VIII SA/Wa 379/25

VIII SA/Wa 379/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-07-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Owsińska-Gwiazda
Justyna Mazur /przewodniczący/
Renata Nawrot /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 151 par. 2 w zw. z art. 146  par. 2, art. 145  par. 1 pkt 4-5, art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 marca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o odmowie zmiany decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa, po wznowieniu postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) z 20 marca 2025 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 19 grudnia 2024 r., znak: [...], stwierdzającej, że decyzja Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 15 grudnia 2021 r. znak: [...] - odmawiająca zmiany decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 24 stycznia 2013 r., znak: [...] ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] położonej w R. przy ul. S., w części dotyczącej: wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu i wysokości budynków - została wydana z naruszeniem prawa.
Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:
Prezydent Miasta R. decyzją z 15 grudnia 2021 r. znak: [...] odmówił (po rozpatrzeniu wniosku E.P.) zmiany decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 24 stycznia 2013 r., ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] położonej w R. przy ul. S..
Postanowieniem z 5 czerwca 2023 r. Nr [...] Prezydent Miasta R. znak: [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 15 grudnia 2021 r. znak: [...]. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że podstawą wznowienia postępowania był art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a.
Decyzją Nr [...] z 27 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta R. odmówił zmiany decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. znak: [...] (ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy), zaś decyzją 14 lutego 2024 r., znak: [...] Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 27 grudnia 2023 r.
i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Następnie Prezydent Miasta R. decyzją z Nr [...] z 8 maja 2024 r., uchylił decyzję Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 15 grudnia 2021 r. i odmówił (po rozpatrzeniu wniosku E.P.) zmiany decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 24 stycznia 2013 r. znak: [...].
Kolegium decyzją 24 czerwca 2024 r., znak: [...] uchyliło
decyzję Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 8 maja 2024 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta R. decyzją Nr [...] z 19 grudnia 2024 r., znak: [...], stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 15 grudnia 2021 r. znak: [...] (w sentencji decyzji błędny znak) - odmawiająca zmiany decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 24 stycznia 2013 r. ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] położonej
w R. przy ul. S., w części dotyczącej: wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu i wysokości budynków - została wydana z naruszeniem prawa, ale na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a. nie podlega uchyleniu, gdyż w wyniku wznowienia postepowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W podstawie prawnej wskazano art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 - dalej "k.p.a.). Uzasadniając decyzję Prezydent Miasta R. odniósł się do przesłanek wznowieniowych (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), uznając, iż E.P. nie brała udziału w końcowej fazie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 15 grudnia 2021 r. Nr [...]. Z kolei co do drugiej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – nie podzielił argumentacji strony.
Nie zgadzając się z decyzją Prezydenta Miasta R., E.P. złożyła odwołanie.
Zaskarżoną decyzją, powołaną na wstępie, z 20 marca 2025 r., znak: [...], Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności określiło ramy prawne wydawanej decyzji, odnosząc się do wznowienia postępowania, stwierdzając przy tym, iż jako przesłankę wznowienia E.P. powołała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. pominięcie jej przez organ pierwszej instancji w powyższym postępowaniu oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a,, jako nową okoliczność nieznaną organowi wskazała, że M.N.do której wystąpiono o zgodę na zmianę decyzji nr [...] nie była już właścicielką działki sąsiedniej nr [...] i współwłaścicielką działki nr [...] i nie przysługiwał jej status strony.
Kolegium podało, że stwierdzając wydanie decyzji Nr [...] z 15 grudnia 2021r. znak: [...] z naruszeniem prawa Prezydent Miasta R. uznał, że zaszła przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesyłka zawierająca decyzję z 15 grudnia 2021 r. nie została prawidłowo doręczona E.P.. Powyższą okoliczność potwierdza również WSA w Warszawie, który w wyroku z 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt: VIII SA/Wa 379/22 stwierdził, że znajdujące się w aktach dokumenty tj. koperta zawierająca przedmiotową przesyłkę oraz zwrotne potwierdzenie odbioru nie zawierają informacji czy i w jaki sposób doręczyciel powiadomił powtórnie skarżącą o przesyłce (drugie awizo).
Kolegium stwierdziło, że z okoliczności niniejszej sprawy bezspornie wynika, że spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż E.P. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Prezydenta Miasta R. decyzji 15 grudnia 2021 r. W powyższym postępowaniu decyzja z 15 grudnia 2021 r. nie została jej bowiem prawidłowo doręczona.
Odnosząc się do drugiej przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
"w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzje", E.P. wskazała, że M.N.do której wystąpiono o zgodę na zmianę decyzji nr [...] nie była już właścicielką działki sąsiedniej nr [...] i współwłaścicielką działki nr [...] i nie przysługiwał jej status strony.
Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że w piśmie z 8 lipca 2021 r. (data wpływu 9 lipca 2021 r.) E.P. wniosła do Prezydenta Miasta R. o zmianę (na podstawie art. 155 k.p.a.) ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [....] z 24 stycznia 2013 r. znak: [...], ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez E.P. polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] położonej w R. przy ul. S..
W piśmie z dnia 8 września 2021 r. E.P. doprecyzowała w zakresie jakich parametrów wnosi o zmianę ww. decyzji z dnia 24 stycznia 2013 r. Po przeprowadzeniu postępowania, Prezydent Miasta R. decyzją Nr [...] z 15 grudnia 2021r. znak: [...], odmówił wnioskowanej zmiany ww. decyzji z dnia 24 stycznia .2013 r. z powodu braku zgody wszystkich stron postępowania na tą zmianę.
Wyjaśniając okoliczności rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że za strony postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. uznani zostali (oprócz wnioskodawcy i właściciela działki nią objętej nr [...]) właściciele wszystkich działek graniczących bezpośrednio z działką nr [...], tj. działek nr [...], [...], [...], [...]. Kolegium uznało zatem, że w świetle zaprezentowanych powyżej rozważań, zgodę na wnioskowaną przez E.P. zmianę w trybie art. 155 k.p.a. ww. decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 24 stycznia 2013 r. powinny wyrazić wszystkie ww. strony, oczywiście przy uwzględnieniu w zakresie podmiotowym następstwa prawnego tych stron, tj. nowych właścicieli (współwłaścicieli) działek nr [...], [...], [...].
Pismem z dnia 5 listopada 2021 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do ww. stron postępowania o wyrażenie zgody na piśmie na wnioskowaną przez E.P. zmianę ww. decyzji z dnia 24 stycznia 2013 r. Organ pierwszej instancji uznał, iż zgodę na takową zmianę musi wyrazić poprzedni właściciel działki nr [...]
i współwłaściciel działki nr [...] M.N.- także do niej zostało wysłane ww. pismo z dnia 5 listopada 2021r.
Należy w tym miejscu wyjaśnić jak wskazano w decyzji, że pismo z 5 listopada 2021 r. zostało wysłane także do J. i S. Z. (obecnych właścicieli działki nr [...] i współwłaścicieli działki nr [...]), którzy nie udzielili zgody na przedmiotową zmianę ww. decyzji z dnia 24 stycznia 2013 r. - w aktach sprawy brak jest ich pisemnej zgody, a ponadto z notatki służbowej pracownika organu pierwszej instancji z dnia 18.11.2021r. wynika, że podczas odbytej przez niego w dniu 18 listopada 2021r. rozmowy telefonicznej z J. i S. Z. uzyskał informację, że nie wyrażają oni zgody na tą zmianę. Ponadto w przekazanych aktach sprawy brak jest także zgody na przedmiotową zmianę właściciela działki nr [...] – Spółdzielni Mieszkaniowej "B.".
W konsekwencji w realiach przedmiotowej sprawy nie została spełniona jedna
z koniecznych przesłanek z art. 155 k.p.a., tj. brak jest zgody wszystkich stron na zmianę ww. decyzji z dnia 24.01.2013 r.
Odnosząc się do podnoszonej przez stronę okoliczności, że M.N.do której wystąpiono o zgodę na zmianę decyzji nr [...] – nie była już właścicielką działki sąsiedniej nr [...] i współwłaścicielką działki nr [...] i nie przysługiwał jej status strony, Kolegium nie dopatrzyło się aby została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Kolegium okoliczność wystąpienia przez organ do M.N. o zgodę na zmianę decyzji z 24 stycznia 2013 r., pozostaje bez wpływu na treść decyzji z 15 grudnia 2021 r., odmawiającej zmiany decyzji z 24 stycznia 2013 r., bowiem obecni właściciele działki nr [...] i współwłaściciele działki [...] nie udzielili zgody na jej zmianę.
Również pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu nie znalazły akceptacji Kolegium.
Końcowo Kolegium zaznaczyło, iż podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 15 grudnia 2021 r. znak: [...] był art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Skoro wszystkie strony nie wyraziły zgody na zmianę decyzji z 24 stycznia 2013 r., nie została spełniona jedna z koniecznych przesłanek z art. 155 k.p.a.
Mając na uwadze realia niniejszej sprawy, Kolegium stwierdziło, że przedmiotowe postępowanie wznowieniowe powinno zostać zakończone poprzez wydanie decyzji, o której mowa w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., co słusznie uczynił organ I instancji. Z treści art. 146 § 2 k.p.a. wynika, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem.
Od powyższej decyzji E.P. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Kolegium z 20 marca 2025 r. i zasądzenie na jej rzecz kosztów sądowych.
W skardze mającej charakter opisowy, skarżąca przedstawiła okoliczności decyzji, które zostały wydane w toku postępowania oraz wcześniejszych spraw, ponownie argumentowała te same zarzuty co w odwołaniu.
Podniosła także, że w decyzji Prezydenta Miasta R. z 19 grudnia 2024 r. Nr [...] – jest błąd w zakresie wskazania znaku decyzji Prezydenta Miasta R. nr [...] z 15 grudnia 2021 r., jako znak decyzji wskazano [...] (prawidłowy znak to [...] – przypis Sądu).
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrolowana decyzja zapadła w ramach postępowania wznowieniowego, będącego postępowaniem nadzwyczajnym i stanowiącego wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a.
Stosownie do art. 145 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną może zostać wznowione tylko w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych szczegółowo w pkt 1-8.
Skarżąca swój wniosek z 20 stycznia 2022 r., sprecyzowany pismem z 27 lutego 2023 r., o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...]
z 15 grudnia 2021 r. oparła o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (nowe okoliczności), co było podstawą do wydania przez organ I instancji postanowienia z 5 czerwca 2023 r. na podstawie art. 149 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. przedmiotem wznowionego postępowania jest
w pierwszej kolejności ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, faktycznie było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. (w niniejszej sprawie wadą z art. 145 § 1 pkt 4 oraz pkt 5 k.p.a.), zaś w przypadku ich stwierdzenia - przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Tylko pozytywne ustalenie, że zakończone ostateczną decyzją postępowanie administracyjne dotknięte było kwalifikowaną wadą, polegającą na pozbawieniu osoby wnioskującej o wznowienie udziału w postępowaniu, pozwala organowi na przejście do kolejnej fazy wznowionego postępowania, polegającej na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną.
W przeciwnym razie organ orzekający zobligowany jest odmówić uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.
Punktem wyjścia dla ustalenia kręgu stron postępowania wznowieniowego jest przedmiot postępowania, w którym wydano decyzję ostateczną. Status stron mogących żądać wznowienia posiadają wszystkie te podmioty, które należały do kręgu stron postępowania jurysdykcyjnego zwyczajnego. Przymiot strony w postępowaniu
o ustalenie warunków zabudowy należy oceniać w oparciu o art. 28 k.p.a., z którego wynika, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, przy czym w kontrolowanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania dotyczył decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta R. z 15 grudnia 2021 r. Nr [...], którą to decyzją Prezydenta Miasta R. na podstawie art. 155 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku E.P. o zmianę decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 24 stycznia 2013 r. ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] położonej w R. przy ul. S. – odmówił zmiany przedmiotowej decyzji Nr [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w części dotyczącej: wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu i wysokości budynków.
Kolegium w zaskarżonej decyzji zasadnie uznało, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, w tym kwestie wyroku WSA z 25 sierpnia 2022 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 379/22, że pismo skarżącej z 20 stycznia 2022 r., uzupełnione pismem z 27 lutego 2023 r. należy potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania o zmianę decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 24 stycznia 2013 r., a zatem decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta R. z 15 grudnia 2021 r. Nr [...], na podstawie art. 155 k.p.a.
Skarżąca nie otrzymała przedmiotowej decyzji, nie została powiadomiona
o zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ, tym samym jej wniosek
o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. był uprawniony. Kolegium zasadnie przedstawiło argumenty uzasadniające prawidłowość zastosowania przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., prawidłowo również wskazało strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 24 stycznia 2013 r.
Jednocześnie należy podkreślić, że postępowanie wznowieniowe nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (art. 149 § 2 k.p.a.). Decyzja kończąca postępowanie
w sprawie wznowionej rozstrzyga ją zarówno co do podstaw wznowienia, jak i co do istoty sprawy administracyjnej (o ile stwierdzono istnienie podstawy wznowieniowej; por. wyrok NSA z dnia 13.10.2016 r., sygn. akt II OSK 3365/14). Ograniczenie rozpoznania sprawy do granic, jakie zakreśla przyczyna wznowienia, nie zostało przewidziane w art. 149 § 2 k.p.a., stąd obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie nie jest jedynie zweryfikowanie podjętego rozstrzygnięcia, ale ponowne rozpoznanie sprawy. Właściwe rozumienie powyższego obowiązku nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy trudno jest w sposób jednoznaczny stwierdzić jaki konkretny wymiar miałyby przybrać czynności weryfikacyjne organu w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału we wcześniejszym postępowaniu, a obowiązkiem organu jest rozpoznać sprawę co do istoty. Wskazana podstawa wznowieniowa z tego względu powinna zobowiązywać organ administracji publicznej do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności do dokonania oceny materiału dowodowego, wypowiedzenia się co do twierdzeń i zarzutów strony pozbawionej możliwość działania we wcześniejszym postępowaniu oraz zgłoszonych przez nią wniosków dowodowych (wyrok NSA z 6.03.2019 r., sygn. II OSK 381/19).
W rozpatrywanym przypadku uzasadnieniem odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta R. Nr [...] z 24 stycznia 2013 r.
w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a., było brak zgody uczestników postępowania Justyny i Szymona Zacharskich (obecnych właścicieli działki [...] i współwłaścicieli działki nr [....]), a także brak zgody na przedmiotową zmianę właściciela działki nr [...] – Spółdzielni Mieszkaniowej "B.".
Wobec powyższego wskazać należy, iż w myśl art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji
i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Należy wyjaśnić, że zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. również stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a zmiana decyzji może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie. Zgoda stron stanowi podstawową przesłankę stosowania wskazanego wyżej przepisu, a jej brak czy wadliwość przy zmianie decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że zgoda stron musi być udzielona wprost, wyraźnie, a nie w sposób dorozumiany, nie można jej domniemywać (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2293/21,
z 29 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1220/17, z 20 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2750/16).
Omawiany przepis wymaga więc zgody strony na uchylenie lub zmianę decyzji,
a zgoda ta musi być udzielona wyraźnie. Nie może tu być mowy o domniemanej zgodzie, chociażby za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiał "słuszny interes strony". Tylko i wyłącznie zgoda udzielona wprost i wyraźnie, przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji państwowej, może stanowić jedną
z przesłanek zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 155. Zgoda strony lub stron na zmianę lub uchylenie decyzji może być złożona w dowolnej formie. Jeżeli taka zgoda ma być wyrażona ustnie, a nie w formie pisemnej, to powinna być złożona do protokołu (wyrok NSA z 05.04.2022 r., sygn. akt: II GSK 1868/18, CBOSA).
W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, że – jak wykazano powyżej zgody takiej nie wyrazili małżonkowie Zacharscy i Spółdzielnia Budowlani.
Konieczność wyrażenia zgody przez wszystkie osoby posiadające status strony wynika w sposób jednoznaczny z treści art. 155 k.p.a., a więc jej pominięcie jest nie tylko oczywistym naruszeniem dyspozycji tego przepisu, ale także i takim, którego nie można zaakceptować w demokratycznym państwie prawnym, co nadaje mu wagę naruszenia kwalifikowanego, czyli rażącego, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 4 lutego 1999 r., IV SA 1089/96, "Glosa" 1999, nr 9, s. 30; wyrok NSA z 4 grudnia 1981 r., I SA 2408/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 121, wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2022 r., II OSK 2293/21. LEX nr 3458971).
Z tych też względów Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż dokonanie zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o art. 155 k.p.a. bez wyraźnej zgody wszystkich podmiotów posiadających przymiot strony stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Jednocześnie zasadne jest stanowisko Kolegium prowadzące do konkluzji, że okoliczność wystąpienia do M. N. o zgodę na zmianę decyzji z 24 stycznia 2013 r., pozostaje bez wpływu na treść decyzji z 15 grudnia 2021 r., odmawiającej zmiany decyzji z 24 stycznia 2013 r., bowiem obecni właściciele działki [...]
i współwłaściciele działki [...] nie udzielili zgody na jej zmian. Takiej zgody nie udzieliła również Spółdzielnia B., właściciel działki nr [...].
Nie ma racji Skarżąca co podnoszonych argumentów, że zgoda ww. nie była konieczna do zmiany decyzji, co zostało powyżej szczegółowo opisane.
Końcowo należy zwrócić uwagę, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a., nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Jego celem jest natomiast jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki w nim wymienione, a w konsekwencji czy możliwa jest zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej, w ramach tego samego stanu prawnego
i faktycznego oraz tych samych stron.
Z kolei celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy poprzednie postępowanie, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, było dotknięte określonymi wadami, a jeśli tak, to jaki wpływ wady te miały na treść zaskarżonej decyzji. W zależności od rezultatów tego ustalenia, organ będzie zobowiązany do podjęcia odpowiedniej decyzji, w granicach określonych w art. 151 Kpa (Por. Komentarz do art.151 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II).
W realiach kontrolowanej sprawy w ocenie Sądu prowadzone postępowanie wznowieniowe powinno zostać zakończone poprzez wydanie decyzji, o której mowa
w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., co słusznie uczynił organ I instancji.
W tej sytuacji skarga okazała się bezzasadna. W odniesieniu jedynie do postawionego zarzutu wadliwego znaku zawartego w decyzji organu I instancji z 19 grudnia 2024 r. w odniesieniu do decyzji Prezydenta Miasta R. nr [...] z 15 grudnia 2021 r., Sąd wyjaśnia, że faktycznie słusznie zauważa skarżąca, iż w decyzji organu I instancji błędnie wskazano znak decyzji nr [...] z dnia 15 grudnia 2021 r., który wskazano jako "[...]", zaś prawidłowym znakiem jest "[...]", to jednak błąd ten nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zważyć tu należy, że Prezydent prawidłowo powołał numer decyzji oraz datę decyzji. Niewątpliwie i Sąd i skarżąca dokładnie rozpoznali, której decyzji dotyczyło rozstrzygniecie. W żadnym razie nie powoduje to "nieistnienia" decyzji jak podniesiono w skardze.
Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.