VIII SA/Wa 537/19

VIII SA/Wa 537/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Justyna Mazur /przewodniczący/
Renata Nawrot /sprawozdawca/
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GZ 252/20 - Postanowienie NSA z 2020-10-09
I GZ 444/19 - Postanowienie NSA z 2020-01-10
I GSK 990/21 - Wyrok NSA z 2025-02-20
I GZ 260/21 - Postanowienie NSA z 2021-09-14
Skarżony organ
Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. F. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. F. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: organ, Minister RPiPS) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie sprawy:
Starosta [...] i M. F. (strona) w dniu [...].03.2016 r. zawarli umowę
o zrefundowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne za zatrudnienie skierowanego bezrobotnego do 30 roku życia, zgodnie z warunkami - art. 150 f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z niewykonaniem warunków zawartej umowy przez stronę tj. rozwiązaniem umowy o pracę ze skierowanym bezrobotnym na mocy porozumienia stron oraz zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej z dniem [...].11.2016 r., Starosta [...] wypowiedział ww. umowę w całości w dniu [...].12.2016 r. i wezwał stronę umowy do zwrotu wypłaconych refundacji wraz z odsetkami.
Pismem z [...].01.2017 r. skierowanym do Starosty [...] strona zakwestionowała zasadność żądania zwrotu całej wypłaconej refundacji. Jednocześnie wniosła o rozłożenie na raty kwestionowanej sumy refundacji. W dniu [...].02.2017 r. Starosta [...] wydał decyzję orzekającą w przedmiocie rozłożenia na 24 raty wypłaconej refundacji za zatrudnienie bezrobotnego do 30 roku życia, przychylając się tym do wniosku strony. W związku z odwołaniem strony od ww. decyzji, Wojewoda [...] decyzją z [...].04.2017 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Postanowieniem z 4.08.2017 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 462/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę strony od decyzji z [...].04.2017 r., Nr [...].
Strona w dniu [...].02.2019 r. złożyła do Ministra RPiPS wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Wojewodę [...] z [...].04.2017 r., Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Starosty.
Decyzją z [...].03.2019 r. znak: [...], Minister RPiPS na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 1,2 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, tj., dalej kpa) orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]
z [...].04.2017 r., Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Starosty(dotyczącej rozłożenia na 24 raty wypłaconej refundacji za zatrudnienie bezrobotnego do 30 roku życia).
Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że rozkładanie na raty refundacji uzyskanych z Funduszu Pracy, podlegających zwrotowi uregulowane jest w art. 76 ust. 7 i 7a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odniósł się do przesłanek stwierdzenia nieważności wynikających z art. 156 § 1 kpa, wskazując, iż decyzja Wojewody [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] nie są obarczone wadą nieważności i nie zachodzą przesłanki do usunięcia ich z obrotu prawnego.
Nie zgadzając się z decyzją organu, strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wywiodła, iż kwota dochodzona przez PUP w R. i poddana podziałowi na raty jest ustalona błędnie i rażąco zawyżona, a ponadto stosunek łączący ją z Urzędem pracy ma charakter cywilnoprawny. Urząd powinien dochodzić roszczeń przed sądem powszechnym, a nie egzekwować dowolnie nałożoną kwotę stosując przymus administracyjny. Zdaniem strony Urząd nie był w ogóle uprawniony do wydania decyzji. Wniosek o rozłożenie na raty należności nie może być rozumiany jako wniosek z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy. Podkreślono, że niemożliwe jest łącznie cywilistycznej metody regulacji i administracyjnej regulacji stosunków – które wykluczają się wzajemnie.
Zaskarżoną decyzją znak [...], z [...] maja 2019 r. Minister RPiPS – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając decyzję, po przypomnieniu stanu sprawy wyjaśnił, iż w jego ocenie strona nie zgadza się na łączenie procedur cywilnej z administracyjną i zastosowanie ich w kolejnych etapach sprawy. Ponadto zarzuca wydanym decyzjom rażące naruszenia prawa w ramach art. 156 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 7 kpa.
Odnosząc się do przedmiotu zawartej umowy, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 150 f ust. 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta może zawrzeć umowę, na podstawie której refunduje pracodawcy lub przedsiębiorcy przez okres 12 miesięcy część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych do 30 roku życia, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych skierowanych bezrobotnych w miesiącu oraz
kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującej w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia. Natomiast w myśl art. 150 f ust. 4 ww. ustawy niewywiązanie się z warunków umowy powoduje obowiązek zwrotu uzyskanej pomocy w kwocie proporcjonalnej do okresu, w którym nie utrzymano zatrudnienia skierowanej osoby, wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania refundacji za pierwszy miesiąc, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
Ponadto na podstawie art. 76 ust, 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków
w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części (. . .). Zgodnie z art. 76 ust. 7a ustawy przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych niewymienionych w tym przepisie świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy,
w szczególności do refundacji uzyskiwanych z tytułu umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych oraz robót publicznych.
Organ przypomniał, że w związku z tym, iż w dniu [...].01.2017r. strona złożyła wniosek o rozłożenie na raty wypłaconej refundacji uzyskanej w ramach zawartej umowy o refundację na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne za zatrudnienie bezrobotnego do 30 roku życia, Starosta wydał pozytywną decyzję o rozłożeniu na raty należności wskazanej do zwrotu.
Jak zaznaczył Minister RPiPS rozkładanie na raty refundacji uzyskanych
z Funduszu Pracy, a podlegających zwrotowi uregulowane jest w art. 76 ust. 7 i 7a ww. ustawy, który odwołuje się do procedury administracyjnej. Zdaniem organu, zarówno Wojewoda [...] jak i Starosta prawidłowo zastosowały przepisy ustawy
o promocji zatrudnienia i i instytucjach rynku pracy.
Analizując zarzut odnoszący się do naruszenia art. 156 1 pkt 1 kpa, a mianowicie naruszenia przepisów o właściwości, organ stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zostały wydane decyzje i nie doszło do naruszenia przepisów w zakresie właściwości organów. Organem właściwym do rozpoznania wniosku o rozłożenie na raty, był Starosta, zaś organem II instancji Wojewoda [...], co wynika z art. 10 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Również w ocenie Ministra nie doszło do rażącego naruszenia przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Jak podał organ, o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa.
Skutki, które wywołuje decyzja uznane za rażąco naruszające prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji lub postanowienia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Zatem w jego ocenie nie doszło do rażącego naruszenia prawa w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Co do naruszenia art. 156 § 1 pkt 7 kpa tzn. Minister podał, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego przewiduje, że określona wadliwość powoduje jej nieważność. Przyczyny do stwierdzenia nieważności powinny być zatem określone wprost i wyraźnie w innych przepisach szczególnych.
Końcowo Minister podniósł, iż brak było przesłanek do stwierdzenia nieważności wskazanych przez stronę decyzji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca zaskarżając decyzje w całości, wniosła o:
- uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z[...] lutego 2017 r.;
- stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r.
i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2017 r.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że kwota dochodzona przez PUP w R.
i poddana podziałowi na raty jest ustalona błędnie i rażąco zawyżona, a ponadto stosunek łączący ją z Urzędem pracy ma charakter cywilnoprawny. Zdaniem skarżącej Urząd powinien dochodzić roszczeń przed sądem powszechnym, a nie egzekwować dowolnie nałożoną kwotę stosując przymus administracyjny.
Podkreśliła, iż wniosek o rozłożenie na raty dotyczył tylko i wyłącznie prawidłowo ustalonej kwoty, a nie kwoty dochodzonej przez Urząd, którą od początku kwestionowała. Skarżąca przedstawiła również prawidłowy w jej ocenie sposób wyliczenia dochodzonej przez UP kwoty.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § ust 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo
o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu.
Przypomnieć należy, że sąd kontroluje decyzję Ministra RPiPS z [...] maja 2019 r., znak: [...] wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem szczególnym sposobem weryfikacji decyzji, czyniącym wyjątek od zasady trwałości decyzji. Jego celem nie jest ponowne, merytoryczne rozpoznanie sprawy, a wyłącznie ustalenie, czy decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie prowadzi się postępowania dowodowego i nie ustala ponownie stanu faktycznego. Organ opiera się na materiale dowodowym, którym dysponował organ wydając decyzję w postępowaniu zwyczajnym (por. np. wyrok NSA z 19 maja 2017 r. II OSK 2405/15). Nadto prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania zwykłego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem.
Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 kpa organ orzekający
w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2017 r., orzekającej o rozłożeniu na 24 raty wypłaconej refundacji za zatrudnienie bezrobotnego, nie jest obarczoną wadą rażącego naruszenia prawa.
Przypomnieć należy, że po pierwsze skarżąca kwestionuje zastosowanie trybu administracyjnego w sprawie – co do wydania decyzji o rozłożeniu na raty, a następnie w rozpoznawanej sprawie w trybie nadzwyczajnym podnosi argumenty, że Urząd powinien dochodzić roszczeń przed sądem powszechnym. W związku z tym decyzja
o rozłożeniu na raty jest błędna, gdyż jej wniosek dotyczył wyłącznie prawidłowo ustalonej kwoty.
Zgodnie z art. 150 f ust. 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta może zawrzeć umowę, na podstawie której refunduje pracodawcy lub przedsiębiorcy przez okres 12 miesięcy część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych do 30 roku życia, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych skierowanych bezrobotnych
w miesiącu oraz kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującej w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia. Natomiast w myśl art. 150 f ust. 4 ww. ustawy niewywiązanie się z warunków umowy powoduje obowiązek zwrotu uzyskanej pomocy w kwocie proporcjonalnej do okresu, w którym nie utrzymano zatrudnienia skierowanej osoby, wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania refundacji za pierwszy miesiąc, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
Jakkolwiek dochodzenie roszczeń z tytułu zawartej umowy następuje w drodze postępowania cywilnego, to jednak ustawodawca w art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wprowadził możliwość zastosowania przez organ ulg w spłacie należności.
Stanowi o tym art. 76 ust. 7 ww. ustawy, w myśl którego starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3. Tak więc podstawa udzielenia refundacji części kosztów poniesionych przez pracodawcę jest umowa cywilnoprawna zawarta pomiędzy starosta a pracodawcą. Organy administracji nie są bowiem właściwe do rozpoznania zarzutów odnośnie prawidłowości zawierania umów o charakterze cywilnoprawnym.
W rozpoznawanej sprawie kwestionowana jest natomiast decyzja o rozłożeniu na raty i w tym zakresie rację ma organ, wskazując, że rozkładanie na raty refundacji uzyskanych z Funduszu Pracy, a podlegających zwrotowi uregulowane jest w art. 76 ust. 7 i 7a ustawy, który to przepis odwołuje się do procedury administracyjnej.
Tak więc nie ulega wątpliwości, że kwestionowane decyzje dotyczące rozłożenia na raty (decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. i decyzja Starosty z [...] lutego 2017 r.) podlegają trybowi administracyjnemu.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej kwestionującej w trybie nadzwyczajnym kwestie właściwości organów, rażącego naruszenia prawa, stwierdzić należy, że jej zarzuty są całkowicie bezzasadne.
Błędnie skarżąca zauważa i nie dostrzega, że organem właściwym do rozpoznania wniosku o rozłożenie na raty był starosta. Natomiast organem wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym był właściwy miejscowo Wojewoda. Nie można zatem zarzucić Ministrowi RPiPS wadliwego rozstrzygnięcia w tym zakresie, bowiem jako organ stwierdził on iż nie doszło do rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 kpa.
Chybione są również wywody skarżącej w zakresie naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W zakresie rozłożenia na raty, decyzja Starosty z [...] lutego 2017 r. zawiera wskazaną podstawę prawną, zawiera wszystkie elementy decyzji, została skierowana do właściwej osoby, zawiera wyszczególnienie 24 rat.
Okoliczności podnoszone przez skarżącą a dotyczące nieprawidłowo wyliczonych kwot ustalonych rat, nie mogą być natomiast kwestionowane w trybie nadzwyczajnym. Te okoliczności co do sposobu wyliczenia rat i czy ich wysokości skarżąca mogła podnosić w zwykłym trybie postępowania, niemniej jej skarga została odrzucona. Sąd zauważa, że skarżąca nie zgadza się z samym system wyliczenia rat,
a w zasadzie jej problem dotyczy wysokości kwoty głównej po zatrudnieniu pracownika, a następnie rozwiązaniu umowy o pracę. Ta jednak kwestia nie podlega ocenie
w rozpoznawanej sprawie. Dodatkowo skarżąca nie widzi różnic pomiędzy niniejszą jej skargą odnoszącą się do trybu nadzwyczajnego a skargą która złożyła na decyzję
z [...].04.2017 r., Nr [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę strony.
Sąd zauważa, że rażące naruszenie prawa rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności
z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo
- w sposób jasny i niedwuznaczny. Przy czym, rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia i nie może być interpretowane rozszerzająco. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że istnieje różnica między "zwykłym" naruszeniem prawa, a naruszeniem, które może być zakwalifikowane jako "rażące". Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się również, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Nawet ustalenie oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o zasadności zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Dla gradacji naruszenia i stwierdzenia, że wystąpiła ww. przesłanka nieważności ważne jest ustalenie, jakie skutki społeczno-gospodarcze wywołuje badana/kwestionowana w omawianym trybie decyzja. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, iż niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana.
Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa.
Również Sąd nie dostrzega, aby doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 7 kpa
i rozważania organu w tym zakresie podlegają akceptacji Sądu.
Biorąc powyższe po uwagę należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu zarzuty skargi stanowiły jedynie polemikę z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji.
W tej sytuacji nie dopatrując się przesłanek wynikających z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ani innych przesłanek nieważnościowych Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako nieuzasadnioną.