VIII SA/Wa 346/12

VIII SA/Wa 346/12 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kot /sprawozdawca/
Leszek Kobylski /przewodniczący/
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I GSK 38/13 - Wyrok NSA z 2014-04-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
art. 65 ust. 1 oraz ust. 1a  pkt 1
Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
Dz.U. 2004 nr 87 poz 825
par. 3 ust. 1 oraz par. 4 ust. 1-2
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 70 par. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Fularski, sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Referent-stażysta Dorota Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2006 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka"), Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IC") uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik UC") z [...] września 2011 r. Działając reformatoryjnie określił skarżącej zobowiązanie w podatku akcyzowym za lipiec 2006 r. w kwocie [...] zł. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał między innymi przepisy art. 65 ust. 1a ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: "u.p.a."), a także przepisy § 3 ust. 1 oraz § 4 ust. 1 – 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.; dalej: "rozporządzenie").
1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie i powołał się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ
I instancji po przeprowadzeniu postępowania podatkowego. Z ustaleń tych wynika, że Spółka w ramach działalności gospodarczej dokonała sprzedaży [...] litrów oleju opałowego osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą oraz osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Czynności tych dokonywała pobierając od nabywców oświadczenia, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia, które w swej treści nie spełniały wymogów zawartych w ust. 2. W wyniku dokonanej przez organ weryfikacji oświadczeń, ostatecznie zakwestionowano te, w których wpisano, że nabyty olej opałowy zostanie zużyty do smarowania form (3 oświadczenia), bądź też na których jako typ urządzenia grzewczego wpisano: "agregat chłodniczy", "agregat prądotwórczy" lub "agregat". Naczelnik US zakwestionował nadto oświadczenie złożone przez W.W., dotyczące sprzedaży [...] litrów oleju opałowego. Wyjaśnił, że z dowodów postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w O. wynika, że oświadczenie to nie odzwierciedla rzeczywistości, tj. nie doszło do faktycznego nabycia oleju opałowego. Naczelnik US wyjaśnił przy tym, że preferencyjna stawka podatku akcyzowego dotyczy jedynie olejów opałowych przeznaczonych na cele grzewcze. Czyli w przypadku zużycia oleju opałowego do otrzymania energii cieplnej służącej do ogrzewania, opalania, itp. Organ przyjął zatem, że olej opałowy spalany w silniku spalinowym w celu zasilania agregatu nie jest zużywany do celów opałowych. Służy wytworzeniu energii mechanicznej. Spółka bezpodstawnie zastosowała zatem stawkę preferencyjną przewidzianą dla opodatkowania sprzedaży oleju opałowego na cele grzewcze. Przyjmowała od nabywców oświadczenia niezgodne z wymogami § 4 ust. 2 rozporządzenia. Zaniżyła zobowiązanie w podatku akcyzowym poprzez bezpodstawne stosowanie stawki podatku w kwocie 233 zł zamiast 2.000 zł od 1.000 litrów dla opodatkowania sprzedanego przez Spółkę oleju opałowego. Naczelnik US określił Spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym na kwotę [...] zł.
1.3. W odwołaniu od decyzji Naczelnika UC skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania podatkowego. Postawiła zarzuty naruszenia:
- art. 4 ust. 1 – 2 i 5, art. 6 ust. 1 i 3, art. 11, art. 62, art. 65 ust. 1 i ust. 1a u.p.a.;
- § 2, § 3 oraz § 4 ust. 1 – 5 rozporządzenia;
- art. 92 i art. 217 Konstytucji RP;
- art. 120 – 123, art. 180, art. 187 – 188, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Op").
W uzasadnieniu Spółka podniosła, że sprzedawca oleju opałowego nie może zostać obciążony odpowiedzialnością z tytułu zużycia oleju opałowego na inne cele niż grzewcze przez nabywców. Spółka dokonując czynności w tym zakresie pobierała oświadczenia, o których mowa w rozporządzeniu. Czyli jedyną stawką jaką można zastosować, jest stawka ustawowa 233 zł od 1.000 litrów oleju. Skarżąca uznała, że nie było podstaw do zastosowania stawki określonej w art. 65 ust. 1a u.p.a. Powołując się następnie na poglądy prawne prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazała na brak możliwości obciążania podatników negatywnymi konsekwencjami w postaci zastosowania stawki "sankcyjnej", o której mowa w tym przepisie tylko z tej przyczyny, że oświadczenia uzyskiwane
od nabywców oleju opałowego były wadliwe. Zdaniem skarżącej, oświadczenia nabywców nie mają charakteru materialnoprawnego, gdyż brak jest stosownego umocowania ustawowego, o którym mowa w art. 217 Konstytucji RP. Ich brak nie przesądza o przeznaczeniu oleju na inne cele niż grzewcze. Sprzedawca oleju opałowego w celu zastosowania obniżonej stawki akcyzy obowiązany jest uzyskać pełne oświadczenie od nabywcy. Nie ma obowiązku kontroli zużycia tego oleju przez kolejnych nabywców. Brak było także podstaw do obciążenia Spółki "sankcją" podatkową z uwagi na nielegalne działania jej pracowników, tj. działania W.W.
1.4. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor IC zauważył, że stosownie do treści art. 70 § 6 ust. 1 Op, nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zatem jest ono wymagalne. Podniósł, że zastosowane w rozpoznawanej sprawie przepisy rozporządzenia nakładają na sprzedawcę oleju opałowego obowiązek pobierania od kupujących oświadczeń w określonej formie. Przepisy te stawiają inne wymagania dla oświadczeń nabywców będących m.in. osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą, a inne oświadczeniom osób fizycznych takiej działalności nieprowadzących. Warunkiem skorzystania przez sprzedawcę z obniżonej stawki podatku akcyzowego jest uzyskiwanie od nabywców oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze. Dokonywanie sprzedaży oleju opałowego bez uzyskania od nabywcy oświadczenia, o którym mowa w rozporządzeniu, nie pozwala na zastosowanie preferencyjnej stawki akcyzy. Spółka dokonywała sprzedaży oleju opałowego na cele inne od grzewczych. Z tej przyczyny, na podstawie art. 65 ust. 1a u.p.a. należało zastosować stawkę określoną w tym przepisie, tj. 2.000 zł od 1.000 litrów oleju. Działając na korzyść Spółki, organ odwoławczy za prawidłowe uznał oświadczenie z [...] lipca 2006 r. złożone przez J. D., dotyczące nabycia [...] litrów oleju opałowego. Osoba ta potwierdziła, że olej został zużyty wyłącznie na cele grzewcze. Nie wskazała przy tym rodzaju agregatu, w którym został on zużyty. Wątpliwości te Dyrektor IC rozstrzygnął na korzyść skarżącej. Odnośnie oświadczenia W. W. stwierdził, że dokonana ocena materiału dowodowego w tym zakresie była słuszna. Świadek ten potwierdził, że nie zakupił przedmiotowego oleju, nie otrzymał go, ani też za niego nie zapłacił. Olej natomiast został zużyty jako paliwo do maszyn rolniczych. Organ odwoławczy przywołał pogląd prawny zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I FSK 1354/10.
Reasumując, Dyrektor IC uznał, że sprzedawca oleju opałowego w celu skorzystania z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego, o której mowa w art. 65 ust. 1 u.p.a., obowiązany jest w każdym przypadku uzyskać od nabywców tego oleju stosowne oświadczenie, o którym mowa w § 4 rozporządzenia. Czyli odpowiadające wymogom prawa zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Nadto muszą one stanowić potwierdzenie, że nabyty olej wykorzystany zostanie do celów grzewczych. Skoro Spółka dokonując wskazywanych czynności takich oświadczeń nie posiadała, tj. nie potwierdzały one, że sprzedawała olej na cele grzewcze, to nie była ona uprawniona do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Stąd organ odwoławczy za chybione uznał wszystkie zarzuty odwołania w tym zakresie, gdyż posiadane przez Spółkę oświadczenia nabywców nie odzwierciedlały rzeczywistości (oświadczenie W. W.) lub też zawierały zapisy świadczące wprost, że olej nie zostanie zużyty w celach grzewczych. Brak było podstaw do wniosku, że sprzedany olej opałowy został przeznaczony do celów opałowych, a tylko w takim przypadku Spółka mogłaby zastosować obniżoną stawkę podatku akcyzowego. Skoro brak jest rzetelnych i niewadliwych dowodów potwierdzających przeznaczenie oleju opałowego w ramach sprzedaży dokonywanej przez Spółkę, to znaczy, że olej opałowy został zużyty niezgodnie z przeznaczeniem. Dyrektor IC powołał stanowisko WSA w Warszawie zaprezentowane w wyroku z 8 lipca 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 204/11. Za chybione uznał zarzuty, że zatrudniony przez Spółkę kierowca przekroczył czynności przez nią zlecone i dokonywał sprzedaży na "własną rękę". Podał, że z akt sprawy wynikało, że działał on w imieniu i na rzecz skarżącej. W konsekwencji, Dyrektor IC określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2006 r. w kwocie [...] zł.
2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] marca 2012 r. wniosła zatem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora IC. Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji, autor skargi powtórzył zasadnicze elementy argumentacji prezentowanej w postępowaniu odwoławczym. Zaskarżonej decyzji postawił takie same zarzuty, jak decyzji organu I instancji (por. punkt 1.3.), poza zarzutem naruszenia art. 210 § 4 Op oraz art. 92 i art. 217 Konstytucji RP.
Zdaniem autora skargi, Spółka nabyła prawo do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego od sprzedaży oleju opałowego. Posiadała bowiem poprawne pod względem formalnym i materialnym oświadczenia nabywców oleju opałowego o jego przeznaczeniu na cele grzewcze. Organy podatkowe w sposób nieuprawniony przerzuciły obowiązek podatkowy z nabywcy jako zużywającego olej opałowy na cele inne niż grzewcze na Spółkę. Posiadały bowiem dane nabywców, którzy przeznaczyli olej na cele inne niż mowa w u.p.a., a stawką "sankcyjną" w tym przypadku obciążyły Spółkę. Brak było podstaw prawnych do takiego działania. Żaden przepis prawa nie nakłada na sprzedawcę oleju opałowego obowiązku kontrolowania zarówno zużycia sprzedawanego oleju na cele grzewcze przez nabywców, jak i tego czy w rzeczywistości posiadają oni urządzenia grzewcze, ani też czy określone w oświadczeniu urządzenie grzewcze jest nim w rzeczywistości. Organy bezpodstawnie zastosowały więc stawkę "sankcyjną" przewidzianą w art. 65 ust. 1a u.p.a. Mając pełną wiedzę na temat oświadczeń będących w posiadaniu Spółki z tytułu sprzedaży oleju opałowego już w 2006 r. (wraz z tymi które obecnie zostały zakwestionowane) dopiero po upływie pięciu lat kwestionują ich prawidłowość. Działanie takie Spółka uznała jedynie za wolę "nabicia odsetek", co jej zdaniem w sposób oczywisty narusza zasadę określoną w art. 121 Op. Dodatkowo skarżąca zarzuciła wadliwą wykładnię art. 70 § 6 pkt 1 Op, gdyż Spółka nie była stroną toczącego się postępowania karnego. Bieg terminu przedawnienia w jej ocenie nie uległ zatem zawieszeniu.
2.2. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IC podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznał za chybione. Zauważył, że to na sprzedawcy ciąży obowiązek spełnienia szeregu warunków, w tym formalnych, celem opodatkowania sprzedaży oleju opałowego na zasadach preferencyjnych, związanych z przeznaczeniem tego towaru. Oświadczenia nabywców były na tyle wadliwe, że nie spełniały warunków umożliwiających Spółce skorzystanie z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z powodu wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie zaniżenia przez Spółkę zobowiązań podatkowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a.").
3.2. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ
na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
3.3. Ramy materialnoprawne niniejszej sprawy przedstawiają się następująco.
Stawki podatku akcyzowego oraz warunki ich zastosowania zostały określone w art. 65 ust. 1 i ust. 1a u.p.a., a także w przepisach rozporządzenia (§ 3 – 4 ). I tak, zgodnie z art. 65 ust. 1 u.p.a. (w brzmieniu obowiązującym od 24 sierpnia 2005 r.) stawka akcyzy na paliwa silnikowe wynosiła 2.000 zł od 1.000 litrów gotowego wyrobu, na oleje opałowe przeznaczone na cele opałowe 233 zł od 1.000 litrów gotowego wyrobu (...).
Z art. 65 ust. 1a pkt 1 u.p.a. wynika zaś, że w przypadku użycia olejów opałowych lub olejów napędowych, przeznaczonych na cele opałowe, które nie spełniają warunków określonych w odrębnych przepisach, w szczególności wymogów w zakresie prawidłowego znakowania i barwienia, użycia ich niezgodnie z przeznaczeniem, a także sprzedaży ich za pomocą odmierzaczy paliw ciekłych, stawka akcyzy wynosi dla olejów opałowych lub olejów napędowych, przeznaczonych na cele opałowe – 2.000 zł od 1.000 litrów gotowego wyrobu.
Na podstawie delegacji ustawowej przewidzianej w art. 65 ust. 2 u.p.a. (zarówno w brzmieniu pierwotnym, jak i w brzmieniu obowiązującym od 24 sierpnia 2005 r.), Minister Finansów wydał rozporządzenie z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") i określił obniżone stawki akcyzy, a także określił warunki ich stosowania. Z treści przepisów § 3 ust. 1 i ust. 2, § 4 ust. 1 pkt 2, § 4 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia wynika, że sprzedawca oleju opałowego może zastosować stawkę preferencyjną podatku akcyzowego wówczas, gdy posiada oświadczenia nabywców oleju odpowiadające wymogom prawa pod względem formalnym oraz materialnym. Czyli posiada stosowne oświadczenia spełniające wszystkie warunki, o których mowa w przepisach § 4 ust. 1 – 3 rozporządzenia. Istotne jest to, że oświadczenia, aby mogły być podstawą stosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego, muszą zawierać nie tylko wszystkie dane wymagane przepisami prawa, ale muszą być również rzetelne. Za takie mogą zaś zostać uznane tylko oświadczenia zawierające dane zgodne z rzeczywistością. W sytuacji, gdy oświadczenia są nieprawidłowe, nie jest możliwe skorzystanie ze stawki preferencyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2011 r., I GSK 47/10, a także przywołane w tym wyroku orzecznictwo; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: orzeczenia.nsa.gov.pl lub www.cbois.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA").
4.1. Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustaleń faktycznych dokonanych
przez organy podatkowe, a w konsekwencji zasadności opodatkowania sprzedaży oleju opałowego na cele inne od opałowych, według stawki przewidzianej w art. 65 ust. 1a pkt 1 u.p.a. (2.000 zł od 1.000 litrów oleju opałowego). Organy zakwestionowały część oświadczeń przyjmowanych przez Spółkę od nabywców oleju opałowego, jeżeli olej nabywany był do celów innych od opałowych. Dyrektor IC zakwestionował nadto jedno oświadczenie rzekomego nabywcy oleju opałowego, który przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że nie nabywał takiego towaru. Jedno z oświadczeń zakwestionowanych przez organ I instancji zostało ocenione przez Dyrektora IC jako spełniające warunki do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego (233 zł od 1.000 litrów), zgodnie z art. 65 ust. 1 u.p.a. Był to powód do wydania przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej. Występujące wątpliwości odnośnie tego oświadczenia zostały rozstrzygnięte na korzyść Spółki.
4.2. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organy podatkowe trafnie przyjęły, że skarżąca bezpodstawnie zastosowała do sprzedaży oleju opałowego na cele inne od grzewczych stawkę akcyzy przewidzianą w art. 65 ust. 1 u.p.a. Skoro Spółka przyjmowała oświadczenia od nabywców oleju, z których treści wynika, że sprzedawany olej opałowy przeznaczony był przez jego nabywców na cele inne od grzewczych, to znaczy, że bezpodstawnie stosowała stawkę akcyzy przeznaczoną dla sprzedaży oleju opałowego na cele grzewcze (233 zł od 1.000 litrów). Organy zasadnie odmówiły nadto skarżącej prawa do zastosowania stawki akcyzy przewidzianej w art. 65 ust. 1 u.p.a. (233 zł od 1.000 litrów), w przypadku, gdy rzekomy nabywca oleju opałowego zeznał przesłuchany w charakterze świadka przez Prokuraturę Rejonową w O., że podpisywał fikcyjne oświadczenia, nakłaniany przez pracownika (kierowcę) skarżącej. Skoro sporne oświadczenia nie spełniały warunków przewidzianych przepisami prawa lub nie odzwierciedlały rzeczywistości, to skarżącej nie przysługiwało prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla sprzedaży oleju opałowego na cele grzewcze. Jeżeli oświadczenia nabywców oleju przyjęte przez sprzedawcę nie spełniają wymogów formalnych lub (i) nie odzwierciedlają rzeczywistości, to brak jest podstaw do wniosku, że sprzedany olej opałowy został przeznaczony na cele opałowe. A tylko w takiej sytuacji możliwe jest zastosowanie stawki preferencyjnej (obniżonej). Wynika to zarówno z przepisów art. 65 ust. 1 i ust. 1a u.p.a., jak i z treści § 3 ust. 1 rozporządzenia. Do posiadania rzetelnych oraz niewadliwych oświadczeń, obowiązany jest przy tym sprzedawca oleju opałowego, pod rygorem utraty prawa do zastosowania stawki preferencyjnej, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia. W takiej sytuacji wykluczyć należy możliwość zastosowania preferencyjnej (obniżonej) stawki podatku akcyzowego, przewidzianej dla opodatkowania sprzedaży oleju opałowego przeznaczonego na cele opałowe, zarówno na podstawie przepisów rozporządzenia, jak i na podstawie art. 65 ust. 1 u.p.a. Dla opodatkowania sprzedaży oleju opałowego stosować należy w takiej sytuacji stawkę akcyzy przewidzianą w art. 65 ust. 1a pkt 1 u.p.a., tj. 2.000 zł od 1.000 litrów gotowego wyrobu (oleju opałowego). Zdaniem Sądu, tego przepisu nie należy traktować jako sankcyjnego, gdyż znajduje on zastosowanie tylko wówczas, gdy brak jest dowodów uzasadniających zastosowanie stawek obniżonych, przewidzianych dla określonej grupy towarów akcyzowych. Następuje wówczas powrót do stawki 2.000 zł od 1.000 litrów gotowego wyrobu
w postaci paliw silnikowych, zgodnie z art. 65 ust. 1 u.p.a.
4.3. Podkreślenia wymaga, że Spółka została poinformowana przed 31 grudnia 2011 r. o prowadzeniu postępowania karnego w sprawie zaniżenia zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące 2006 r. Informacja ta została zamieszczona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (zob. s. 5 oraz s. 11 – 12) doręczonej pełnomocnikowi skarżącej [...] września 2011 r., a także w piśmie Naczelnika UC z [...] kwietnia 2010 r. (zob. k. [...] akt podatkowych), które zostało doręczone skarżącej [...] kwietnia 2010 r. Doszło zatem do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Op i wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. (P 30/11, Dz. U. z 2012 r. poz. 848), który stwierdził na potrzeby stosowania tego przepisu, że podatnik nie musi być zawiadamiany o wszczęciu postępowania in rem (zob. pkt 5.2. s. 24 wyroku).
Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 29 października 2010 r., I GSK 1116/09; CBOSA), zgodnie z którymi, zdarzeniem prawnym powodującym zawieszenie biegu terminu przedawnienia jest wszczęcie postępowania w sprawie (in rem) o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Nie jest natomiast takim zdarzeniem przedstawienie zarzutów określonej osobie (ad personam).
5. Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione. Organy podatkowe trafnie przyjęły, że umieszczenie w zakwestionowanych oświadczeniach zapisu, że nabywany olej zużyty zostanie do smarowania form, w urządzeniach chłodniczych, czy też
w agregacie prądotwórczym, oznacza, że nie zostanie on zużyty na cele opałowe. Czyli spełnione zostały przesłanki określone w art. 65 ust. 1a pkt 1 u.p.a. Dlatego zastosowanie znajduje stawka, o której mowa w tym przepisie, tj. 2.000 zł od 1.000 litrów gotowego wyrobu. Ustalenia faktyczne organów były w tym zakresie prawidłowe i nie zostały dokonane z naruszeniem przepisów postępowania wymienionych w skardze. Stąd wniosek, że na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy trafnie zastosowały przepisy prawa materialnego. Także te przepisy u.p.a. i rozporządzenia, które zostały wymienione w skardze. Ponieważ poszczególne zarzuty nie zostały uzasadnione, Sąd odstąpił od szczegółowego odnoszenia się do poszczególnych przepisów naruszonych jakoby przez Dyrektora IC. Dodać dla porządku należy, że organy podatkowe nie naruszyły art. 70 § 6 pkt 1 Op przyjmując, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o czym mowa wyżej (pkt 4.3.). Wpływu na wynik sprawy nie ma nadto fakt, że organy dysponowały spornymi oświadczeniami wiele miesięcy przed wydaniem decyzji. Zaskarżona decyzja nie rozstrzyga przy tym o wysokości odsetek od zaległości podatkowych. Zarzuty z tym związane należy zatem uznać za chybione. Konsekwencje bezpodstawnego stosowania obniżonych stawek akcyzy, zamiast właściwej stawki akcyzy określonej w art. 65 ust. 1a pkt 1 u.p.a. dla sprzedaży oleju opałowego na cele inne od opałowych, obciążają sprzedawcę towaru, który powinien zastosować prawidłową stawkę akcyzy celem opodatkowania akcyzą sprzedaży oleju opałowego na cele inne od opałowych. Nielegalne działania pracownika skarżącej, dokonywane w jej imieniu i na jej rzecz, powodują dla Spółki negatywne konsekwencje podatkowe. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sprzedaż oleju opałowego bez uzyskania od nabywcy oświadczenia spełniającego wymogi wynikające z przepisów § 4 ust. 1 – 2 rozporządzenia, jest równoznaczna z użyciem oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 65 ust. 1a pkt 1 u.p.a. W sytuacji, gdy oświadczenia są nieprawidłowe, nie jest możliwe skorzystanie ze stawki preferencyjnej (zob. wyroki NSA: z 3 grudnia 2010 r., I GSK 751/09; CBOSA; z 22 czerwca 2011 r., I GSK 301/10; ONSAiWSA 2012/2/32).
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.