VIII SA/Wa 521/25

VIII SA/Wa 521/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-10-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /przewodniczący/
Iwona Owsińska-Gwiazda
Justyna Mazur /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 33 par. 2 pkt 1 oraz  pkt 2 lit. a i c
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1530
art. 67 ust. 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 2 października 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 23 maja 2025 r., znak [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 maja 2025r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1
w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: SKO, organ odwoławczy, Kolegium), po rozpoznaniu zażalenia A. B. (dalej: strona, skarżący) utrzymało
w mocy postanowienie Wójta Gminy B. D. (dalej: organ I instancji, Wójt Gminy, wierzyciel) z 13.03.2025 r. oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia 11 lutego 2025 r.
Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym
i prawnym:
Oznaczonym na wstępie postanowieniem z 13.03.2025r. Wójt Gminy, na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 132; dalej: ustawa egzekucyjna lub u.p.e.a.) oddalił zarzuty strony wniesione w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]
z 11 lutego 2025 r. Podał, że należność objęta ww. tytułem wykonawczym stanowi opłatę planistyczną ustaloną na podstawie ostatecznej decyzji Kolegium, znak [...] z 2 września 2022 r.
Organ I instancji podniósł, iż w dniu 25 lutego 2025 r. skarżący wniósł zarzuty, wskazując na nieistnienie obowiązku w części dotyczącej egzekwowanych odsetek od kwoty należności głównej (art. 33 § 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i c u.p.e.a. Zobowiązany zarzucił, że obowiązek w zakresie odsetek uwidoczniony w tytule wykonawczym został określony w sposób sprzeczny z decyzją SKO w R. z 2 września 2022 roku, która takiego obowiązku nie przewiduje oraz został określony bez podstawy prawnej, ponieważ żaden przepis prawa, który znajduje zastosowanie w sprawie nie przewiduje możliwości ustalania terminu uiszczenia opłaty planistycznej oraz orzekania w sprawie odsetek za zwłokę w uiszczeniu takiej opłaty. W konsekwencji, w tytule uwidoczniony jest nieistniejący obowiązek uiszczenia przez stronę odsetek w wysokości 454.949 zł.
Zdaniem Wójta Gminy, opłatę planistyczną należy zaliczyć do niepodatkowych należności budżetowych (por. wyroki: WSA w Białymstoku z 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 919/23, WSA z w Gdańsku 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 205/15). Oznacza to, że przedmiotowa opłata podlega pod dyspozycję art. 67 ustawy z dnia
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1530 ze zm., dalej u.f.p.). Zgodnie z tym przepisem, do spraw dotyczących należności, o których mowa
w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U.
z 2025 r., poz. 111; dalej: "O.p.", "Ordynacja podatkowa"). W obowiązującym systemie prawnym istnieją zatem prawne podstawy do stosowania względem opłaty planistycznej odpowiednio przepisów działu III O.p., co powinno nastąpić na zasadach określonych
w art. 67 ustawy o finansach publicznych. Brak uregulowania terminu płatności opłaty planistycznej zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak
i w przepisach k.p.a. pozwala na odpowiednie zastosowanie regulacji art. 47 § 1 O.p., zgodnie z którą termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.
Organ I instancji wskazał zatem, iż w przedmiotowej sprawie, wobec odebrania przez stronę decyzji SKO w dniu 23.09.2022 r., termin płatności opłaty planistycznej, przypadał na dzień 7 października 2022 r.
Zgodnie natomiast z art. 53 § 1 O.p. od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54. naliczane są odsetki za zwlokę. Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu,
w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego (§ 4).
Z powyższych względów wierzyciel przyjął, że termin opłaty planistycznej
w niniejszej sprawie upłynął w dniu 7 października 2023 r., a odsetki za zwłokę przysługują wierzycielowi od dnia 8 października 2023 r.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i uznanie w całości zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji.
Skarżący przywołał, że zgłosił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej,
w części dotyczącej odsetek na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 oraz pkt 2a i 2c u.p.e.a.
z uwagi na określenie w tej części jego obowiązku bez podstawy prawnej, w sposób niezgodny z treścią decyzji SKO z 2.09.2022 r. oraz ze względu na określenie w tytule wykonawczym, w zakresie odsetek, nieistniejącego obowiązku. Według skarżącego postanowienie nie uwzględnia utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie poglądu, iż
z uwagi na to, że opłata planistyczna nie jest rodzajem podatku, nie mają do niej zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, że do nakładania takich opłat mają zastosowanie przepisy k.p.a. oraz, iż brak jest podstaw prawnych do ustalania terminu uiszczenia opłaty planistycznej oraz naliczania odsetek za zwłokę.
Zaskarżonym postanowieniem z 23.05.2025r., uzupełnionym co do rozstrzygnięcia postanowieniem z dnia 9 czerwca 2025 r., Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
Na wstępie uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia przypomniało dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Przystępując do rozpoznania sprawy wskazało, że 21.05.2025 r. do Kolegium wpłynęło pismo skarżącego, w którym wskazał, że wyroki powołane w zaskarżonym postanowieniu są odosobnione i sprzeczne z orzecznictwem NSA. Powołał też orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny.
Odnosząc się w dalszej części do meritum SKO wskazało, że prawo do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym służy zobowiązanemu na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., natomiast podstawy tych zarzutów zostały enumeratywnie wymienione w treści art. 33 § 2 ustawy egzekucyjnej, wśród których wymienia się m.in.: nieistnienie obowiązku (pkt 1); 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu. Treść rozstrzygnięć wierzyciela normuje zaś art. 34 § 2 u.p.e.a.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia naliczania odsetek od ustalonej skarżącemu opłaty planistycznej. Z kwestią tą, siłą rzeczy związany jest termin płatności opłaty planistycznej, gdyż wyznacza on okres naliczania odsetek.
Kwestionowane przez skarżącego powiększenie w tytule wykonawczym egzekwowanej należności głównej 1.243.502,70 zł o odsetki w kwocie 454.949 zł znajduje oparcie w przepisach u.f.p., zaś sposób naliczenia odsetek w przepisach O.p.
Wprawdzie opłata planistyczna jest jednorazową opłatą pobieraną przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta w sytuacji określonej w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przepisy tej ustawy wprost nie przewidują możliwości określenia wysokości odsetek od nieuiszczonej w terminie opłaty w samej decyzji wydawanej w tym przedmiocie, to jednak w przypadku jej nieuiszczenia w terminie znajdują zastosowanie przywołane
w zaskarżonym postanowieniu przepisy art. 60 i art. 67 u.f.p. Opłata ta zaliczana jest do środków publicznych stanowiących "niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym pobierane przez samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw" (art. 60 pkt 7 u.f.p.).
Zgodnie natomiast z art. 67 ust. 1 u.f.p.: "Do spraw dotyczących należności,
o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa."
Zdaniem Kolegium, do spraw dotyczących egzekucji opłaty planistycznej mają więc zastosowanie przepisy O.p., m.in. dotyczące terminu płatności (art. 47 § 1 O.p.). Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego), zaległości (art. 51 § 1 O.p. - zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności) oraz odsetek za zwłokę (art. 53 § 1 O.p. - od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę) - gdyż te kwestie nie są regulowane przez u.f.p. oraz k.p.a.
Zdaniem Kolegium, nie determinuje statusu opłaty, jak wskazuje strona
w zażaleniu, że przepis art. 2 § 1 O.p., który określa zakres stosowania tej ustawy nie obejmuje opłaty planistycznej. Wystarczająca jest bowiem, w ocenie Kolegium ww. delegacja zawarta w art. 67 u.f.p.
Przywołane przez skarżącego orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą też nie egzekucji opłaty planistycznej, lecz wydania samej decyzji określającej tę opłatę. Są to dwa aspekty. To, że brak jest podstaw prawnych do określenia (orzekania) w decyzji terminu płatności, jak i naliczania ewentualnych odsetek nie oznacza, że terminu płatności przedmiotowej opłaty nie ma, a odsetek się nie nalicza. Nie jest więc tak, jak wskazuje skarżący, że obowiązek w zakresie odsetek uwidoczniony w tytule wykonawczym został określony w sposób sprzeczny z decyzją SKO. To, że Kolegium nie określiło w decyzji terminu płatności i nie poruszyło kwestii odsetek nie oznacza, że aspekty te nie istnieją. Przyjmując retorykę skarżącego należałoby stwierdzić, że skoro terminu płatności opłaty nie ma to nie ma zwłoki w jej zapłacie, a więc brak jest podstaw do naliczania odsetek, ale co więcej pod znakiem zapytania stanąłby obowiązek uiszczenia opłaty w ogóle - skoro nie byłoby terminu płatności.
Zwrócić też uwagę należy, że powoływane przez skarżącego wyroki zapadły
w sprawach dotyczących stanów faktycznych sprzed wejścia w życie u.f.p., zatem argumentacja w nich podnoszona nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Stąd też może brać się stwierdzenie skarżącego, że wyroki przywołane w zaskarżonym postanowieniu są odosobnione.
Kolegium przytoczyło w tym miejscu fragment wyroku NSA z 15.09.2016 r., sygn. II OSK 3090/14 (...) Skoro renta planistyczna, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., począwszy od dnia 1 stycznia 2010r. (art. 297 u.f.p. w zw. z art. 1 p.w.u.f.p.) stała się niepodatkową należnością budżetową o charakterze publiczno - prawnym,
w rozumieniu art. 60 pkt 7 u.f.p., to konieczne jest udzielenie odpowiedzi na pytanie o to czy taki też charakter ma renta planistyczna, w sprawie której postępowanie zostało wszczęte przed dniem 1 stycznia 2010r. Przepis art. 115 ust. 1 p.w.u.f.p. daje w tym zakresie jednoznaczną odpowiedź przyznając prymat zasadzie bezpośredniego stosowania ustawy nowej, za wyjątkiem tych spraw, które zostały wszczęte
i niezakończone decyzją ostateczną do dnia 1 stycznia 2010r.
Analizując tę kwestię należy także przyznać rację skarżącemu kasacyjnie gdy podnosi odrębność sprawy o ustalenia renty planistycznej od sprawy zwrotu nienależnie zapłaconej owej renty. Z punktu widzenia procesowego, a do takiego rozumienia tej kwestii odwołuje się przepis art. 115 ust. 1 p.w.u.f.p., sprawa niniejsza - mająca za przedmiot zwrot nienależnie zapłaconej renty planistycznej - została zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia 21 października 2013r., a więc już pod rządami u.f.p. Przepis art. 115 ust. 1 p.w.u.f.p. nie pozostawia zatem wątpliwości, iż to przepisy nowe, a nie dotychczasowe winny stanowić podstawę załatwienia wniosku o zwrot nienależnie zapłaconej renty planistycznej.
Powyższy fragment zdaniem Kolegium potwierdza, jak istotne było i jest wejście w życie u.f.p. w spornym aspekcie. Potwierdzeniem zasadności zajmowanego przez Kolegium stanowiska jest wyrok WSA w Szczecinie sygn. I SA/Sz 732/14 z dnia 14.12.2014 r.
Zdaniem Kolegium, prezentowane przez skarżącego argumenty na gruncie niniejszej sprawy nie zasługują na aprobatę, w szczególności dlatego, że opierają się one na orzecznictwie i komentarzach dotyczących stanów faktycznych mających miejsce w czasie przed wejściem w życie u.f.p.
Reasumując wskazało, że nie budzi wątpliwości Kolegium, że do ustalonej skarżącemu opłaty planistycznej znajdują zastosowanie przepisy O.p., wg ww. art. 67 u.f.p. Ww. art. art. 47 § 1 O.p. wyznacza termin płatności opłaty, natomiast art. 51 § 1
w zw. z art. 53 § 1 O.p. stanowią o naliczaniu odsetek za zwłokę. Prawidłowo zatem wierzyciel uznał, że jest uprawniony do żądania odsetek od zaległej opłaty planistycznej i wykazania ich w tytule wykonawczym. Tym samym, zdaniem Kolegium zarzuty wywodzone przez skarżącego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a) i c) u.p.e.a. są nieuzasadnione i należało je na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oddalić.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc
o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, skarżący postawił zarzuty naruszenia:
przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 124 § 1 k.p.a. i art. 107 § 2 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. - poprzez brak rozstrzygnięcia zażalenia skarżącego na postanowienie Wójta Gminy z dnia 13 marca 2025 r.;
naruszenie przepisów prawa materialnego przez:
niewłaściwe zastosowanie art. 2 § 1, art. 47 § 1, art. 51 § 1 w zw. z art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej,
błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 60 pkt 7 i art. 67 ust. 1 u.f.p.,
niewłaściwe zastosowanie art. 36 ust. 4 ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p."), poprzez przyjęcie, że powiększenie
w tytule wykonawczym egzekwowanej należności głównej o odsetki w kwocie 454.949 zł znajduje oparcie w przepisach ustawy o finansach publicznych, a sposób ich naliczenia w przepisach ordynacji podatkowej, chociaż delegacja zawarta w art. 67 u.f.p., upoważniająca do odpowiedniego stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p. nieuregulowanych tą ustawą nie ma zastosowania, bo:
jednorazowa opłata o jakiej mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. (opłata planistyczna) nie jest objęta dyspozycją art. 2 § 1 O.p.,
art. 36 ust. 4 u.p.z.p. nie upoważnia do określenia terminu zapłaty opłaty planistycznej oraz pobierania od niej odsetek,
nie ma odrębnej ustawy w rozumieniu art. 60 pkt 7 u.f.p., upoważniającej samorządowe jednostki budżetowe do pobierania dochodu w postaci odsetek od takiej opłaty,
3) naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a) i c) u.p.e.a. - poprzez odmowę uwzględnienia zażalenia skarżącego na postanowienie Wójta Gminy z dnia 13 marca 2025 r., chociaż określenie obowiązku skarżącego co do zapłaty odsetek naliczanych od nieuiszczonej w terminie opłaty planistycznej nastąpiło bez podstawy prawnej i jest niezgodne z treścią decyzji Kolegium z 2.09.2022 oraz pomimo tego, że w tym zakresie tytuł wykonawczy określa nieistniejący obowiązek.
W odpowiedzi na skargę, SKO wystąpiło o jej oddalenie wywodząc, jak
w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, także jako: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami,
z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia zgodnie ze wskazanym wyżej zakresem kompetencji, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Sporem w sprawie objęta jest zasadność uznania przez wierzyciela w wydanym na podstawie art. 34 § 1 pkt 1 u.p.e.a. postanowieniu o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, wniesionych przez skarżącego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i c u.p.e.a., iż prawidłowo w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia 11 lutego 2025 r., wskazano oprócz należności z tytułu nieuiszczonej opłaty planistycznej także odsetki od tej opłaty.
Zdaniem orzekających w sprawie organów, wobec tego, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 września 2022 r. o ustaleniu opłaty planistycznej została doręczona skarżącemu w dniu 23 września 2023 r., termin płatności tej opłaty wynikający z mającego odpowiednie zastosowanie art. 47 O.p. przypadał na dzień 7 października 2023 r., wobec tego odsetki za zwłokę przysługują wierzycielowi od dnia 8 października 2023 r.
Skarżący zaś wskazując, że zarzuty odnoszą się do części egzekucji dotyczącej odsetek od kwoty opłaty planistycznej podnosi, iż zarzuty są zasadne, albowiem brak jest podstawy prawnej do naliczania takich odsetek. Takiej podstawy prawnej nie zawiera ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem nie zawiera podstawy prawnej do określenia terminu zapłaty opłaty planistycznej i do opłaty tej nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, ale przepisy k.p.a.
Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż jego istotę stanowi ocena, czy wierzyciel może egzekwować od skarżącego przedmiotową opłatę planistyczną wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia w zapłacie.
Na wstępie należy zatem wskazać, że - zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia
17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132; dalej: u.p.e.a.) zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą prawną zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną
w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
W okolicznościach niniejszej sprawy organ egzekucyjny (Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-B.) pismem z dnia 5 marca 2025 r. przekazał Wójtowi Gminy B. D. wniesione przez skarżącego zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] dnia 11 lutego 2025 r. Pismem z dnia 24 lutego 2025 r. skarżący zgłosił bowiem zarzuty w sprawie ww. egzekucji administracyjnej w części dotyczącej odsetek od kwoty należności głównej (1.243.502,70 zł) określonych w ww. tytule wykonawczym w wysokości 454.949,00 zł z uwagi na określenie co do odsetek obowiązku dłużnika bez podstawy prawnej oraz w sposób niezgodny z treścią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 2.09.2022 r. znak [...], a także ze względu na określenie w tytule wykonawczym, w zakresie odsetek, nieistniejącego obowiązku, to jest zarzuty z art. 33 § 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a) i lit. c) u.p.e.a.
Okoliczność braku określenia odsetek w decyzji ustalającej opłatę planistyczną jest bezsporna, zasadność powiększenia tej należności o odsetki w tytule wykonawczym orzekające w sprawie organy wywodzą z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1530 ze zm.; dalej także: u.f.p.) i odpowiedniego zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu stanowisko wierzyciela, podzielone przez organ odwoławczy, jest prawidłowe.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 oraz z 2025 r. poz. 769) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.
z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.). W art. 60 pkt 7 u.f.p. wskazano zaś, iż środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych, w tym dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Opłata planistyczna jest dochodem własnym gminy (art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz.1130), dalej: u.p.z.p.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 2885/17 (dostępny w Internecie): "w aktualnym stanie prawnym nie ulega wątpliwości, że opłata planistyczna stanowi dochód własny gminy (tak wprost stanowi art. 36 ust. 4 u.p.z.p.) i nie jest podatkiem (co powszechnie uznano
w orzecznictwie sądowoadministracyjnym), ale od dnia 1 stycznia 2010 r. (art. 297 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, Dz. U. poz. 1241 ze zm.) kwalifikuje się do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym, jest bowiem dochodem budżetu jednostki samorządu terytorialnego – gminy (art. 60 ustawy o finansach publicznych zawiera jedynie przykładowy katalog dochodów budżetowych, w tym gmin jako jednostek samorządu terytorialnego)." Do spraw dotyczących egzekucji opłaty planistycznej w obecnym stanie prawnym mają więc zastosowanie przepisy O.p., m.in. dotyczące terminu płatności (art. 47 § 1), zaległości (art. 51 § 1) oraz odsetek za zwłokę (art. 53 § 1) - w myśl którego od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę - gdyż te kwestie nie są regulowane przez ustawę o finansach publicznych oraz k.p.a. Prawidłowo zatem uznał wierzyciel i organ odwoławczy, że wierzyciel jest uprawniony do żądania odsetek od zaległej opłaty planistycznej i wykazania ich w tytule wykonawczym (por. wyrok WSA w Szczecinie
z 17.12.2014 r., I SA/Sz 732/14, LEX nr 1574951, Wyrok WSA w Szczecinie
z 10.09.2014 r., I SA/Sz 134/14, LEX nr 1546540, wyrok WSA w Krakowie z 10.10.2013 r., II SA/Kr 761/13, LEX nr 1384892, a także S. Babiarz [w:] B. Dauter, R. Hauser,
A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, S. Babiarz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, Warszawa 2019, art. 53).
Tym samym brak określenia w decyzji o ustaleniu opłaty planistycznej zarówno terminu zapłaty, jak i obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę w zapłacie nie oznacza, że obowiązek ten jest niewymagalny, ani że w przypadku niewywiązania się z obowiązku zapłaty wierzyciel nie może domagać się zapłaty odsetek. Zgodnie z art. 47 § 1 O.p. termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Prawidłowo zatem wierzyciel w niniejszej sprawie przyjął jako datę początkową opóźnienia w zapłacie pierwszy dzień po upływie 14 dni od daty doręczenia decyzji ustalającej opłatę planistyczną.
Z tych względów wniesione przez skarżącego zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z powyższych wywodów wynika także, iż nie są zasadne zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 2, art. 47 § 1, art. 51 § 1 w zw. z art. 53 § 1 O.p. oraz art. 60 pkt 7 i art. 67 ust. 1 u.f.p., jak i art. 36 ust. 4 u.p.z.p.
Brak jest podstaw do dopatrywania się naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w skardze, które mogłoby nieć istotny wpływ na wynika sprawy. Zgodnie
z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja lub postanowienie mogą być uchylone
w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej mierze wskazać wypada, że trafnie skarżący podnosi, iż zaskarżona decyzja w swojej treści mimo wskazania prawidłowej podstawy prawnej (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) nie zawierała rozstrzygnięcia. Brak ten dostrzegł organ odwoławczy i postanowieniem z dnia 9 czerwca 2025 r. na podstawie art. 111 k.p.a uzupełnił ww. postanowienie co do rozstrzygnięcia poprzez wskazanie, że utrzymuje w mocy ww. postanowienie Wójta Gminy B.D. z dnia 13.03.2025 r. w mocy. Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W myśl art. 111 § 1a k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować
z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Jak wynika z dołączonych do akt sądowych akt administracyjnych zaskarżone postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 6.06.2025 r. Tym samym organ odwoławczy zaskarżone postanowienie uzupełnił
w zakresie i terminie zgodnym z treścią art. 111 § 1a k.p.a. Podnoszony przez skarżącego brak wskazania rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu pozostaje zatem bez wpływu na wynik sprawy.
Z tych względów orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.