VIII SA/Wa 351/19

VIII SA/Wa 351/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kot
Iwona Owsińska-Gwiazda /przewodniczący/
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 3666/19 - Wyrok NSA z 2022-11-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 1422
par. 12 ust. 4 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35 ust. 1 i 4, art. 32 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2019 r. Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1. art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej: P.b.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z [...] listopada 2019 r., uzupełniony [...] listopada 2018 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E. S. (dalej: inwestor), obejmujące: nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (obiekt kat. I), usytuowanego na działkach
o numerach ewidencyjnych: [...] i [...] , położonych w obrębie ewidencyjnym [...] W. [...] , jednostce ewidencyjnej [...] C.; funkcja i rodzaj zabudowy: zabudowa zagrodowa.
Starosta uznał, że przedłożony przez inwestora projekt architektoniczno-budowlany zawiera projekt zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych. Mapa do celów projektowych została sporządzona
8 sierpnia 2018 r. przez geodetę uprawnionego inż. A. P., Nr upr. zaw. [...]. Projekt zagospodarowania terenu zawiera wszystkie elementy zgodnie
z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, zwanym dalej: rozporządzeniem z 2012 r.), został sporządzony w sposób zapewniający jego czytelność. Z mapy wynika, że budynek mieszkalny jednorodzinny przeznaczony do nadbudowy, położony na działkach nr: [...] i [...] w W. [...] , usytuowany jest w odległości od 1 m do 1,5 m od granic działek sąsiednich, tj. działek o nr ewid.: [...] i [...] , położonych w W. [...], co jest zgodne z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych).
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli J. i K. M. oraz S. M. (dalej: odwołujący się) wskazując, że dołączona do postępowania o zezwolenie na budowę mapa zasadnicza nie obrazuje położenia budynku, a twierdzenie inwestora w tym zakresie jest sprzeczne z protokołem wznowienia granicy z roku 2000 między działkami o numerach: [...] i [...] oraz [...] i [...] . Z tego protokołu wynika, że przedmiotowy budynek znajduje się pod kątem do granicy w ten sposób, że z jednej strony znajduje się o 23 cm od granicy, a drugi jego narożnik o 45 cm od granicy. W istocie więc budynek inwestora, w którym ma być wykonane również ocieplenie, znajduje się w jednej części w granicy. Z uwagi na planowane prace na wysokości niezbędne będzie ustawienie rusztowań, a co za tym idzie zajęcie części sąsiednich działek.
W konsekwencji odwołujący się domagali się określenia przed wydaniem pozwolenia na budowę warunków korzystania z ich nieruchomości dla celów tejże budowy.
Decyzją z [...] marca 2019 r., Nr [...], Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 P.b. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 P.b. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany został sporządzony zgodnie z art. 34 P.b. oraz spełnia wymagania § 8 rozporządzenia z 2012 r. i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej, przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stworzy również zagrożenia dla działek sąsiednich.
Wojewoda nadmienił, że projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami,
w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Sprawdzający do projektu budowlanego dołączył oświadczenie
o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Wszystkie te wymogi, w ocenie organu odwoławczego, spełnia projekt techniczny zatwierdzony zaskarżoną decyzją, a zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących niezgodności odległości budynku inwestycyjnego od granicy działek sąsiednich o nr ewid.: [...] i [...] oraz przedstawionych na poparcie tego twierdzenia dokumentów, Wojewoda stwierdził, że przedstawiony wypis z rejestru gruntów nie jest wypisem aktualnym, gdyż datowany jest na 6 listopada 2000 r., natomiast protokół ze wznowienia granic jest dokumentem nieoryginalnym (niepotwierdzonym za zgodność z oryginałem) i mając na uwadze art. 76a k.p.a. organ nie może uwzględnić tych dokumentów. Dodatkowo wyjaśnił, że Wojewoda nie ma w swoich kompetencjach przepisów, które zezwalałyby mu na ustalanie przebiegu granic.
Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przy nadbudowie budynku, posadowionego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, ważne jest jedynie, aby
w nadbudowywanej części nie było okien i drzwi, natomiast przepis ten nie określa odległości minimalnej w jakiej budynek musi być odsunięty od granicy. Dlatego też wskazany argument dotyczący odległości od granicy w rozpatrywanej sprawie pozostaje bez znaczenia. Zaprojektowana nadbudowa od strony działek o nr ewid: [...] i [...] nie będzie miała otworów okiennych ani drzwiowych, co wynika
z dołączonego do wniosku projektu budowlanego.
Zgodnie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., Wojewoda ocenił, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z § 49 planu miejscowego, obowiązującego na tym terenie, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w C. z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miejscowości: D., P., S., C., W. [...] i E. oraz zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie fragmentu obszaru miejscowości N.[...] w gminie C. (Dz.Urz.Woj.M.. z 2006 r. Nr 106, poz. 3504).
Ww. przepis miejscowego planu przewiduje przeznaczenie terenu – funkcję dominującą – mieszkalnictwo w zabudowie jednorodzinnej, funkcję uzupełniającą – nieuciążliwe usługi oraz ustala gabaryty nowej zabudowy mieszkaniowej - 2 ½ kondygnacji (parter + piętro z poddaszem mieszkalnym lub użytkowym) .
Wojewoda ustalił, że zgodnie z opisem technicznym projektu budowlanego, po planowanej nadbudowie nie powstanie nowa kondygnacja. Zmianie ulegnie jedynie kształt dachu z jednospadowego na trzyspadowy, dostosowany do wymogów planu miejscowego. W wyniku nadbudowy ściana kolankowa od frontu zostanie podwyższona do 75 cm. Budynek po nadbudowie będzie się składał z jednej kondygnacji podziemnej oraz jednej kondygnacji naziemnej - parteru i strychu nieużytkowego. Odprowadzanie wody deszczowej z rynny i rur spustowych nastąpi na powierzchnie biologicznie czynne własnej działki (str. 14 i 18).
Ze względu na to, że planowana budowa będzie polegała na nadbudowie istniejącego budynku, do projektu budowlanego dołączono ekspertyzę techniczną,
z której wynika, iż stan istniejącego budynku jest dobry, pozwalający na wykonanie projektowanych robót, które nie spowodują zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników budynku ani obniżenia jego przydatności do użytkowania (por. § 206 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych).
W odniesieniu do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że
w rozpoznawanej sprawie nie występuje prawne ograniczenie w sposobie zagospodarowania nieruchomości odwołujących się, lecz tylko wskazywana przez nich uciążliwość (utrudnienia w korzystaniu z warsztatu). Planowa inwestycja jest zgodna z prawem, a ewentualne niedogodności, uciążliwości czy też utrudnienia stanowią podstawę do roszczeń cywilnoprawnych, co pozostaje poza właściwością organów administracji architektoniczno-budowlanej. Poza tym organ odwoławczy zauważył, że ewentualna potrzeba wejścia na teren działki sąsiedniej może odbyć się jedynie na podstawie prawomocnej decyzji organu I instancji, zezwalającej na takie wejście.
W ocenie Wojewody podnoszone przez odwołujących się argumenty prowadzą do konkluzji, że realizacja zamierzonej inwestycji spowoduje niekorzystne skutki dotyczące naruszenia interesów faktycznych, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Okoliczności te nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, zwłaszcza że nie mogą prowadzić do wniosku, iż organ I instancji dopuścił się naruszenia prawa przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Wojewoda wyraźnie zaznaczył, że żadne przepisy prawa nie mogą zakazać realizacji inwestycji w przypadku spełnienia przez inwestorów wszystkich obowiązków nałożonych przepisami prawa.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie wniósł K. M. (dalej: skarżący, strona), zarzucając naruszenie:
1) przepisów postępowania, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. przez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego
w sprawie materiału dowodowego, skutkujący brakiem ustalenia, w jakiej odległości od nieruchomości skarżącego, oznaczonej ewidencyjnie numerami: [...] i [...] , znajduje się budynek mieszkalny, objęty wnioskiem o wydanie pozwolenia na nadbudowę, położony na działkach oznaczonych ewidencyjnie numerami: [...]
i [...] ;
2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym uznaniem, że wnioskowana nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] i [...] , położonych
w obrębie ewidencyjnym [...] W. [...], nie naruszy uzasadnionych interesów skarżącego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, powołał się na treść art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. oraz zarzuty podnoszone
w odwołaniu. Zarzucił przy tym, że organ odwoławczy nie poczynił żadnych ustaleń
w zakresie odległości przedmiotowego budynku od nieruchomości skarżącego, które były niezbędne dla prawidłowej oceny, czy zachodzi przypadek określony w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, istotnych wad w prowadzonym postępowaniu, przyczyn stwierdzenia nieważności postępowania lub wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 1 – 3 p.p.s.a.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, że
w niniejszym postępowaniu tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
a także z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach (pkt 1), zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi (pkt 2), jak również kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń (pkt 3), a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane (pkt 4).
Zgodzić się należy z Wojewodą, według którego ocena przedmiotowego projektu budowlanego pod kątem spełnienia wymagań, o jakich mowa w art. 35 ust. 1 P.b., nie nasuwa zastrzeżeń. Organ odwoławczy zbadał zgodność kontrolowanego projektu budowlanego (nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, obiekt budowlany kat. I) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem przeznaczenia terenu pod planowaną inwestycję, jej gabarytów i formy dachów zabudowy mieszkaniowej (§ 49 planu).
Następnie prawidłowo ocenił zgodność planowanej przez inwestora inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 tego rozporządzenia,
w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym
w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi.
Starosta w swojej decyzji wskazał, że z mapy dla celów projektowych, zawartej w projekcie zagospodarowania terenu, stanowiącym część kontrolowanego projektu architektoniczno-budowlanego, wynikają odległości budynku mieszkalnego jednorodzinnego przeznaczonego do nadbudowy – od 1 m do 1,5 m od granicy działek sąsiednich, oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...] i [...] . Z tymi ustaleniami nie zgodził się skarżący, który twierdzi, że te odległości wynoszą: 23 cm
i 45 cm i wnosił o dokładne ustalenie przez organy orzekające tych odległości.
W ocenie Sądu Wojewoda, analizując zgodność projektu budowlanego
z przepisami techniczno-budowlanymi, zasadnie ocenił, że poza jego kompetencjami jest ustalanie granicy między nieruchomościami, natomiast przy nadbudowie przepis § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie określa odległości minimalnej, w jakiej budynek musi być odsunięty od granicy. Istotne jest natomiast, aby w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie było okien i drzwi. Ten warunek jest spełniony: w spornej nadbudowie usytuowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działkami skarżącego nie ma otworów okiennych i drzwiowych, nie powstanie też w wyniku nadbudowy nowa kondygnacja, zmianie ulegnie jedynie kształt dachu
z jednospadowego na trzyspadowy, ale odprowadzanie wody deszczowej z rynny
i rur spustowych nastąpi na powierzchnie biologicznie czynne działki inwestora.
W związku z powyższym zarzuty skarżącego dotyczące odległości nadbudowy od granicy z jego nieruchomością (w tym złożona mapa z 2000 r. oraz protokół wznowienia granic) nie mają znaczenia z punktu widzenia zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego jako zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi.
Wojewoda prawidłowo również ocenił projekt budowlany planowanej przez inwestora nadbudowy pod kątem jego kompletności oraz posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań i sprawdzeń. Jak wynika z projektu, inwestycja jest zgodna nie tylko z przepisem § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia
w sprawie warunków technicznych, ale i § 13 oraz § 57 i § 60 tego rozporządzenia – budynek nie będzie zacieniał i przesłaniał obiektów na działkach sąsiednich ze względu na swoją wysokość (budynek niski) i usytuowanie na działce (strona 11 projektu budowlanego). Poza tym budynek mieszkalny przeznaczony do nadbudowy konstrukcyjnie nie budzi zastrzeżeń, jest w stanie dobrym i pozwala na nadbudowę (strona 21-22 projektu budowlanego). Z uwagi na to, że wszystkie materiały użyte
w budynku będą nierozprzestrzeniające ogień, projektowana inwestycja nie wymaga uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (strona 19 projektu budowlanego).
Wojewoda zasadnie również zwrócił uwagę na okoliczność, że projekt budowlany nadbudowy został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane (w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej), co zostało potwierdzone stosownymi oświadczeniami
i zaświadczeniami.
W tym miejscu należy pamiętać, że art. 20 ust. 4 P.b. wprowadza zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant, oraz w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może zatem kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych, jak również zapisów dotyczących stanu technicznego istniejącego obiektu w przypadku inwestycji polegających na rozbudowie, czy przebudowie obiektu budowlanego.
Jak wynika z art. 32 ust. 4 P.b., pozwolenie na budowę (nadbudowę) może być wydane wyłącznie termu, kto spełnia dwa podstawowe kryteria:
1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę z [...] listopada 2018 r. (data wpływu do organu I instancji) złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie
o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 23 akt administracyjnych Starosty).
W związku z powyższym, zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W odniesieniu do zarzutu skargi, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia usprawiedliwionych interesów skarżącego w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wyrażano pogląd co do tego, że o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ochrona interesów
w procesie inwestycyjnym wynikająca z ww. przepisu nie może mieć bowiem charakteru absolutnego i prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego
i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. NSA w wyrokach
z: 2 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 465/09, 11 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 451/10, 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2152/15, wyroki WSA: w Bydgoszczy
z 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1401/17, w Gdańsku z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 572/17, w Łodzi z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 176/18, w Lublinie z 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 700/18, wszystkie publ. CBOSA).
Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., ponieważ w toku przedmiotowego postępowania organy, a w szczególności Wojewoda, dokładnie przenalizowały projekt budowlany oraz dołączoną do niego dokumentację, dając odzwierciedlenie tej analizy w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach decyzji, zgodnych z art. 107 § 3 k.p.a. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy nie oznacza, że rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Zarzuty sformułowane w skardze są odzwierciedleniem subiektywnego odczucia skarżącego o naruszeniu przez planowaną inwestycję jego interesu, które w okolicznościach tej sprawy należy uznać jedynie za polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów.
Na marginesie należy dodać, że podnoszone w skardze zarzuty skarżącego, dotyczące konieczności zajęcia jego nieruchomości w celu wykonania prac budowlanych przez inwestora, nie dotyczą przedmiotowej sprawy, tylko odrębnego postępowania, które – jak wynika z treści protokołu rozprawy – zostało zakończone wydaniem przez Starostę decyzji Nr [...] z [...] czerwca 2019 r. orzekającej
o konieczności wejścia na teren działek o numerach: [...] i [...] na okres 7 dni
w celu wykonania określonych czynności budowlanych (k. 37 akt sądowych).
Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku