VIII SA/Wa 190/13

VIII SA/Wa 190/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak
Justyna Mazur /sprawozdawca/
Renata Nawrot /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 12 ust. 2, par. 12 ust. 5
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi D. D., J. D., M. D., J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] września 2012 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...]Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu odwołania D. D., J. D., M. D. i J. D. (dalej: "skarżący") od decyzji Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") nr [...]z dnia [...] września 2012 r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla R. L. na rozbudowę tarasu wraz z budową zadaszenia tarasu przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej przy ulicy [...]w [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] października 2009 r. R. L. złożył wniosek w sprawie rozbudowy tarasu wraz z jego zadaszeniem przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej z lokalizacją na działce Nr [...] położonej przy ul. [...][...] w [...]. Z uwagi na lokalizację projektowanej rozbudowy tarasu bezpośrednio przy granicy z działką Nr [...] oraz projektowanego zadaszenia bezpośrednio przy granicy z działkami Nr [...] i Nr [...] zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego otrzymali właściciele ww. działek.
W czasie prowadzonego postępowania współwłaściciele działki Nr [...] D. i B. D. złożyli zastrzeżenie do projektowanej inwestycji. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających oraz po otrzymaniu pisma z dnia 23 listopada 2009 r. z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...]z informacją o braku przedmiotu sporu, została wydana decyzja Nr [...]z dnia [...] grudnia 2009 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Na skutek wniesionego odwołania, decyzją Nr [...]z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez R. L.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 191/10 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] Nr [...]. Uzasadniając Sąd wskazał, iż Wojewoda [...] mógł wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Starostę [...] tylko wówczas, gdyby postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, co miałoby miejsce w sytuacji nieprzeprowadzenia przez Starostę postępowania wyjaśniającego albo jego przeprowadzenia z naruszeniem przepisów procesowych. Sąd stwierdził, iż Wojewoda [...] uchylając zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, nie tylko nie wyjaśnił z jakich powodów nie zastosował art. 136 k.p.a., ale też nie wskazał jakie okoliczności faktyczne zostały pominięte i w jakim zakresie postępowanie dowodowe ma być uzupełnione. Nadto Sąd zauważył, iż nie jest składnikiem postępowania wyjaśniającego zalecenie sformułowane przez Wojewodę dla organu I instancji ponownej oceny materiału dowodowego. Nie dotyczy to bowiem okoliczności faktycznych sprawy , lecz wiąże się bezpośrednio z dokonaną przez organ odwoławczy interpretacją decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zagadnienia zgodności inwestycji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odmienną od stanowiska Starosty. Odmienna zaś ocena prawna przedstawionego przez organ I instancji materiału nie uprawnia organu odwoławczego do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, lecz w takiej sytuacji organ odwoławczy ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy. Konkludując Sąd wskazał, iż rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni poczynione uwagi i dokonując ponownie oceny rozstrzygnięcia organu I instancji przeanalizuje kompleksowo zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustalenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] decyzją Nr [...]
z dnia [...] grudnia 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 843/11 oddalił skargę R.L. na wskazane rozstrzygnięcie.
Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy decyzją [...]z dnia [...] marca 2012 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji R.L.
Postanowieniem Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2012 r. Wojewoda [...] zalecił organowi I instancji niezwłoczne przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia spadkobierców byłego właściciela działki Nr[...] B. D.. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wraz z pismem z dnia 14 maja 2012 r. przekazano Wojewodzie [...] pismo D. D. wraz z kserokopią postanowienia Sądu Rejonowego w [...][...]Wydział [...], sygn. akt [...]z dnia [...] grudnia 2011 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po B. D. przez D. D., M. D., J. D. i J. D..
Wojewoda [...], rozpoznając odwołanie D. D., decyzją Nr [...]z dnia [...] maja 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] Nr [...]z dnia [...] marca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając wskazał, iż skierowanie przez organ I instancji decyzji nr [...]tylko do D. D. spowodowało, iż w przedmiotowym postępowaniu nie brali udziału następcy prawni B. D.. Jednocześnie Wojewoda podniósł, iż Starosta [...] nie zastosował się do zaleceń wskazanych w decyzji nr [...].
Pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. zawiadomiono osoby będące stronami
o ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie,
z pouczeniem o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2012 r. wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy Prawo budowlane organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia R. L. na rozbudowę tarasu wraz
z budową zadaszenia tarasu przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej usytuowanym na działce nr [...] położonej przy ulicy [...]
w [...]. Uzasadniając wskazał, iż projektowana inwestycja jest zgodna
z warunkami określonymi w decyzji Burmistrza Gminy [...] Nr [...]z dnia
[...] sierpnia 2009 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż
w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż planowana inwestycja jest kontynuacją istniejącego zagospodarowania terenu, nie narusza przepisów prawa, prawa własności
i ładu przestrzennego, załącznik graficzny Nr [...] do ww. decyzji, który stanowi jej integralną część, wskazuje jednoznacznie lokalizację projektowanej rozbudowy tarasu wraz z zadaszeniem z określeniem jej szerokości równej szerokości działki. Nadto organ I instancji wskazał, iż ze względu na wiążący charakter tej decyzji dla organu architektoniczno budowlanego, usytuowanie przedmiotowego tarasu wraz
z zadaszeniem wskazane na załączniku graficznym wiąże organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ I instancji podniósł, iż projektowana lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z przepisami zawartymi
w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U.
z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zmianami), biorąc pod uwagę zawartość załącznika graficznego Nr [...].
Konkludując organ I instancji wskazał, iż lokalizacja projektowanej inwestycji, biorąc pod uwagę szerokość działki inwestora wynoszącą [...]m; zaprojektowane ściany osłonowe z lokalizacją bezpośrednio przy granicy działek Nr [...] i [...] (na krawędzi tarasu i przy schodach do piwnicy); charakter istniejącej zabudowy - zabudowa szeregowa oraz powołany wyżej §12 ust. 2 w związku z zawartością załącznika graficznego Nr [...] do decyzji o warunkach zabudowy, jest zgodna z przepisami zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o którym mowa wyżej.
We wniesionym odwołaniu skarżący wskazali, iż zatwierdzony projekt jest niezgodny z decyzją Burmistrza Gminy [...] Nr [...], bowiem nie uwzględnia określonych tam warunków zabudowy. Przytoczyli treść pkt [...]zgodnie, z którym należy "rozbudowę tarasu z zadaszeniem przy budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej projektować w odległościach od granic i budynków na działkach sąsiednich zgodnie z § 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki
(w szczególności zgodnie z ust. 5. dot. tarasów, schodów... od granicy działki sąsiedniej)". Wskazali także, iż w Analizie funkcji oraz cech zabudowy
i zagospodarowania terenu w części 3.1. pkt. l c. zapisano, iż należy "... Projektowaną rozbudową tarasu z zadaszeniem sytuować w odległościach od granic działki i budynków na działkach sąsiednich zgodnie z § 12 (w szczególności ust. 5 dot. odległości tarasu, schodów ... od granicy działki sąsiedniej) warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Skarżący powołując się na brzmienie § 12 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wywiedli, iż zatwierdzony projekt nie spełnia warunków tam określonych, a dotyczących m.in. odległości od tarasu, okapu znajdującego się przy nim, a także schodów. Wskazali, iż zatwierdzony projekt dotyczy tylko rozbudowy i zadaszenia tarasu przy istniejącym już budynku - w zabudowie szeregowej, a nie budowy nowego budynku. Zauważyli, iż projekt w części dotyczącej rozbudowy tarasu od strony działki [...] jest już zrealizowany od 2009 roku, a mur oddzielający schody prowadzące do piwnicy - na obu działkach [...] i [...] został także wówczas wybudowany. Wcześniej schody były oddzielone barierką wysokości ok. [...]m wykonaną z płaskowników (taki stan był od roku [...],od czasu zamieszkania). Nadto projekt nie określa zasad odprowadzenia wody z zaprojektowanego zadaszenia, jak i spowoduje znaczne zacienienie pomieszczeń, co pogorszy warunki zamieszkania.
Konkludując skarżący wskazali, iż nie da się rozbudować istniejącego tarasu
w innym miejscu, ale można wykonać zadaszenie o wymiarach takich jak w projekcie nad częścią rozbudowaną - graniczącą z działką [...], a nad pozostałą częścią zadaszenie z zachowaniem odległości wynikających z § 12 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ich ocenie realizacja tego projektu spowoduje zatem pogorszenie jakości warunków zamieszkania oraz spadek wartości rynkowej domu skarżących w zabudowie szeregowej na działce nr [...].
Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r. powołał brzmienie przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Stwierdził, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożył oryginał decyzji Burmistrza Gminy [...] o warunkach zabudowy nr [...]z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...], prawomocnej od dnia [...] września 2009 r. Nadto projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Przedłożono również analizę zacienienia działki sąsiedniej nr [...], należącej do skarżących, z której wynika, iż planowana inwestycja w żaden sposób nie spowoduje ograniczenia
w dostępie do światła budynku mieszkalnego, znajdującego się na ww. działce. Tak, więc zarzuty skarżących w tej kwestii – w ocenie organu odwoławczego – nie znajdują potwierdzenia. Nadto wskazał, iż przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stworzy również zagrożenia dla działek sąsiednich. Z kolei przedłożony projekt budowlany jest zgodny
z wytycznymi zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, gdyż planowana inwestycja jest kontynuacją istniejącego zagospodarowania terenu, jak również nie narusza przepisów prawa oraz prawa własności i ładu przestrzennego.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ odwoławczy stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia. Wskazał, iż projektowane zadaszenie będzie usytuowane nad schodami prowadzącymi do piwnicy. Takie usytuowanie jest zgodne z ww. rozporządzeniem, gdyż w myśl § 12 ust. 3 tego rozporządzenia: w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej
o szerokości mniejszej niż 16 m. Organ odwoławczy podniósł, iż niniejszy budynek znajduje się w zabudowie szeregowej, a działka ma [...] m szerokości i nie ma innej możliwości usytuowania przedmiotowego zadaszenia.
Za nieznajdujące potwierdzenia na gruncie niniejszej sprawy, organ odwoławczy uznał zarzuty naruszenia § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wskazał, iż projektowane zadaszenie jest wydłużeniem budynku znajdującego się
w ostrej granicy działki. Interpretacja przepisów w sposób, jaki sugerują skarżący powodowałaby niedopuszczalność zabudowy bliźniaczej, czy też szeregowej, ponieważ zarówno dachy budynków w takiej zabudowie jak i okapy musiałyby znajdować się
w odległości 1,5 m od każdej z granic działki. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że odległość, o której mowa wyżej, jest zachowana w stosunku do południowej granicy działki.
Za niezasługujący na uwzględnienie uznał także zarzut dotyczący odprowadzania wody, gdyż jak wynika z załączonej dokumentacji projektowane zadaszenie to dach jednospadowy ze spadkiem skierowanym na działkę inwestora, który ma zaprojektowaną rynnę i rurę spustową. A więc wody opadowe
z projektowanego dachu nie będą zalewały działki sąsiedniej.
Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie przed organem
I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa, a udzielenie pozwolenia na budowę jest zgodne z wymogami ustawy Prawo budowlane.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący. Pismem z dnia 10 lutego 2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Uzasadniając wskazali, iż zaskarżona decyzja nr [...]nie uwzględnia pkt. [...]decyzji Nr [...]Burmistrza Gminy [...] o warunkach zabudowy, których projekt nie spełnia, tj. "rozbudowę tarasu z zadaszeniem przy budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej projektować w odległościach od granic działki
i budynków na działkach sąsiednich zgodnie z art. 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w szczególności zgodnie z ust. 5 dot. tarasów, schodów... od granicy działki sąsiedniej)", określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a co za tym idzie nie uwzględnia także zmian ww. rozporządzenia z dnia 12 marca 2009 r. - obowiązujących od 8 lipca 2009 r.
Skarżący wskazali, że zabudowa szeregowa w rozpatrywanym przypadku jest dziełem skończonym i spełnia przepisy usytuowania budynków w ostrej granicy działki. Przepisy art. 12 pkt 3 (ust. 2, 3) określają wszystkie elementy styku dla budynków
w ostrej granicy działki. Każdy istniejący budynek szeregowy przylega całą powierzchnią swojej ściany do budynku sąsiedniego na działce obok i żadna jego część nie wystaje ponad to. Jest to dzieło skończone. Nie ma przepisu, który reguluje "wydłużenie budynku znajdującego się w ostrej granicy działki". Art. 12 ust. 3 pkt 2, 3 mówi nawet o tym, że rozbudowywane budynki istniejące mają zachować wolny pas wzdłuż granicy działki na szerokości do 3m (mowa tu oczywiście o rozbudowie/nadbudowie budynku). Najmniej restrykcyjny przepis to art. 12 ust. 5 pkt 1, który mówi o odległości 1, 5m od granicy działki dla nowoprojektowanych elementów jakim jest między innymi rozpatrywane zadaszenie nad schodami do piwnicy. Zdaniem skarżących ten artykuł powinien być stosowany w rozpatrywanym przypadku, gdyż dotyczy on nowoprojektowanego elementu.
Konkludując skarżący wskazali, iż zaskarżona decyzja narusza ich interes prawny i interes faktyczny. Ponadto decyzja ta narusza art. 3 pkt 20 i art. 5 pkt 89 Prawa budowlanego, zasadę równości wobec prawa art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz ochronę prawa własności art. 64 ust. 1, 2 Konstytucji RP, a także art. 144 kodeksu cywilnego przez uznanie uprzywilejowanej pozycji inwestora, podczas gdy przepisy prawa budowlanego powinny być interpretowane zgodnie z zasadami konstytucyjnymi. Ponadto decyzja zatwierdzająca projekt rozbudowy tarasu ogranicza ich prawa rzeczowe.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność, bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Legalność decyzji administracyjnej oznacza zaś nie tylko jej zgodność z prawem materialnym, ale również z przepisami postępowania.
Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie
z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji.
Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Powołane wyżej zasady obowiązują zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, którego obowiązkiem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, podobnie jak i organu I instancji, również nie jest wystarczające.
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia[...]września 2012 roku powołał się na fragmenty uzasadnienia decyzji Burmistrza Gminy [...] Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2009 roku ustalającej warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem załącznika graficznego Nr [...] do tej decyzji, z czego wywiódł, iż załącznik ten jednoznacznie wskazuje lokalizację projektowanej rozbudowy tarasu wraz z zadaszeniem z określeniem jej szerokości równej szerokości działki. Dokonano ponadto oceny lokalizacji projektowanej inwestycji na gruncie § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U.
z 2002 roku, Nr 75, poz. 690 ze zm.) (dalej zwanego "Rozporządzeniem"), podnosząc, iż sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dopuszcza się
w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to
z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonano też oceny z punktu widzenia § 13 ust. 1 Rozporządzenia, twierdząc, iż projektowane ściany osłonowe wraz z zadaszeniem nie wpłyną na pogorszenie warunków nasłonecznienia budynku usytuowanego na działce Nr [...]. Biorąc pod uwagę szerokość działki – [...] m oraz brak możliwości usytuowania obiektu w innej części działki organ I instancji uznał, że takie usytuowanie nie będzie w sposób nadmierny ograniczało wykonywanie praw rzeczowych do nieruchomości sąsiednich.
Organ odwoławczy orzekając w niniejszej sprawie dokonał oceny okoliczności niniejszej sprawy na gruncie art. 32 (ust. 1) pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego uznając, iż udzielone pozwolenie na budowę jest zgodne z wymogami ustawy Prawo budowlane. Odniósł się do regulacji zawartych w § 12 ust. 3 i § 5 pkt 1 Rozporządzenia, wskazując jednocześnie na błędną interpretacją § 12 ust. 5 pkt 1 prezentowaną przez skarżących, która w ocenie organu odwoławczego prowadziłaby do niedopuszczalności zabudowy bliźniaczej czy szeregowej.
W ocenie Sądu, powyższe stwierdzenia nie są wystarczające, aby uznać, że organy obu instancji w sposób należyty uzasadniły swoje stanowisko w kontrolowanej sprawie. Brak jest bowiem szczegółowego wyjaśnienia przyczyn dla których uznano, że w rozpoznawanej sprawie dopuszczalne jest usytuowanie projektowanej inwestycji bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami, w oparciu o treść § 12 ust. 2 Rozporządzenia, z pominięciem § 12 ust. 5 tego Rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W okolicznościach niniejszej sprawy organy dokonywały oceny zgodności projektu rozbudowy tarasu
z jego zadaszeniem z decyzją Burmistrza Gminy [...] Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2009 roku o warunkach zabudowy. Z decyzji organu I instancji wynika, iż o zgodności projektowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy organ ten orzekł w oparciu
o treść § 12 ust. 2 Rozporządzenia oraz załącznik graficzny do decyzji oznaczony Nr [...], z którego wywiedziono dopuszczalność projektowanej rozbudowy bezpośrednio przy granicach z sąsiednimi działkami. Jednocześnie pominięto zapisy decyzji
o warunkach zabudowy zawarte w punkcie [...], w którym wskazano, iż należy "rozbudowę tarasu z zadaszeniem przy budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej projektować w odległościach od granic działki i budynków na działkach sąsiednich zgodnie z § 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w szczególności zgodnie z ust. 5 dot. tarasów, schodów ... od granicy działki sąsiedniej)". Powyższy brak decyzji organu I instancji sprawia, iż postępowanie poprzedzające wydanie decyzji z dnia [...] września 2012 roku zostało dotknięte naruszeniem wskazanych wyżej przepisów k.p.a. Organ odwoławczy uchybienia,
o którym mowa nie usunął. Wyjaśnienia tej kwestii nie stanowi bowiem jedynie budzące wątpliwości zanegowanie prawidłowości interpretacji treści § 12 ust. 5 prezentowanej przez skarżących. Zauważyć jednocześnie wypada, iż treść § 12 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia w sposób nie budzący wątpliwości określa odległości od granicy
z sąsiednią działką budowlaną do: okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem,
a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Argument wydłużenia budynku o zadaszenie nie zmienia faktu, iż projektowana inwestycja obejmuje rozbudowę tarasu wraz z zadaszeniem, które zostały wymienione w § 12 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia i dotyczy rozbudowy jednego budynku, ukończonego i wybudowanego w zabudowie szeregowej.
Z uwagi na powyższe, Sąd stwierdził, że organy obu instancji, mimo ciążącego na nich obowiązku, zaniechały podjęcia wszelkich kroków zmierzających do zebrania
i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) pozwalającego na wyjaśnienie niniejszej sprawy i wydanie decyzji o przekonywującej treści, odpowiadającej wymogom art. 107 § 3 k.p.a., naruszając przy tym dodatkowo zasadę zaufania obywatela do organów państwa (art. 8 k.p.a.).
Wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania - w ocenie Sądu - mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego też uzasadniają uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy przy zastosowaniu przepisów Prawa budowlanego i Rozporządzenia winny w sposób pełny dokonać oceny zgodności objętego wnioskiem w niniejszej sprawie projektu budowlanego rozbudowy tarasu
z zadaszeniem z decyzją Burmistrza Gminy [...] Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2009 roku o warunkach zabudowy, biorąc pod uwagę wszystkie jej zapisy, w kontekście obowiązujących w tej mierze przepisów, a nie jedynie fragmenty jej uzasadnienia
i wybrany załącznik graficzny. Ocena ta winna przejawić się kompletnym wyjaśnieniem oceny i sposobu rozumowania, zawartym w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. jak w punkcie drugim sentencji wyroku.