VIII SA/WA 264/07

VIII SA/Wa 264/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna
Artur Kot /sprawozdawca/
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Sygn. powiązane
II FSK 1886/07 - Wyrok NSA z 2009-05-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Asesor WSA Andrzej Kuna, Protokolant Katarzyna Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2007 r. sprawy ze skargi K. L., I. L. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 września 2004 r. (sygn. akt III SA 1067/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. L. i I. L. na decyzję Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2002r., uchylającą i przekazującą do ponownego rozpoznania decyzję [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] stycznia 2000r., którą to decyzją określono skarżącym, przy nie uznaniu za dowód prowadzonych przez nich ksiąg przychodów i rozchodów, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. w kwocie 166.862,40 zł.
Dokonując kontroli legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem oceny Sądu była decyzja kasacyjna, wydana na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzja ta została prawidłowo doręczona skarżącym (ich ówczesnemu pełnomocnikowi – radcy prawnemu K. K.), o czym świadczy zarówno stanowisko skarżących, jak i znajdujące się w aktach podatkowych dowody.
Skarga kasacyjna od tego wyroku została odrzucona postanowieniem z 28 stycznia 2005r., gdyż skarżący nie uiścili w przewidzianym terminie stałego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, a byli reprezentowani przez radcę prawnego, który sporządził w ich imieniu skargę kasacyjną i reprezentował ich interesy w postępowaniu międzyinstancyjnym. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 czerwca 2005 r. (sygn. akt II FZ 305/05).
Pismem z 17 czerwca 2005 r., uzupełnionym między innymi pismami z 27 lipca 2005 r. oraz z 16 i 21 listopada 2005 r., K. L. i I. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie III SA 1067/02, zakończonego wyrokiem z dnia 17 września 2004r., oddalającym ich skargę. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 1 czerwca 2005 r. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania skarżący wskazali przepis art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "u.p.p.s.a."). Podstawę faktyczną skargi o wznowienie postępowania sądowego stanowią zdaniem skarżących następujące dowody:
- postanowienie Prokuratora Rejonowego W. z [...] grudnia 2004 r. o umorzeniu śledztwa (sygn. akt [...]) w sprawie ukrycia dokumentów w W., przy [...], na szkodę I. L.;
- postanowienie Sądu Rejonowego dla W. z [...] marca 2005 r., sygn. akt [...] utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Prokuratora Rejonowego W z [...] grudnia 2004 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie oznaczonej sygn. akt [...];
- postanowienie Sądu Rejonowego dla W. z [...] maja 2005 r., sygn. akt [...] utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. z [...] lutego 2005 r. w przedmiocie umorzenia śledztwa w sprawie usunięcia pisma procesowego z akt sądowych NSA ([...]);
- protokół rozprawy przed Sądem Rejonowym w R. z [...] kwietnia 2005 r., sygn. akt [...];
- wyrok Sądu Rejonowego w R. z [...] kwietnia 2005 r., sygn. akt [...] oddalający powództwo K. L. i I. L. przeciwko K. i K. o ustalenie.
Uzasadniając skargę o wznowienie postępowania sądowego skarżący przedstawili swoje krytyczne uwagi co do szeregu dotkniętych – w ich ocenie – wadą nieważności orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż ich zdaniem orzeczenia te zostały wydane na skutek dopuszczenia się przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, którzy usunęli jakoby dokumenty złożone do tego Sądu w dniu [...] maja 2000r. w sprawach oznaczonych sygn. akt III SA 45 – 46/99 i sygn. akt III SA 1072 – 1077/00, tj. pisma procesowe skarżących z [...] maja 2000 r. – wnioski dowodowe (wraz z załącznikami). Skarżący podnieśli, iż niezależnie od wadliwości orzeczeń zapadłych w sprawach sygn. akt III SA 45 – 46/99 i sygn. akt III SA 1072 – 1077/00, a także wobec kradzieży dokumentów z akt sądowych przez funkcjonariuszy publicznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający sprawę zakończoną prawomocnym wyrokiem z 17 września 2004 r., sygn. akt III SA 1067/04, tj. sprawę w której wznowienia postępowania domagają się skarżący, nie badał, czy radca prawny K. K. w dniu wydania przez organy podatkowe zaskarżonych orzeczeń był pełnomocnikiem K. L. i I. L., na podstawie pełnomocnictwa z [...] kwietnia 1996r. wycofanego zawiadomieniem z [...] sierpnia 1998 r. adresowanym do Izby Skarbowej w R. Oświadczyli, że pełnomocnictwo to, w związku z jego zaginięciem, doręczone zostało skarżącym przez [...] Urząd Skarbowy w R. przed [...] sierpnia 1998r., tj. przed zawiadomieniem Izby Skarbowej w R. o jego wycofaniu. Doręczone pełnomocnictwo uwierzytelnione przez Komornika Skarbowego [...] Urzędu Skarbowego w R. nosiło datę [...] kwietnia 1995 r. Zdaniem skarżących, funkcjonariusze publiczni [...] Urzędu Skarbowego w R. zmienili datę tego pełnomocnictwa na 1995 r. Dysponowali bowiem pełnomocnictwem z nieczytelną datą.
Skarżący podnieśli, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił, przed wydaniem wyroku w dniu 17 września 2004r. w sprawie III SA 1067/02, dlaczego organy podatkowe nie reagowały na wezwania skarżących, iż radca prawny K. K. nie jest już ich pełnomocnikiem. Powołali się na oświadczenie K. K. (pozwanego przez nich w sprawie [...] rozstrzygniętej wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z [...] kwietnia 2005 r.), iż skarżący przed [...] kwietnia 1996 r. nie udzielali mu żadnego pełnomocnictwa. Podnieśli, iż wyrok Sądu Rejonowego w R. z [...] kwietnia 2005 r. ([...]) potwierdza, że radca prawny K. K. nie był ich pełnomocnikiem po [...] sierpnia 1998 r. na podstawie pełnomocnictwa z [...] kwietnia 1996 r.
Jako kluczową uznali kwestię doręczenia ich zdaniem osobie nieuprawnionej, tj. radcy prawnemu K.K., zaskarżonej przez nich w przewidzianym dla tej czynności terminie kasacyjnej decyzji Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2002 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. Skargę na decyzję kasacyjną Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2002 r. oddalił zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 września 2004 r., pomijając ich argumentację i zarzuty. Podnieśli nadto, że bezskuteczne okazały się ich starania podejmowane w celu wykazania, iż organ odwoławczy bezpodstawnie doręczył zaskarżoną decyzję radcy prawnemu K. K. Sąd powszechny uznał bowiem, że w tej sprawie właściwy jest sąd administracyjny rozpoznający daną sprawę z ich skargi. Powołali się przy tym między innymi na wyrok Sądu Rejonowego w R. z [...] października 2004 r., sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w R. z [...] października 2005 r., sygn. akt [...])
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe ze skargi K. L. i I. L. w sprawie wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie III SA/Wa 1067/02, z powodu złożenia przez skarżących do Prokuratury Rejonowej dla miasta R. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia umyślnego przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych Dyrektora Izby Skarbowej w R., bądź funkcjonariuszy publicznych [...] Urzędu Skarbowego w R.
Po rozpoznaniu zażalenia na to postanowienie, wniesionego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., postanowieniem z [...] lutego 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił swoje postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego. Pismem z 27 marca 2006r. skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, występując o jego uchylenie.
Postanowieniem z [...] sierpnia 2006r., po rozpoznaniu zażalenia skarżących, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Sądu I instancji z dnia 24 lutego 2006r. uchylające postanowienie z 16 grudnia 2005r. w przedmiocie zawieszenia postępowania. Postanowieniem z 1 września 2006r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie organu na postanowienie Sądu I instancji z 16 grudnia 2005r. w przedmiocie zawieszenia postępowania.
W trakcie postępowania sądowego podjętego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 marca 2007 r. (sygn. akt VIII SA 149/07), które to postanowienie zostało wydane w związku z postanowieniem Prokuratora Prokuratury R. w R. dla miasta R. z [...] grudnia 2006 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie podrobienia dokumentów i inne, tj. śledztwa zainicjowanego pismem I. L. z [...] września 2005 r., skarżący kilkakrotnie występowali o odroczenie wyznaczonego przez Sąd terminu rozprawy z uwagi na chorobę skarżących lub kolizje terminów rozpraw w innych sprawach sądowoadministracyjnych z ich udziałem (pismami z 21 maja 2007r., z 11 i 12 czerwca 2007r. oraz z 2 lipca 2007r.), które to terminy były odraczane kolejno 23 maja 2007 r. oraz 13 czerwca 2007 r. K. L. wystąpiła nadto pismem z 12 czerwca 2007 r. o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania dotyczącego sfałszowania pełnomocnictwa udzielonego przez skarżących radcy prawnemu K. K.
Pismami z dnia 13 czerwca 2007r. Sąd poinformował skarżących o konieczności przedstawienia zaświadczenia lekarskiego wydanego przez lekarza sądowego, jeżeli po raz kolejny będą występowali o odroczenie rozprawy. K. L. wystąpiła do Sądu pismem z 5 lipca 2007 r. o wskazanie podstawy prawnej żądania od niej przedstawienia zaświadczenia lekarskiego wydanego przez lekarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie udzielił skarżącej stosownej odpowiedzi pismem z 10 lipca 2007 r., powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z 1 czerwca 2000 r. (sygn. akt I CKN 64/00).
W trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, Przewodniczący składu orzekającego ujawnił wniosek K. L. o odroczenie rozprawy zawarty w piśmie z 2 lipca 2007r. Ujawnił nadto pismo I. L. z 12 lipca 2007r., z którego treści wynika, że skarżący przyłącza się do wniosku żony o odroczenie rozprawy, a także wniosek skarżących o zawieszenie postępowania zawarty w piśmie z 12 czerwca 2007r.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 12 lipca 2007r. Sąd oddalił powyższe wnioski skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
II. W niniejszym postępowaniu ocenie Sądu poddana została skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd uznał – rozstrzygając wątpliwości na korzyść skarżących – że skarga ta została wniesiona w przewidzianym dla tej czynności terminie, zgodnie z art. 277 w związku z art. 270 u.p.p.s.a. Za początkowy dzień terminu wskazanego w tym przepisie uznać bowiem w niniejszej sprawie należy dzień 1 czerwca 2005 r. Tego dnia Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących na postanowienie Sądu I instancji odrzucające ich skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 września 2004 r. Dopiero tego dnia skarżący mogli zatem uznać za prawomocny wyrok kończący sprawę oznaczoną sygn. akt 1067/02. Zgodnie zaś z art. 270 u.p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Zdaniem skarżących, załączone przez nich do skargi światłokopie dowodów stanowią faktyczną podstawę ich skargi o wznowienie postępowania. Wywodzą oni bowiem, wskazując na okoliczności sprawy administracyjnej oraz szereg wszczętych przez nich postępowań przed organami ścigania, sądami powszechnymi i sądami administracyjnymi, że decyzja kasacyjna organu odwoławczego została doręczona osobie nieuprawnionej. Jest to dla skarżących kwestia o podstawowym znaczeniu, która w ich ocenie nie została odpowiednio zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający ich skargę na decyzję kasacyjną Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2002 r. To zaś w ich ocenie oznacza, że konieczne jest wznowienie postępowania. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z 17 września 2004 r., sygn. akt III SA 1067/02, skarżący wskazali natomiast art. 273 § 2 u.p.p.s.a. Z dyspozycji tego przepisu wynika zaś, iż można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Konstrukcja cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że wznowienie postępowania sądowego na jego podstawie możliwe jest wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki:
- dojdzie do późniejszego wykrycia, czyli po wydaniu prawomocnego orzeczenia kończącego sprawę, określonych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, istniejących w dniu wydania wyroku – przy czym nowe, nieistniejące wcześniej dowody mogą potwierdzać istniejące w dniu wydania wyroku okoliczności faktyczne;
- później wykryte okoliczności faktyczne lub środki dowodowe mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej wydaniem prawomocnego orzeczenia;
- z wykrytych później okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, mogących mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej wydaniem prawomocnego orzeczenia strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego należy uznać za instytucję wyjątkową, gdyż jej celem jest obalenie prawomocnego orzeczenia sądowego, co do zasady kończącego postępowanie w danej sprawie, jeżeli orzeczenie to zapadło z pogwałceniem bezwzględnie obowiązujących zasad prawa i jest rażąco sprzeczne z rzeczywistym stanem sprawy (por. H. Knysiak – Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 665).
III. W ocenie Sądu skarżący nie wykazali skutecznie, że zostały spełnione łącznie wskazane w art. 273 § 2 u.p.p.s.a. przesłanki niezbędne do uwzględnienia ich skargi o wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 września 2004 r., sygn. akt III SA 1067/02. Nie przedstawili bowiem dowodów na to, że znalazły potwierdzenie w prawomocnych orzeczeniach sądowych przedstawione przez nich okoliczności faktyczne i zarzuty dotyczące popełnienia jakoby przestępstw przez funkcjonariuszy publicznych Naczelnego Sądu Administracyjnego lub organów podatkowych. Nie wskazali takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem z 17 września 2004 r. i tym samym uzasadniałyby uwzględnienie ich skargi o wznowienie postępowania sądowego. W pierwszej jednak kolejności skarżący nie wykazali, że doszło do późniejszego wykrycia [podkreślenie Sądu] takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których skarżący nie mogli skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sąd, w składzie orzekającym w sprawie III SA 1067/02, badał bowiem z urzędu prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji. Oceniał również podniesione na rozprawie w dniu 17 września 2004 r. zarzuty skarżących w tym zakresie. Wynika to wprost z uzasadnienia wyroku (zob. s. 7 – 8).
Zarzuty i argumentacja skarżących mają w ocenie Sądu charakter polemiczny w stosunku do wywodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawionych w uzasadnieniu wyroku z 17 września 2004 r. oddalającego ich skargę na decyzję kasacyjną Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2002 r. Podstawowa dla skarżących kwestia skutecznego doręczenia tej decyzji została bowiem oceniona przez Sąd w sposób dla nich niezadowalający. Wbrew zarzutom skarżących, Sąd badał jednak i oceniał prawidłowość doręczenia skarżącym wskazanej wyżej decyzji, a tym samym jej wejście do obrotu prawnego i możliwość rozpoznania skargi wniesionej przez K. L. i I. L. w przewidzianym dla tej czynności terminie. Ich zarzuty i argumentacja nie znalazła potwierdzenia w orzeczeniach wydanych na skutek zainicjowania przez skarżących szeregu postępowań przed różnymi organami Państwa. Skoro z przedstawionych przez skarżących dowodów nie wynika, że spełnione zostały przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 1 – 2, to dowody te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W ocenie Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, argumentacja skarżących prowadzi do wniosku, że ich celem było wzruszenie prawomocnego wyroku z 17 września 2004 r. na podstawie art. 273 § 1 u.p.p.s.a. Skarżący nie wykazali jednak skutecznie, że orzeczenie, którego uchylenia domagają się, zostało oparte na dokumencie (pełnomocnictwie) podrobionym lub przerobionym. Nie wykazali także, że orzeczenie to zostało uzyskane za pomocą przestępstwa, gdyż nie przedstawili wyroku, o którym mowa w art. 274 u.p.p.s.a.
K. L. i I. L. zdecydowali się zatem wskazać jako podstawę prawną skargi o wznowienie postępowania art. 273 § 2 u.p.p.s.a. Z tego przepisu wynika jednak, że za przesłankę wznowienia postępowania nie można uznać takiej okoliczności faktycznej lub środka dowodowego, z których strona mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarga o wznowienie postępowania nie może bowiem służyć korygowaniu błędów popełnionych przez stronę skarżącą przy prowadzeniu poprzedniego postępowania (por. wyrok NSA z 19 maja 2004 r., GSK 5/04, M. Praw. 2004/12/535 oraz postanowienie SN z 24 maja 1982 r., II CO 1/82, OSPiKA 1984/2/27). Zarzuty skarżących dotyczące nieprawidłowego jakoby doręczenia zaskarżonej decyzji z [...] marca 2002 r. nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w świetle argumentacji Sądu przedstawionej w uzasadnieniu wyroku z 17 września 2004 r. K. L. i I. L. nie wskazali nadto na późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które spełniałyby pozostałe przesłanki wskazane w art. 273 § 2 u.p.p.s.a
Po rozpoznaniu sprawy ze skargi o wznowienie postępowania Sąd stwierdził zatem, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazali skutecznie, że dyspozycje art. 273 § 2 u.p.p.s.a. wyczerpują wskazane przez nich przesłanki. Wskazane przez skarżących okoliczności faktyczne lub dowody Sąd uznał za niewystarczające do wznowienia postępowania sądowego zakończonego ostatecznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 września 2004 r., sygn. akt III SA 1067/02.
IV. Podkreślenia wymaga, że w trakcie postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji radca prawny K. K. występował w imieniu skarżących na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżących pismem z [...] kwietnia 1996 r. Złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, zgłaszał wnioski dowodowe i żądania, co oznacza, że był umocowany do reprezentowania interesów skarżących.
O bezzasadności zarzutów skarżących świadczy nie tylko uzasadnienie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 września 2004 r., sygn. akt III SA 1067/02, oddalającego skargę K. L. i I. L. na decyzję Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2002 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. W uzasadnieniu tego prawomocnego orzeczenia Sąd stwierdził bowiem, że decyzja z [...] marca 2002 r. została prawidłowo doręczona ówczesnemu pełnomocnikowi skarżących. Świadczy o tym również treść skargi. Skarżący oświadczyli bowiem, że decyzję, której wzruszenia żądają, otrzymali 18 marca 2002 r. Potwierdzili nadto składanie wniosków dowodowych (wnioski składane były w ich imieniu przez radcę prawnego K. K.). Potwierdzili również to, że radca prawny Kr. K. zapoznawał się z dokumentami jako ich pełnomocnik.
Skuteczność doręczenia skarżącym decyzji z [...] marca 2002 r. potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 27 marca 2003 r., sygn. akt III SAB 27/03, tj. w wyroku oddalającym ich skargę na bezczynność Izby Skarbowej w W., który to organ zdaniem skarżących uchylał się od doręczenia im decyzji z [...] marca 2002 r., tj. decyzji, której wzruszenia domagają się również na tej samej w zasadzie podstawie w niniejszej sprawie, po wzruszeniu wyroku z 17 września 2004 r.
Skoro prawidłowość doręczenia skarżącym ostatecznej decyzji z [...] marca 2002 r. została już wielokrotnie potwierdzona w orzeczeniach sądów administracyjnych, skarżący potwierdzali, iż decyzja ta została im doręczona [...] marca 2002 r., radca prawny K. K. czynnie reprezentował ich interesy w trakcie postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie przedmiotowej decyzji z [...] marca 2002 r., a skarżący nie przedstawili prawomocnego orzeczenia innego sądu potwierdzającego ich zarzuty dotyczące sfałszowania pełnomocnictwa oraz usunięcia z akt sądowych dokumentów potwierdzających ich wersję wydarzeń, to brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z 17 września 2004 r. oddalającym skargę K. L. i I. L. na decyzję Izby Skarbowej w W. z [...]marca 2002 r.
Zdaniem Sądu, należy wyjaśnić, że nawet gdyby skarżący zdołali ostatecznie dowieść, że decyzja z [...] marca 2002 r. nie została im skutecznie doręczona, to oznaczałoby, że nie weszła ona do obrotu prawnego. Gdyby jednak okazało się, że radca prawny K. K. nie był pełnomocnikiem skarżących w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie, to mogłoby oznaczać, że nie zostało skutecznie wniesione podpisane przez niego w imieniu skarżących odwołanie od decyzji organu I instancji. Tego rodzaju rozważania są jednak nieuprawnione, gdyż o skuteczności doręczenia skarżącym decyzji z [. .] marca 2002 r. rozstrzygnęły już sądy administracyjne.
Zauważyć należy, że Sąd podjął zawieszone postępowanie w związku z postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla miasta R. z [...] grudnia 2006 r., sygn. akt [...], o umorzeniu śledztwa w sprawie:
1) przerobienia w bliżej nieustalonym czasie i miejscu w okresie od 1996 r. do 1998 r. pełnomocnictwa udzielonego przez K. i I. małżonków L. dla radcy prawnego K. K., tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 kk – wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa,
2) usunięcia w bliżej nieokreślonym czasie i miejscu w okresie od 1996 r. do września 2005 r. z kart postępowania administracyjnego pełnomocnictwa udzielonego przez K. i I. małżonków L. dla radcy prawnego K. K., tj. o przestępstwo z art. 276 kk – wobec stwierdzenia, iż czynu nie popełniono,
3) poświadczenia nieprawdy przez funkcjonariuszy publicznych [...] Urzędu Skarbowego w R. w piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...] kierowanym do prokuratury Rejonowej w R. dla miasta R. poprzez stwierdzenie, że organ podatkowy nie był w posiadaniu poświadczenia za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu K. K., tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 kk – wobec braku znamion czynu zabronionego,
4) poświadczenia nieprawdy przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w piśmie z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...] kierowanym do I. i K. L. poprzez stwierdzenie, że radca prawny K. K. powiadomił pismem z dnia [...] czerwca 1996 r. Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. o przesłaniu kopii pełnomocnictwa, tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 kk – wobec braku znamion czynu zabronionego,
5) usunięcia w bliżej nieustalonym czasie w okresie od 5 maja 2000 r. do nieustalonego bliżej dnia 2004 r. z akt sądowych naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III SA 45,46/99 oraz III SA 1072-1077/00 pism procesowych, tj. o przestępstwo z art. 276 kk – wobec stwierdzenia, iż postępowanie karne w tym przedmiocie zostało już prawomocnie zakończone.
Powyższe postanowienie zostało wydane w związku z pismem z [...] września 2005 r. I. L. zawiadamiającym prokuraturę o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, które to zawiadomienie legło u podstaw postanowienia o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Skoro zatem upadła podstawa zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, to mając na względzie przedstawione wyżej rozważania, brak było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 u.p.p.s.a., po jego podjęciu postanowieniem z 6 marca 2007 r. Skarżący brali bowiem czynny udział w postępowaniu podatkowym i oświadczyli, że decyzja z [...] marca 2002 r. została im doręczona [...] marca 2002 r. Nie mają przy tym znaczenia dla sprawy twierdzenia skarżących, że pełnomocnictwo z [...] kwietnia 1995 r. zostało jakoby sfałszowane, a pełnomocnictwo z [...] kwietnia 1996 r. udzielone w sprawach K. spółka cywilna zostało przez nich wycofane w 1998 r., gdyż decydujące znaczenie mają te fakty, które potwierdzają, iż skarżący byli reprezentowani przez radcę prawnego K. K. w postępowaniu podatkowym poprzedzającym wydanie decyzji z [...] marca 2002 r., na podstawie stosownego pełnomocnictwa. Skutecznie skarżący wnieśli również do Sądu skargę na decyzję z [...] marca 2002 r., a ich skarga została oddalona wyrokiem z 17 września 2004 r.
V. Reasumując stwierdzić należy, iż dowody, na które powołują się skarżący, nie potwierdzają ich stanowiska, że decyzja Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2002 r. została doręczona osobie nieuprawnionej. Okoliczność ta była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych z inicjatywy skarżących, co oznacza, że nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 u.p.p.s.a. Nie może być bowiem uznana za okoliczność faktyczną "później wykrytą", tj. okoliczność istniejącą w dniu wydania wyroku z 17 września 2004 r., lecz nieznaną Sądowi. Skarżący korzystali z tego zarzutu zarówno w postępowaniu zakończonym wydaniem prawomocnego wyroku z 17 września 2004 r., jak również w innych postępowaniach z ich skarg. Okoliczność ta nie ma zresztą znaczenia dla sprawy, gdyż sądy administracyjne wielokrotnie wypowiadały się, iż decyzja z [...] marca 2002 r. została skarżącym prawidłowo doręczona (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2003 r., sygn. akt III SAB 27/03; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 17 września 2004 r., sygn. akt III SA 1067/02 oraz nieprawomocny wyrok z 14 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 21/07). Nie znalazły nadto potwierdzenia podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące popełnienia jakoby przestępstw przez funkcjonariuszy publicznych (por. postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w R. dla miasta R. z [...] grudnia 2006 r., sygn. akt [...]). Skargę K. L. i I. L. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z 17 września 2004 r., sygn. akt III SA 1067/02, należało zatem uznać za niezasadną.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.