VIII SA/WA 239/24

VIII SA/Wa 239/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący/
Justyna Mazur
Renata Nawrot /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 78 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwołwczego w R. z dnia 12 stycznia 2024 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu oddala skargę.
Uzasadnienie
UZASDNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: SKO, organ II instancji, Kolegium) decyzją z 12 stycznia 2024 r. znak [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania S. S. (dalej: strona, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: Prezydent, organ I instancji) r., znak: [...], orzekającej o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej o nabyciu pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775; dalej k.p.a.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 8 lutego 2021 r. do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego
w R. wpłynął wniosek - zawiadomienie o nabyciu ww. pojazdu Do wniosku dołączono dokument (fakturę VAT) potwierdzający jego nabycie 4 stycznia 2021 r. Ponieważ wynikający z przepisu prawa materialnego tj. art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy
z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (dz. U. z 2023 r. poz.1047, dalej: p.r.d.) 30 -dniowy termin zawiadomienia starosty o nabyciu ww. pojazdu upłynął 3 lutego 2021 r., Prezydent 23 maja 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za ww. naruszenie. Odnosząc się do otrzymanego zawiadomienia strona w piśmie z 31 maja 2023 r. wyjaśniła, że zakup przedmiotowego auta został zgłoszony w piśmie wraz innymi pojazdami. Intencją strony było dokonanie odpowiednich zmian w systemie CEPiK jak najmniejszym nakładem własnej i otrzymywanej przez urząd korespondencji, tym bardziej, że wówczas obowiązywały restrykcje i ograniczenia z uwagi na okres pandemii. Przekroczenie terminu jest znikome i całkowicie niezawinione.
Decyzją z 7 czerwca 2023 r. Prezydent nałożył na skarżącego karę pieniężną
w wysokości 200 zł za niedopełnienie tego obowiązku.
W wyniku rozpatrzenia złożonego przez stronę odwołania SKO uchyliło decyzję 7 czerwca 2023 r. w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent stosownie do art. 15 zzzzzn2 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0\/ID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2023 r. poz. 1327 ze zm.) wyznaczył stronie 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania zawiadomienia o nabyciu pojazdu. W odpowiedzi na powyższe skarżący wskazał, że pismo z 31 maja 2023 r. należy potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do dokonania zgłoszenia nabycia pojazdu.
Wniosek ten postanowieniem z 8 września 2023 r. organ I instancji rozpatrzył negatywnie.
Decyzją z 27 listopada 2023 r. Prezydent ponownie orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 200 zł.
Organ I instancji na wstępie uzasadnienia decyzji przywołał treść art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. zgodnie z którym właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić starostę w terminie 30 dni o nabyciu pojazdu.
Następnie podniósł, że w myśl wprowadzonego z dniem 1 stycznia 2020 r. art. 140 mb pkt 2 p.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Przedmiotowa kara nakładana jest przez starostę w drodze decyzji administracyjnej (art. 140 n ust. 1 i art. 140 n ust. 2a p.r.d). Jednocześnie jak wynika z art. 140 n ust. 4 p.r.d., przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszenia, korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy.
Analizując natomiast przesłanki wynikające z art. 189 f § 1 pkt. 1 k.p.a. odnoszące się do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej ze względu na znikomą wagę naruszenia prawa, Prezydent nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Prywatne "[...] " S. S. R., ul. O. [...] jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu handlowego zajmującym się sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów. Zatem to jego jako przedsiębiorcę obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub świadomych działań, skutkiem których jest poniesienie odpowiedzialności administracyjne. Tego typu naruszenie jest drugim jakiego dopuściła się strona w badanym okresie.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, wnosząc o jej uchylenie ewentualnie przekazanie Prezydentowi do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podniósł, że w swojej decyzji organ I instancji w ogóle nie odniósł się do wskazywanego przez niego okresu pandemii i występujących w tym czasie trudności.
W wyniku rozpatrzenia odwołania SKO decyzją z 12 stycznia 2024 r. utrzymało
w mocy decyzję Prezydenta z 27 listopada 2023 r.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że
z okoliczności rozpatrywanej sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący nie dopełnił obowiązku zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu w terminie 30 dni.
Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, ze pojazd został zakupiony
4 stycznia 2021 r., zatem zgłoszenie o nabyciu winno być dokonane do 3 lutego 2021 r., nastąpiło zaś 8 lutego 2021 r. tj. z 5 dniowym przekroczeniem terminu. W ocenie SKO powyższe okoliczności upoważniały Prezydenta do wszczęcia postepowania w sprawie nałożenia na stronę kary pieniężnej. W postępowaniu tym organ I instancji winien był rozważyć zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co zresztą w ocenie Kolegium
w uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent uczynił. Organ II instancji uznał, że nie jest spełniony warunek znikomej wagi naruszenia prawa, a strona zaprzestała naruszenia dopiero po upływie 5 dni od daty końcowej okresu w jakim powinno nastąpić zgłoszenie nabycia pojazdu. Terminowe poinformowanie o nabyciu pojazdu pozwoliłoby na zaktualizowanie zgodności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów. Strona obowiązek ten wykonała z przekroczeniem o 5 dni od ustawowego terminu. Uchybienie to wywołało w tym zakresie nieprawidłowości. Ponadto pomimo, iż nabycie pojazdu zostało potwierdzone fakturą, to z pewnością nie może być w tym przypadku mowy o poprawie legalności obrotu pojazdami.
Kolegium wzięło przy tym pod uwagę fakt, że sam skarżący, z własnej inicjatywy dokonał zgłoszenia nabycia. Było to jego drugie naruszenie jakiego się dopuścił. Nie uwzględniło jednak argumentacji strony, jakoby do naruszenia obowiązku terminowego zgłoszenia nie doszło z jej winy, z powodu ograniczeń związanych z Covid-19. Zdaniem organu, gdyby pismo skarżącego z 31 stycznia 2021 r. stanowiące zgłoszenie o zbyciu sześciu pojazdów, w tym samochodu marki [...] o zostało złożone w Urzędzie Miejskim w R. bez zbędnej zwłoki, albo nadane pocztą, wówczas nie doszłoby do naruszenia obowiązku. Nie bez znaczenia jest przy tym, że od Skarżącego jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami wymagany jest wyższy stopień staranności przy wywiązywaniu się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków. Jako profesjonalista winien zatem dotrzymać wyznaczonego terminu na zgłoszenie nabycia pojazdu.
Pismem z 29 lutego 2024 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił niewłaściwe przyjęcie podstawy prawnej
i merytorycznej skutkującej wydaniem błędnej decyzji, a mianowicie:
- pominięciem faktu, że ogłoszony czas pandemii związany
z rozprzestrzenianiem się wirusa Covid-19 nie miał wpływu na znikome przekroczenie obowiązującego terminu na dokonanie zgłoszenia zakupu pojazdu oraz że ograniczenie ilości listownych wniosków nie wpływała na zmniejszenie występującego ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa "Covid- 19".
- pominięciem faktu, że odmówiono przywrócenia terminu do zgłoszenia zakupu pojazdu - po odwołaniu "pandemii" (choć już zgłoszenie to zostało wcześniej dokonane);
- uznanie, że kilkudniowe uchybienie terminu (w czasie "pandemii") nie było znikome, biorąc pod uwagę fakt, że nawet Związek Powiatów Polskich występował do Ministra Infrastruktury o wydłużenie terminu dokonywania takiego zgłoszenia;
- przyjęcie, że można było dokonać zgłoszenia w formie "elektronicznej" skoro do uzyskania dostępu (np. profilu zaufanego) była potrzeba potwierdzenia swoich danych w urzędzie (a obowiązywały "restrykcje" związane z zakazem poruszania się
i ograniczenia takowych urzędowych wizyt );
- przyjęcie, iż jest to trzecie przekroczenie terminu, skoro w obrocie prawnym nie występuje żadna prawomocna decyzja w tym zakresie.
W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął postawione zarzuty, w szczególności akcentując okres pandemii.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie naruszają one przepisów prawa
w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia.
W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Natomiast art. 140mb pkt 2 p.r.d. stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. W świetle art. 140n ust. 1 i ust. 2a ustawy, kara ta jest nakładana w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez starostę. Ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy (art. 140n ust. 4 ustawy). Do przedmiotowej kary pieniężnej w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (art. 140n ust. 6).
W ocenie Sądu stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. dlatego też ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy 4 stycznia 2021 r. skarżący nabył od K. S. samochód marki [...] o nr VIN [...] i nr rejestracyjnym [...] (dokument potwierdzający nabycie- faktura VAT nr [...] - w aktach administracyjnych sprawy). O nabyciu pojazdu skarżący powiadomił Prezydenta Miasta R. w dniu 8 lutego 2021 r. (potwierdzenie nr [...] – akta administracyjne sprawy), a więc z 5 dniowym przekroczeniem terminu, który upływał 3 lutego 2021 r. Powyższe nie jest kwestionowane przez skarżącego. Kwestią sporną pozostaje zasadność nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tego tytułu.
Na wstępie należy zauważyć, że obowiązek zgłaszania nabycia i zbycia pojazdu pełni doniosłą rolę, albowiem z danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEP) korzystają podmioty wymienione w art. 80c ust. 1 u.p.r.d., m.in. Policja, Straż Graniczna, organy Krajowej Administracji Skarbowej, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, straże gminne (miejskie), Inspekcja Transportu Drogowego, zakłady ubezpieczeń, stacje kontroli pojazdów; pozyskanie przez te podmioty nieprawidłowych lub nieaktualnych danych może mieć istotny wpływ na prowadzone przez te podmioty czynności, postępowania, rozstrzygnięcia, porządek prawny oraz ochronę prawa własności, czy odpowiedzialność właściciela pojazdu. Nie ulega również wątpliwości, że dane te powinny być na bieżąco aktualizowane, aby najwierniej odzwierciedlać stan rzeczywisty w odniesieniu do właściciela pojazdu, jego ubezpieczenia, rejestracji, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.
Zdaniem Sądu organy administracyjne zasadnie w niniejszej sprawie dokonały oceny możliwości zastosowania ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej tj. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.
Zgodnie z treścią art. 189f § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Analiza okoliczności stanu faktycznego w kontekście ww. przepisu, uzasadnia twierdzenia organów obu instancji o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Organy prawidłowo bowiem uznały, że nie można mówić
o znikomej wadze naruszenia prawa. Ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki
w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. A. Cebera, J. G. Firlus (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 189f).
Wskazać należy, że w sprawie nie mamy do czynienia z jednorazowym naruszeniem prawa, skarżący zaskarżył do tut. Sądu także inną decyzję SKO
o nałożeniu kary pieniężnej w związku z niezawiadomieniem starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu w tym samym okresie, co oznacza, że dopuścił się naruszenia prawa
o charakterze powtarzającym się.
Ponadto skarżący prowadzi działalność gospodarczą, polegającą na hurtowej
i detalicznej sprzedaży samochodów. Wobec tego skarżący jako podmiot profesjonalnie zajmujący się obrotem pojazdami winien wiedzieć o obowiązkach spoczywających na nabywcy pojazdu, jak i o konsekwencjach niedopełnienia w przewidzianym terminie ustawowego obowiązku zawiadomienia Starosty.
Nie tylko kwestia zawiadomienia organu o nabyciu pojazdu 5 dni po upływie trzydziestodniowego terminu, ma znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., lecz także, jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 1056/23 chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Omawiana kara ma bowiem niezwykle istotne znaczenie z punktu widzenia skutecznej implementacji unormowań unijnych w zakresie ochrony środowiska naturalnego
i ochrony zdrowia. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych
z eksploatacji (Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 269, str. 34 z późn. zm. tzw. dyrektywa wrakowa), Państwa Członkowskie mają obowiązek podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji będą przekazywane uprawnionym zakładom przetwarzania. Natomiast w świetle art. 6 ust. 1 Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji są magazynowane (nawet czasowo) i przetwarzane zgodnie
z ogólnymi wymaganiami określonymi w art. 4 dyrektywy75/442/EWG, oraz zgodnie
z minimalnymi wymaganiami technicznymi przedstawionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy, bez naruszania krajowych regulacji dotyczących ochrony zdrowia
i środowiska naturalnego. Zgodnie z pkt 1 preambuły ww. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE omawiane przepisy mają zminimalizować szkodliwy wpływ pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne, przyczyniając się tym samym do zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz oszczędzenia energii oraz po drugie, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz unikać zakłóceń konkurencji na obszarze Wspólnoty (por. też wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r., sygn.. akt III OSK 475/21, LEX nr 3188039). Dodatkowo, należy też mieć na uwadze, że oceniamy okoliczności dotyczące popełnienia deliktu administracyjnego przez podmiot profesjonalny - prowadzący działalność gospodarczą. W stosunku do takich podmiotów wyższe wymagania związane są z zawodowym charakterem ich działalności. Podmiot taki musi mieć świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa.
W sprawie niniejszej nie można przyjąć, iż naruszenie nastąpiło bez winy skarżącego. Skarżący podniósł, że brak wykonania obowiązku w terminie był związany obowiązującymi restrykcjami i ograniczeniami w okresie pandemii. Zgłoszenia zakupu przedmiotowego pojazdu zostało dokonane zbiorczo albowiem intencją skarżącego było dokonanie zmian w systemie CEPiK jak najmniejszym nakładem wysyłanej
i otrzymywanej przez urząd korespondencji.
W ocenie Sądu sam fakt obowiązywania stanu epidemii, który ogłoszono
z powodu COVID-19 związane z nim ograniczenia w funkcjonowaniu, ryzyko zachorowania, przebycie choroby, czy utrudnienia w przemieszczaniu się bądź dostępie do organów administracji publicznej, nie oznaczał, że w tym czasie tym nie można było załatwiać jakichkolwiek spraw urzędowych. Owszem, występowały w tym zakresie określone niedogodności, które można było jednakże zasadniczo przezwyciężyć. Trudności te miały różny stopień nasilenia, w zależności od fazy stanu epidemii i różne były związane z tym rygory dotyczące dokonywania czynności przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie takiej, którą zgłoszenia nabycia pojazdu można było dokonać nie tylko osobiście, ale także listownie (co skarżący uczynił) czy też przez Internet.
Zdaniem Sądu, nie zachodzą też przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary wymienione w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., za zachowanie objęte niniejszym postępowaniem na skarżącego nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna ani skarżący nie został ukarany za wykroczenie, wykroczenie skarbowe, przestępstwo lub przestępstwo skarbowe - ani przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary wymienione w art. 189f § 2 i 3 k.p.a. Sąd zwraca uwagę, ze funkcją administracyjnej kary pieniężnej za przedmiotowy delikt administracyjny jest nie tylko represja, ale także wzbudzenie wewnętrznego przekonania strony o konieczności respektowania na przyszłość obowiązku terminowego zgłoszenia staroście faktu zbycia lub nabycia pojazdu (funkcja wychowawcza, stymulacyjna), a także związana z nią funkcja prewencyjna, albowiem celem kary jest przeciwdziałanie podobnym naruszeniom w przyszłości. Cele te nie zostaną osiągnięte w sytuacji zastosowania art. 189f § 2 k.p.a., a wręcz przeciwnie, odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu zniweczy zwłaszcza prewencyjne i stymulacyjne cele kary, albowiem może przyczynić się do wyrobienia przekonania, że skoro udało się uniknąć kary w niniejszym przypadku, to może uda się także innym razem i będzie wpływać na bagatelizowanie przez stronę nakazów i obowiązków ustawowych także w przyszłości.
Należy również zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie karę nałożono
w wysokości minimalnej wysokości ustawowego zagrożenia. Niewątpliwie zatem organ zastosował zasadę miarkowania kary, brak korzyści majątkowych osiągniętych z tego tytułu przez skarżącego, jak również jego zachowanie po popełnieniu deliktu, a więc poinformowanie o nabyciu pojazdu.
Zarzuty skargi sąd uznał za bezzasadne. Jak wskazano powyżej koncentrowały się one ze stanem pandemii. Przytoczone w skardze tezy orzeczeń sadów administracyjnych zostały sformułowane na tle częściowo innych stanów faktycznych
i nie korelują z okolicznościami kontrolowanej przez Sąd sprawy. Skarżący pomija tu okoliczność, że jest podmiotem profesjonalnym – prowadzącym działalność gospodarczą.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz nie stwierdzeniem przez Sąd
z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak
w sentencji wyroku