VIII SA/Wa 171/25

VIII SA/Wa 171/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Owsińska-Gwiazda
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Justyna Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OZ 1432/25 - Postanowienie NSA z 2025-10-01
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1 par. 1 i par. 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 4 ust. 1 i ust. 2,art. 50 ust. 1,art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 4, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61, art. 64 i art. 86
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2025 r. w Radomiu sprawy ze skarg T. W., M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 17 grudnia 2024 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargi.
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania Sądu są skargi M. K. i T. W. (dalej: skarżący, strona) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w R. (dalej: Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) z 17 grudnia 2024 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym
i prawnym:
Wnioskiem z 11 marca 2024 r. P.-S. D. Sp. z o.o.
z siedzibą w T. M. (dalej: inwestor, Spółka, wnioskodawca) wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej "N. D. [...]" o mocy do 10 MW oraz niezbędnej infrastruktury technicznej i towarzyszącej, zlokalizowanej na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości N. D., gmina J..
Decyzją Nr [...] z 20 maja 2024 r. Burmistrz J. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej ww. inwestycji.
Decyzją z 1 lipca 2024 r. znak: [...] Kolegium, po rozpoznaniu odwołania skarżących, uchyliło decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium wskazało na uchybienia
w kompletowaniu materiału dowodowego, wątpliwości co do prawidłowości zastosowania przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 t.j., dalej: ustawa środowiskowa) w kwestii wymogu uzyskania decyzji środowiskowej, m.in. doprecyzowania wniosku przez inwestora, w tym załącznika do niego obrazującego granice terenu przeznaczone pod inwestycję. Ponadto Kolegium zaleciło prawidłowe ustalenie kręgu uczestników postępowania.
Po ponownej analizie materiału dowodowego Burmistrz decyzją z 28 października 2024 r. Nr [...], działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 54 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej: u.p.z.p.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej "N. D." o mocy do 10 MW oraz niezbędnej infrastruktury technicznej i towarzyszącej na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...] (obręb [...] w miejscowości N. D., gmina J..
Organ I instancji ustalił, że przedmiotowa inwestycja jest instalacją odnawialnego źródła energii o powierzchni zabudowy do 19.600 m2. Tym samym nie jest ujęta
w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2019 r.) i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyli skarżący, zarzucając:
1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
a) art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, polegający na ustaleniu:
- w pkt II.2 decyzji, że powierzchnia zabudowy terenu objętego wnioskiem wynosi 19.600 m2 i obejmuje powierzchnię wyznaczoną przez inwestora po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów, podczas gdy organ powinien był również uwzględnić - w ramach zabudowy systemem fotowoltaicznym – m. in. wskazane we wniosku inwestora stacje transformatorowe do modułów fotowoltaicznych w ilości 10 sztuk, linie kablowe niskiego i średniego napięcia, drogi wewnętrzne oraz ogrodzenie,
w konsekwencji ustalając błędną powierzchnię zabudowy,
- w pkt II.3 decyzji, że powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu to 19.600 m2, wyznaczona przez inwestora po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów, podczas gdy organ miał obowiązek ustalić również powierzchnię, która ulegnie przekształceniu
w związku z realizacją przedsięwzięcia, tj. do powierzchni zabudowy po obrysie wyznaczonym przez zewnętrznie skrajne moduły należało doliczyć powierzchnię m. in. dróg dojazdowych, stacji transformatorowych,
- przedmiotowa inwestycja nie jest objęta przepisami rozporządzenia z 2019 r.
i w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej,
- decyzja nie narusza przepisów odrębnych wymaganych na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, podczas gdy brak prawidłowego ustalenia powierzchni zabudowy pozwala stwierdzić, że takie ustalenie nie miało podstaw w podjętym przez organ rozstrzygnięciu,
- brak ustalenia, co inwestor rozumie przez powierzchnię zabudowy po obrysie wyznaczonym przez zewnętrzne skrajne moduły, w konsekwencji czego nie ustalono, czy w ramach tego parametru przyjęto powierzchnię odpowiadającą rzutowi poziomemu zainstalowanych paneli fotowoltaicznych, czy może jest to powierzchnia wyznaczona po obrysie skrajnych modułów paneli fotowoltaicznych, tj. najbliżej położonych w stosunku do granic terenu inwestycji traktowanego jako jedną całość,
- brak ustalenia w decyzji minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla przedmiotowej inwestycji,
- planowana inwestycja nie wpływa na obszar Natura 2000, podczas gdy organ nie poczynił w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska, a w postępowaniu nie wymagał przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
- brak ustalenia, czy działanie zamierzonego przez inwestora przedsięwzięcia będzie spełniało normy wskazane w § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U.
z 2014 r. poz. 112, dalej: rozporządzenie z 2007 r.), tj. czy funkcjonowanie (praca) instalacji fotowoltaicznej nie będzie przekraczać dopuszczalnego poziom hałasu
w porze nocy 40 dB oraz dopuszczalnego poziom hałasu w porze dnia 50 dB,
- błędne określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawionej w formie opisowej i graficznej, a także brak ustalenia, czy w ramach inwestycji planowana jest budowa magazynów energii, zgodnie z wnioskiem inwestora, czy też nie,
- na nieruchomości stanowiącej działki ew. nr [...] i nr [...] (obręb [...]) o łącznej powierzchni 19.600 m2 planowana inwestycja będzie składała się maksymalnie
z instalacji łącznie o mocy do 10 MW lub jednej instalacji do 10 MW, podczas gdy zgodnie z wnioskiem inwestora w skład instalacji wchodzić będą panele fotowoltaiczne w ilości do 20.000 sztuk, co oznacza, że zainstalowane panele będą miały moc 500 Wp (10 MW: 20.000 sztuk = 500 Wp), przy czym techniczne właściwości takiego panela (modułu) stanowią, że zajmuje on powierzchnię 1 metr na 2 metry, tj. 2 m2, a zatem zamontowanie 20.000 paneli zajmie znacznie więcej, ponad 4 ha,
- w punktach II.2 i II.3 decyzji nie uwzględniono miejsca na obowiązkowe odstępy miedzy panelami, miejsca na dziesięć rozdzielni transformatorowych (zawierających transformatory, inwertery mocy, odłączniki średniego napięcia), banki energii
i okablowanie całej instalacji, wymaganej odległości od ogrodzenia, dróg wewnętrznych;
b) art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przez organ postępowania w sposób niebudzący zaufania przez jego uczestników do władzy publicznej;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 art. 82, art. 85 ust. 1, 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 54a lit. b rozporządzenia z 2019 r. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji dużego prawdopodobieństwa, graniczącego z pewnością, że przedmiotową inwestycję należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające uprzedniego uzyskania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach,
b) § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.
z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie z 2003 r.) polegające na jego niezastosowaniu poprzez brak wskazania w skarżonej decyzji linii zabudowy oraz wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu.
Decyzją z 17 grudnia 2024 r. znak: [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wniosek inwestora z 11 marca 2014 r. został uzupełniony i zmodyfikowany przy piśmie z 19 lipca 2024 r.
W ocenie Kolegium spełnia on, zarówno w części opisowej, jak i graficznej, wymogi stawiane w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Ostatecznie wnioskiem objęto część działki o nr ewid. [...] obr. N. D. o powierzchni 1,44 ha oraz część działki nr ewid. [...] obr. N. D. o powierzchni 1,5 ha. Łącznie teren objęty wnioskiem wynosi 2,94 ha. Ponadto uszczegółowiono, że powierzchnia wyznaczona po obrysie skrajnych modułów fotowoltaicznych wyniesie łącznie 1,96 ha, przy czym przez pojęcie "skrajne" należy uznać te moduły, które są najbliżej położone w stosunku do granic terenu inwestycji składającego się z trzech części. Inwestor jednoznacznie określił też, że w ramach zamierzenia nie jest planowana budowa magazynów energii.
Organ odwoławczy uznał, że wobec przedmiotowej inwestycji, należącej do instalacji odnawialnego źródła energii, zostały spełnione wszystkie wymagane przesłanki z art. 61 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. (odstąpiono od badania funkcji dobrego sąsiedztwa). Teren inwestycji znajduje się bezpośrednio przy drodze publicznej, choć przy tego rodzaju inwestycji ustawa nie wymaga spełnienia tej przesłanki. W sprawie nie budzi wątpliwości, że zamierzenie budowlane spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., gdyż zabezpieczono projektowane uzbrojenie terenu. Odnośnie natomiast do zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi organ odwoławczy wskazał, że co prawda wnioskodawca przed złożeniem wniosku
o ustalenie warunków zabudowy nie uzyskał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, ale nie była ona wymagana. Inwestycja nie zalicza się bowiem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 pkt 54a lit. b rozporządzenia
z 2019 r. Teren inwestycji nie znajduje się na obszarach objętych formami ochrony przyrody wymienionych w tym przepisie, więc istotnym i jedynym czynnikiem mogącym mieć wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest określenie wielkości powierzchni wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli. Kolegium uznało, że skoro wg. wnioskodawcy wielkość ta wyniesie max. 1,96 ha, to brak jest podstaw do podważania tych danych i kwalifikowania przedsięwzięcia jako wymagającego uzyskania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym zakresie Kolegium dodało, że określenie omawianej wartości przez wnioskodawcę, a następnie zamieszczenie jej w decyzji
o warunkach zabudowy skutkuje na przyszłość brakiem możliwości realizacji inwestycji o parametrze przekraczającym 1,96 ha.
Organ II instancji stwierdził również, że projekt decyzji uzyskał wymagane prawem uzgodnienia w trybie przewidzianym w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Nie budzi też wątpliwości, że z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja ma być realizowana na gruntach klasy RIV i RV, to nie wymaga ona zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne.
W konsekwencji powyższych ustaleń Kolegium stwierdziło, że dla planowanego zamierzenia budowlanego w zaskarżonej decyzji organ I instancji prawidłowo ustalił warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że dane dotyczące maksymalnej wielkości powierzchni zabudowy, jak i powierzchni podlegającej przekształceniu wskazał inwestor we wniosku o wydanie decyzji . Organy nie mają podstaw do ich kwestionowania. Wnioskodawca jest związany wielkościami wskazanymi w decyzji w dalszym procesie inwestycyjnym. Nie ma też przeszkód, aby planowana inwestycja po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli obejmowała powierzchnię mniejszą niż 19.600 m2. Dodatkowo w decyzji określono, że obszar objęty wnioskiem wynosi 29.400 m2 , a nie 19.600 m2.
Kolegium wskazało, że strona bezpodstawnie w odwołaniu stara się wykazać, że inwestycja obejmuje zabudowę systemami fotowoltaicznymi o powierzchni wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli większą niż 2 ha. Skoro ustalone
w decyzji o warunkach zabudowy wartości odpowiadające powierzchni zabudowy
i powierzchni terenu podlegającego przekształceniu wynoszą mniej niż 2 ha, to nie sposób przyjąć, że dla celów kwalifikacji przedsięwzięcia i potrzeby uzyskania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach powierzchnia ta jest większa niż wskazana
w decyzji Burmistrza. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów odrębnych, tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej w związku z § 3 ust. 1 pkt 54a lit. b rozporządzenia z 2019 r.
Organ uznał za niezasadny zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia z 2003 r., ponieważ w stosunku do inwestycji związanych z instalacją odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r. poz. 1361, dalej: ustawa o odnawialnych źródłach energii), zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. odnośnie do określania warunków dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W ten sam sposób należy się odnieść do braku ustalenia minimalnej powierzchni biologicznie czynnej. Natomiast zapisy dotyczące niezbędnej infrastruktury technicznej stwierdzono w punkcie II.6 decyzji o warunkach zabudowy.
Kolegium dalej wskazało, że w odległości kilkunastu kilometrów od terenu planowanej inwestycji nie znajduje się obszar Natura 2000, a tym samym wykluczony jest jakikolwiek wpływ przez inwestycję na tę formę ochrony przyrody. Co więcej, teren inwestycji nie znajduje się w obszarach objętych formami ochrony przyrody. Tym samym nie było podstaw do ustaleń z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia norm hałasu wskazanych w rozporządzeniu z 2007 r. Kolegium podniosło, że ewentualne uciążliwości związane z realizację inwestycji, w tym zwiększona emisja hałasu, badana będzie na etapie pozwolenia na budowę. Poza tym w odniesieniu do zarzutu braku ustalenia, czy w ramach przedmiotowej inwestycji planowana jest budowa magazynów energii, Kolegium wskazało, że planowane zamierzenie nie obejmuje budowy magazynów energii.
Organ odwoławczy co do zarzutu, że zamontowanie 20.000 paneli zajmie ponad 4 ha wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy określono maksymalną powierzchnię zabudowy, jak też maksymalną powierzchnię zabudowaną systemami fotowoltaicznymi wyznaczoną po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli. Natomiast sama ilość paneli fotowoltaicznych użytych przy realizacji inwestycji nie może spowodować przekroczenia tych powierzchni.
Od powyższej decyzji skarżący wnieśli tożsame treściowo skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Każdy z nich zarzucił w swojej skardze naruszenie następujących przepisów:
1) art. 138 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez brak poczynienia ustaleń w zakresie tego, co w ramach inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej "N. D." o mocy do 10 MW oraz niezbędnej infrastruktury technicznej na działkach nr [...] i nr [...] (obręb [...]) w miejscowości N. D., gmina J. wchodzi w skład instalacji odnawialnego źródła energii, ustalając że są to jedynie panele fotowoltaiczne, które zajmą powierzchnię 19.600 m2,
2) art. 138 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na ustaleniu, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54a lit b rozporządzenia z 2019 r., podczas gdy organ, ustalając powierzchnię terenu objętego zabudową instalacji odnawialnego źródła energii
w ramach inwestycji, powinien był uwzględnić - oprócz powierzchni zabudowy panelami fotowoltaicznymi, tj. 19.600 m2 - również wielkość powierzchni, która zostanie zajęta pod stacje transformatorowe do modułów fotowoltaicznych w ilości sztuk 10, linie kablowe niskiego i średniego napięcia, drogi wewnętrzne, ogrodzenie, a także inne urządzenia wchodzące w skład instalacji odnawialnego źródła energii, które to łącznie będą stanowić instalację odnawialnego źródła energii, i w konsekwencji ustalić, że teren objęty inwestycją przekroczy powierzchnię 2 ha i będzie zaliczał się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,
3) art. 138 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na ustaleniu, że dla inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na fakt, że nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54a lit b rozporządzenia z 2019 r.), podczas gdy organ winien był uwzględnić - oprócz powierzchni zabudowy panelami fotowoltaicznymi, tj. 19.600 m2 - również wskazane we wniosku przez inwestora stacje transformatorowe do modułów fotowoltaicznych w ilości sztuk 10, linie kablowe niskiego i średniego napięcia, drogi wewnętrzne oraz ogrodzenie jako elementy stanowiące (wchodzące w jego skład) system fotowoltaiczny i w konsekwencji prawidłowo ustalić, czy teren objęty inwestycją przekracza obszar 2 ha i czy zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w konsekwencji, czy wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
4) art. 138 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na co najmniej przedwczesnym ustaleniu, że decyzja Burmistrza J. z 28 października 2024 r. nr [...] nie narusza przepisów odrębnych, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., podczas gdy z uwagi na błędy w ustalaniu stanu faktycznego, polegające m.in. na braku ustalenia, jaka będzie po uwzględnieniu wszystkich elementów instalacji odnawialnego źródła energii rzeczywista powierzchnia zajęta pod inwestycję, w związku z czym niemożliwym było prawidłowe ustalenie, że inwestycja jest zgodna np. z przepisami ustawy środowiskowej,
5) art. 138 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na ustaleniu, że jedynym czynnikiem mogącym mieć wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia, jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jest określenie wielkości powierzchni wyznaczonej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli, podczas gdy zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii instalacja odnawialnego źródła energii to instalacja stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu, opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna, ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, co w konsekwencji oznacza, że terenem objętym inwestycją jest również teren, na którym znajduje się całość instalacji (tj. m. in. panele fotowoltaiczne, transformatory, inwertery, falowniki, przyłącza, monitoring, kable), w związku z czym wszystkie te elementy mogą mieć wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia, jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,
6) art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustalenia
w decyzji organu I instancji minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla inwestycji,
7) art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 2 rozporządzenia
z 2007 r. poprzez brak w ustalenia, czy działanie zamierzonego przez inwestora przedsięwzięcia będzie spełniało normy wskazane w ww. rozporządzeniu, tj. czy funkcjonowanie (praca) instalacji fotowoltaicznej nie będzie przekraczać dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy 40dB oraz dopuszczalnego poziom hałasu w porze dnia 50 dB,
8) art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, polegający na ustaleniu, że na nieruchomości stanowiącej dz. ew. nr [...] i nr [...] (obręb [...]) o łącznej powierzchni 19.600 m2 planowana inwestycja będzie składała się maksymalnie z instalacji łącznie o mocy do 10 MW lub jednej instalacji do 10 MW, podczas gdy, biorąc pod uwagę fakt, że organ - na podstawie wniosku inwestora – ustalił, że w skład instalacji wchodzić będą panele fotowoltaiczne
w ilości do 20.000 sztuk, co oznacza, że zainstalowane panele będą miały moc 500 Wp (10 MW : 20.000 sztuk = 500 Wp), przy czym techniczne właściwości takiego panelu (modułu) stanowią, że zajmuje on powierzchnię 1 metr na 2 metry, tj. 2 m2, a zatem zamontowanie 20.000 paneli zajmie znacznie więcej, ponad 4 ha, a ponadto w pkt II 2
i 3 decyzji nie uwzględniono odległości od ogrodzenia, dróg wewnętrznych
i w konsekwencji oparcie swego rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, co czyni skarżoną decyzję niemożliwą do wykonania,
9) art. 138 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. polegające na zaniechaniu sporządzenia odpowiedniego uzasadniania do niektórych stawianych decyzji Burmistrza zarzutów, zwłaszcza w odniesieniu do braku prawidłowego ustalenia powierzchni zabudowy, nieprawidłowego ustalenia, że inwestycja nie wymaga wcześniejszego uzyskania decyzji środowiskowej, brak ustalenia, co inwestor rozumie przez powierzchnię zabudowy po obrysie wyznaczonym przez zewnętrzne skrajnie moduły, brak ustalenia minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla przedmiotowej inwestycji,
10) art. 138 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu
w mocy decyzji Burmistrza, w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie,
11) art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii poprzez jego niezastosowanie polegające na uznaniu, że instalacją odnawialnego źródła energii są jedynie panele fotowoltaiczne, podczas gdy instalacja odnawialnego źródła energii obejmuje również zespół urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej, ciepła lub chłodu, opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna, ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii lub obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego, a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego,
12) art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 54a lit. b rozporządzenia z 2019 r. poprzez ich niezastosowanie, będące skutkiem braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a także z uwagi na obszar, na jakim inwestycja ma zostać zrealizowana, tj. 29.400 m2 i uznanie, że nie należy jej zakwalifikować jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko,
13) art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagane dla inwestycji,
14) § 4 i § 5 rozporządzenia z 2003 r. polegające na jego niezastosowaniu, poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji linii zabudowy oraz wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu.
W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 21 maja 2025 r. Sąd, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), połączył sprawę ze skargi T. W. zarejestrowaną pod sygnaturą VIII SA/Wa 171/25 oraz sprawę ze skargi M. K. zarejestrowaną pod sygnaturą VIII SA/Wa 172/25 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, bowiem mogły zostać objęte jedną skargą. Jednocześnie Sąd zarządził prowadzenie obu spraw łącznie pod jedną, wcześniejszą sygnaturą VIII SA/Wa 171/25.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Kontrolując zaskarżoną decyzję według powyższego kryterium legalności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy u.p.z.p.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania
i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu, przy czym:
1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Z kolei art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu
w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z art. 60 ust. 1 tej ustawy wynika zaś, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje na wniosek inwestora wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 oraz uzyskania uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.
Przedmiotowa inwestycja przewidziana jest do zrealizowania w terenie nieobjętym ustaleniami planu miejscowego, zatem wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zgodnie z art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wszczyna się na wniosek inwestora. Przepis art. 52 ust. 2 tej ustawy określa wymogi formalne wniosku
o ustalenie warunków zabudowy. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek Spółki złożony w organie I instancji 11 marca 2024 r.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych
i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy,
o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji
w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz,
o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Wnioskowana budowa instalacji fotowoltaicznej o mocy 10 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i towarzyszącą wypełnia definicję z art. 2 pkt 13 lit. a) ustawy
o odnawialnych źródłach energii (wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, a także połączony z tym zespołem magazyn energii). Zgodnie jednak z pismem inwestora z 19 lipca 2024 r., w którym dokonał uzupełnienia i modyfikacji pierwotnego żądania, w ramach planowanej inwestycji nie powstaną magazyny energii elektrycznej, łączną powierzchnię inwestycji, liczoną po ogrodzeniu części działek ewid. nr [...] i nr [...] z obrębu N. D., wskazano na 29.400 m2, natomiast powierzchnię zabudowy po obrysie wyznaczonym przez zewnętrznie skrajne moduły fotowoltaiczne określono do 19.600 m2 (powierzchnia zaznaczona kolorem żółtym na załączniku graficznym przedstawiającym planowane przedsięwzięcie).
W związku z modyfikacją wniosku organy orzekające prawidłowo uznały, że po pierwsze: zgodnie z art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. do instalacji odnawialnego źródła energii nie stosuje się przepisów ust. 1 pkt 1 – 2, a po drugie: zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54a lit. b rozporządzenia z 2019 r. planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Tym samym w przedmiotowej sprawie, z woli ustawodawcy, nie przeprowadza się analizy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym: gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Dla planowanej inwestycji obejmującej instalację odnawialnego źródła energii nie ustala się ww. parametrów dotyczących nowej zabudowy, jak również objętych rozporządzeniem z 2003 r. (wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu). Niezasadne są więc zarzuty skarg (wskazane w punktach: 6 i 14) dotyczące braku ustalenia w decyzji minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, braku wskazania linii zabudowy oraz wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu.
Organy były również zwolnione z ustalania przesłanki wymogu posiadania przez działkę inwestycyjną dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), chociaż bezsporne jest, że teren inwestycji znajduje się bezpośrednio przy drodze publicznej (drogi gminne oznaczone numerami działek 26 i 228). W sprawie nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja spełnia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., gdyż inwestor przedłożył niezbędne zabezpieczenia w media, jak również art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, ponieważ część nieruchomości, na której będzie realizowana inwestycja, posiada klasyfikację gruntu RIVa, RlVb, RV, RVI (grunty orne) oraz PsIV (pastwiska trwałe),
a taka klasa gruntu nie podlega ochronie w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Sporny w sprawie pozostaje natomiast art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. czy decyzja o warunkach zabudowy jest prawidłowo sklasyfikowana pod względem środowiskowym.
Skarżący wnoszą bowiem, aby organy orzekające w tej sprawie uwzględniły, oprócz wskazanej przez inwestora we wniosku powierzchni 1,960 ha, wyznaczonej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli, powierzchnię zabudowy obejmującą stacje transformatorowe do tych modułów w ilości 10 sztuk, linie kablowe niskiego
i średniego napięcia, drogi wewnętrzne, ogrodzenie, co łącznie przekroczy 2 ha,
o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 54a lit. b rozporządzenia z 2019 r. Przepis ten przewiduje, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę systemami fotowoltaicznymi o powierzchni wyznaczonej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli nie mniejszej niż 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (tzn. objętych wymienionymi formami ochrony przyrody lub w otulinach wymienionych form przyrody). A contrario, jeśli zabudowa systemami fotowoltaicznymi ma powierzchnię mniejszą niż 2 ha, ale liczoną "po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli", to przedsięwzięcie nie jest zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,
a w konsekwencji w postępowaniu o wydanie decyzji zabudowy nie wymaga się dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej). Niezasadne są więc zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane przez skarżących w punktach 12 i 13 skarg,
w których utrzymują, że przedmiotowe przedsięwzięcie winno być zakwalifikowane jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko (dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że autorzy skarg błędnie wskazali art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej - brak takiego przepisu, zamiast art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy).
Sąd podziela stanowisko organów, że wyłącznym czynnikiem mogącym mieć wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia jest określenie wielkości powierzchni zabudowy wyznaczonej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli. Wynika to jednoznacznie z cytowanego wyżej przepisu rozporządzenia z 2019 r. i nie przysparza wątpliwości interpretacyjnych. Takie bowiem kryterium powierzchni decyduje
o kwalifikacji inwestycji pod względem środowiskowym. Wnioskodawca wyraźnie określił we wniosku, że wielkość powierzchni zabudowy wyznaczonej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli wyniesie do 1,96 ha, więc brak jest podstaw do podważania tych danych i kwalifikowania przedsięwzięcia jako wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew zarzutom skarg (punkty 1 i 2) przy wydawaniu decyzji uwzględniono części składowe inwestycji: w punkcie II.2 decyzji organu I instancji wskazano, jakie elementy będą wchodzić w skład instalacji oraz parametry dla poszczególnej stacji transformatorowej. Natomiast wskazana powierzchnia terenu objętego wnioskiem wynosząca do 29.400 m2 nie stanowi odniesienia do kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W tym miejscu należy zauważyć, że przepis § 3 ust. 1 pkt 54a lit. b rozporządzenia z 2019 r. został dodany przez § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1724) zmieniającego przedmiotowe rozporządzenie z dniem 13 września 2023 r. We wcześniejszym stanie prawnym zabudowa systemami fotowoltaicznymi była regulowana w ramach zabudowy przemysłowej w § 3 ust. 1 pkt 54, natomiast aktualne brzmienie przepisu dotyczy wyraźnie instalacji fotowoltaicznej, jej parametry są określone w sposób jasny
i precyzyjny, co upraszcza procedury dla inwestorów i organów w odniesieniu do oceny, czy projekt wymaga decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. W tym zakresie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, że budowa przedmiotowej instalacji fotowoltaicznej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie są więc zasadne zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., sformułowane przez skarżących w punktach: 3, 4 i 5 skarg. Stanowią jedynie ich polemiczną interpretację przepisu § 3 ust. 1 pkt 54a lit. b rozporządzenia z 2019 r.
Niezasadne są wyliczenia skarżących zawarte w punkcie 8 skarg, iż "zamontowanie 20.000 paneli zajmie znacznie więcej ponad 4 ha", bowiem w treści decyzji o warunkach zabudowy określono maksymalną powierzchnię zabudowaną systemami fotowoltaicznymi wyznaczoną po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli, która to powierzchnia nie może zostać przekroczona. Poza tym w punkcie II.2 decyzji organu I instancji wskazano, że w skład instalacji będą wchodzić panele fotowoltaiczne w ilości "do 20.000 sztuk", a nie 20.000 sztuk, a więc ilość paneli użytych przy realizacji inwestycji nie może spowodować przekroczenia powierzchni 19.600 m2.
W związku z powyższym organy orzekające prawidłowo uznały, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami rozporządzenia z 2019 r. Natomiast teren planowanej inwestycji nie znajduje się w liniach rozgraniczających na terenach wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. (bezsporne). Jeżeli zatem organy stwierdziły spełnienie wszystkich wymaganych warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to nie miały podstaw do wydania decyzji odmownej w przedmiotowej sprawie. Decyzja o warunkach zabudowy nie zależy bowiem od uznania organu, tylko jest decyzją związaną (por. np. wyroki NSA: z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 229/11, z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 101/13, publ. cbosa).
W odniesieniu do podnoszonej przez skarżących okoliczności, że organy nie ustaliły, czy funkcjonowanie instalacji fotowoltaicznej nie będzie przekraczać dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy i dnia, określonego w § 2 rozporządzenia z 2007 r. (zarzut w punkcie 7 skarg), Sąd stwierdza, że wszelkie uciążliwości związane z realizacją inwestycji, w tym zwiększona emisja hałasu, będzie badana na etapie pozwolenia na budowę.
Ustalenie warunków zabudowy jest bowiem etapem wstępnym realizacji inwestycji, służącym uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy zamierzenie to może być
w ogóle podjęte na danym obszarze jako zgodne z przepisami szczegółowymi, określającymi porządek urbanistyczny i sposób zagospodarowania terenu, w które nowa zabudowa ma się wkomponować. Ma ono więc charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym, opracowanym zresztą z uwzględnieniem wymogów ustalonych w decyzji w sprawie warunków zabudowy. Za niedopuszczalne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy uznać zatem należy zarzuty związane z takim kwestiami jak: ograniczenie dostępu do światła, zwiększenie hałasu i zanieczyszczeń oraz natężenia ruchu czy też naruszenie warunków gruntowych, a także obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości
i pogorszenie warunków życia. Zarzuty te zbadane być mogą dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę (tak NSA w wyroku z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1048/15, publ. LEX nr 2226864).
Sąd w tym miejscu zwraca uwagę, że w sentencji decyzji organu I instancji
w punkcie II.7 zawarto wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, tj.:
- obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając ochronę przed: uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne
i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby, ochronę przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Konkretyzacja tych ogólnych ww. wymagań wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy nastąpi dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego zawarte w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji (strona 11), że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia warunków
i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna
i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę.
Zdaniem Sądu organy obu instancji przeprowadziły rzetelnie i wyczerpująco postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i w sposób należyty sporządziły uzasadnienie swoich decyzji, wyjaśniając przesłanki przyjętego rozstrzygnięcia. Kolegium w zaskarżonej decyzji dodatkowo odniosło się (wbrew zarzutom z punktu 9 skarg) do wszystkich zarzutów odwołania; nie chcąc powielać odpowiedzi powoływało się w zarzucanym zakresie na odpowiedzi udzielone wcześniej, co nie oznacza, że skarżącym nie pozwalało to poznać powodów rozstrzygnięcia. Sąd nie podziela zatem zarzutów naruszenia przez organ II instancji wskazanych w punktach 9 i 10 skarg przepisów postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargi, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.