VIII SA/WA 518/20

VIII SA/Wa 518/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-10-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-08-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna
Leszek Kobylski /sprawozdawca/
Renata Nawrot /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 4241/21 - Wyrok NSA z 2024-04-18
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 1 ust. 2,  art. 5
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Dz.U.UE.L 2001 nr 145 poz 43  art. 2 ust. 3,  art. 4 ust. 1 i 2,  art. 5
Rozporządzenie (WE) Nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów  Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] czerwca 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz skarżącego A. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "organ", "Prezes ARiMR"), na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2020 roku, poz. 256 ze zm. dalej kpa), art. 4 ust. 1 lit. a) tiret czwarty, art. 4 ust. 2 tiret trzeci rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu i Rady z dnia 30 maja 2001 r., w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu, Rady i Komisji (Dz.U.UE.L.2001.145.43; dalej: "rozporządzenie WE nr 1049/2001") w zw. z art. 5 ust. 1, art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; dalej: "u.d.i.p."), art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2019 poz. 1505 j.t.), po rozpatrzeniu wniosku A. K. (dalej: "strona", "skarżący", "wnioskodawca") orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej udostępnienia całości dokumentacji audytu Komisji Europejskiej zrealizowanego przez audytorów Komisji Europejskiej przeprowadzonego na mocy art. 52 rozporządzenia Parlamentu i Rady EU nr 1306/2013, w zakresie kontroli wydatkowania środków finansowych z budżetu UE (Fundusz EFRG) w latach 2014-2016 (znak sprawy [...]) przeprowadzonego w dniach 19 września 2016 r. - 23 września 2016 r.
Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że strona wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r. zażądał udostępnienia informacji publicznej obejmującej całość dokumentacji audytu Komisji Europejskiej zrealizowanego przez audytorów Komisji Europejskiej przeprowadzonego na mocy art. 52 rozporządzenia Parlamentu i Rady EU nr 1306/2013, w zakresie kontroli wydatkowania środków finansowych z budżetu UE (Fundusz EFRG) w latach 2014-2016 (znak sprawy [...]) przeprowadzonego w dniach 19 września 2016 r. - 23 września 2016 r., obejmującej:
- ustalenia audytu Komisji Europejskiej przeprowadzonego w dniach 19 września 2016 r. - 23 września 2016 r, włączając zalecenia poaudytowe;
- stanowiska Agencji Rynku Rolnego oraz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa prezentowane w trakcie przeprowadzania audytu oraz stanowisko ostateczne strony polskiej co do ustaleń audytowych i zaleceń poaudytowych Komisji Europejskiej.
Organ korespondencją e-mail z dnia 28 maja 2020 r., na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu procedowania sprawy, wraz z podaniem uzasadnienia.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji, Prezes ARiMR przytoczył brzmienie art. 1 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Uznał, iż w związku z powyższym, wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże zastosowanie w sprawie znajdzie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Jak zauważył organ, w myśl tego rozporządzenia dokumentem jest każda treść bez względu na jej nośnik, dotycząca kwestii związanych z polityką, działalnością i decyzjami mieszczącymi się w sferze odpowiedzialności danej instytucji. Dostęp do dokumentów instytucji podlega ograniczeniu we wskazanych przypadkach (art. 4 rozporządzenia WE nr 1049/2001), wśród których wyróżniono ochronę celu kontroli, dochodzenia lub audytu (art. 4 pkt 2 tiret trzeci) a także ochronę interesu publicznego w odniesieniu do finansowej, monetarnej, czy ekonomicznej polityki Wspólnoty lub Państwa Członkowskiego (art. 4 ust. 1 lit. a tiret czwarty). Prezes ARiMR przytoczył brzmienie ust. 3 ww. art. 4, zgodnie z którym "dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję do celów wewnętrznych lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku, których decyzja nie została wydana przez instytucję, może zostać nieudzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba, że za ujawnieniem przemawia interes publiczny. Dostęp do dokumentu zawierającego opinie do wykorzystania wewnętrznego, jako część rozważań i konsultacji wstępnych w obrębie rzeczonej instytucji nie zostanie udzielony nawet po podjęciu decyzji, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny".
Organ wskazał, iż przepisy unijne zawierają wytyczne dotyczące postępowania z informacjami związanymi z określonymi kontrolami prowadzonymi na podstawie regulacji prawnych UE. Jednym z takich przepisów jest art. 103 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008. Zgodnie z zapisami ww. przepisu Komisja Europejska i państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne w celu zapewnienia poufności informacji przekazywanych lub otrzymywanych w ramach działań kontrolnych i rozliczania rachunków, prowadzonych na mocy wymienionego wyżej rozporządzenia. Do informacji takich zastosowanie znajdują także zasady określone w art. 8 Rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisje w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami. Zgodnie z art. 8, ust. 1 Rozporządzenia Rady nr 2185/96 informacje przekazane lub pozyskane na mocy tego rozporządzenia (w ramach prowadzonych czynności kontrolnych oraz inspekcji) mają status tajemnicy służbowej i podlegają ochronie, która przejawia się m.in. w taki sposób, że nie mogą być przekazywane osobom innym niż te, które są do tego upoważnione ze względu na pełnione funkcje, nie mogą być również wykorzystywane przez instytucje wspólnotowe w innym celu niż zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty we wszystkich państwach członkowskich.
Prezes ARiMR uznał, iż udostępnienie informacji publicznej w zakresie wymienionym we wniosku, podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Organ powołał się na wyrok Sądu Pierwszej Instancji z [...] kwietnia 2007 r. (sygn. akt [...]), zgodnie z którym przewidziane w art. 4 ust. 1 rozporządzenia WE nr 1049/2001, wyjątki od prawa dostępu do dokumentów mają charakter bezwzględnie obowiązujący, skutkiem czego instytucje są zobowiązane do odmówienia dostępu do dokumentów objętych tymi wyjątkami, jeśli zostanie udowodnione, że zachodzą okoliczności uzasadniające ich zastosowanie.
W ocenie Prezesa ARiMR w przedmiotowej sprawie zachodzi zatem wyjątek od powszechnego dostępu do informacji publicznej, bowiem udostępnienie wnioskowanych danych naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do ekonomicznej polityki Wspólnoty i państwa członkowskiego. Zdaniem organu, dokumenty dotyczące spraw finansowych czy też kontroli wydatkowania środków i procesu decyzyjnego, jak wynika to z cytowanego powyżej art. 4 ust. 1 rozporządzenia WE nr 1049/2001 nie podlegają generalnej zasadzie jawności, gdyż ich ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do finansowej, pieniężnej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego.
Konkludując organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a tiret czwarty, art. 4 ust. 2 tiret trzeci rozporządzenia WE nr 1049/2001 w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] czerwca 2020 r. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.:
1) art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy u.d.i.p. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę udzielenia informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnicy zawartej w przepisach Unii Europejskiej, które nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie;
2) rażące naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 - poprzez ich błędne zastosowanie;
3) art. 103 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. UE. L. 2013.347.549) - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa ARiMR nr [...] w całości, ewentualnie o jej uchylenie w całości.
W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł m.in., iż przepisy rozporządzenia WE nr 1049/2001 nie mogą stanowić podstawy dla odmownej decyzji organu, co wynika z zakresu przedmiotowego rozporządzenia. Zauważył, iż wystąpił o udostępnienie dokumentów będących w posiadaniu (dyspozycji) Prezesa ARiMR, a nie o dokumenty będące w dyspozycji Parlamentu Europejskiego, Rady, czy Komisji. Z tego też względu, zdaniem strony, powołane w uzasadnieniu decyzji orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE, czy Sądu Pierwszej Instancji dotyczące rozporządzenia WE nr 1049/2001 nie ma zastosowania w sprawie.
Skarżący zauważył, iż podstawy prawnej do odmowy udostępnienia żądanych dokumentów nie mogą stanowić również przepisy rozporządzenia nr 1306/2013. Z pierwszego akapitu tego przepisu wynika jednoznacznie, że to Państwa członkowskie i Komisja Europejska podejmują wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia poufności (w ramach wzajemnej komunikacji, jak wynika z tytułu rozdziału), a zatem z treści tego przepisu wynika, że nie jest on przepisem samowykonalnym i wobec tego możliwym do bezpośredniego stosowania. Poza tym dotyczy on informacji przekazywanych lub otrzymywanych w ramach działań kontrolnych i rozliczania rachunków, prowadzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia (czyli jak wynika z tytułu rozdziału w ramach komunikacji w ramach wzajemnej komunikacji KE i Państwa członkowskiego w tym zakresie). Przepis ten nie obejmuje wszelkich informacji, a jedynie informacje z konkretnych działań kontrolnych i rozliczenia rachunków. Przepis art. 103 ust. 1 rozporządzenia dotyczy danych osobowych i tajemnicy handlowej, a zatem nie może dotyczyć informacji, o które wnioskuje skarżący, które mają charakter ogólny, nie zawierają informacji z konkretnych kontroli i nie zawierają danych osobowych czy informacji objętych tajemnicą handlową.
W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1279 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.) rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).
Kontrolowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w jej treści.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3).
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz.1330 ze zm.; zwanej dalej: "u.d.i.p."), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie istotnie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, co zresztą sporne nie jest. Sporna natomiast jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Prezes ARiMR odmówił udzielenia skarżącemu informacji publicznej dotyczącej udostępnienia całości dokumentacji audytu Komisji Europejskiej zrealizowanego przez audytorów Komisji Europejskiej przeprowadzonego na mocy art. 52 rozporządzenia Parlamentu i Rady EU nr 1306/2013, w zakresie kontroli wydatkowania środków finansowych z budżetu UE (Fundusz EFRG) w latach 2014-2016 (znak sprawy [...]) przeprowadzonego w dniach 19 września 2016 r. - 23 września 2016 r. twierdząc, że podstawę odmowy stanowi art. 4 ust. 1 lit. a) tiret czwarty oraz art. 4 ust. 2 tiret trzeci rozporządzenia WE nr 1049/2001 w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Organ uznał bowiem, że przepisy rozporządzenia WE nr 1049/2001 stanowią lex specialis w stosunku do regulacji u.d.i.p.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zakres stosowania rozporządzenia WE nr 1049/2001 został precyzyjnie zakreślony w art. 2 ust. 3 w zw. z art. 1 lit a) i art. 5, obejmując wyłącznie: 1) dokumenty otrzymywane przez instytucje unijne i pozostające w ich posiadaniu, w tym dokumenty pochodzące od państw członkowskich i pozostające w posiadaniu jednej z instytucji unijnych, 2) dokumenty sporządzone przez Parlament Europejski, Radę oraz Komisję (instytucje unijne), w tym zgodnie z art. 5 Rozporządzenia WE nr 1049/2001, dokumenty pochodzące od instytucji unijnych i będących w posiadaniu państwa członkowskiego.
Dodatkowo należy zauważyć, że celem przedmiotowego rozporządzenia jest stosownie do treści jego art. 1 lit. (a) zapewnienie możliwie najszerszego dostępu do dokumentów. Natomiast stosownie do treści art. 5 rozporządzenia WE nr 1049/2001 "W przypadku gdy państwo członkowskie otrzyma wniosek dotyczący pochodzącego od instytucji dokumentu będącego w jego posiadaniu, państwo członkowskie konsultuje się z zainteresowaną instytucją w celu podjęcia decyzji, która nie zagrozi realizacji celów niniejszego rozporządzenia, chyba że nie ma wątpliwości, że dokument ten podlega lub nie podlega ujawnieniu. Państwo członkowskie może zamiast tego przekazać wniosek do instytucji". Z tego ostatniego postanowienia wynika, że prawodawca unijny w sposób jasny określił, udostępniania których dokumentów dotyczy regulacja zawarta w tym rozporządzeniu. Wyżej przedstawione wyliczenie ma charakter enumeratywny, zatem nie powinno budzić wątpliwości, że zakres rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, nie obejmuje innych dokumentów niż ujęte w tym wyliczeniu, w tym między innymi dokumentów pochodzących od danego państwa członkowskiego, które pozostają w posiadaniu władz krajowych tego państwa członkowskiego nieotrzymanych od instytucji unijnych.
Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych. Podmiot obowiązany może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Stanowisko podmiotu obowiązanego, które sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów K.p.a. Zatem do podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej dochodzi wówczas, gdy żądana informacja publiczna fizycznie istnieje i nie może zostać udostępniona z uwagi na ochronę dóbr objętych treścią art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Jeśli podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej nie posiada żądanej przez wnioskodawcę informacji, gdyż ta w ogóle nie została wytworzona (fizycznie nie istnieje), winien jedynie pisemnie poinformować o tym zainteresowanego, nie wydając jednak w tym zakresie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej.
Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o alternatywny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej. W tym zakresie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej również nie wydaje decyzji, wszak art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie. Treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. może skutkować niestosowaniem przepisów u.d.i.p. tylko w takim zakresie, w jakim ze względu na zbieg przepisów u.d.i.p. oraz innego aktu prawnego występuje konkurencja norm regulujących dostęp do tej samej informacji publicznej. W przeciwnym wypadku przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. byłby zupełnie zbędny, ponieważ w przypadku równoległego obowiązywania u.d.i.p. i innego reżimu dostępu do informacji publicznej, które nie wywołują konkurencji norm (bowiem z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych nie jest możliwe ich jednoczesne zastosowanie do tej samej informacji publicznej) nie ma żadnej potrzeby niestosowania przepisów u.d.i.p. Jeżeli jednak przepis taki został zamieszczony w u.d.i.p. przez ustawodawcę, którego racjonalność należy założyć, to jego celem i skutkiem może być wyłącznie rozstrzygnięcie konfliktu regulacji zawartej w u.d.i.p. z inną regulacją ustawową o krzyżującym się z u.d.i.p. zakresie zastosowania ( vide wyrok NSA z dn.25.07.2018r. sygn. I OSK 1973/16).
Z wyżej przedstawionych wywodów wynika, że u.d.i.p. dotyczy wyłącznie dokumentów znajdujących się w posiadaniu podmiotów polskich, podczas gdy Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 dotyczy dokumentów znajdujących się w posiadaniu podmiotów polskich wyłącznie wtedy, gdy pochodzą one od instytucji unijnych. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że żądana informacja publiczna w postaci audytu Komisji Europejskiej zrealizowanego przez audytorów Komisji Europejskiej w zakresie kontroli wydatkowania środków finansowych z budżetu UE w latach 2014 – 2016, została wytworzona przez instytucję unijną w rozumieniu art.2 ust.3 ww. Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i do zasad, warunków oraz ograniczeń w ich udostępnianiu zastosowanie mają ww. przepisy prawa unijnego.
Oznacza to, że wyłączony jest tryb z ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy informacja publiczna, będąca przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy, osiągalna jest w innym trybie. W takiej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej także informuje wnioskodawcę, w jakim trybie może uzyskać do niej dostęp. Nie jest to natomiast powód do wydawania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej. Jeśli – zdaniem organu – istnieje inny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej, to z istoty rzeczy nie może być on przyczyną odmowy udostępnienia informacji publicznej, a więc decyzji podejmowanej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż w takim przypadku przepisy te nie mają w ogóle zastosowania. Toteż Prezes Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie mógł podać jako powodu swej odmownej decyzji faktu istnienia innego trybu dostępu do żądanych informacji publicznych, regulowanego rozporządzeniem 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej podejmowana jest, gdy chodzi o ochronę dóbr objętych treścią art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., natomiast istnienie innego trybu dostępu do informacji publicznej nie stanowi powodu do wydania takiej decyzji.
Niezależnie od powyższego, przyjmując, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odwołując się do przepisów przedmiotowego rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, odmówił skarżącemu udzielenia żądanej informacji publicznej, twierdząc, iż nie może być udostępnione z uwagi na ochronę interesu publicznego w odniesieniu do finansowej i pieniężnej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego, należy zauważyć – abstrahując zupełnie od relacji, w jakiej regulacja wspólnotowa pozostaje z ustawą o dostępie do informacji publicznej – że przedmiotowe rozporządzenie normuje tryb dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Zatem jego przepisy nie mogą stanowić podstawy dla odmownej decyzji Prezesa ARiMR. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Instytucje (Parlament Europejski, Rada i Komisja Europejska) odmówią udostępnienia dokumentów związanych z postępowaniem prowadzonym w trybie art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, powołując się m. in. na ochronę interesu publicznego, postępowania sądowego oraz ochronę celu kontroli, śledztwa i audytu. Nie powinno budzić wątpliwości, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie jest Instytucją, w rozumieniu powyższego przepisu, toteż nie mógł on być przez niego stosowany jako podstawa prawna decyzji odmownej. Tym samym wskazane przez organ przyczyny odmowy udzielenia informacji publicznej nie mogły stanowić podstawy dla podjętej w sprawie zaskarżonej decyzji.
Przedstawione w rozważaniach powody świadczą o uchybieniach organu i naruszeniu wskazanych przepisów u.d.i.p. oraz Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, które nie pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Dlatego też, rozpoznając ponownie wniosek skarżącego Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa winien uwzględnić poczynione przez Sąd rozważania i procedować zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jednocześnie organ powinien rozważyć, czy nie zachodzi potrzeba wystąpienia do Komisji Europejskiej, która przeprowadzała i przygotowała przedmiotowy dokument z kontroli o ewentualne wyrażenie przez nią zgody na jego udostępnienie, stosownie do art. 5 Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 powołanej ustawy ( pkt.2 wyroku).