VIII SA/Wa 562/18

VIII SA/Wa 562/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Leszek Kobylski
Marek Wroczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Inspekcja weterynaryjna
Sygn. powiązane
I OSK 43/21 - Wyrok NSA z 2022-05-31
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1855
art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 9 , art. 1 pkt 1 lit. n
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję M. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego i umorzenia postępowania organu I instancji oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (dalej: [...]WLW, organ odwoławczy) z [...] maja 2018 r., uchylająca decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. (dalej: PLW, organ
I instancji) z [...] lutego 2018 r. i umarzająca w całości postępowanie organu I instancji.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Pismem z [...] stycznia 2018 r. Ferma K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, strona, spółka, wnioskodawca) zwróciła się do PLW o nadanie weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego (dalej: WNI) i objęcie podmiotu nadzorem weterynaryjnym. Spółka określiła we wniosku zakres i rodzaj prowadzonej działalności jako ferma brojlerów kurzych, miejsce jej prowadzenia – R. [...], gmina R. oraz planowany czas prowadzenia hodowli: od [...] marca 2018 r. na czas nieokreślony.
Po rozpoznaniu wniosku skarżącej decyzją z [...] lutego 2018 r. nr [...], znak: [...], PLW, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), art. 5 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 9 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2017 r., poz. 1855 ze zm., zwanej dalej: ustawą zakaźną), § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 października 2008 r. w sprawie sposobu ustalania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1193 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem wykonawczym z 2008 r.), orzekł o:
1) wpisaniu do rejestru podmiotów nadzorowanych prowadzonego przez PLW
z dniem [...] lutego 2018 r. podmiot: Ferma K. Sp. z o.o.; Adres: ul. T. [...],[...] W.; Miejsce prowadzenia działalności: R. [...],[...] R.; Zakres działalności podmiotu: ferma brojlerów kurzych pod kolejnym numerem: [...]
oraz objęciu powyższego podmiotu nadzorem weterynaryjnym;
2) odmowie nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego dla ww. podmiotu.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że działalność spółki jest wymieniona w art. 1 pkt 1 litera n ustawy zakaźnej – utrzymywanie zwierząt gospodarskich, w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt, dlatego zasadny jest wpis strony do rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną na obszarze właściwości PLW. Jednocześnie z § 1 rozporządzenia wykonawczego z 2008 r. wynika, że prowadzona przez spółkę działalność nadzorowana nie jest objęta zakresem tego rozporządzenia, co uniemożliwia uwzględnienie wniosku o nadanie stronie WNI.
Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie, wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie i rozstrzygnięcie co do istoty.
W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że niezależnie od brzmienia art. 5 ust. 9 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 1 pkt 1 litera n ustawy zakaźnej, rozporządzenie wykonawcze z 2008 r. wymienia symbole określające zakres i rodzaj działalności nadzorowanej, które są zbieżne z określonymi w art. 1 ustawy zakaźnej wymaganiami weterynaryjnymi dla podejmowania i prowadzenia takiej działalności.
Z treści art. 5 ust. 9 ustawy zakaźnej oraz z zestawienia symboli w ww. rozporządzeniu wynika, że jedyną działalnością, dla której nie przewidziano obligatoryjnego nadania WNI, jest działalność w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich, w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt. Nie zmienia to jednak faktu, że
w rozporządzeniu wykonawczym z 2008 r. przewidziano symbol działalności "71 - inne", który to może być wykorzystany przy ustalaniu WNI dla ferm drobiu.
Skarżąca wskazała ponadto, że o konieczności posiadania przez fermę drobiu WNI celem zapewnienia odpowiedniej identyfikacji świadczy chociażby pkt 1.7 Załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 stycznia 2017 r. w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus gallus)" na lata 2017-2019 (Dz. U. z 2017, poz. 114, zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie programu zwalczania Salmonelli). W piśmie przewodnim dołączanym do próbek kierowanych do badania laboratoryjnego producent brojlerów gatunku kura (Gallus gallus) jest obowiązany umieścić informacje dotyczące m.in. WNI.
W przypadku, gdy pismo przewodnie dołączone do próbek kierowanych do badania laboratoryjnego nie zawiera wymaganych informacji, laboratorium zobowiązane jest poinformować o tym producenta brojlerów kurzych przy przyjęciu próbek do badania laboratoryjnego. Wówczas w sprawozdaniu z przeprowadzonych badań laboratoryjnych powinna być umieszczona informacja: "Badanie laboratoryjne nie może być traktowane jako przeprowadzone zgodnie z wymaganiami programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus gallus)".
Wykładnia przyjęta przez PLW, uniemożliwiająca otrzymanie WNI przez spółkę, powoduje, że fermy brojlerów, jako jedyne spośród działalności w zakresie utrzymywania drobiu, nadzorowanych przez Inspekcję Weterynaryjną, nie mają zapewnionej identyfikowalności. Ponadto brak nadania WNI powoduje brak możliwości uczestnictwa w audytach systemu jakości QS oraz otrzymanie tego rodzaju certyfikacji, która jest wymagana przez kontrahentów współpracujących ze spółką. Wpis do rejestru podmiotów nadzorowanych nie jest wystarczającym dla identyfikowalności, co z kolei jest całkowicie zapewnione w przypadku nadania WNI, który zapewnia niepowtarzalny numer dla danego gospodarstwa, określający również jego lokalizację ze wskazaniem na dany powiat. Natomiast numer w rejestrze PLW (chociażby ten przyznany spółce dla obiektów zlokalizowanych w miejscowości R. [...], gmina R.) w żaden sposób nie identyfikuje obiektu. Rejestr PLW w odniesieniu do ferm utrzymujących zwierzęta gospodarskie nie jest ogólnie dostępny (w przeciwieństwie ogólnie dostępnych ferm kur niosek), dlatego kontrahenci nie mają możliwości jego weryfikacji.
Strona podniosła również, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której dwa lub więcej obiektów zlokalizowanych w różnych powiatach na terenie kraju, będzie miało ten sam numer, pod którym znajdują się w rejestrze odpowiedniego PLW, lub też
w sytuacji posiadania przez jedno przedsiębiorstwo ferm w kilku powiatach, gospodarstwa te będą miały ten sam numer w rejestrze. Jednocześnie spółka wskazała na okoliczność, że brak możliwości wprowadzenia systemu QS na jej obiektach powoduje utratę potencjalnych kontrahentów, brak dalszego rozwoju spółki, a co za tym idzie poważne straty finansowe przedsiębiorstwa.
Decyzją z [...] maja 2018 r., znak: [...],[...]WLW, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył w całości postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 15 k.p.a. [...]WLW ponownie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy pod względem merytorycznym. Powołując się na przepisy ustawy zakaźnej: art. 1 pkt 1 litera n, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 9 ustawy zakaźnej, stwierdził, że prowadzenie działalności w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich, w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów z tych zwierząt lub od tych zwierząt, wymaga jedynie zgłoszenia w formie pisemnej zamiaru jej prowadzenia. Wpis do rejestru następuje wyłącznie w drodze czynności materialno-technicznej, zatem w przedmiotowej sprawie brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji wpisującej stronę do rejestru podmiotów nadzorowanych, obejmującej ją nadzorem weterynaryjnym oraz nadającej spółce WNI. Żaden przepis ustawy zakaźnej nie przewiduje wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej; w szczególności takiej podstawy prawnej nie stanowi art. 5 ust. 9 ustawy zakaźnej.
W ocenie [...]WLW, bez znaczenia są argumenty spółki podnoszone w odwołaniu, że rozporządzenie wykonawcze z 2008 r. przewiduje symbol działalności "71-inne". Rozporządzenie to zostało wydane bowiem na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 10 ust. 2 ustawy zakaźnej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw rolnictwa upoważniony został do określenia sposobu ustalania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego nadawanego podmiotom prowadzącym działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-l, o, p. Brak litery n w treści ww. przepisu jednoznacznie potwierdza, że nadanie WNI w niniejszym przypadku nie jest możliwe.
Również argumenty strony odnoszące się do wymagań wskazanych
w Załączniku do rozporządzenia w sprawie programu zwalczania Salmonelli pozostają bez znaczenia, bowiem w przywołanym rozporządzeniu brak jest załącznika stanowiącego wzór pisma przewodniego do prób dostarczanych do laboratorium. Załącznik ten jest natomiast integralną częścią Instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii nr [...] oraz nr [...] w sprawie postępowania powiatowych lekarzy weterynarii przy zwalczaniu niektórych serotypów Salmonella w stadach drobiu, w tym przy realizacji przepisów rozporządzenia (WE) Nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność (DZ.U.UE.L.2003.325.1, ze zm.) w odniesieniu do krajowych programów zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach drobiu i jako akt prawa wewnętrznego nie może prowadzić do naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów. Na przepisy ww. instrukcji nie należy powoływać się przy rozstrzyganiu o prawach i obowiązkach podmiotów prywatnych, gdyż nie jest dla nich wiążąca. Zatem posługiwanie się numerem porządkowym, pod którym ferma została wpisana do rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, jest prawidłowe i zapewnia identyfikację fermy.
W konsekwencji [...]WLW uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji wpisującej stronę do rejestru podmiotów nadzorowanych, obejmującej ją nadzorem weterynaryjnym oraz nadającej stronie WNI, co skutkuje uchyleniem w całości zaskarżonej decyzji i umorzeniem postępowania prowadzonego przez organ I instancji.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, formułując zarzuty naruszenia:
1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) 105 § 1 k.p.a. przez uznanie, że działalność nadzorowana objęta wnioskiem skarżącej podlega jedynie zgłoszeniu do PLW i w konsekwencji umorzenie postępowania, pomimo że działalność ta może zostać uznana jako inna działalność opisana w art. 1 pkt 1 ustawy zakaźnej, dla której nadawany jest numer weterynaryjny;
b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 k.p.a. przez:
- brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uznanie, że we wniosku z [...] stycznia 2018 r. skarżąca wskazała, iż prowadzi działalność
w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów z tych zwierząt lub od tych zwierząt, pomimo że działalność ta mogła zostać uznana jako inna działalność opisana w art. 1 pkt 1 ustawy zakaźnej, dla której nadawany jest WNI;
- uznanie, że wymóg stosowania WNI wynika z instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii nr [...] oraz nr [...] , które to jako akt prawa wewnętrznego nie mogą prowadzić do naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów, pomimo że wymóg ten wynika z pkt. 1.6 Załącznika do rozporządzenia w sprawie programu zwalczania Salmonelli, a zatem aktu prawa powszechnie obowiązującego;
c) art. 8 § 2 k.p.a. przez odstąpienie od utrwalonej praktyki oraz uznanie, że wniosek skarżącej o nadanie WNI jest niezasadny z uwagi na zakres prowadzonej działalności, pomimo że utrwaloną praktyką jest, iż fermy drobiowe objęte są nadzorem weterynaryjnym i nadaje się im WNI;
2) przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 5 ust. 9 ustawy zakaźnej przez umorzenie postępowania oraz odmowę nadania WNI, pomimo że ustawa ta oraz rozporządzenie wykonawcze z 2008 r. przewidują możliwość nadania numeru identyfikacyjnego dla przedmiotowej działalności w trybie wnioskowanym przez skarżącą, tj. jako zakres i rodzaj działalności nadzorowanej, któremu zgodnie z ww. rozporządzeniem nadaje się symbol "71 - inne";
b) art. 5 ust. 1 pkt oraz pkt 2 ustawy zakaźnej przez umorzenie postępowania, pomimo że organ powinien wydać decyzję stwierdzającą spełnianie wymagań weterynaryjnych z uwagi na fakt, że wymagania dla danego rodzaju działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a, c-f, h, i, l, zostały spełnione oraz nadać WNI;
c) naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie programu zwalczania Salmonelli, który wprowadza wymóg umieszczenia w piśmie przewodnim dołączonym do próbek kierowanych do badania laboratoryjnego informacji w zakresie WNI, a zatem odmowa nadania WNI uniemożliwia skarżącej spełnienie obowiązków nałożonych na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów.
W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., bowiem organy a priori uznały, że działalność skarżącej należy zakwalifikować jako działalność opisaną w art. 1 pkt 1 litera n ustawy zakaźnej, pomimo że nie wynikało to z żadnych wniosków skarżącej. Organy nie zbadały, czy działalność strony może być zakwalifikowana z innej podstawy prawnej ww. ustawy, np. z art. 1 pkt 1 litera c, dla której jest możliwe nadanie WNI.
Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy rażąco naruszył przepis art. 77 k.p.a., zgodnie z którym organ ma zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący. Organy weterynaryjne orzekające w tej sprawie nie przeprowadziły żadnego postępowania w zakresie ustalenia dokładnego rodzaju działalności skarżącej. W momencie powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do zasadności wniosku złożonego przez stronę, organy powinny wezwać ją do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie.
Zdaniem skarżącej, rozporządzenie w sprawie programu zwalczania Salmonelli wraz z Załącznikiem jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, wprowadzającym m.in. wymóg posługiwania się WNI przez podmioty prowadzące działalność analogiczną do działalności prowadzonej przez skarżącą. Brak WNI powoduje, że działalność spółki nie ma zapewnionej identyfikowalności, co stoi
w sprzeczności z przepisami w.cyt., a tym samym uniemożliwia skarżącej spełnienie wymogów, określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.
Poza tym w ocenie skarżącej istnieje powszechna praktyka nadawania WNI dla podmiotów prowadzących taką samą lub analogiczną działalność. WNI zapewnia niepowtarzalny numer dla danego gospodarstwa, określający również jego lokalizację ze wskazaniem na dany powiat. Skarżąca do skargi załączyła listę podmiotów prowadzących działalność analogiczną do strony, którym nadano WNI (również podmioty z rejonu województwa [...]).
Strona postawiła również zarzut, że organy prowadzące postępowanie mogły nadać WNI dla działalności określonej w art. 1 pkt 1 litera n ustawy zakaźnej przy zastosowaniu symbolu "71-inne". Przepis art. 5 ust. 9 ustawy zakaźnej określa bowiem jedynie przypadki obligatoryjnego nadania WNI, jednak nie wyklucza to nadania numeru identyfikacyjnego także w innych uzasadnionych wypadkach. Wykładnia przepisów zastosowana przez organy spowodowała, że fermy brojlerów, jako jedyne spośród działalności nadzorowanej, nie mają zapewnionej identyfikowalności, co jest
w sprzeczności do ratio legis ustawy zakaźnej, którym było m.in. stworzenie możliwości regulowania kompleksowo problematyki weterynaryjnej, w tym zwiększenia bezpieczeństwa prowadzenia działalności związanej z poszczególnymi gatunkami zwierząt.
W odpowiedzi na skargę [...]WLW wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację powołaną w zaskarżonej decyzji oraz ustosunkował się do postawionych zarzutów.
W piśmie procesowym z [...] października 2018 r. spółka uzupełniła skargę
o dalszą argumentację w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego podnosząc, że organy weterynaryjne obu instancji nie wzięły w swoich decyzjach pod uwagę przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2015 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2017 r., poz. 242, zwanej dalej: u.p.p.z.).
W kontekście art. 20 ust. 1 pkt 1 litera a tiret 3 u.p.p.z. w związku z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz.UE.L. z 2004 r., poz. 139, str. 1 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem nr 852/2004) skarżąca wskazała, że jest zakładem, który podlega rejestracji z uwagi na fakt, że ww. rozporządzenie ma zastosowanie także do produkcji podstawowej, która to zgodnie z definicją, wprowadzoną w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz.UE.L. z 2002 r., poz. 31, str. 1 ze zm. zwanym dalej: rozporządzeniem nr 178/2002), oznacza: produkcję, uprawę lub hodowlę produktów podstawowych, w tym zbiory, dojenie
i hodowlę zwierząt gospodarskich przed ubojem.
Skarżąca zwróciła również uwagę, że już we wstępie rozporządzenia nr 852/2004 wskazuje się, że niezbędne jest podejście zintegrowane w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywności od miejsca produkcji podstawowej aż do wprowadzania do obrotu lub wywozu włącznie. Każdy podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze w ramach sieci produkcji i dystrybucji żywności powinien zapewnić, że bezpieczeństwo żywności pozostaje nienaruszone (pkt 8 wstępu do ww. rozporządzenia) i dalej: "Zagrożenie dla żywności występujące na poziomie produkcji podstawowej powinno zostać określone i właściwie kontrolowane w celu zapewnienia osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia" (pkt 10 wstępu do ww. rozporządzenia). Intencją wydających rozporządzenie nr 852/2004 było więc objęcie ochroną także produkcji podstawowej.
Skarżąca podniosła, że prowadzi przedsiębiorstwo spożywcze w rozumieniu rozporządzenia nr 852/2004, dlatego zawiadomiła organ weterynaryjny o planowanym rozpoczęciu produkcji w celu dokonania stosownej rejestracji przed właściwym organem, wypełniając warunki określone w art. 6 ust. 2 ww. rozporządzenia.
Organy orzekające pominęły przepis art. 21 ust. 4 u.p.p.z., z którego wynika, że powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję administracyjną zakładowi o nadaniu WNI, nie odniosły się w uzasadnieniach swoich decyzji, dlaczego nie zastosowały
w przedmiotowej sprawie przepisów rozporządzenia nr 852/2004, u.p.p.z. oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2016 r.
w sprawie sposobu ustalania WNI (Dz.U. z 2016 r., poz. 2161, zwanego dalej: rozporządzeniem wykonawczym z 2016 r.). W opinii skarżącej, zastosowanie przywołanych przepisów sprawiłoby, że powinna zostać wydana decyzja nadająca WNI, zgodnie z żądaniem strony zawartym w pierwotnym wniosku.
Powyższe oznacza, że pomimo ciążącego na organach obowiązku nie rozpatrzyły one w sposób dostateczny zebranego materiału dowodowego, dodatkowo naruszając tym samym przepis art. 77 § 1 k.p.a.
W piśmie procesowym z [...] listopada 2018 r. organ ustosunkował się do uzupełniających zarzutów wskazując, że skarżąca nie prowadzi przedsiębiorstwa spożywczego w rozumieniu art. 3 pkt 2 i pkt 16 rozporządzenia nr 178/2002. Zwierzęta żywe nie są żywnością, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 tego rozporządzenia. Podmiot nie prowadzi również zakładu w rozumieniu u.p.p.z., bowiem ferma drobiu za zakład uznana być nie może.
Ponadto niezasadne jest stanowisko skarżącej, że jej działalność jest regulowana przez przepisy u.p.p.z., która dotyczy produktów pochodzenia zwierzęcego, dookreślonych w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny
w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE.L. z 2004 r. poz. 139, str. 55, ze zm., dalej zwanym: rozporządzeniem nr 853/2004) w Załączniku I w ust. 8.1.
Zdaniem organu odwoławczego, strona nie dokonała również prawidłowej analizy przepisów rozporządzenia wykonawczego z 2016 r., którego Załącznik "Wykaz symboli określających zakres i rodzaj działalności prowadzonej w zakładzie" określa numerus clausus rodzaje działalności jakie podlegają rejestracji albo zatwierdzeniu z u.p.p.z.
W Załączniku tym brak jest działalności polegającej na utrzymywaniu zwierząt gospodarskich (chów kurczaków brojlerów).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego.
W przedmiotowej sprawie sporne między stronami jest ustalenie, czy przepisy powszechnie obowiązującego prawa dają dyspozycję właściwym organom administracji, aby w zakresie działalności prowadzonej przez spółkę nadawać WNI.
Przepis art. 1 pkt 1 litera a-p ustawy zakaźnej wymienia rodzaje działalności nadzorowanej, wobec których ustawodawca stawia wymagania weterynaryjne dla ich podejmowania i prowadzenia, w zakresie:
a) zarobkowego transportu zwierząt lub transportu zwierząt wykonywanego
w związku z prowadzeniem innej działalności gospodarczej,
b) organizowania targów, wystaw, pokazów lub konkursów zwierząt,
c) obrotu zwierzętami, z wyjątkiem obrotu prowadzonego w ramach działalności rolniczej w rozumieniu przepisów prawa działalności gospodarczej, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt,
d) prowadzenia miejsc lub stacji kwarantanny, miejsc odpoczynku lub przeładunku zwierząt albo miejsc wymiany wody przy transporcie zwierząt akwakultury,
e) prowadzenia miejsc gromadzenia zwierząt,
f) zarobkowego wytwarzania, pozyskiwania, konserwacji, obróbki, przechowywania, prowadzenia obrotu lub wykorzystywania materiału biologicznego,
g) prowadzenia punktu kopulacyjnego,
h) prowadzenia zakładu drobiu,
i) prowadzenia: - przedsiębiorstwa produkcyjnego sektora akwakultury, - zakładu przetwórczego przetwarzającego lub poddającego ubojowi zwierzęta akwakultury
w ramach zwalczania chorób zakaźnych tych zwierząt,
j) prowadzenia schronisk dla zwierząt,
k) chowu lub hodowli zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka jak zwierzęta gospodarskie,
l) utrzymywania lub hodowli zwierząt na potrzeby pokazów zwierząt, ochrony
i zachowania gatunków zwierząt,
m) (uchylona),
n) utrzymywania zwierząt gospodarskich, w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt,
o) określonym w art. 23 ust. 1 litera a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz.UE.L. 300 z 14.11.2009, str. 1, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1069/2009", nieuregulowane w przepisach rozporządzenia nr 1069/2009 lub przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia,
p) prowadzenia: - miejsc innych niż przedsiębiorstwa produkcyjne sektora akwakultury, w których zwierzęta wodne są utrzymywane bez zamiaru umieszczenia na rynku, - łowisk typu "wpuść i złów", - przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury, które umieszczają na rynku zwierzęta akwakultury wyłącznie w celu spożycia przez ludzi, w zakresie określonym w art. 1 ust. 3 litera c rozporządzenia nr 853/2004.
Skarżąca we wniosku z [...] stycznia 2018 r. wskazała na rodzaj prowadzonej działalności - ferma brojlerów kurzych, planowany czas prowadzenia hodowli oraz opisała jak ta działalność ma wyglądać na podstawie 1 cyklu hodowlanego. W tym zakresie podała, że cykl produkcyjny trwa zazwyczaj 41-42 dni, około 35 doby odbywa się przebiórka. Przerwa technologiczna na sprzątanie i dezynfekcję pomiędzy cyklami trwa od 7 do 14 dni, ilość sztuk zasiedlanych to około [...]. Wymazy podeszwowe do badania w kierunku Salmonella spp. Pobierane są na 3 tygodnie przed likwidacją
i ubojem ptaków, czego – jak wynika z wniosku - skarżąca już nie dokonuje.
Organ zakwalifikował działalność strony jako działalność nadzorowaną, polegającą na utrzymywaniu zwierząt gospodarskich, w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt, o której mowa w przepisie art. 1 pkt 1 litera n ustawy zakaźnej. Poprzez pojęcie "utrzymywanie zwierząt" należy rozumieć zapewnienie zwierzętom bytu, a zatem działania polegające na chowie lub hodowli zwierząt z pewnością są ich utrzymywaniem. Chów to działanie polegające na zapewnieniu zwierzętom użytkowym i hodowlanym prawidłowych warunków bytowania i rozwoju, dzięki którym możliwy jest pełny rozwój pożądanych cech. Obejmuje on takie czynności, jak: karmienie i pielęgnacja, związane
z utrzymaniem zwierząt od czasu ich nabycia do uzyskania przez nie oczekiwanych cech użytkowych.
Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy zakaźnej w związku z art. 2 pkt 1 litera d ustawy
z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz.U. z 2007 r. Nr 133, poz. 921) i art. 2 pkt 1 ustawy zakaźnej, brojlery kurze (brojler – rasa kur mięsnych przeznaczonych na ubój) są z pewnością zwierzętami gospodarskimi.
Analizując rodzaje działalności nadzorowanej z art. 1 pkt 1 ustawy zakaźnej, trudno wskazać na inną kwalifikację tej działalności, aniżeli art. 1 pkt 1 litera n. Wskazywana w skardze działalność z punktu c tego przepisu, obejmująca obrót zwierzętami, z wyjątkiem obrotu prowadzonego w ramach działalności rolniczej
w rozumieniu przepisów prawa działalności gospodarczej, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt, nie koresponduje z opisaną przez skarżącą we wniosku z [...] stycznia 2018 r. produkcją. Tym bardziej, że "obrót" - w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy zakaźnej - oznacza: przywóz, umieszczanie na rynku oraz wywóz do państw trzecich.
Dlatego, zdaniem Sądu, organy obu instancji przy rozpoznaniu wniosku strony
z [...] stycznia 2018 r. dokonały prawidłowej kwalifikacji działalności nadzorowanej, którą planowała rozpocząć od [...] marca 2018 r. Jak wynika w dalszej kolejności z art. 5 ust. 1 ustawy zakaźnej, podjęcie działalności nadzorowanej, o której mowa:
1) w art. 1 pkt 1 litera a, c-f, h, i, l, jest dozwolone po stwierdzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na przewidywane miejsce jej prowadzenia, w drodze decyzji, spełniania wymagań weterynaryjnych określonych dla prowadzenia danego rodzaju działalności;
2) w art. 1 pkt 1 litera b, g, j, k, n, p, jest dozwolone po uprzednim zgłoszeniu,
w formie pisemnej, zamiaru jej prowadzenia powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na przewidywane miejsce jej prowadzenia.
Niewątpliwie więc podjęcie działalności, określonej w art. 1 pkt 1 litera n (utrzymywanie zwierząt gospodarskich, w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt), nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, tylko dozwolone jest po uprzednim pisemnym zgłoszeniu zamiaru jej prowadzenia właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii. Wpis ten jest dokonywany do rejestru podmiotów nadzorowanych w drodze czynności materialno-technicznej i jest wystarczający, aby objąć go wymogami weterynaryjnymi.
Jednocześnie należy zauważyć, że na mocy art. 5 ust. 9 ustawy zakaźnej powiatowy lekarz weterynarii po otrzymaniu zgłoszenia zamiaru prowadzenia przez podmiot działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 litera b, g, j, k, p, wydaje decyzję o nadaniu temu podmiotowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego.
W dyspozycji tego przepisu brakuje działalności, o której mowa w art. 1 pkt 1 litera n ww. ustawy – utrzymywanie zwierząt gospodarskich. Z tym przepisem koresponduje § 1 rozporządzenia wykonawczego z 2008 r., wydanego na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy zakaźnej, określającego sposób ustalania WNI nadawanego podmiotom prowadzącym działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 litera a-l, o oraz p ustawy zakaźnej (brak wskazania litery n).
Z przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że dla zapewnienia właściwego sprawowania nadzoru nad prowadzeniem tego rodzaju działalności jaką prowadzi skarżąca nie jest wymagane nadanie w drodze decyzji WNI.
W tym miejscu należy stwierdzić, że niezasadny jest zarzut skarżącej
o możliwości nadania spółce WNI przy uwzględnieniu symbolu "71-inne", zamieszczonego w Załączniku do rozporządzenia z 2008 r. pod nazwą "Wykaz symboli określających zakres i rodzaj działalności nadzorowanej". W ocenie Sądu, ten symbol stosuje się wyłącznie do nadawania WNI dla innego rodzaju działalności, aniżeli wymienione w Wykazie, jednak w granicach tych działalności, których dotyczy rozporządzenie z 2008 r. (art. 1 pkt 1 litera a-l, o oraz p ustawy zakaźnej).
W odniesieniu do zarzutu skargi, jakoby podstawą prawną do wydania decyzji
w przedmiotowej sprawie było rozporządzenie w sprawie programu zwalczania Salmonelli, Sąd w tym zakresie podziela argumentację [...]WLW, że przepisy ww. rozporządzenia nie są podstawą do nadania fermie brojlerów kurzych WNI, ani nie uniemożliwiają prowadzenia wnioskowanej działalności. Brak WNI nie jest też przeszkodą do pobierania i badania próbek w ramach realizacji Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura na lata 2017-2019. Wystarczające jest przy oddawaniu próbek do badań posługiwanie się przez skarżącą numerem porządkowym, pod którym ferma została wpisana do rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy zakaźnej taki rejestr zawiera w szczególności:
1) imię, nazwisko, numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej obywatelstwa polskiego - numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, numer REGON, jeżeli numer taki został nadany, siedzibę i adres podmiotu; 2) weterynaryjny numer identyfikacyjny, jeżeli został nadany; 3) określenie rodzaju i zakresu prowadzonej działalności nadzorowanej;
4) informacje o decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 1a pkt 1 i 3, ust. 1b pkt 1 lit. a i pkt 2 lub ust. 3; 5) datę wpisu i wykreślenia z rejestru.
Ustawa zakaźna przewiduje więc w systemie nadzoru weterynaryjnego przypadki braku nadania działalności nadzorowanej WNI. Wówczas numer porządkowy, pod którym podmiot nadzorowany został wpisany do rejestru, zapewnia identyfikację tego podmiotu. Należy pamiętać, że celem regulacji z art. 5 ustawy zakaźnej jest przede wszystkim zapewnienie odpowiednich warunków weterynaryjnych zwierzętom, a także
z tej perspektywy ochrona zdrowia publicznego. Inne pozaustawowe przyczyny nadania WNI, na które wskazuje skarżąca (straty potencjalnych kontrahentów i straty finansowe, z uwagi na brak uczestnictwa w audytach systemu jakości QS oraz brak certyfikatu spowodowane brakiem posiadania WNI) nie mają wpływu na ocenę organów
w przedmiotowej sprawie.
Niezasadne są również zarzuty skarżącej zawarte w piśmie uzupełniającym skargę z [...] października 2018 r., jakoby organy nie wzięły pod uwagę przy rozstrzyganiu wniosku z [...] stycznia 2018 r. przepisów u.p.p.z. Zdaniem Sądu, ustawa ta nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem dotyczy ona produktów pochodzenia zwierzęcego, a także żywności (art. 1 ust. 1 u.p.p.z.).
Zgodnie z art. 5 pkt 2 u.p.p.z., produkty pochodzenia zwierzęcego to produkty określone w rozporządzeniu nr 853/2004 w załączniku I w ust. 8.1, tzn.: - żywność pochodzenia zwierzęcego, w tym miód i krew, - żywe małże, szkarłupnie, osłonice
i ślimaki morskie przeznaczone do spożycia przez ludzi, oraz – inne zwierzęta przeznaczone do przygotowania w celu dostarczenia ich w żywej postaci konsumentowi końcowemu.
Ogólne zasady regulujące sprawy żywności ustanawia z kolei rozporządzenie nr 178/2002, które w art. 2 wskazuje, że żywność (lub środek spożywczy) oznacza jakiekolwiek substancje lub produkty przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub których spożycia przez ludzi można się spodziewać. Natomiast środek spożywczy obejmuje napoje, gumę do żucia i wszelkie substancje, łącznie z wodą, świadomie dodane do żywności podczas jej wytwarzania, przygotowania do obróbki. Jednocześnie środek spożywczy nie obejmuje zwierząt żywych, chyba że mają być one wprowadzone na rynek do spożycia przez ludzi. Tak więc w przepisach wspólnotowych jednoznacznie wskazano, że żywe zwierzęta nie są zaliczane do żywności z tym zastrzeżeniem, że za żywność uznaje się żywe zwierzęta przeznaczone w takiej formie do spożycia przez ludzi.
Skoro więc spółka nie produkuje żywności (brojlery kurze jako zwierzęta żywe nie są żywnością, bo do spożycia nadają się dopiero po uboju, a nie w żywej postaci), tylko zajmuje się chowem zwierząt i ich utrzymaniem, to nie prowadzi też przedsiębiorstwa spożywczego w rozumieniu art. 20 ust. 1 pkt 1 litera a tiret 3 u.p.p.z.
w związku z art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004.
Rozporządzenie to ustanawia ogólne zasady dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze w zakresie higieny środków spożywczych (art. 1 ust. 1). Na użytek tego rozporządzenia stosuje się również definicje ustawowe ustanowione
w rozporządzeniu nr 178/2002 (art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004), które w art. 3 pkt 2 określa, że przedsiębiorstwo spożywcze to przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, typu non-profit lub nie, prowadzące jakąkolwiek działalność związaną
z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności, obejmującym przywóz, począwszy od produkcji podstawowej żywności aż do uwzględnienia jej przechowywania, transportu, sprzedaży lub dostarczenia konsumentowi finalnemu (...) (art. 3 pkt 16 rozporządzenia nr 178/2002).
Z kolei produkcja podstawowa oznacza produkcję, uprawę lub hodowlę produktów podstawowych, w tym zbiory, dojenie i hodowlę zwierząt gospodarskich przed ubojem (art. 3 pkt 17 rozporządzenia nr 178/2002). Natomiast produkcja
w rozumieniu u.p.p.z. oznacza co najmniej jedną z następujących czynności: pozyskiwanie, chów, wytwarzanie, oczyszczanie, rozbiór, przetwarzanie, pakowanie, przepakowywanie, przechowywanie lub transport (art. 5 pkt 1 u.p.p.z.).
Jednak zarówno element produkcji podstawowej (hodowla zwierząt gospodarskich przed ubojem), jak i etap produkcji polegający na chowie zwierząt dotyczą przepisów prawa żywnościowego, które nie obejmuje zwierząt żywych, jakimi są brojlery kurze. Fakt, że definicja produkcji obejmuje chów jest logiczną konsekwencją tego, że w definicji produktów pochodzenia zwierzęcego zostały wymienione zwierzęta żywe, które są przeznaczone do spożycia przez ludzi, a zatem skoro kury brojlery do takiego spożycia nie są przeznaczone, ich chów nie zalicza się w ramy produkcji
w rozumieniu ww. ustawy.
Biorąc pod uwagę powyższe definicje, ferma brojlerów kurzych skarżącej nie podlega rejestracji jako przedsiębiorstwo spożywcze. Ponadto, w ocenie Sądu, spółka nie prowadzi również zakładu, które na gruncie u.p.p.z. pojawia się w kontekście problematyki rejestracji i nadawania WNI (art. 20 ust. 1 pkt 1 litera a tiret 3 w związku
z ust. 2 litera a i art. 21 ust. 4 u.p.p.z.). Zakładem jest bowiem jednostka prowadząca działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, stanowiąca część przedsiębiorstwa spożywczego wyodrębniona terytorialnie i funkcjonalnie. Za takim rozumieniem przemawia definicja zawarta w art. 2 ust. 1 litera c rozporządzenia nr 852/2004, zgodnie z którą przedsiębiorstwo (rozumiane jako zakład) oznacza każdą jednostkę przedsiębiorstwa sektora spożywczego.
Jeśli skarżąca nie jest zakładem podlegającym wpisowi do rejestracji na mocy decyzji administracyjnej (art. 20 ust. 1 pkt 1 litera a oraz pkt 2 litera a u.p.p.z.), to nie stosuje się do niej przepisu art. 21 ust. 4 u.p.p.z., dotyczącego nadania takiemu zakładowi WNI. Tym samym nie można stosować rozporządzenia z 2016 r., wydanego na podstawie art. 21 ust. 5 pkt 2 u.p.p.z.
W związku z powyższą analizą prawną należy uznać, że spółka nie jest podmiotem, który podlega rejestracji zgodnie z przepisami u.p.p.z., tylko - tak jak uznały organy - wniosek z [...] stycznia 2018 r. dotyczył wpisu do rejestru zakładów w związku
z działalnością nadzorowaną z ustawy zakaźnej.
Zdaniem Sądu, organ I instancji nie miał więc podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej wpisującej skarżącą prowadzącą przedmiotową działalność do rejestru podmiotów nadzorowanych (wystarczy w tym zakresie wpis w postaci czynności materialno-technicznej), jak również brakuje podstawy prawnej dla merytorycznego rozpoznania wniosku w zakresie nadania WNI dla prowadzonej przez skarżącą działalności nadzorowanej.
Stąd zgodne z prawem jest kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcie [...]WLW uchylające w całości decyzję organu I instancji i umarzające postępowanie przed tym organem na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Inne rozstrzygnięcie organu odwoławczego, a mianowicie utrzymanie w mocy punktu I decyzji PLW i nadanie numeru WNI spółce zakończyłoby się decyzją obarczoną wadą nieważności (z uwagi na jej wydanie bez podstawy prawnej – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Działanie takie nie licowałoby z zasadą demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasadą praworządności postępowania organów (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.).
Umorzenie postępowania przez organ odwoławczy w wypadku uchylenia decyzji organu I instancji jest dopuszczalne tylko w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 105 § 1 k.p.a., tj. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego w I instancji może być wynikiem stwierdzenia, że nie ma podstaw prawnych (brak przepisów prawa regulujących daną sytuację faktyczną) do wydania decyzji w sprawie. Zatem umorzenie postępowania nie jest zależne od woli organu administracji; organ ten jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości.
Taka przesłanka umorzenia postępowania – brak podstawy prawnej orzekania
w drodze decyzji administracyjnej – zachodzi w przedmiotowej sprawie, a więc z tego powodu postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na te okoliczności, chociaż nie wskazał wprost przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Jednak to uchybienie procesowe nie miało wpływu na wynik sprawy.
W świetle poczynionych ustaleń należy uznać, że organ odwoławczy dokonał prawidłowej i wyczerpującej oceny wniosku oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego, która znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dlatego nie było potrzeby wzywania skarżącej do uzupełnienia wniosku.
Niezasadne są więc zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania (art. 105 § 1, art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a.), jak i prawa materialnego zawarte w skardze oraz w piśmie procesowym z [...] października 2018 r. (art. 5 ust. 9, art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zakaźnej, rozporządzenie w sprawie programu zwalczania Salmonelli, przepisy prawa żywnościowego).
Zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. również nie znajduje zastosowania
w przedmiotowej sprawie, ponieważ ww. przepis obowiązuje dopiero od 1 czerwca 2017 r. (ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2017 r., poz. 935), natomiast spółka w skardze powołała listę podmiotów prowadzących analogiczną działalność do działalności skarżącej, którym nadano WNI, na rok 2015. Pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. nie wykluczył sytuacji, że są takie podmioty jak skarżąca, które mają nadany WNI, ale sukcesywnie są one wykreślane z tą argumentacją, że według aktualnych przepisów nadanie tych numerów im nie przysługuje (oświadczenie k. 149-149v).
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.