VIII SA/Wa 244/25

VIII SA/Wa 244/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Owsińska-Gwiazda
Leszek Kobylski /przewodniczący/
Marek Wroczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 156 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 20 lutego 2025 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Syg. akt VIII SA/Wa 244/25
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 20 lutego 2025 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2024 roku, poz. 572 dalej jako k.p.a.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania M.C.od decyzji Zarządu Powiatu L. z dnia 14 listopada 2024 roku nr [...] zezwalającej M.C.na lokalizację zjazdu zwykłego zaliczanego do klasy C2 zgodnie z wytycznymi projektowania zjazdów oraz wjazdów na drogach zamiejskich i ulicach, stanowiących wzorce i standardy rekomendowane przez Ministra właściwego do spraw transportu [...] z drogi powiatowej [...] relacji S. – T. – A.do działki nr ew. [...] w miejscowości S.. Gmina S., na czas nieokreślony, na podanych w decyzji warunkach( z zastrzeżeniem, iż w przypadku nie wybudowania zjazdu w ciągu 3 lat decyzja wygasa) – orzekło – uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie wydania M.C.oddzielnej decyzji, dotyczącej zezwolenia na lokalizację zjazdu na wniosek z dnia 23 października 2024 roku.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.
Decyzją wydaną przez Zarząd Powiatu w L. z dnia 14 listopada 2024r. nr [...], zezwolono M.C.na lokalizację zjazdu zwykłego zaliczonego do klasy C2 zgodnie z Wytycznymi projektowania zjazdów, wyjazdów oraz wjazdów na drogach zamiejskich i ulicach, stanowiących wzorce i standardy rekomendowane przez Ministra właściwego do spraw transportu –[...]" z drogi powiatowej [...] relacji S.-T. -A.do działki nr ewidencyjny [...] w miejscowości S., gm. S. na czas nieokreślony, (z zastrzeżeniem, iż w przypadku nie wybudowania zjazdu w ciągu 3 lat decyzja wygasa).
Od decyzji powyższej M.C złożyła w ustawowym terminie odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego zgodnie z kryteriami przypisania klasy zjazdu, uwzględniającymi istniejące rolnicze zagospodarowanie działki nr [...], jak również rodzaje pojazdów miarodajnych przeznaczonych do ruchu na projektowanym zjeździe, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Organ pierwszej instancji odwołanie wraz z aktami sprawy przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.. W piśmie z dnia 23 grudnia 2024r., znak: [...], przekazującym odwołanie organ obszernie odniósł się odwołania wskazując na brak możliwości w istniejącym stanie faktycznym, wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu o parametrach, zgodnych z żądaniem skarżącej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło i zważyło, co następuje:
Z akt sprawy wynika, że w dniu 23 października 2024r. do Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w L. wpłynął wniosek J.C. i M.C. o wydanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej nr [...] w miejscowości S. do nieruchomości o nr ewidencyjnym [...], wykorzystywanej na cele rolnicze. W dniu 23 października 2024r. wpłynął również do Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w L. wniosek J.C.i M.C. o wydanie warunków technicznych na budowę wymienionego wyżej zjazdu o szerokości 12 metrów. Podana we wniosku szerokość, jak wskazali skarżący, wynika z konieczności zapewnienia możliwości wjazdu/zjazdu na działkę nr [...] ciężkim sprzętem rolniczym, w tym samochodem ciężarowym z przyczepą, stąd parametry zjazdu są niezwykłe istotne w kontekście prawidłowego gospodarowania nieruchomością.
Decyzją z dnia 14 listopada 2024r., nr [...] wydaną z upoważnienia Zarządu Powiatu L. zezwolono J.C.i M.C, będących współwłaścicielami działki nr [...] w S., na lokalizację zjazdu zwykłego zaliczonego do klasy C2 zgodnie z "wytycznymi projektowania zjazdów, wyjazdów oraz wjazdów na drogach zamiejskich i ulicach, stanowiących wzorce i standardy rekomendowane przez Ministra właściwego do spraw transportu –[...]" z drogi powiatowej [...] relacji S.-T. -A .do działki nr ewidencyjny [...] w miejscowości S., gm. S. na czas nieokreślony, na podanych w decyzji warunkach. Decyzja powyższa (nadana listem zwykłym w dniu 15 listopada 2024r. w jednym egzemplarzu) została skierowana wspólnie do stron.
W kopercie znajdowała się jedna decyzja, adresowana do więcej niż jednej osoby tj. zarówno do J.C.jak i M.C.. Nadanie decyzji listem zwykłym implikuje brak daty doręczenia decyzji oraz brak ustalenia osoby odbierającej decyzję, na co zwrócili uwagę skarżący w piśmie z dnia 25 listopada 2024r., kwestionując sposób doręczenia decyzji.
Organ pierwszej instancji uwzględniając podniesiony w piśmie zarzut wadliwego doręczenia, decyzję wysłał do każdej strony oddzielnie.
W rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wnioskiem z dnia 23 października 2024r. wydane zostały zatem trzy decyzje z tej samej daty (14 listopada 2024r.), posiadające ten sam numer ([...]) oraz identyczną treść. Różnie oznaczeni zostali wyłącznie adresaci decyzji, a mianowicie w pierwszej decyzji byli to J. C. i M.C(razem), natomiast w kolejnych dwóch decyzjach oddzielnie J. C. i M. C..
Mając powyższe na uwadze, decyzje wydane dla każdej ze stron oddzielnie, podjęte po wydaniu jednej decyzji na te osoby łącznie podlegają uchyleniu, gdyż obarczone są wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Decyzja rozstrzygająca ponownie sprawę rozstrzygniętą inną decyzją tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej wcześniejszej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a,, jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne, i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2018 r., 1 OSK 1926/17). W obrocie prawnym nie mogą bowiem funkcjonować dwa rozstrzygnięcia, wydane w tej samej sprawie. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. tego typu sytuacja stanowi o przesłance nieważności drugiej (w kolejności) z wydanych decyzji. Jednakże, w razie gdyby ta druga z decyzji nie była jeszcze ostateczna - tak jak w przedmiotowej sprawie - to organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie przed organem pierwszej instancji na zasadzie art.
138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., jako bezprzedmiotowe (por. wyrok WSA z 1 sierpnia 2018 r., III SA/Kr 402/18).
Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie niedopuszczalne jest ponowne rozstrzyganie sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją, bowiem prowadziłoby to do naruszenia obowiązującej również w postępowaniu administracyjnym zasady res iudicata (powaga rzeczy osądzonej). Dopóki orzeczenie rozstrzygające daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii nie może być wydane, a zatem dopiero eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otwiera możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy.
Wobec powyższego zaskarżoną decyzję należało uchylić i postępowanie organu pierwszej instancji w zakresie wydania oddzielnych decyzji na każdą ze stron postępowania, umorzyć.
Zauważyć należy, iż w postępowaniu odwoławczym, prowadzonym na skutek wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, organ nie ma możliwości stwierdzenia nieważności decyzji, natomiast w razie stwierdzenia wystąpienia wady określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (czyli gdy decyzja organu pierwszej instancji dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną) powinien uchylić taką decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2024r., sygn. akt. II GSK 1271/24, LEX nr 3781542).
Na koniec Kolegium wyjaśnia, że organ pierwszej instancji winien będzie prawidłowo doręczyć decyzję wydaną dla obojga skarżących tj. zgodnie z art. 40 § 1 i 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie lub więcej stron pisma doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako upoważnioną do odbioru pism (§ 3).
W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła M.C
Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie:
1. naruszenie przepisu postępowania a to przepisu art. 138 § 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U, z 2024 r., poz. 572) - dalej jako: k.p.a, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy w sprawie nie zachodziła przesłanka nieważności, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a - co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
2. naruszenie przepisu prawa materialnego, a to przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a przez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy poprzez przyjęcie, iż decyzje wydane dla każdej ze stron oddzielnie podjęte po wydaniu jednej decyzji na te osoby łącznie podlegały uchyleniu jako obarczone wadą nieważności, w sytuacji gdy decyzja wydana łącznie na obie osoby (pierwsza historycznie) nadana została do adresatów listem zwykłym - w jednej kopercie, jedna decyzja, skierowana do więcej niż jednej osoby, co spowodowało, iż wskutek niemożności ustalenia jej daty doręczenia i osób obierających nie zaistniała w obrocie prawnym, tym samym nie rozpoczęły biegu żadne terminy związane z wydaniem decyzji, co implikuje niemożność nadania tejże decyzji przymiotu "decyzji ostatecznej" w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - co miało wpływ na wynik sprawy,
Mając na uwadze powyższe naruszenia wnoszę o uwzględnienie skargi w całości oraz:
1. Na podstawie przepisu art. 145 a ppsa o zobowiązanie Organu do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia;
ewentualnie
na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa o uchylenie zaskarżonej decyzji całości;
1. Na podstawie przepisu art. 200 ppsa o zwrot od Organu na rzecz skarżącej M.C.kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych;
2. Na podstawie przepisu art. 119 pkt 2 ppsa o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi podnosiła, że ugruntowane poglądy doktryny i linie orzecznicze wskazują, iż organ administracji publicznej ma obowiązek doręczenia stronie wszystkich pism dotyczących sprawy, w której toczy się postępowanie. Pisma kierowane do strony powinny być imienne, tzn. wymieniające stronę jako indywidualnie określonego adresata. Strona jest wtedy podmiotem, w stosunku do którego dokonywana jest czynność doręczenia. W razie wielości stron pisma doręcza się każdej stronie, z wyjątkiem, gdy wskazały jedną, którą umocowały do odbioru pism. W razie gdy w sprawie występują współmałżonkowie, pismo doręcza się każdemu małżonkowi.
Nie budzi również wątpliwości w świetle obowiązujących przepisów prawa i wywiedzionych na ich podstawie judykatów, iż podstawowym sposobem doręczania decyzji jest tzw. doręczenie właściwe (zwykłe), czyli doręczenie bezpośrednio do rąk adresata decyzji (jego pełnomocnika lub przedstawiciela ustawowego). Adresat potwierdza (art. 42 k.p.a.) odbiór przesyłki poprzez złożenie własnoręcznie podpisu i podanie daty (tzw. daty pewnej) jej odbioru na zwrotce. Taki sposób daje pewność, że decyzja została doręczona do rąk adresata i tym samym nie są potrzebne żadne dodatkowe dowody doręczenia. Zasadą jest, że doręczone pismo należy pokwitować. Innymi słowy, za skuteczne uznaje się doręczenie bezpośrednio do rąk adresata, kiedy to odbiór przesyłki potwierdzany jest jego własnoręcznym podpisem i podaniem daty.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych skierowanie jednego pisma do dwóch osób nie stanowi doręczenia pisma stronie, o którym mowa w przepisie art. 40 § 1 k.p.a. W sytuacji, gdy w jednej kopercie przesyłany jest dwóm adresatom jeden egzemplarz pisma brak jest podstaw do stwierdzenia, że domownik odebrał przesyłkę kierowaną do drugiego adresata, albowiem przesyłka ta jest tylko jedna i zostaje doręczona osobie kwitującej jej przyjęcie. Nie jest to równoznaczne z doręczeniem pisma i rozpoczęciem biegu terminu administracyjnego, czy jak w odniesieniu do decyzji - rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego. Powyższej zasady nie wyłącza okoliczność zamieszkiwania małżonków pod tym samym adresem, (wyrok NSA z 23.03.2010 II OSK 573/09, wyrok NSA z 23.10.2014 r., II OSK 940/13, wyrok NSA z 02.02.2002 II SA/Kr 298/00, wyrok NSA z 29.05.2003 II SA/Gd 1735/00). Co więcej, skutki procesowe decyzji związane są z faktem jej doręczenia, a nie zapoznania się z treścią doręczanej decyzji, (wyrok WSA w Poznaniu z 01.07.2016 r., II SA/Po 562/15).
Tym samym, aby decyzja administracyjna zaistniała w obrocie prawnym nie wystarczy wyartykułowanie jej treści przez Organ, podpisanie przez upoważnione osoby i ekspediowanie, ale i doręczenie adresatowi (przepis art. 110 kpa). Dalej, zgodnie z poglądami nauki prawa ponowne doręczenie stronie decyzji nie wywołuje żądnych skutków procesowych - ma ono jedynie skutek informacyjny.
Decyzja wchodzi do obrotu tylko jeden raz i nie jest dopuszczalne zatem ponowne dokonywanie doręczenia w miejsce wcześniejszego wadliwego (tak. m. in. wyrok NSA z dnia 19.05.2020 r., II OSK 2763/19).
Tym samym w obrocie prawnym istnieją jedynie decyzje wydane oddzielenie dla każdej ze stron i doręczone każdej ze stron - tym samym nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Organu II instancji, iż decyzje te - jako wydane z naruszeniem zasady res iudicata - winny zostać uchylone jakoby wydane w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Uzasadniając swoje stanowisko Organ 11 instancji powołuje się na wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2018 r., I OSK 1926/17 (str. 2 uzasadnienia, ostatni akapit, zdanie 2). Jednakże i tym orzeczeniu mowa jest o decyzji ostatecznej: "Przyjąć zatem należy, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji." Powyższe nie znajduje zatem zastosowania w sprawie poddanej osądowi.
W realiach sprawy również stanowisko Organu II instancji znajdujące wyraz w twierdzeniu - " organ pierwszej instancji winien będzie prawidłowo doręczyć decyzję wydaną dla obojga skarżących " (str 3 uzasadnienia, 4 akapit) - w ocenie skarżącej - jawi się jako nieznajdująca podstawy w obowiązujących przepisach prawa próba sanowania wadliwości pierwszej historycznie decyzji.
Tym samym wobec wykazanego naruszenia przepisów prawa materialnego jako zasadny jawi się wniosek znajdujący oparcie w treści przepisu art. 145 a ppsa, a to wniosek o uwzględnienie skargi oraz o zobowiązanie Organu do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia. Skarżąca składa również wniosek ewentualny o uchylenie w całości skarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy zauważyć i zgodzić się z organem odwoławczym, iż organ pierwszej instancji rozpoznając wniosek J.C.i M.C.z dnia 23 października 2024 roku o wydanie warunków technicznych na budowę zjazdu z działki nr ew. [...], położonej w miejscowości S. do drogi powiatowej o numerze [...] o szerokości 12 metrów wydał najpierw w dniu 14 listopada 2024 roku decyzję nr [...] zezwalający J. C. i M.C.na lokalizację zjazdu zwykłego zaliczanego do klasy C2 do działki ew. [...] w miejscowości S., gmina S.. Decyzja ta została zaadresowana J. i M.C. ul. B., [...] S..
W sytuacji gdy J. C. i M.C. pismem z dnia 25 listopada 2024 roku zakwestionowali sposób doręczenia, a zasadniczo brak doręczenia decyzji stronom organ wydał z datą 14 listopada 2024 roku oddzielne decyzje skierowane do J.C. i M. C. o tożsamym numerze i treści co decyzja z tej daty wydana wspólnie na J. i M. C..
Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że istnienia w obrocie prawnym decyzji wydanej wspólnie dla J. i M. C. nie pozwalało na wydanie kolejnych już oddzielnych decyzji dla J.C.i M.C.. Takie zachowanie organu spowodowało, że zaistniały w obrocie prawnym trzy decyzje administracyjne w zakresie rozpoznania wniosku J. i M.C. o wydanie warunków technicznych na budowę zjazdu z działki nr ew. [...], położonej w S.. W sytuacji gdy dokonano błędnego doręczenia decyzji wydanej dla obojga skarżących, to organ winien ją doręczyć ponownie zgodnie z regulacją z art. 40 § 1 i 3 k.p.a. a nie de facto wydawać kolejne decyzje oddzielnie dla J.C.i oddzielnie dla M.C..
Słusznie organ II instancji wskazał, że w obrocie prawnym nie mogą funkcjonować dwa rozstrzygnięcia ostateczne, wydane w tej samej sprawie. Zgodnie z art. 156§1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego tego typu sytuacja stanowi o przesłance nieważności drugiej (w kolejności) z wydanych decyzji. Jednakże, w razie gdyby ta druga z decyzji nie była jeszcze ostateczna to organ odwoławczy uchyli zaskarżoną decyzję i umorzy postępowanie przed organem I instancji na zasadzie art. 138 §1 pkt 2 Kodeksu postepowania administracyjnego. Stwierdzenie nieważności decyzji może bowiem dotyczyć wyłącznie decyzji "ostatecznych" tj. decyzji, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 zdanie pierwsze k.p.a).
W sytuacji gdy zaistniała taka okoliczność organ odwoławczy prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie wydania oddzielnej decyzji dla skarżącej M.C..
Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw i nie kwestionują, iż jeden wniosek o wydanie warunków technicznych zjazdu został rozstrzygnięty trzema decyzjami, co należy uznać za istotne naruszenie prawa dające podstawy do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a orzeczono jak na wstępie.