VIII SA/Wa 230/21

VIII SA/Wa 230/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-05-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marek Wroczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Nawrot
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 2383/21 - Wyrok NSA z 2025-10-28
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 110
art. 2 pkt 35a, art. 64 ust1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1 i 3, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c,
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Syg. akt VIII SA/Wa 230/21
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( Dz.U z 2020 roku, poz. 256 ze zm. dalej kpa), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust.1,2, art. 64c, art. 140aa ust.1,3 pkt 1, art. 140ab ust.1 pkt 3 lit.c), ust.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym( DZ.U z 2020 roku, poz. 110 ze zm. dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych( Dz.U z 2020 roku, poz. 470 dalej jako udp), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Ł. wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.
W dniu [...] marca 2020 roku w P. [...] zatrzymano do kontroli pięcioosiowy pojazd członowy składający się z samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] i dwuosiowej naczepy marki [...] nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. B., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem łat drewnianych( ładunek podzielny). Sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2020 roku.
W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono następujące naruszenia:
- nacisk na podwójnej osi napędowej [...] t( po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,95 t( przekroczenie dopuszczalnej wartości o 20,78 %);
- nacisk na podwójnej osi nie napędowej [...] t( po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie dopuszczalnej wartości o 24,72 % ) ;
- rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego [...] t(po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 14,55 t( przekroczenie dopuszczalnej wartości o 36,37%)..
Strona legitymowała się w dniu kontroli zezwoleniem kategorii VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego w terminie [...] luty 2019 do [...] lutego 2012 roku, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy nacisków na osi określonych w poz. nr 6 tabeli.
Jak stanowi lp.6 załącznika nr 1 do prd, zezwolenie kategorii VI jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej – zgodnie z wykazem dróg, o których mowa w art. 64c ust. 8:
- a) o szerokości nie przekraczającej
- 3,4 m dla drogi jednojezdniowej,
- 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A,S i GP,
- b) o długości nieprzekraczającej:
- 15 m dla pojedynczego pojazdu,
- 23 m dla zespołu pojazdów,
- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,
-c) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,
-d) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.
W związku z powyższym, że podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej i nie napędowej, jak również z powodu okoliczności ładunku podzielnego, okazane zezwolenie było niewystarczające do wykonywania przejazdu na jego podstawie.
Zgodnie z treścią art., 64ea prd w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust.1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii VII z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.
W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, stosowanie do lp.7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu:
:
- a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategorii I – VI,
- b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.
Stosownie do treści art. 140ab ust.1 pkt 3 prd, karę pieniężną, o której mowa w art. 140 aa ust.1 ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII:
- a) 500 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o nie więcej niż o 10%
- b) 2000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20 %,
- c) – 15 000 zł w pozostałych przypadkach.
W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosiła 15 000 zł.
Organ odnosząc się do argumentów odwołania wskazał, że w niniejszej sprawie do ważenia zastosowano przenośną wagę typu MARS, nr seryjny [...] służącą do pomiarów statycznych, jak również do pomiarów dynamicznych. Przedmiotowa waga spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 25 września 2007 roku w sprawie wymagań którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonanych podczas kontroli prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych( DZ.U nr 188, poz. 1345) oraz dyrektywą Rady 2009/23/EC dotyczącą wag nieautomatycznych. Zgodnie z pkt 1 instrukcji użytkownika, wagi osiowe typu MARS zostały zaprojektowane do tworzenia stacji ważenia pojazdów z funkcjami pomiarów nacisków osi przewożonego ładunku. Waga charakteryzuje się dwoma trybami ważenia: statycznym oraz dynamicznym. Podwójna certyfikacja wagi umożliwia wykonywanie pomiarów osi i wyznaczania rzeczywistej masy całkowitej do celów nadzoru nad ruchem drogowym, zarówno w ławach fundamentowych, jak przy pomocy mat wyrównujących nawierzchnię w momencie używania wag.
W niniejszym przypadku wagi umieszczono we wnęce fundamentowej na miejscu ważenia przeprowadzono ważenie dynamiczne. Możliwość zastosowania dwóch platform pomiarowych( dwóch wag) do wyznaczania nacisku na grupie osi, czy rzeczywistej masy całkowitej pojazdu w trybie pomiaru w ruchu z pkt 5. 5 instrukcji. Ponadto z danych technicznych zawartych w punkcie 2 instrukcji wprost wynika, że brak jest ograniczeń do ważenia liczby osi.
Z przeprowadzonego pomiaru sporządzono wydruk ID [...], którego kopia znajduje się w aktach sprawy. Z treści wydruku wynika, że prędkość pojazdu przez wagi wynosiła [...] km/h, a zatem mieściła się w dopuszczalnych granicach ( 1-5 km/h). Zdaniem organu proces ważenia został przeprowadzony w sposób prawidłowy. Z instrukcji obsługi wagi i świadectwa legalizacji nie wynikał obowiązek żadnej tolerancji. Pomimo tego organ zastosował tolerancję w wysokości 2%, zaokrąglonych do 01, ha w górę na podstawie wewnętrznego zarządzenia nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2014 roku. Przedmiotowa tolerancja została wprowadzona na korzyść kontrolowanego. Organ wskazał, iż w tej kwestii wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2018 roku, syg. akt II GSK 1799/16 akceptując stosowanie tej tolerancji zwłaszcza, iż jest ona korzystna dla kontrolowanego i może skutkować zmniejszeniem kary.
Organ wskazywał, iż zgodnie z treścią art. 2 pkt 35a prd, pojazd nienormatywny jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Ustawodawca posłużył się określeniem ,, w przepisach o drogach publicznych ‘’, co świadczy że miał na myśli wszelkie regulacje dotyczące dróg publicznych, a nie tylko przepisy ustawy o drogach publicznych. W tym znaczeniu ,, przepisy o drogach publicznych ‘’należy rozumieć jako zbiór przepisów regulujących poruszanie się po drogach publicznych pojazdów. Przepisy dotyczące maksymalnych wymiarów pojazdów pochodzą z jednej z dyrektyw Rady nr 96/53/WE.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 140aa ust.4 prd.
Strona nie dostarczyła także dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulacje art. 140 aa ust.4 prd.
Stosownie do treści art. 140aa ust.4 prd, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust.1 i w ust.1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w sprawie się umarza, jeżeli:
- 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot:
-a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,
- b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub
-2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust.1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Przedmiotem przewozu nie był ładunek sypki, ani drewno. Poza tym podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, co powoduje, że art. 140aa ust.4 pkt 2 prd. nie ma zastosowania.
Organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] marca 2020 roku poinformował stronę, że w przypadku zaistnienia okoliczności świadczących, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miała wpływu na powstanie naruszenia.
Jak wynika z zeznań M. B. on sam dokonywał załadunku, a pojazd po jego wykonaniu nie był ważony. W związku z tym należy stwierdzić, iż strona nie miała podstaw przypuszczać, że pojazd jest normatywny i nie przekracza dopuszczalnych norm. Okoliczności te świadczą o nie dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i wpływie na powstanie naruszeń ujawnionych podczas kontroli.
Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 6,7 oraz art. 77 kpa i podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł M.B..
Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów postępowania – art. 6 art.7 i art. 8 kpa wskazując, iż została ona wydana w sytuacji gdy ustalenia faktyczne w sprawie są niekompletne i nie w pełni rozpatrzone. Spowodowało to, iż doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej i zasady praworządności.
Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 64, art. 140aa, art. 140ab prd
Argumentował, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny przyjmuje się, że normy prawa przewidujące możliwość nakładania na obywateli różnego rodzaju obowiązków, w tym przede wszystkim finansowych kar administracyjnych – winny być precyzyjne i znajdować wyraźną podstawę w przepisach ustawowych.
Wskazywał, iż w jego ocenie nałożenie kary pieniężnej w przypadku, którego dotyczyła kontrola z [...] marca 2020 roku jest bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, iż opisane naruszenie jest sprzeczne ze stanem faktycznym.
Zdaniem skarżącego organ nie dochował należytej staranności w ocenie materiału dowodowego. Przy użyciu wag organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy w zakresie ciężarów i nacisków – osi samochodu, ładunku i nie udowodnił przekroczenia nacisku podwójnej osi napędowej żadnymi środkami dowodowymi sugerując się jedynie liczbami, które bez pokrycia dowodowego zostały przepisane do protokołu.
W jego ocenie wynik pomiaru osi napędowej wykonany za pomocą wag może być obarczony zbyt dużym błędem, by taki wynik uznać za wiarygodny, zwłaszcza w sytuacji gdy miał on służyć do nakładania kar pieniężnych. W tym przypadku mamy do czynienia z wieloma nielogicznymi procedurami służb kontrolnych, które nie są weryfikowane i sprostowane przez organy nadrzędne.
Zaznaczał, iż zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o oddalenie skargi, nie podzielił podnoszonych w skardze zarzutów, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.
Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy:
a) ustalenie, jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym na potrzeby rozstrzygnięcia;
b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów;
c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną;
d)wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy.
Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - zawarte w art. 6
i art. 7 kpa - zasada praworządności oraz dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.
W sytuacji kiedy strona kwestionuje ustalenia organu administracji, ale nie przedstawia dowodów potwierdzających jej twierdzenia, na organie nie spoczywa ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organ( por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 roku, I GSK 1188/18).
Skarżący stawiając zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie wskazał jakie dowody w ocenie materiału dowodowego zostały pominięte lub które zostały ocenione dowolnie, z naruszeniem art. 80 kpa, a miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy zauważyć, iż strona skarżąca zasadniczo nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby na którymkolwiek etapie proces pomiaru lub jego wynik. Protokół kontroli został przez skarżącego zaakceptowany. Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił jaki został użyty rodzaj wagi do pomiarów – waga przenośna typu MARS, która spełnia wymogi techniczne do przeprowadzania tego rodzaju pomiarów, ze wskazaniem sposobu pomiarów. Został sporządzony wydruk wyników pomiaru, który został załączony do akt sprawy.
W sytuacji potencjalnej możliwości uwolnienia się od kary poprzez wykazanie okoliczności określonych w przepisie art. 140aa ust. 4 prd - skarżąca przekonana o prawidłowości swojego stanowiska powinna powołać się na konkretne rzeczowe argumenty, poparte możliwie przekonującymi dokumentami ( por. wyrok NSA z 5 września 2019 roku, II GSK 2863/17).
Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie definiuje pojęcia "należytej staranności", czy "braku wpływu", w związku z czym w zakresie należytej staranności należy posiłkować się regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 ustawy z dnia kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm.), dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności.
Pod pojęciem zachowania należytej staranności należy zatem rozumieć sposób postępowania odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania.
Kwestia niezachowania należytej staranności może być rozpatrywana wówczas, gdy zachowanie podmiotu stanowiło będzie odstępstwo od tak ukształtowanego wzorca. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przewozy drogowe musi uwzględniać regulację zawartą w art. 355 § 2 KC. Zgodnie z tym przepisem przy ocenie należytej staranności, w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, należy brać pod uwagę zawodowy charakter tej działalności. Co za tym idzie należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju będzie musiała być oceniana przy uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, jakie wymagane są od przedsiębiorcy podejmującego w tym przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Wzorzec taki będzie zatem wyższy względem osób, niż względem osób które nie prowadzą działalności o charakterze zawodowym. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności.
Zaostrzony wzorzec staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy, ułatwia zatem postawienie mu zarzutu niedołożenia należytej staranności, a więc zarazem utrudnia mu uchylenie się od odpowiedzialności w razie odstępstwa od wzorca. Podmiot wykonujący przejazd musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przejazdy drogowe powinna również uwzględniać treść bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą i wyłącza możliwość zastosowania umorzenia o którym mowa w art. 140aa ust. 4 p.r.d. Regulacje te muszą być uwzględniane przy wykonywaniu przejazdów i nie jest możliwe ich umowne modyfikowanie.
Natomiast odnośnie terminu "braku wpływu" można pomocniczo posłużyć się wykładnią dokonywaną przez orzecznictwo Sądów Administracyjnych w zakresie art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku syg. akt. II GSK 404/10 z dnia 6 kwietnia 2011 r. odnośnie "braku wpływu" stwierdził, że " (..) sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączna winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.
Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.