VIII SA/Wa 207/24

VIII SA/Wa 207/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący/
Justyna Mazur
Leszek Kobylski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 146  par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. P. i K. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Wojewody Mazowieckiego (dalej jako: "Wojewoda", "organ odwoławczy") Nr [...], znak: [...], na podstawie której ww. organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r,, poz. 775 ze zm.) - dalej "Kpa", w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682) – dalej "Prawo budowlane" po rozpatrzeniu odwołania K. P. i J. P., reprezentowanych przez adw. P. D., od decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 2 listopada 2023 r. znak: [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. znak: [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych od nr 1 do nr 8 na działkach nr ew. [...], obręb [...], arkusz [...] w R. oraz sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych od nr 9 do nr 14 na działkach nr ew. [...], obręb [...], arkusz [...] w R.– uchylił decyzję Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 2 listopada 2023 r. znak: [...], stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r., znak: [...], została wydana z naruszeniem prawa poprzez pominięcie w postępowaniu K. P. i J. P. jako strony w postępowaniu i odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. znak: [...], wskazując że w wyniku wznowienia zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda podniósł, że Prezydent Miasta R. (dalej jako: "Prezydent", "organ I instancji") decyzją Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r., znak: [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych od nr 1 do nr 8 na działkach nr ew. [...], obręb [...]. arkusz [...] w R. oraz sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych od nr 9 do nr 14 na działkach nr ew. [...], obręb [...], arkusz [...] w R..
Wnioskiem z dnia 12 lipca 2021 r. I. M., reprezentowana przez adw. P. D. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. oraz o wstrzymanie wykonania owej decyzji.
Wnioskiem z dnia 12 lipca 2021 r. K. P. i J. P., reprezentowani przez adw. P. D. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. oraz o wstrzymanie wykonania owej decyzji.
Prezydent decyzją Nr [...] z dnia 16 września 2021 r., znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji organu powiatowego Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r., znak: [...].
Od wyżej wymienionej decyzji, w ustawowym terminie, odwołanie wniosła I. M. oraz K. P. i J. P., reprezentowani przez adw. P. D..
Wojewoda decyzją Nr [...] z dnia 5 listopada 2021 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Nr [...] z dnia 16 września 2021 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzją Nr [...] z dnia 16 lutego 2022 r., znak: [...] Prezydent odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r., znak: [...].
Od wyżej wymienionej decyzji, w ustawowym terminie, odwołanie wniosła I. M. oraz K. P. i J. P., reprezentowani przez adw. P. D..
Wojewoda decyzją Nr [...] z dnia 7 czerwca 2022 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W związku z wycofaniem wniosku o wznowienie I. M., organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia 18 sierpnia 2023 r., znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne z wniosku I. M. w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r., znak: [...]. Organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia 2 listopada 2023 r., znak: [...]. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych od nr 1 do nr 8 na działkach nr ew. [...], obręb [...]. arkusz [...] w R. oraz sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych od nr 9 do nr 14 na działkach nr ew. [...], obręb [...], arkusz [...] w R..
Odwołanie od ww. decyzji, w ustawowym terminie, złożyli J. i K. P., reprezentowani przez pełnomocnika adw. P. D..
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją Nr [...] z dnia 11 stycznia 2024 r. znak: [...] uchylił decyzję Prezydenta Nr [...] z dnia 2 listopada 2023 r. znak: [...], stwierdził, że decyzja Prezydenta Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r., znak: [...], została wydana z naruszeniem prawa i odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. znak: [...], natomiast w uzasadnieniu swojej decyzji powołał następującą argumentację:
Wojewoda wskazał, że zachowany został miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne w ww. sprawie dot. ostatecznej decyzji Prezydenta Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. znak: [...]. Organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie, gdyż stanowiło to podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia. Jako podstawę wniosku wskazano art. 145 § 1 pkt 4 Kpa., wyjaśniając, iż strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu. Wojewoda zauważył, że wznowienie postępowania na tej podstawie następuje bowiem niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić.
Odnosząc powyższe do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, po dokonaniu analizy materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie konieczne było ustalenie zakresu podmiotowego strony w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 28 Kpa – stroną postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na powyższej podstawie organ odwoławczy uznał, że przywołany interes prawny lub obowiązek wynikać musi ze stosownych przepisów prawa materialnego. Krąg stron postępowania w niniejszej sprawie ustalony zatem został w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei, zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 tej ustawy, obszarem oddziaływania jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zatem analizując powyższe, konieczne w ocenie Wojewody było ustalenie, czy konkretny przepis prawa wprowadza ograniczenia w zabudowie jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę.
Organ odwoławczy ustalił, że J. i K. P. są właścicielami działek o nr ewid. [...] i [...]. Z dokumentacji projektowej wynika, że ich działki sąsiadują z działką inwestycyjną o nr ewid. [...]. Projektowane budynki zostały usytuowane w odległości 3.70 m od granicy z działkami należącymi do nich. Budynki projektowane o nr 1 i 2 zostały posadowione w odległości 14,04 ni od budynku mieszkalnego J. i K. P.. Ich działki (jak i ich budynek mieszkalny) będą zacienione w poszczególnych godzinach, jednakże wymagany czas nasłonecznienia zostanie zachowany, zgodnie z warunkami technicznymi. Wojewoda wywiódł, że już z samej analizy działki, jak i nasłonecznienia budynku mieszkalnego, należącego do J. i K. P. wynika, że powinni oni zostać uznani za strony w postępowaniu zakończonych decyzją Prezydenta Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. znak: [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych od nr 1 do nr 8 na działkach nr ew. [...]. obręb [...], arkusz [...] w Radomiu oraz sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych od nr 9 do nr 14 na działkach nr ew. [...], obręb [...], arkusz [...] w R.. Z tego względu organ odwoławczy uznał J. i K. P. za strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. znak: [...]. Wojewoda uznał zarazem, iż w niniejszej sprawie należało stwierdzić, że spełnione zostały wymogi dot. przepisów Prawa budowlanego (art. 35 ust.1 i ust. 4 Prawa budowlanego). W rezultacie organ odwoławczy stwierdził, że również przy współudziale J. i K. P. uznanych za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, mając na uwadze przywołane wyżej przepisy, organ architektoniczno-budowlany zobowiązany byłby do wydania decyzji zezwalającej na budowę dla ww. zamierzenia inwestycyjnego, a stosownie do art. 146 § 2 Kpa, nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dn. 29 lutego 2024 r. złożyli K. P. i J. P. (dalej również jako: "skarżący") reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. naruszenie art. 146 § 2 Kpa poprzez jej błędne zastosowanie w stanie faktycznym, wskazującym jednoznacznie na pominięcie udziału skarżących jako strony w postępowaniu z wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, co ze względu na materialnoprawny charakter wady wydanej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w postaci pozbawienia możliwości udziału strony bez jej winy w postępowaniu, powinno skutkować uznaniem, że art. 146 § 2 Kpa nie może mieć zastosowania;
2. naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie w ustalonym stanie faktycznym, wskazującym jednoznacznie na pominięcie udziału skarżących jako strony w postępowaniu z wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, co z uwagi na materialnoprawny charakter wady wydanej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę powinno skutkować uchyleniem dotychczasowej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Nr [...], znak: [...] oraz decyzji Prezydenta Nr [...], znak: [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący poprzez swoją argumentację uzasadniali twierdzenie, że sposób prowadzenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, które zakończyło się w bardzo szybkim czasie, pominięcie skarżących jako stron postępowania w procesie uzyskania decyzji umożliwiających realizację inwestycji – tj. bez możliwości weryfikacji akt postępowania administracyjnego, przy jednoczesnym uznaniu przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji ich za strony, powinno prowadzić do wniosku, że nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana we wniosku o wznowienie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Rozpoczynając argumentację prawną wydanego orzeczenia, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn.zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Rozpatrywana z uwzględnieniem powyższych kryteriów kontroli sądowej skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych od nr 1 do nr 8 na działkach nr ew. [...], obręb [...], arkusz [...] w R. oraz sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukondygnacyjnych dwulokalowych od nr 9 do nr 14 na działkach nr ew. [...], obręb [...], arkusz [...] w R..
Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym, a naruszenie prawa polegało na niezapewnieniu stronie (skarżącym) udziału w postępowaniu, które zostało zakończone ww. decyzją w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Wznowienie postępowania administracyjnego, jako szczególny rodzaj procedury umożliwiającej wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej, składa się z dwóch etapów. Zgodnie z art. 149 § 2 Kpa przedmiotem postępowania jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, faktycznie było dotknięte jedną z wad wyliczonych enumeratywnie w art. 145 § 1 Kpa., zaś w przypadku ich stwierdzenia - przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Poza tym organ powinien zbadać, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 Kpa. Negatywne ustalenie w odniesieniu do którejś z ww. przesłanek nakłada na organ rozpoznający wniosek obowiązek wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 Kpa.
Drugi etap obejmuje natomiast kontrolę merytoryczną, tj. postępowanie dotyczące przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Przy czym w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, kwestia ustalenia statusu podmiotu ubiegającego się o wznowienie jako strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania, jej zbadanie jest możliwe po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Co jest istotne dla niniejszej sprawy, jeżeli po wznowieniu postępowania w oparciu o omawianą podstawę organ stwierdzi, że wnioskodawcy jednak nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, to powinien wydać decyzję, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. i odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej.
W niniejszej sprawie we wniosku o wznowienie postępowania skarżący powołali się na treść art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, wskazując że skarżący nie zostali zawiadomieni o toczącym się postępowaniu i nie zostali uznani za jego stronę. Tym samym zostali pozbawieni możliwości ochrony swoich interesów w postępowaniu bez własnej winy. Organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, odmawiając jednak uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. W wyniku odwołania Wojewoda trafnie uznał skarżących za stronę postępowania, wskazując, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno- budowlanymi. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zabudowie terenu sąsiedniego, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest zatem wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawne warunków technicznych. Należy również rozważyć, czy tego rodzaju inwestycja będzie w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią, np. stanowiąc źródło nadmiernej emisji hałasu, w tym wpływać na sposób jej zagospodarowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt: II SA/Łd 1105/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt: II OSK 236/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt: II SA/Go 481/18).
Zasadnie zatem przyjęto, że zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 4) Kpa.
Po przeprowadzeniu postępowania organ stosownie do art. 151 § 1 i 2 K.p.a. wydaje decyzję, w której:
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Stosownie natomiast do art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Na gruncie niniejszej sprawy organ odwoławczy zasadnie przyjął, że pomimo iż pierwotne postępowanie obarczone było wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 4) Kpa, to jednakże naruszenie to nie miało żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.
Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zatem zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zweryfikować:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
5) (uchylony).
Zbadanie tej zgodności musi obejmować, co najmniej zweryfikowanie przez organ czy inwestycja zachowuje parametry i uwzględnia zasady zagospodarowania. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że taka analiza została przez organ przeprowadzona, a w świetle powyższych uwag i wyjaśnień, należy wskazać, że słuszne jest stanowisko organów, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami prawa. Nie można czynić zarzutu, z tego że postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę trwało 15 dni, jeśli w tym czasie organy czyniły zadość spoczywającym na nich obowiązkom.
Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. akt: I OSK 251/21).
Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował.
Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji.
Analiz akt sprawy prowadzi do wniosku, że uczyniono zadość tym wymaganiom. W sposób pełny zbadano zgodność projektu budowlanego stosownie do wymagań art. 35 Prawa budowlanego. Ponadto w projekcie zagospodarowania działki (strona ostatnia) znajduje się analiza § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) – uwzględniono działki, jak i budynek skarżących ("dla działek przylegających od strony południowo-zachodniej do projektowanej zabudowy").
Spełnienie wymagań określonych przywołanymi powyżej przepisami Prawa budowalnego, wyłączające możliwość uchylenia decyzji ostatecznej sprawiło, że wywiedzione w skardze zarzuty dotyczące pominięcia udziału skarżących w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę są nieskuteczne i nie mogły prowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej.
Wskazać trzeba, że przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 Kpa, zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt: I SA/Po 19/21). Tym wymaganiom sprostał Wojewoda, wyjaśniając, iż nawet przy udziale skarżących w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, organ architektoniczno-budowlany zobowiązany byłby do wydania decyzji zezwalającej na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego.
W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.