VIII SA/Wa 347/21

VIII SA/Wa 347/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-05-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marek Wroczyński /przewodniczący/
Renata Nawrot
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 6679/21 - Wyrok NSA z 2023-02-08
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 135n ust. 4 pkt 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Dz.U. 2020 poz 1610
art. 22 ust. 1
Ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra  właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. (dalej także jako "organ odwoławczy" lub "KWP") orzeczeniem z [...] lutego 2021 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm., dalej "ustawa o Policji") w związku
z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020, poz. 1610; dalej: "ustawa z 14 sierpnia 2020r."), po rozpatrzeniu odwołania J. M. (dalej także: "strona, "skarżący", "obwiniony", "funkcjonariusz") od orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. (dalej: "organ I instancji", "KMP") z [...] listopada 2020 r. o uznaniu podkom. J. M. winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych oraz wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany orzekł o:
1) uchyleniu zaskarżonego orzeczenie w części dotyczącej uznania winnym popełnienia drugiego z zarzucanych czynów i w tym zakresie uniewinnił obwinionego;
2) w pozostałej części zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym
i prawnym.
Postanowieniem organu I instancji nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko podkom. J. M., którego obwiniono o popełnienie dwóch przewinień dyscyplinarnych, polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez nieprawidłowe sprawowanie nadzoru, jak
i zaniechaniu czynności służbowej. Podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego stanowił przepis art. 134i ustawy o Policji. Następnie postanowieniem z [...] października 2020 r. nr [...], KMP zmienił stawiane obwinionemu zarzuty, eliminując z opisowej części pierwszego zarzutu niepotwierdzone w toku postępowania dyscyplinarnego, zachowanie dotyczące niedopilnowania prawidłowości sporządzenia dokumentacji przez mł. asp. G. G. i zarzucił mu popełnienie dwóch przewinień dyscyplinarnych.
Orzeczeniem z [...] listopada 2020 r. KMP, na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 22 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. uznał podkom. J. M., obwinionego o to, że:
1) w dniu [...] czerwca 2020 r. R., pełniąc obowiązki Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu [...] Policji w R. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez nieprawidłowe sprawowanie nadzoru nad pełnieniem służby przez policjantów Komisariatu [...] Policji w R.
w ten sposób, że sprawując nadzór nad przebiegiem służby policjantów nie dopilnował prawidłowości przekazania dokumentacji dotyczącej zaginięcia B. S. dyżurnemu KMP R., tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy o Policji
w związku z § 7 pkt 2 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. U. KGP z 2018 r., poz. 89 z późn. zm.) oraz pkt 12 zakresu zadań zawartych w Karcie opisu stanowiska pracy;
2) w dniu [...] czerwca 2020 r. w R., pełniąc obowiązki Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu [...] Policji w R. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez zaniechanie czynności służbowej polegającej na niepodjęciu działań poszukiwawczych po zgłoszeniu zaginięcia B. S.,
tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 9 ust. 7 Zarządzenia Nr 48 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej oraz postępowania
w przypadku ujawnienia osoby o nieustalonej tożsamości lub znalezienia nieznanych zwłok oraz szczątków ludzkich;
winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych opisanych powyżej i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.
Skarżący złożył od ww. orzeczenia KMP z [...] listopada 2020 r. odwołanie,
w którym wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie orzeczenia
i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia KMP, a na wypadek uznania winy skarżący wniósł o uwzględnienie szeregu okoliczności łagodzących i odstąpienie od ukarania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił dokonanie dowolnej i wybiórczej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, przy nieuwzględnieniu
i niepoddaniu ocenie wyjaśnień skarżącego, nie dokonaniu przesłuchania dyżurnego asp. sztab. M. M., nadkom. S. K. na okoliczność jakie czynności poszukiwawcze wykonano i od jakiego momentu prowadzi się poszukiwania osoby zaginionej (czy od pierwszej otrzymanej informacji czy od oficjalnego przyjęcia zawiadomienia) oraz funkcjonariuszy, którzy podejmowali czynności poszukiwawcze, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń, że popełnił zarzucane mu w postępowaniu dyscyplinarnym przewinienia.
KWP, po rozpatrzeniu ww. odwołania, wskazanym na wstępie orzeczeniem
z [...] lutego 2021 r., orzekł o uchyleniu zaskarżonego orzeczenie w części dotyczącej uznania winnym popełnienia drugiego z zarzucanych (opisanych wyżej) czynów i w tym zakresie uniewinnił obwinionego, a w pozostałej części zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.
W motywach wydanego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy szczegółowo przedstawił przebieg zdarzenia z [...] czerwca 2020 r. z udziałem obwinionego i stan faktyczny sprawy (k. 4-7 orzeczenia).
Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 132 ust. 1-2 i ust. 3 pkt 2, art. 132a ustawy o Policji. Wyjaśnił, że w postępowaniu dyscyplinarnym obwinionemu zarzucono popełnienie dwóch przewinień dyscyplinarnych poprzez naruszenie dyscypliny służbowej, polegającej na niewłaściwym wykonaniu i zaniechaniu czynności służbowych. Następnie podniósł, że pierwsze z zarzucanych przewinień dyscyplinarnych polega na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niewłaściwe wykonanie czynności służbowej sprawowania nadzoru nad pełnieniem służby przez policjantów Komisariatu Policji [...] w R. - niedopilnowanie prawidłowości przekazania dokumentacji dotyczącej zaginięcia B. S. dyżurnemu KMP R. Przewinienie to zostało zakwalifikowane jako naruszenie art. 132 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 7 pkt 2 zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji oraz pkt 12 zakresu zadań zawartych w Karcie opisu stanowiska pracy. Wyjaśnił, że stosownie do treści ww. § 7 pkt 2 zarządzenia nr 30 KGP z dnia 16 grudnia 2013 r. przełożony jest obowiązany do koordynowania, nadzorowania i kontrolowania sposobu wykonania zleconych działań i uzyskanych rezultatów, a w odniesieniu do spraw pilnych lub szczególnie ważnych zapewnienia warunków dla terminowego rozpoczęcia i zakończenia określonych działań, prac i czynności. Natomiast zgodnie z pkt 12 zakresu zadań/obowiązków na stanowisku Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w R. z [...] czerwca 2020 r., podkom. J. M. podczas pełnienia dyżurów w kierownictwie jednostki, miał sprawować nadzór nad wszystkimi służbami komisariatu, w tym również nad policjantami pionu prewencji. W tym zakresie zobowiązany był przeprowadzać odprawy do służby dla policjantów pełniących służbę na rzecz komisariatu i rozliczać policjantów po służbie z osiągniętych wyników oraz koordynować pracę dyżurnych jednostki. KWP zauważył także, że w Komisariacie Policji [...] w R. pełniona jest służba w ramach dyżurów kierownictwa komisariatu. W czasie dyżuru służba jest pełniona w komisariacie w godzinach 7.30 - 15.30, a następnie w ramach dyżuru domowego "pod telefonem". Grafik dyżurów tworzy Komendant Komisariatu Policji [...] w R., a zatwierdza Komendant Miejski Policji w R. W grafikach uwzględniani są: komendant, jego zastępca oraz naczelnicy poszczególnych wydziałów komisariatu. Wykonywanie dyżuru ze strony kierownictwa komisariatu należy traktować jako polecenie służbowe
i jednocześnie upoważnienie ze strony kierownictwa do nadzoru nad bieżącą służbą.
KWP wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2020 r. skarżący pełnił właśnie dyżur
w kierownictwie KP [...] w R. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach postępowania dyscyplinarnego potwierdził popełnienie przez obwinionego pierwszego z zarzucanych mu czynów. Z kolei obwiniony, składając wyjaśnienia
w dniu [...] września 2020 r., nie przyznał się do popełnienia czynu zarzucanego mu
w pierwszym zarzucie.
Organ odwoławczy uznał, że argumenty skarżącego w zakresie bezpodstawnego uznania jego winy w zakresie przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego mu w punkcie pierwszym zarzutów nie zasługują na uwzględnienie. Zauważył, że sam obwiniony nie kwestionuje, iż [...] czerwca 2020 r. pełnił dyżur
z ramienia kierownictwa komisariatu. Pkt 12 zakresu zadań/obowiązków na stanowisku Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w R.
z dnia [...] czerwca 2020 r., nakładał na obwinionego, podczas pełnienia dyżurów
w kierownictwie jednostki, obowiązek sprawowania nadzoru nad wszystkimi służbami komisariatu, w tym również nad policjantami pionu prewencji ze szczególnym uwzględnieniem, obowiązku przeprowadzania odpraw do służby dla policjantów pełniących służbę na rzecz komisariatu i rozliczania policjantów po służbie
z osiągniętych wyników oraz koordynowania pracy dyżurnych jednostki. KWP wyjaśnił, że istotą takiego dyżuru, jest zapewnienie stałego, nieprzerwanego, właściwego poziomu kierowania jednostką i nadzorowania podległych policjantów 24 godziny na dobę, niezależnie od obowiązującego zwykłego czasu służby, wypadających dni wolnych, czy świąt. Zatem policjant pełniący w komisariacie dyżur z ramienia kierownictwa ma kierować przebiegiem służby - podejmować decyzje rozstrzygające zasadnicze problemy, rozdzielać zadania, wydawać polecenia, nadzorować, koordynować i kontrolować sposób wykonywanych zadań oraz korygować i reagować na nieprawidłowości. Gdyby policjant dyżurujący (z ramienia kierownictwa jednostki), nie miał tych wszystkich uprawnień do bieżącego kierowania przebiegiem służby, to nie miałoby w ogóle sensu wyznaczanie go do pełnienia dyżuru.
Zdaniem KWP, nie można się zgodzić z argumentacją obwinionego - że będąc w "nadzorze" nie odpowiada za pracę dyżurnego i jego czynności, bo z jego karty opisu stanowiska pracy wynika tylko, że koordynuje pracę dyżurnego, nie ma w niej mowy o nadzorowaniu pracy dyżurnego, nadzór odnosi się zatem do pozostałych policjantów, a dyżurny jest z niego wyłączony, bo jest to stanowisko samodzielne.
Organ odwoławczy uznał, że skarżący w dniu [...] czerwca 2020 r., pełniąc dyżur z ramienia kierownictwa KP [...] w R., odpowiadał za prawidłowy przebieg bieżącej służby wszystkich policjantów, w tym dyżurnego. A zatem ocenie podlega kwestia jego winy w zakresie nieprawidłowego nadzoru nad przebiegiem służby, poprzez niedopilnowanie przekazania dokumentacji dotyczącej zaginięcia B. S. dyżurnemu KMP R.
KWP stwierdził, że bezspornym jest, że wytworzona w KP [...] w R. dokumentacja dotycząca zaginięcia B. S. powinna być przekazana dyżurnemu KMP w R. niezwłocznie, a za jej przekazanie odpowiedzialny był asp. szt. M. M., pełniący w tym dniu służbę dyżurnego w godzinach 8.00 - 20.00. Z ustaleń prowadzonych w postępowaniu wyjaśniającym wynika, że mł. asp. G. G. po sporządzeniu dokumentacji wymaganej po przyjęciu zawiadomienia o zaginięciu, przekazał te dokumenty dyżurnemu, asp. szt. M. M. około godz. 13.00. Dyżurny powinien niezwłocznie sprawdzić przedłożone dokumenty, zatwierdzić poziom poszukiwań, wprowadzić poszukiwania osoby do KSIP i przekazać fizycznie dokumenty dyżurnemu KMP w R. Dyżurny poziomu poszukiwań nie zatwierdził, wprowadził poszukiwania do KSIP o godzinie 13.34 nie wpisując okoliczności zaginięcia i stanu zdrowia osoby, i do końca swojej służby w tym dniu, do godziny 20.00, dokumentów nie przekazał. Dokumenty te zostały przekazane dyżurnemu KMP w R. dopiero około godziny 23.30 (podczas służby kolejnego dyżurnego KP [...] w R.), czyli prawie 12 godzin po formalnym zgłoszeniu zaginięcia i ponad 15 godzin od otrzymania przez Policję z CPR pierwszego zgłoszenia o zaginięciu, a ponadto po około 10 godzinach od przekazania przez dyżurnego KP [...] działania w SWD do dyspozycji dyżurnego KMP w R.
Zdaniem KWP, nastąpiła nieuzasadniona długotrwała zwłoka w przekazaniu dokumentów, która niewątpliwie mogła przyczynić się do opóźnienia wdrożenia działań poszukiwawczych. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że obwiniony interesował się, czy dokumenty zostały przekazane dyżurnemu KMP R. Okoliczności sprawy świadczyć mogą, że dyżurny faktycznie przekazywał mu niepełne lub rozmijające się z prawdą informacje na temat ustaleń dotyczących przekazania dokumentów, które mogły wprowadzić go w błąd. Jednakże pełniąc dyżur z ramienia kierownictwa KP [...] w R. w jednostce i później domowy "pod telefonem" obwiniony zobowiązany był dopilnować, czy dokumenty faktycznie zostały przekazane. Tymczasem jego nadzór i koordynacja sposobu realizowania przez dyżurnego czynności związanych z zaginięciem B. S. były stanowczo niewystarczające. Obwiniony pełniąc dyżur z ramienia kierownictwa komisariatu, posiadał uprawnienia przełożonego w zakresie bieżącego kierowania jednostką. Jak wywiedziono powyżej, miał uprawnienia przełożonego także w stosunku do dyżurnego komisariatu. Zgodnie zaś z § 7 ust. 2 zarządzenia KGP nr 30 z dnia 16 grudnia 2013 r., przełożony jest obowiązany do koordynowania, nadzorowania i kontrolowania sposobu wykonania zleconych działań i uzyskanych rezultatów, a w odniesieniu do spraw pilnych lub szczególnie ważnych zapewnienia warunków dla terminowego rozpoczęcia i zakończenia określonych działań, prac i czynności. Dlatego też KWP uznał, że obwiniony posiadając informację, iż materiały dotyczące zaginięcia B. S. nie zostały wywiezione do KMP R., jako przełożony pełniący dyżur w nadzorze, nie dopilnował, ani też nie zapewnił ich niezwłocznego dostarczenia. Wyjaśnił, że wydał polecenie dyżurnemu KP [...], aby dokumentacja została przewieziona do KMP R., jednak polecenia tego w żaden sposób nie egzekwował, ani też nie sprawdził co było powodem opóźnienia, nie podjął działań zmierzających do zweryfikowania przyczyn opóźnienia. Po przejściu na dyżur domowy "pod telefonem" nie zainteresował się, czy faktycznie dokumenty zostały przekazane.
Mając na uwadze treść § 3 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31.12.2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3), organ odwoławczy wskazał, że sposób pełnienia przez obwinionego służby w dniu [...] czerwca 2020 r., nie charakteryzował się należytą rzetelnością i odpowiedzialnością, jak i nie można jej oceniać, jako pełnionej według najlepszej woli i wiedzy. Jednocześnie KWP zauważył, że skarżący miał też swój bezpośredni udział w błędnym zakwalifikowaniu przedmiotowego zaginięcia do II poziomu poszukiwań, co niewątpliwie przyczyniło się do niepodjęcia adekwatnych działań poszukiwawczych. Ponadto nie dokonał sprawdzenia prawidłowości sporządzonej dokumentacji. Dokumentacja przekazana do KMP w R. w porze nocnej zawierała braki formalne, była niekompletna.
W dalszej części uzasadnienia, KWP odniósł się do drugiego z zarzucanych przewinień dyscyplinarnych, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez zaniechanie czynności służbowej - niepodjęcie działań poszukiwawczych po zgłoszeniu zaginięcia B. S.. Czyn zarzucany policjantowi został zakwalifikowany jako naruszenie art. 132 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku
z § 9 ust. 7 zarządzenia Nr 48 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej oraz postępowania w przypadku ujawnienia osoby o nieustalonej tożsamości lub znalezienia nieznanych zwłok oraz szczątków ludzkich (Dz. Urz. KGP poz. 77). Organ odwoławczy przytoczył treść ww. § 9 ust. 7 zarządzenia Nr 48, zgodnie
z którym jednostka Policji, która przyjęła zawiadomienie o zaginięciu osoby oraz dokonała rejestracji informacji zaginięciu oraz o osobie zaginionej w KSlP, jest zobowiązana do wykonywania czynności poszukiwawczych zgodnie z przyjętą kwalifikacją poszukiwań do czasu przejęcia sprawy poszukiwania osoby zaginionej do prowadzenia przez inną jednostkę Policji.
KWP stwierdził, że materiał dowodowy nie potwierdził popełnienia przez obwinionego drugiego z zarzucanych mu czynów, zaś argumenty obwinionego odnoszące się do niezasadnego uznania jego winy zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy uznał, że kluczowym dla niemożności przypisania skarżącemu odpowiedzialności w tym zakresie jest argument dotyczący obowiązującego polecenia Komendanta Miejskiego Policji w R. w zakresie prowadzenia wszystkich poszukiwań osób zaginionych z terenu działania KMP w R. przez Wydział Kryminalny KMP w R. i ograniczenia roli [...] komisariatów tylko do przyjmowania zawiadomienia o zaginięciu osoby i kompletowania wstępnej dokumentacji. Dalej przedstawił szczegółowo przebieg czynności podjętych na skutek przyjęcia zgłoszenia zaginięcia B. S.. Zauważył, że z rozpytania Naczelnika Wydziału Kryminalnego KMP w R. przeprowadzonego w dniu [...] lipca 2020 r. wynika jednoznacznie, że wszystkie poszukiwania osób zaginionych z terenu R. prowadzi Wydział Kryminalny KMP w R. Prowadzą je też Komisariaty Policji w P. i l. z wyłączeniem tych zakwalifikowanych do poziomu I. Rozpytywany nie potrafił wskazać dokumentu normującego powyższe. Organ odwoławczy zauważył, że niezasadnie zaniechano w toku postępowania dyscyplinarnego przesłuchania wymienionego w charakterze świadka na tą okoliczność. Wskazaną praktykę potwierdził także Komendant Komisariatu Policji [...] w R. w piśmie L. dz. PR—[...] z [...] lipca 2020 r. A zatem organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do przypisania obwinionemu winy w zakresie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego poprzez zaniechanie czynności służbowych - nie wdrożenie czynności poszukiwawczych po przyjęciu w KP [...] w R. zawiadomienia o zaginięciu B. S. Dlatego też koniecznym było uchylenie zaskarżonego orzeczenia w tej części i w tym zakresie uniewinnienie skarżącego od drugiego zarzutu na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji.
Dokonując oceny współmierności orzeczonej przez przełożonego dyscyplinarnego kary dyscyplinarnej nagany do popełnionego przewinienia określonego w pierwszym zarzucie i stopnia zawinienia, KWP wskazał, że stosownie do art. 134h ustawy o Policji (w brzmieniu mającym zastosowanie
w przedmiotowej sprawie na mocy art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r.) wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, a w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Z kolei ust. 2 ww. przepisu wskazuje okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, które mają wpływ na zaostrzenie wymiaru kary. Natomiast z art. 134h ust. 3 ustawy o Policji wynikają okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary. KWP przytoczył także brzmienie art. 132a ustawy o Policji, zgodnie z którym przewinienie dyscyplinarne jest zawinione gdy policjant ma zamiar jego popełnienia oraz gdy nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Dalej wyjaśnił, że nieumyślność ma miejsce, gdy policjant nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia poprzez niezachowanie ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.
Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia
z przewinieniem dyscyplinarnym popełnionym z winy nieumyślnej. Policjant nie chciał popełnić przewinienia, nie godził się na jego popełnienie, lecz popełnił je mimo to poprzez niezachowanie wymaganej ostrożności. Podnosząc powyższe rozważania do obwinionego, KWP stwierdził, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z niedbalstwem. Obwiniony bowiem, jak wynika z ustalonych okoliczności sprawy, nie przewidywał możliwości popełnienia przewinienia, ale mógł i powinien możliwość taką przewidzieć. Jak bowiem wywiedziono, skarżący pełniąc dyżur
z ramienia kierownictwa KP [...] w R., odpowiadał za prawidłowy przebieg bieżącej służby wszystkich policjantów, w tym dyżurnego, miał prawo i obowiązek nadzorowania, kontrolowania sposobu wykonywania czynności służbowych oraz reagowania na nieprawidłowości i jego polecenia były wiążące. Organ odwoławczy podniósł, że skarżący zdawał sobie sprawę, że dokumentacja dotycząca zaginięcia B. S. powinna być przekazana dyżurnemu KMP w R. niezwłocznie. Jednak nie przewidział możliwości popełnienia przewinienia (że jego nadzór okaże się niewystarczający do prawidłowego przekazania dokumentacji), ale jako dyżurujący z ramienia kierownictwa mógł i powinien przewidzieć, bo nie egzekwował stanowczo wykonania polecenia, nie sprawdził przyczyn opóźnienia.
KWP zauważył, że oceniając współmierność kary do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia należy uwzględnić wszystkie wskazane powyżej okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego oraz jego następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia obowiązków, pobudki działania, zachowanie przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy nienaganny przebieg służby.
Uwzględniając powyższe, a także pośrednie konsekwencje popełnionego przewinienia w postaci poważnych skutków przewinienia dyscyplinarnego i istotnego zakłócenia realizacji zadań Policji oraz naruszenia jej dobrego imienia Policji (ustawowa przesłanka zaostrzająca wymiar kary - art. 134h ust. 2 pkt 3 ustawy
o Policji), jak i biorąc pod uwagę nieumyślność popełnienia przewinienia oraz brak należytego doświadczenia w pełnieniu służby w charakterze przełożonego (okoliczności mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary wymienione w art. 134h ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji), organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie karą współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego jest kara nagany. Nagana jest najłagodniejszą karą dyscyplinarną spośród kar wymienionych w katalogu zawartym w art. 134 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 134a ustawy o Policji, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.
Orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lutego 2021 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez J. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżył ww. orzeczenie w zakresie uznania funkcjonariusza winnym popełnienia przewinienia określonego w pkt 1 zarzutów i wymierzenia kary dyscyplinarnej - nagana (pkt 2 sentencji zaskarżonego orzeczenia). Autor skargi zaskarżonemu w powyższym zakresie orzeczeniu zarzucił naruszenie:
1) przepisów postępowania (art. 7, art. 12, art. 77 § 1, art. 78 §1, art. 80 kpa), poprzez niewszechstronne rozważenia materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które miały istotny wpływ na jej wynik i kwestie związane z odpowiedzialnością dyscyplinarną skarżącego, skutkujące błędnym uznaniem, że skarżący naruszył swoje obowiązki i winien ponieść odpowiedzialność dyscyplinarną;
2) prawa materialnego - art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez jego zastosowanie i uznanie, że skarżący swoim działaniem naruszył dyspozycję wskazanego przepisu oraz art. 135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z [...] lutego 2021 r. w części dotyczącej punktu II oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z grafiku dyżurów Komisariatu Policji [...] w R. za miesiąc czerwiec 2020 r.
W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu, stosownie do przedmiotu zaskarżenia, jest pkt 2 orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą
w R. z dnia [...] lutego 2021 r. w zakresie uznania skarżącego winnym popełnienia przewinienia określonego w pkt 1 zarzutów i wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nagany.
W świetle art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.
Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom,
z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 (art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji) oraz zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej
w sposób nieprawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji) oraz niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji).
Przepisy ustawy o Policji nie wyznaczają organom dyscyplinarnym merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że mają one możliwość swobodnej oceny dowodów. W tej sytuacji sądowa kontrola oceny dowodów polega na sprawdzeniu, czy dokonana ocena nie jest dotknięta błędami natury faktycznej lub logicznej albo nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 994/06, publik. LEX nr 344637). Możliwość swobodnej oceny dowodów nie oznacza dowolności, ani nie usprawiedliwia braku, czy też niepełnego uzasadnienia dokonanej oceny.
W analizowanym przypadku okoliczności sprawy nie są kwestionowane. Zdaniem Sądu, organ dyscyplinarny prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe. Kwestią sporną pozostaje jedynie ocena zaistniałych zdarzeń, pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz wymierzenia kary nagany.
W niniejszej sprawie, zasadne jest stanowisko organu odwoławczego wskazujące, że materiał dowodowy zebrany w aktach postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko skarżącemu, pozwala na przypisanie policjantowi winy
w zakresie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w punkcie pierwszym zarzutów, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia kary nagany.
Przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne dowiodło, że przewinienie dyscyplinarne, w zakresie którego uznano winę skarżącego polega na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niewłaściwe wykonanie czynności służbowej sprawowania nadzoru nad pełnieniem służby przez policjantów Komisariatu Policji [...] w R. - niedopilnowanie prawidłowości przekazania dokumentacji dotyczącej zaginięcia B. S. dyżurnemu Komendy Miejskiej Policji w R. Przewinienie to zasadnie zostało zakwalifikowane jako naruszenie art. 132 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 7 pkt 2 zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (tj. Dz. U. KGP z 2018 r. poz. 89 ze zm.) oraz pkt 12 zakresu zadań zawartych w Karcie opisu stanowiska pracy. Zgodnie z treścią ww. § 7 pkt 2 zarządzenia Nr 30 przełożony jest obowiązany do koordynowania, nadzorowania
i kontrolowania sposobu wykonania zleconych działań i uzyskanych rezultatów,
a w odniesieniu do spraw pilnych lub szczególnie ważnych zapewnienia warunków dla terminowego rozpoczęcia i zakończenia określonych działań, prac i czynności. Natomiast zgodnie z pkt 12 zakresu zadań/obowiązków na stanowisku Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w R. z dnia [...] czerwca 2020 r., skarżący podczas pełnienia dyżurów w kierownictwie jednostki, miał sprawować nadzór nad wszystkimi służbami komisariatu, w tym również nad policjantami pionu prewencji. W tym zakresie zobowiązany był przeprowadzać odprawy do służby dla policjantów pełniących służbę na rzecz komisariatu i rozliczać policjantów po służbie z osiągniętych wyników oraz koordynować pracę dyżurnych jednostki. Ponadto, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, w Komisariacie Policji [...] w R. pełniona jest służba w ramach dyżurów kierownictwa komisariatu; w czasie dyżuru służba jest pełniona najpierw w komisariacie, a następnie w ramach dyżuru domowego "pod telefonem". Wykonywanie dyżuru ze strony kierownictwa komisariatu (skarżący
w dniu [...] czerwca 2020 r. pełnił dyżur w kierownictwie KP [...] w R.) należy traktować jako polecenie służbowe i jednocześnie upoważnienie ze strony kierownictwa do nadzoru nad bieżącą służbą.
W świetle powyższego, zdaniem Sądu, zasadnie organy Policji uznały, że powyższy przepis (pkt 12 zakresu zadań/obowiązków na stanowisku Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w R.) jednoznacznie determinował skarżącego do sprawowania nadzoru nad wszystkimi służbami komisariatu, w tym również nad policjantami pionu prewencji ze szczególnym uwzględnieniem, obowiązku przeprowadzania odpraw do służby dla policjantów pełniących służbę na rzecz komisariatu i rozliczania policjantów po służbie
z osiągniętych wyników oraz koordynowania pracy dyżurnych jednostki. Ponadto obwiniony był zobowiązany do zapewnienia stałego, nieprzerwanego, właściwego poziomu kierowania jednostką i nadzorowania podległych policjantów 24 godziny na dobę, niezależnie od obowiązującego zwykłego czasu służby. Dyspozycja przytoczonego powyżej przepisu nie została spełniona, albowiem skarżący, jako przełożony pełniący dyżur w nadzorze, naruszył dyscyplinę służbową poprzez niewłaściwe wykonanie czynności służbowej sprawowania nadzoru nad pełnieniem służby przez policjantów Komisariatu Policji [...] w R., tj. niedopilnowanie prawidłowości przekazania dokumentacji dotyczącej zaginięcia B. S. dyżurnemu Komendy Miejskiej Policji w R. W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja strony, że będąc w "nadzorze" nie odpowiadał za pracę dyżurnego i jego czynności.
Sąd zauważa, że wobec skarżącego organy orzekające zasadnie uznały, iż naruszył on dyspozycję art. 132 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 7 pkt 2
zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji oraz pkt 12 zakresu zadań zawartych w Karcie opisu stanowiska pracy. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów orzekających, że opisane powyżej przewinienie dyscyplinarne zostało bezsprzecznie popełnione przez skarżącego. W analizowanym przypadku prawidłowo działające w sprawie organy miały zatem podstawę do stwierdzenia winy skarżącego w powyższym zakresie oraz orzeczenia o wymierzeniu mu kary nagany.
Jednocześnie Sąd zauważa, że przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej organy Policji rozważyły szereg przesłanek wynikających z art. 134h ustawy o Policji. Zgodzić się należy ze stwierdzeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R., że wobec poczynionych powyżej ustaleń wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany jest współmierne do popełnionego przewinienia i ma uzasadnienie w przepisach prawa. Organ służbowy ustalił rodzaj naruszonych obowiązków oraz dokonał oceny elementu subiektywnego, jakim jest stopień winy funkcjonariusza. Dokonujący wymiaru kary organ prawidłowo uwzględnił okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.
Należy także podkreślić, że orzeczona kara nagany jest w opisywanym stanie faktycznym karą najmniej dolegliwą i ma charakter wychowawczy, a nie tylko represyjny. W związku z tym, że skarżącego uznano winnym, wymierzono mu najłagodniejszą karę z wymienionych w art. 134 ustawy o Policji.
Zauważyć również należy, że orzeczenie dyscyplinarne zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji, zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne jest sporządzone poprawnie.
W niniejszej sprawie, organ szczegółowo zgromadził materiał dowodowy
i poddał go wszechstronnej oraz wnikliwej analizie, a wyciągnięte z niej wnioski są logiczne, spójne i nawzajem się uzupełniające. Wobec powyższych ustaleń przyjąć należy, że zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą
w R. nie narusza prawa. Jednocześnie Sąd zauważa, że nie mogły zostać uwzględnione zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. art. 7, 12, 77 § 1, 78 § 1, art. 80 kpa). Jak słusznie uznał organ odwoławczy przepisy te nie mają zastosowania do postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do policjanta na podstawie przepisów rozdziału 10 ustawy o Policji (odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów), które kompleksowo regulują zasady i tryb odpowiedzialności dyscyplinarnej tej grupy zawodowej.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji orzeczenia.