dokonują rocznego obliczenia podatku należnego od podatników otrzymujących emeryturę lub rentę, na wniosek podatnika organy podatkowe pomniejszają dochód o kwoty składek na rzecz organizacji, do których przynależność podatnika jest obowiązkowa i kwoty dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych emerytur i rent w kwotach uwzględniających podatek dochodowy.
Według Sądu organy słusznie uznały, iż w świetle obowiązujących przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, brak jest podstaw do zwrotu wraz z odsetkami wszystkich kwot przekazanych Urzędowi Skarbowemu w R. z tytułu uzyskiwanych przez skarżącą dochodów w okresie podlegania właściwemu US w R.. Warto wskazać, że skarżąca nie kwestionowała prawidłowości pobierania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy, a dochody za lata 2018 – 2020 rozliczyła w zeznaniach podatkowych PIT – 37.
Organ II instancji słusznie wyjaśnił skarżącej, iż do organów podatkowych nie należy ocena "reprezentatywności Konstytucji RP". Zgodnie z Konstytucją RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawem podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Obowiązki te nie mogą być przedmiotem umowy między organem podatkowym a płatnikiem.
Z tych względów biorąc za podstawę art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.