VIII SA/Wa 162/21

VIII SA/Wa 162/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-04-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-02-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marek Wroczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Sygn. powiązane
II OSK 1555/23 - Wyrok NSA z 2025-12-17
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 1 w związku z par. 2 pkt 5 i 6, art. 147 par. 1, art. 151, art. 200 i art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2016 poz 446
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
Dz.U. 2020 poz 293
art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1,art. 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 9, aart. 20 ust. 1, rt. 28 ust. 1,
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi Ł. B. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 10 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębów geodezyjnych [...] i [...] 1) stwierdzić nieważność § 18 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 10 lipca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębów geodezyjnych [...] i [...] w gminie [...] – część A – opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego dnia 25 sierpnia 2020 roku, poz. 8860; 2) w pozostałej części oddala skargę; 3) zasądza od Rady Gminy [...] na rzecz skarżącego Ł. B. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Syg. akt VIII SA/Wa 162/21
Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 12 stycznia 2021 roku Ł. B. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy [...], nr [...]z dnia [...]lipca 2020 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębów geodezyjnych [...]i [...]w gminie [...]– część A – zaskarżając uchwalę w całości.
Zaskarżonej uchwale zarzucał naruszenie:
1) przepisu art.1 ust.2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust.1 i ust.2 pkt 1 w związku z art. 15 ust.2 pkt 6 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku( DZ.U nr 80, poz. 717 ze zm. dalej upzp) w związku z art. 31 ust.3 i art. 64 ust.3 Konstytucji RP oraz w związku z art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 roku – kodeks cywilny( DZ.U z 2020 roku poz. 1740 dalej kc) poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy przy uchwaleniu zaskarżonej uchwały, wskutek wprowadzenia dowolnego i pozbawionego uzasadnienia merytorycznego;
i) zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko( § 7 pkt 3 zaskarżonej uchwały);
ii) zakazu lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii( § 7 pkt 4 zaskarżonej uchwały) skutkującej ograniczeniem prawa własności skarżącego do terenów oznaczonych w planie symbolem 1R i 2RM oraz faktycznym ograniczeniem skarżącemu możliwości prowadzenia i rozwoju nowoczesnej działalności produkcyjnej w rolnictwie, a jednocześnie w części wkraczają w materię uregulowaną ustawowo;
2) przepisu art. 15 ust.2 pkt 6 upzp poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uregulowania w planie miejscowym dla terenów sklasyfikowanych pod symbolem R zasada i warunków zagospodarowania terenu( np. maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej oraz linii zabudowy i gabarytu obiektów) w sytuacji gdy na tych terenach wprowadzono wyłącznie zakaz lokalizacji budynków( a nie budowli), a nadto w sposób wyraźny zezwolono na lokalizację ,, ziemnych zbiorników wodnych ‘’, które są klasyfikowane jako budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowalnego – zaś w sytuacji ,, gdy miejscowy plan dopuszcza możliwość realizacji obiektów budowlanych nie będących budynkami, to winien on bezwzględnie określić minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej oraz określić gabaryty obiektów, zaś brak ustaleń w powyższym zakresie skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały co najmniej w zakresie terenu oznaczonego symbolem dotkniętego brakami ‘’;
3) przepisu art. 15 ust.2 pkt 10 upzp poprzez niezastosowanie i zaniechanie określenia w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy oraz budowy infrastruktury technicznej służącej magazynowaniu i odprowadzaniu ścieków technologicznych/przemysłowych, które w ocenie skarżącego również mogą być produktem ubocznym działalności rolniczej( tj. w § 14 pkt 6 i 7 zamieszczono rozwiązania projektowe wyłącznie w odniesieniu do ścieków bytowych oraz wód opadowych i roztopowych, z pominięciem ścieków technologicznych/przemysłowych, które mogą być generowane w związku z produkcją roślinną/hodowlą zwierzęcą uznawana za dział specjalny produkcji rolnej, stanowiący jeden z rodzajów ,, działalności rolniczej ‘’ który może być rozwijany w ramach chlewni lub ferm drobiu określnych jako ,, wielkoprzemysłowe ‘’;
4) przepisu art. 15 ust.2 pkt 8 upzp w związku z art. 102 ust.1 ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( DZ.U z 2020 roku, poz. 1990 dalej ugn) w związku z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego( DZ.U z 2003 roku, poz. 1587) poprzez błędne określenie w planie miejscowym zasad podziału i scalania nieruchomości, a to w skutek zawarcia w § 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały ,, pustego odwołania ‘’ w zakresie minimalnej powierzchni działek i minimalnej szerokości frontów do ustaleń ,, szczegółowych dla poszczególnych terenów’’ , których jednak w planie w ogóle nie przyjęto tj. § 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały błędnie sugeruje, że zakresie minimalnej powierzchni działek i minimalnej szerokości frontów należy kierować się ustaleniami szczegółowymi terenów, zaś analiza § 17 i następne zaskarżonej uchwały wykazuje brak takich szczegółowych ustaleń, co z kolei prowadzi do wniosku o ,, pustym’’ i naruszającym zasady prawidłowej legislacji charakterze odwołania;
5) przepisu art. 1 ust.2 pkt 7 w związku z art. 6 ust.1 i ust.2 pkt 1 w związku z art. 15 ust.2 pkt 1 i 9 upzp w zw. z art. 31 ust.3 i art. 64 ust.3 Konstytucji RP praz w związku z art. 140 kc poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy, a to w skutek wprowadzenia na terenach zabudowy zagrodowej oznaczonych symbolem RM dowolnego lokalizowania nowych obiektów produkcji zwierzęcej z zakresu chowu i hodowli o obsadzie powyżej 50 DJP ( § 17 pkt 3 zaskarżonej uchwały), co nastąpiło :
I) z całkowitym pominięciem istniejącego ładu oraz warunków przestrzennych, w tym pominięciem istniejącego ładu oraz warunków przestrzennych , w tym z pominięciem faktu, iż gmina [...] ( w której zlokalizowana jest miejscowość [...]) ma charakter typowo rolniczy, w której przeważają gleby niskiej klasy bonitacyjnej, a nadto na terenie tej miejscowości znajduje się budynek inwentarsko – magazynowy skarżącego o obsadzie do 1920 sztuk, a więc brak jest podstaw do wprowadzania tego rodzaju ograniczeń ( limitu DJP), które zmuszą właścicieli gruntów rolnych do rezygnacji z produkcji zwierzęcej na rzecz mniej efektywnej i opłacalnej produkcji roślinnej.
II) z naruszeniem zasady proporcjonalności i bez obiektywnie uzasadnionych przesłanek wprowadzenia takiego limitu, który po pierwsze — nie pozwoli na prowadzenie racjonalnej działalności rolniczej z zakresu produkcji zwierzęcej, a po drugie — jest limitem zbliżonym do tego ustanowionego w 5 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), który to limit został wprowadzony wyłącznie ze względów środowiskowych i obowiązuje wyłącznie przy niedochowaniu minimalnych odległości określonych tym rozporządzeniem (co oznacza, że Zaskarżona Uchwała wprowadza nawet bardziej rygorystyczne wymogi niż wynikające z aktu o randze rozporządzenia);
6) przepisu art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz nieuzasadnione i dowolne zawężenie przeznaczenia podstawowego gruntu sklasyfikowanych pod symbolem RM (tereny zabudowy zagrodowej) tylko i wyłącznie do "zabudowy zagrodowej" i jednoczesne zaniechanie określenia przeznaczenia uzupełniającego terenu — podczas gdy na terenach zabudowy zagrodowej prowadzona jest produkcja roślinna i zwierzęca (chów i/lub hodowla), co również powinno zostać ujęte w przeznaczeniu podstawowych lub choćby uzupełniającym terenu ze względu na stosunkowo wąską definicję "zabudowy zagrodowej" przez którą rozumie się tylko i wyłącznie "zespół zabudowań na terenie wiejskim lub podmiejskim składający się z domu mieszkalnego i budynków gospodarczych (stodoły, obory, spichlerza)".
7) przepisu art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art, 15 ust. 2 pkt 1 i 9 upzp w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 140 k.c. poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy przy uchwaleniu zaskarżonej uchwały [§18 pkt 1 i pkt 2 zaskarżonej uchwały], a to wskutek ustalenia wyłącznie jednego, zupełnie dowolnego, nazbyt wąskiego i nazbyt niedookreślonego przeznaczenia podstawowego terenów sklasyfikowanych pod symbolem R ("rola" w sytuacji gdy właściwszym byłaby "produkcja zwierzęca i roślinna" oraz "zabudowa zagrodowa"), przy jednoczesnym całkowitym zaniechaniu ustalenia przeznaczenia uzupełniającego terenu (np. infrastruktura towarzysząca) oraz wprowadzeniu nieuzasadnionego zakazu zabudowy budynkami ("zakaz lokalizacji budynków"), co nastąpiło:
(i) z rażącym naruszeniem zasady proporcjonalności i prawa własności skarżącego do terenów oznaczonych w planie symbolem 1R oraz bez obiektywnego uzasadnienia (w szczególności organy planistyczne nie wykazały istnienia jakiejkolwiek kolizji pomiędzy funkcji ą zabudowy zagrodowej a mieszkaniową i taka w ocenie skarżącego nie istnieje, a uzasadnieniem wprowadzonych ograniczeń nie może być wyłącznie okoliczność skupienia w regionie produkcji papryki),
(ii) w sposób sprzeczny z przeznaczeniem terenu określonym w studium (tj. studium określa kilka równoważnych przeznaczeń terenów rolnych, nie ograniczając ich funkcji do roli) oraz głównymi kierunkami zagospodarowania terenów określonymi w studium, w którym w części XXII (Kierunki i Wskaźniki Dotyczące Zagospodarowania oraz Użytkowania Terenów) jako główne kierunki dla Jednostki III (rolniczej) wyznaczono rozwój funkcji rolniczej poprzez "realizację obiektów dla potrzeb produkcji rolnej" oraz "modernizację istniejących oraz realizację nowych obiektów obsługi rolnictwa" z zastrzeżeniem zakazu lokalizacji nowych budynków wyłącznie dla terenów rolnych (R) położonych w zasięgu obszarów szczególnego zagrożenia;
(iii) z całkowitym pominięciem istniejącego ładu oraz warunków przestrzennych, w tym z pominięciem faktu, iż gmina [...]to gmina o typowo rolniczym charakterze z przeważającą ilością gruntów o niskiej klasie bonitacyjnej (gleby najlepsze i chronione — klasy IIIa i IIIb stanowią mniejszość, a gleby klasy IV9 i wyższej ponad połowę gruntów ornych), a zatem nie istnieje żadna uzasadniona podstawa faktyczna do zawężania przeznaczenia podstawowego gruntów rolnych wyłącznie do "roli" (działalności nieopłacalnej gospodarczo) i jednoczesnego wprowadzana zakazu zabudowy takich gruntów budynkami; (iv) z całkowitym pominięciem, że wprowadzona zaskarżona uchwałą ochrona gruntów rolnych, wynikająca z całkowitego zakazu zabudowy budynkami i jednoczesnego ograniczenia przeznaczenia wyłącznie do "roli", rozciąga się zarówno na klasy bonitacyjne wyższe jak i niższe gruntów (tj. brak dyferencjacji wprowadzanych ograniczeń pod względem klasowości gruntu ) co de facto skutkuje przyznaniem gruntem klasy niższej ochrony znacznie szerszej i dalej idącej aniżeli tej wynikającej z ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. wspomniana ustawa dla gruntów rolnych klasy IV i wyższej w ogóle nie wprowadza zakazu zabudowy budynkami),
8) przepisu art. 15 ust. 2 pkt 1 i 9 upzp poprzez zawarcie w § 18 pkt 1, 2, 3, 4 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do terenów sklasyfikowanych pod symbolem R rozwiązań niejednoznacznych i w budzących wątpliwość co do rzeczywistego przeznaczenia takich terenów oraz możliwości i rodzaju dopuszczalnej zabudowy na takich terenach — jako że:
(i) zaskarżona uchwała określa wyłącznie jedno przeznaczenie podstawowe terenu posługując się w tym celu niejednoznacznym określeniem "rola" (co w potocznym rozumieniu może być rozumiane jako "uprawa") i nie określa żadnego przeznaczenia uzupełniającego, a jednak zezwala na realizację stawów hodowlanych, które wykraczają poza przeznaczenie podstawowe, a nadto
(ii) zaskarżona uchwała choć bardzo wąsko określa przeznaczenie podstawowe terenu
(rola), to dodatkowo wprowadza dla tak zawężonego przeznaczenia terenu sztywny "zakaz lokalizacji budynków" (a nie budowli lub obiektów małej architektury), ale jednocześnie wyraźnie zezwala na budowę jednej tylko kategorii budowli (zbiorniki wodne) nie odnosząc się w żaden sposób do innych kategorii zabudowań — co powoduje, że nie jest jasnym czy "zakaz lokalizacji budynków" ma znacznie szerszy charakter i obejmuje również budowle i obiekty małej architektury, czy też na gruntach
rolnych oznaczonych symbolem R będzie możliwa wszelka inna zabudowa (z wyłączeniem budynków), a w szczególności zabudowa zbiornikami wodnymi
9) prawa materialnego, tj. § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. O ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez ich nieuwzględnienie na etapie sporządzania zaskarżonej uchwały, a z których to aktów prawnych należało wywieść że przeznaczenie terenu pod zabudowę zagrodowa jest przeznaczeniem na cele rolne i — nawet jeśli teren ten zostanie zabudowany — nadal będzie miał status gruntów rolnych, a co za tym idzie, samo już tylko przeznaczenie gruntów na cele rolne nie powinno uzasadniać całkowitego zakazu zabudowy takich gruntów budynkami, co przewidziano w planie dla terenów oznaczonych symbolem R;
art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 140 k.c. poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy przy uchwaleniu zaskarżonej uchwały, a to wskutek wprowadzenia zbyt niskich i naruszających interes skarżącego wskaźników wysokości zabudowy ("wysokość obiektów budowlanych, w tym (.) pozostałych obiektów budowlanych, w tym silosów zbożowych i paszowych, do 18,0 m" oraz "wysokość zabudowy (.) budynków mieszkalnych do 10,0 m (..) gospodarczych, garażowych i inwentarskich do 12,0 m") [§ 10 pkt 3 lit. e) tiret 3 oraz § 17 pkt 2 lit. e) tiret 1 i 2 zaskarżonej uchwały], podczas gdy:
(i) wprowadzone wskaźniki zagospodarowania ograniczą skarżącemu możliwość prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej oraz budowę budynków i innych obiektów służących obsłudze produkcji rolnej,
(ii) wskaźniki zostały przyjęte w sposób dowolny (tj. w samej dokumentacji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjętych wskaźników, które nie mogły zostać wyznaczone w oparciu o "istniejącą" zabudowę, ponieważ taka nie występuje w granicach obszaru objętego planem);
przepisu art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1, 6 i 9 w zw. z art. 20 ust. 1 upzp poprzez
ich niewłaściwe zastosowanie, jako że rozwiązania projektowe polegające na: zakazie lokalizacji określonych zakładów oraz przedsięwzięć [§ 7 pkt 3 i pkt 4], ograniczeniu możliwości hodowli/chowu na terenach zabudowy zagrodowej oznaczonych symbolem RM do 50 DJP [§17 pkt 3]), wprowadzeniu funkcji "zabudowy zagrodowej" wyłącznie dla terenów sklasyfikowanych pod symbolem RM z całkowitym pominięciem terenów sklasyfikowanych pod symbolem R, dla których jedyne przeznaczenie podstawowe to "rola" [§ 17 pkt 3, 5 18 pkt 1], zaprojektowaniu znacznej wielkości powierzchni przestrzeni produkcyjnej z wyłączoną możliwością zabudowy (zgodnie z załącznikiem graficznym, grunty oznaczone symbolem R zajmują przeważającą część planu) pozostają w sprzeczności ze studium, w którym w części XXII (Kierunki i Wskaźniki Dotyczące Zagospodarowania oraz Użytkowania Terenów) jako główne kierunki dla Jednostki III (rolniczej) wyznaczono rozwój funkcji rolniczej poprzez "realizację obiektów dla potrzeb produkcji rolnej" oraz "modernizację istniejących oraz realizację nowych obiektów obsługi rolnictwa" z zastrzeżeniem zakazu lokalizacji nowych budynków wyłącznie dla terenów rolnych (R) położonych w zasięgu obszarów szczególnego zagrożenia;
12) przepisu art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1, 6 i 9 w zw. z art. 20 ust. 1 upzp poprzez wydanie Zaskarżonej Uchwały w oparciu o studium, co do którego stwierdzono jego wydanie z naruszeniem prawa, w tym w szczególności poprzez powielenie w zaskarżonej uchwale rozwiązań, które stały się podstawą do stwierdzenia wydania studium z naruszeniem prawa, jako zbyt dalece naruszających prawo własności skarżącego;
13) przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przekroczenie granic władztwa planistycznego poprzez nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności Skarżącego do terenów rolniczych oznaczonych symbolem R oraz faktycznym ograniczeniu Skarżącym możliwości prowadzenia i rozwoju działalności produkcyjnej w rolnictwie, a to wskutek wprowadzenia zakazu prowadzenia inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz zakazu zabudowy (podczas gdy zabudowa taka jest konieczna dla obsługi nowoczesnych gospodarstw rolnych i jest immanentnie wpisana w jej charakter) na terenach oznaczonych symbolem R — co szczególnie uderzyło w interes skarżącego, którzy w granicach gminy [...] posiada znacznej wielkości grunty rolne;
14) przepisu art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1, 6 i 9 w zw. z art. 20 ust. 1 upzp w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez błędną klasyfikację działki skarżącego nr [...]jako terenu rolnego w sytuacji, gdy teren ten należało sklasyfikować jako teren zabudowy zagrodowej (RM), a to biorąc pod uwagę, że o takie przeznaczenie tej działki wnioskował skarżący i w jego ocenie przeznaczenie takie odpowiadałby obecnemu zagospodarowaniu terenu i byłoby zgodne ze studium;
15) naruszenie art. 9 ust. 4 i art. 17 pkt 2, 4, 5 i 6 upzp poprzez uchwalenie zaskarżonej
uchwały z naruszeniem procedury planistycznej, to jest poprzez:
(1) zaniechanie poddania zaskarżonej uchwały niezbędnym konsultacjom i opiniowaniu
po przyjęciu przez Radę Gminy [...] uchwały nr [...]z dnia 27 kwietnia 2020 r., która zmieniono uchwałę Rady Gminy z dnia 29 marca 2020 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębów geodezyjnych [...] i Kolonia [...] w gminie [...] (m.in. w związku z uchwałą zmieniającą mienione granice objęte pracami planistycznymi)
(ii) rozpoczęcie procedowania nad projektem zmiany planu miejscowego wcześniej aniżeli przed przyjęciem tekstu ostatecznego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]
16) zarzuty skargi dotyczące naruszenia procedury planistycznej poprzez poddanie tejże procedurze (w tym ogłoszeniu, konsultacjom i opiniowaniu) projektu uchwały odmiennej niż ostatecznie uchwalona, przy jednoczesnym braku powtórzenia tejże procedury odnośnie wprowadzonych zmian.
III. W związku z powyższym wnosił o:
1) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi, na przywołane tam okoliczności;
2) stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości;
Z ostrożności, wyłącznie na wypadek uznania przez tut. Sąd braku podstaw do stwierdzenia nieważności całej zaskarżonej uchwały, skarżący wskazuje, że znaczna część zarzucanych uchybień odnosi się do terenów skalsyfikowanych pod symbolem R, które zajmują przeważającą część planu. Na wypadek, gdyby tut. Sąd doszedł do przekonania braku podstaw do stwierdzenia nieważności całego zaskarżonego aktu, Wnioskodawca wnioskuje ewentualnie o uznanie zaskarżonej uchwały za nieważnej co najmniej w części poświęconej ustaleniom dla terenów oznaczonych symbolem R.
3) o zasądzenie od Rady Gminy [...] kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie odnosząc się do postawionych zarzutów przedmiotowej uchwale.
Nie zgodził się że art. 1 ust.2 pkt 7 w związku z art. 6 ust.1 i ust.2 w związku z art. 15 ust.2 pkt 6 i 9 upzp w związku z art. 31 ust.3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ( DZ.U z 1997 roku, nr 78, poz. 483) oraz w związku z art. 140 kc poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały wskutek wprowadzenia dowolnego i pozbawionego merytorycznego uzasadnienia zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko( § 7 pkt 3), zakazu lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii( § 7 pkt 4), skutkującego ograniczeniem prawa własności skarżącego do terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolem 1R i 2RM oraz faktycznym ograniczeniem możliwości prowadzenia i rozwoju nowoczesnej działalności produkcyjnej w rolnictwie.
W ocenie organu uchwała rzeczywiście ingeruje w sposób wykonywania prawa własności ale organ wskazał na treść art. 3 ust.1 upzp, który powierza gminie kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na swoim terenie. Nie sposób wyobrazić sobie w jaki sposób gmina miałaby wykonywać władztwo plastyczne nie wprowadzając ograniczeń. O naruszeniu prawa moglibyśmy mówić wtedy gdyby uchwała ingerowała w wykonywanie prawa własności w sposób nadmierny i nie pozostający w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów dla osiągnięcia dla których ustanawia określone ograniczenia.
Organ wskazał, że powyższe ograniczenia zostały wprowadzone w celu realizacji zasad ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego i zabudowy, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Organ podnosił, iż teren objęty planem jest położony na obszarze mającym rolniczo – osadniczy charakter. Prowadzona działalność skupia się wokół uprawy papryki. Działalność o charakterze przemysłowym nie jest prowadzona. Przed wejściem zaskarżonej uchwały nie istniały na tym terenie przedsięwzięcia, o jakich mowa w § 7 pkt 3 i 4 zaskarżonej uchwały. Nie można uznać że wprowadzone ograniczenia maja charakter nieproporcjonalny. Nie da się osiągnąć celu w postaci braku określonych przedsięwzięć na danym obszarze inaczej niż poprzez wprowadzenie zakazu ich lokalizacji na tym obszarze.
Organ wskazywał, że art. 15 ust.2 pkt 9 upzp wedle którego w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.
Co się natomiast tyczy § 7 pkt 4 zaskarżonej uchwały, to art. 73 ust. 3 -5 ustawy z 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska ( DZ.U z 2020 roku, poz. 1219 ze zm. dalej Poś) do pewnego stopnia reglamentują lokalizacje zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii. Z art. 73 ust.3 Poś wynika w szczególności, że budowa zakładów stwarzających zagrożenia poważnej awarii przemysłowej w myśl art. 248 ust.1 Poś w obrębie zwartej zabudowy miast i wsi jest co do zasady zabroniona.
Organ wskazywał, że przepis art. 73 ust.3a stanowi w istocie, że w drodze wyjątku od zakazu ustanowionego w art. 73 ust.3 budowa zakładów o zwiększonym i dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii przemysłowych na obszarach określonych w planie miejscowym jako tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania nie jest zabroniona, jeżeli plan miejscowy nie zawiera ograniczenia w tym zakresie. A contrario z art. 73a Poś wynika, że zgodnie z zakazem ustanowionym w art. 73 ust.3 Poś budowa i rozbudowa zakładów o zwiększonym i dużym ryzku na obszarach określonych w planie miejscowym jako tereny działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania jest zabroniona, jeżeli w planie są ograniczenia w tym zakresie.
Zdaniem organu ustawodawca używając słowa ograniczenia w art. 73 ust.3 Poś miał na myśli takie ograniczenia, które prowadzą do całkowitego zakazu lokalizacji zakładów o zwiększonym i dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii na obszarach we wskazanym przepisie. Należy wskazać, że nie ma uzasadnionych podstaw ku temu aby wywodzić, iż gmina nie może zakazać zupełnie lokalizacji wyżej określonych zakładów na obszarze wskazanym w planie miejscowym lub na obszarze objętym planem na podstawie ogólnych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto należy zauważyć, iż przepisy prawa ochrony środowiska nie wykluczają stosowania przepisów ogólnych dotyczących planowania przestrzennego, a zwłaszcza art. 15 ust.2 pkt 9. Wobec powyższego zakłady powinny być lokalizowane z uwzględnieniem ograniczeń wprowadzanych w miejscowym planie, jeżeli został on uchwalony, a ograniczenia mogą wykraczać poza te, o których mowa w art. 73 ust.3 i 3a Poś.
Odnosząc się do zarzutu skargi o naruszenie przepisu art. 15 ust.2 pkt 6 upzp poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uregulowania w planie miejscowym dla terenów sklasyfikowanych pod symbolem R zasad i warunków zagospodarowania terenu( np. maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej oraz linii zabudowy i gabarytu obiektów) w sytuacji gdy na terenach tych wprowadzono wyłącznie wyraźny zakaz lokalizacji budynków( a nie budowli), a nadto w sposób wyraźny zezwolono na lokalizację ,, ziemnych zbiorników wodnych ‘’, które są klasyfikowane jako budowle organ uznał go za niezasadne.
Organ wyjaśnił, iż na obszarze terenów oznaczonych symbolem 1R zakazuje się lokalizacji budynków oraz lokalizacji budowli, za wyjątkiem ziemnych zbiorników wodnych służących nawadnianiu upraw rolniczych. W związku z tym zupełnie zbędne i bezcelowe byłoby ustalanie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu. Zbiorniki wodne ziemne są ulokowane pod ziemią, wobec tego nie sposób dla nich wyżej powołane parametry ustalać. Nie wystają nad ziemię, a więc nie zwiększają i nie zmniejszają intensywności zabudowy, nie wpływają na udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej , nie ingerują w linie zabudowy oraz nie mają widocznych gabarytów.
Odnośnie zarzutu skargi poprzez naruszenie przepisu art. 15 ust.2 pkt 10 upzp poprzez niezastosowanie i zaniechanie określenia w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy oraz budowy infrastruktury technicznej służącej magazynowaniu i odprowadzaniu ścieków technologicznych/przemysłowych, które w ocenie skarżącego mogą być produktem ubocznym działalności rolniczej organ wskazywał że z powołanego przepisu obowiązek taki wynikał. Z przepisu art. 15 ust.2 pkt 10 upzp wynika, że jednym z obowiązków planu miejscowego jest określenie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Zapis tego przepisu należy interpretować w ten sposób, że określenie w planie tych elementów nie jest bezwarunkowo obowiązkowe, a jedynie wówczas gdy stan sprawy to uzasadnia. Na terenie objętym planem w dacie uchwalania planu nie ma infrastruktury która byłaby potrzebna do magazynowania i odprowadzania ścieków technologicznych i przemysłowych. Jednocześnie postanowienia zaskarżonej uchwały nie przewidują, że w przyszłości na tym obszarze nie będzie dopuszczona lokalizacja przedsięwzięć, których mogłyby się wiązać z wytwarzaniem ścieków technologicznych. Na terenach, które są objęte uchwałą położone są jedynie tereny przeznaczone pod zabudowę zagrodową ( tereny oznaczone ! RM i 2RM), rolę( teren oznaczony symbolem 1R), las ( 1 ZL) i wody powierzchniowe oznaczone symbolami 1WSs, 2WSs i 1WSr). Na terenie objętym planem, na których prowadzi się na tyle intensywną działalność gospodarcza, aby wytwarzane w związku z jej prowadzeniem ścieki klasyfikować jako technologiczne lub przemysłowe.
Kolejnym zarzutem skargi było naruszenie art.. 1 ust.2 pkt 7 w związku z art. 6 ust.1 i ust.2 pkt 1 w związku z art. 15 ust.2 pkt 1 i 9 upzp w związku z art. 31 ust.3 i art. 64 ust.3 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 140 kc poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy, a to w skutek wprowadzenia na terenach zabudowy zagrodowej oznaczonych symbolem RM dowolnego zakazu lokalizowania nowych obiektów produkcji zwierzęcej z zakresu chowu i hodowli o obsadzie powyżej 50 DJP( § 17 pkt 3), co nastąpiło z całkowitym pominięciem istniejącego ładu oraz warunków przestrzennych, z naruszeniem zasady proporcjonalności i bez obiektywnie uzasadnionych przesłanek wprowadzenia takiego limitu.
Nieuzasadnione zdaniem organu jest twierdzenie, że ograniczenia wynikające z § 17 pkt 3 zaskarżonej uchwały są nieuzasadnione i nieproporcjonalne. Ustanowione ograniczenia stanowią przykład dozwolonej ingerencji w sposób wykonywania prawa własności, w granicach dozwolonych władztwem planistycznym gminy. Działalność polegająca na przemysłowym chowie zwierząt wiąże się z niegodnościami dla osób znajdujących się na obszarach otaczających nieruchomości na jakich prowadzona jest hodowla. Wspomniane niedogodności są szczególnie uciążliwie jeżeli taka działalność hodowlana jest prowadzona w bliskim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych. Trudną sytuację potęguje fakt, że w Polsce nie ustanowiono powszechnie obowiązujących aktów prawa, które bezpośrednio regulowałyby kwestię norm zapachowych lub minimalnych odległości, które winny być zachowane pomiędzy zakładami prowadzącymi działalność związaną z uciążliwościami zapachowymi a zabudową mieszkalna.
Wymaga odnotowania, że tereny oznaczone w zaskarżonej uchwale symbolami 1RM i 2 RM( pod zabudowę zagrodową) są zlokalizowane na obszarze jednostki funkcjonalno – przestrzennej uznanej za rolniczą. Jeszcze przed wejściem w życie uchwały pojawiły się problemy związane z nadmierną emisją odorów. Zabudowa zagrodowa charakteryzuje się współistnieniem w ramach jednego zespołu zabudowań budynków mieszkalnych i gospodarczych. Stąd uchwałodawca uznał za konieczność zapewnienia równowagi pomiędzy różnymi funkcjami jakie realizują budynki wchodzące w skład zabudowy zagrodowej.
Kolejnym zarzutem skargi był zarzut naruszenia art. 1 ust.2 pkt 7 w związku z art. 6 ust.1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 15 ust.2 pkt 1 upzp poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione i dowolne zawężenie przeznaczenia podstawowego gruntu sklasyfikowanego pod symbolem RM( tereny zabudowy zagrodowej) – tylko i wyłącznie do zabudowy zagrodowej i jednocześnie zaniechanie przeznaczenia uzupełniającego terenu – podczas gdy na tych terenach prowadzona jest produkcja zwierzęca i roślinna.
Zdaniem skarżącego organ był zobowiązany do tak określić przeznaczenie gruntu aby była możliwa produkcja roślinna i zwierzęca. Organ wskazywał, że art. 15 ust.2 pkt 1 upzp na podstawie którego określa się przeznaczenie gruntów nie zawiera ograniczeń co do sposobu, w jaki gmina winna określać rodzaj przeznaczenia terenu w danym przypadku. Nadto przepis § 17 pkt 1 zaskarżonej uchwały uwzględnia dotychczasowy sposób zagospodarowania terenów. Zwrot zabudowa zagrodowa został zdefiniowany w § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( DZ.U z 2019 roku, poz. 1065 ze zm.) z którego wynika, że przez zwrot ten należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. A więc z perspektywy tej definicji jasnym jest, że do zabudowy zagrodowej zaliczają się również budynki służące do prowadzenia działalności produkcji roślinnej i zwierzęcej ( zwanej hodowlaną). Z tego względu prowadzenie tego rodzaju działalności na obszarach zabudowy zagrodowej należy uznać za dopuszczalne.
Kolejnym zarzutem skargi był zarzut naruszenia przepisu art. 1 ust.2 pkt 7 w związku z art. 6 ust.1 i ust.2 pkt 1 w związku z art. 15 ust.2 pkt 1 i 9 upzp w związku z art. 31 ust.3 i art. 64 ust.3 Konstytucji RP oraz art. 140 kc poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy, a to wskutek ustalenia wyłącznie jednego, zupełnie dowolnego, nazbyt wąskiego i nazbyt niedookreślonego przeznaczenia podstawowego terenów sklasyfikowanych pod symbolem R( rola w sytuacji gdy właściwym byłoby ,, produkcja zwierzęca i roślinna ‘’ oraz zabudowa zagrodowa ) przy jednoczesnym całkowitym zaniechaniu ustalenia przeznaczenia uzupełniającego terenu( np. infrastruktura towarzysząca) oraz wprowadzeniu nieuzasadnionego zakazu zabudowy budynkami.
Organ wskazywał, że na terenach oznaczonych symbolami 1RM i 2RM – tereny zabudowy zagrodowej ustalono miejsca lokalizowania budynków służących prowadzeniu działalności gospodarczej. Intencją uchwałodawcy było rozdzielenie terenów zabudowy zagrodowej od terenów przeznaczonych pod uprawę roli, które zostały w planie określone symbolem 1R. w tej sytuacji nie byłoby celowe aby zezwalać na lokalizacje budynków również na terenach przeznaczonych pod uprawę roli, czego oczekuje skarżący, ponieważ doprowadziłoby to zakłócenia opisanej wyżej koncepcji.
Koncepcja ta jest uzasadniona również warunkami glebowymi na obszarze objętym regulacją. Przeważająca część tych gruntów to grunty III klasy, które podlegają szczególnej ochronie – ustawa z 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( DZ.U z 2017 roku, poz. 1161). Gdyby pozwolić na ich zabudowę gmina utraciłaby wiele cennych terenów uprawnych. Co prawda w załączniku nr 1 do studium przewidziano kilka możliwych podstawowych kierunków przeznaczenia terenów rolniczych. Nie oznacza to, że organ precyzując postanowienia Studium na potrzeby planu miejscowego nie mógł wybrać jednego z tych kierunków. Możliwość taka wynikała z pkt XXI załącznika do studium.
W kolejnym zarzucie skarżący wskazywał na naruszenie przepisu art. 15 ust.2 pkt 1 i 9 upzp poprzez zawarcie w § 18 pkt 1,2,3,4 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do terenów skalsyfikowanych pod symbolem R rozwiązań niejednoznacznych jako że uchwała określa wyłącznie jedno przeznaczenie podstawowe terenu posługując się w tym celu niejednoznacznym określeniem ,, rola ‘’ ( co w potocznym rozumieniu może być rozumiane jako ,, uprawa ‘’ i nie określa żadnego przeznaczenia uzupełniającego, a jednak zezwala na realizację stawów hodowlanych, które wykraczają poza przeznaczenie podstawowe, a nadto uchwała zakazuje lokalizacji budynków( a nie budowli lub obiektów małej architektury, ale jednocześnie wyraźnie zezwala na budowę jednej kategorii budowli( zbiorniki wodne).
W ocenie organu zarzut jest niezasadny. Użyty w § 18 pkt 1 zaskarżone uchwały na określenie przeznaczenia podstawowego terenu – rola należy definiować przez pryzmat jego słownikowego znaczenia. Zwrot rola należy odnosić do pól uprawnych. W związku z tym § 18 pkt 1 zaskarżonej uchwały należy rozumieć w ten sposób, że tereny oznaczone symbolem R1 zostały przeznczone do prowadzenia pól uprawnych, czyli uprawę roli. Jako przeznaczenie podstawowe przedmiotowego terenu obejmuje uprawę roli, to bez wątpienia w praktyce na tych terenach mogą występować stawy, co nie jest zjawiskiem rzadkim i nie koliduje z funkcją pól uprawnych. Organ odwoływał się do definicji budynku zawartego w art. 3 pkt 2 prawa budowlanego. Ziemne zbiorniki wodne zaś należy zaliczyć do budowli zgodnie z art. 3 pkt 3 prawa budowalnego. Normę § 18 pkt 2 w związku z pkt zaskarżonej uchwały należy rozumieć w ten sposób, że zabroniona jest na tym terenie lokalizacja wszystkich budynków oraz budowli za wyjątkiem ziemnych zbiorników wodnych służących nawadnianiu upraw rolniczych.
W dziewiątym z zarzutów skarżący zarzucał naruszenie § 3 pkt 3 w związku z art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych( DZ.U z 2017 roku, poz. 1161 ze zm.) oraz załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i budownictwa z 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( DZ.U z 2019 roku, poz. 393) poprzez ich nieuwzględnienie na etapie sporządzania zaskarżonej uchwały, a z przedmiotowych przepisów wynika, że przeznaczenie terenu pod zabudowę zagrodową jest przeznaczeniem na cele rolne i nie powinno uzasadniać całkowitego zakazu zabudowy takich gruntów budynkami, co przewidziano w planie dla terenów oznaczonych symbolem R.
Organ wskazywał, że wyżej powołane przepisy nie regulują procesu uchwalania miejscowego planu. Nadto błędne jest rozumowanie, że skoro przywołane przepisy zakładają, iż z istnieniem zabudowy zagrodowej związane jest prowadzenie działalności rolniczej, to konsekwencją tego faktu powinna być niedopuszczalność wprowadzenia w zaskarżonej uchwale lokalizacji budynków na terenach oznaczonych symbolem R.
Kolejnym z zarzutów było naruszenie przepisu art. 31 ust.3 i art. 64 ust.3 Konstytucji RP w związku z art. 140 kc poprzez przekroczenie władztwa planistycznego, a to w skutek wprowadzenia zbyt niskich i naruszających interes skarżącego wskaźników wysokości zabudowy( § 10 pkt 3 lit.e) tiret 3 oraz § 17 pkt 2 lit. e) tiret 1 i 2 zaskarżonej uchwały) podczas gdy wprowadzone wskaźniki zagospodarowania ograniczą skarżącemu możliwość prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej oraz budowę budynków i innych obiektów budowlanych służących obsłudze produkcji rolnej, wskaźniki zostały przyjęte w sposób dowolny.
Organ wskazał, iż kwestia wskaźników wysokości zabudowy jest jednym z elementów władztwa planistycznego i organ przyjęte wskaźniki uzasadnił to dążeniem do zachowania ładu przestrzennego miejscowości [...] oraz lokalnego krajobrazu. Obszary te w przeważającym stopniu są przeznaczone na cele roli i zabudowy zagrodowej i wprowadzone ograniczenia są adekwatne.
Do uprawy roli nie jest konieczne korzystanie z wysokiej zabudowy, a działalność prowadzona w ramach zabudowy zagrodowej z definicji charakteryzuje się dość niedużą skalą i w rezultacie nie wymaga wysokiej zabudowy.
Kolejnym zarzutem objętym skargą był zarzut naruszenia art. 9 ust.4 w związku z art. 15 ust.2 pkt 1,6,9 w związku z art. 20 ust.1 upzp poprzez ich niewłaściwe zastosowanie z tego względu, że szereg przepisów zaskarżonej uchwały pozostaje w sprzeczności ze studium. Przepisu § 7 pkt 3 – zakazujący na całym obszarze objętym uchwałą lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Podstawą tego zakazu jest pkt XXII załącznika nr 1 do studium- dla terenów zabudowy mieszkaniowej oraz usługowej – str. 126 i 127, dla terenów rolniczych – str. 134 i 135.
Przepisu § 17 pkt 3, który zakazuje na całym obszarze oznaczonym w zaskarżonej uchwale symbolami 1RM i 2RM lokalizacji nowych obiektów produkcji zwierzęcej z zakresu chowu i hodowli o obsadzie powyżej 50 DJP. Podstawą tego zakazu jest pkt XXII załącznika nr 1 do studium.
Przepisu § 18 pkt 1, który określa, że przeznaczeniem podstawowym terenów oznaczonych w uchwale symbolem 1R jest rola. Z analizy porównawczej załącznika nr 2B do studium oraz załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały wynika, że obszary terenów przeznaczonych w studium na zabudowę mieszkaniową oraz usługową są niemal identyczne i pokrywają się z obszarem terenów oznaczonych symbolem 1RM i 2RM. Tereny oznaczone w planie 1RM i 2RM w studium były nazwane terenami zabudowy mieszkaniowej oraz usługowej.
W kolejnym z zarzutów skarżący wskazał, że doszło do naruszenia art. 9 ust.4 w związku z art. 15 ust.2 pkt 1,6,9 w związku z art. 20 ust.1 upzp poprzez wydanie zaskarżonej uchwały w oparciu o studium, co którego stwierdzono wydanie go z naruszeniem prawa.
Organ wskazał, że co prawda WSA wyrokiem z dnia 18 września 2020 roku, w sprawie VIII SA/Wa 361/20 stwierdził wydanie tego aktu z naruszeniem prawa, ale wyrok nie jest prawomocny i należy w tym zakresie poczekać na prawomocny wyrok.
W trzynastym z zarzutów skarżący zarzucał naruszenie przepisu art. 140 kc poprzez niewłaściwe zastosowanie i przekroczenie granic władztwa planistycznego, a w skutek tego wprowadzenia zakazu wprowadzenia zakazu prowadzenia lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz zakazu zabudowy na terenach oznaczonych symbolem R w zaskarżonej uchwale. W zakresie tego zarzutu organ odwołał się do swoich wcześniejszych rozważań.
W czternastym z zarzutów skargi skarżący zarzucał naruszenie art. 9 ust.4 w związku z art. 15 ust.2 pkt 1,6 i 9 w związku z art. 20 ust.1 upzp w związku z art. 140 kc poprzez błędną klasyfikację działki skarżącego nr [...] jako terenu rolnego, w sytuacji gdy teren ten należało sklasyfikować jako teren zabudowy zagrodowej(RM), to biorąc pod uwagę, że o takie przeznaczenie wnioskował skarżący i w jego ocenie przeznaczenie tego terenu odpowiadałoby obecnemu zagospodarowaniu terenu i byłoby zgodne ze studium.
Należy zauważyć, iż zarzut jest nieuzasadniony ponieważ przeznaczenie terenu działki nr [...]należącej do skarżącego wynika z ustaleń studium, które ten teren przeznaczyło pod uprawy rolne(R), a nie jak chciał skarżący pod zabudowę zagrodową. Gdyby uwzględniono wniosek skarżącego, to zapis uchwały w tym zakresie były sprzeczny z zapisami studium – art. 9 ust.4 upzp.
W piętnastym zarzucie skarżący zarzucał naruszenie art. 9 ust.4 i art. 17 pkt 2,4,5,6 upzp poprzez uchwalenie zaskarżonej uchwały z naruszeniem procedury planistycznej poprzez zaniechanie poddania uchwały niezbędnym konsultacjom i opiniowaniu poprzez przyjęcie przez Radę Gminy [...] uchwały nr [...] z dnia 27 kwietnia 2020 roku zmieniającej uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębów geodezyjnych [...] i [...] Kolonia oraz rozpoczęcia procedowania nad projektem zmiany planu miejscowego wcześniej aniżeli przed przyjęciem tekstu ostatecznego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...].
Organ podnosił, że uchwała zmieniająca modyfikowała jedynie uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu poprzez podział obszaru dla którego miał być uchwalony plan na dwie części. W rezultacie uchwała zmieniająca doprowadziła do tego, że teren, który pierwotnie miał być objęty jednym ,,większym’’ planem miejscowym, został ostatecznie podzielony na dwie ,, mniejsze ‘’ części planu miejscowego tj. część A i B. Sumaryczny obszar którego miał dotyczyć cały plan odpowiada części A i części B.
Zdaniem organu sam podział jednego większego obszaru na dwie mniejsze części nie ingeruje w jakikolwiek sposób w aktualność uzyskanych w trakcie prac nad zaskarżoną uchwałą opinii albo uzgodnień. Opinie i uzgodnienia zostały uzyskane dla projektu zaskarżonej uchwały w kształcie sprzed przyjęcia uchwały zmieniającej, odnoszącego się do jednego ,, większego ‘’ obszaru opracowania. To jednak nie wpłynęło na merytoryczną poprawność i aktualność uzyskanych opinii i uzgodnień.
Zdaniem organu nie ma racjonalnych powodów ku temu, aby z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wywodzić kategoryczny zakaz równoległego procedowania przez radę gminy uchwał zmieniających studium oraz uchwał w sprawie przyjęcia bądź zmiany planu miejscowego. Zgodnie z art. 20 ust.1 upzp rada gminy przed przyjęciem uchwały w sprawie planu miejscowego zobowiązana jest ocenić czy procedowany przez nią projekt planu miejscowego nie narusza ustaleń studium.
W szesnastym z zarzutów postawiono zarzut naruszenia procedury planistycznej poprzez poddanie tejże procedurze projektu uchwały odmiennej niż ostatecznie uchwalona, przy jednoczesnym braku powtórzenia tejże procedury odnośnie wprowadzania zmian.
Zarzut oparty został na błędnym założeniu, że wprowadzanie zmian w projekcie planu miejscowego powinno zawsze i bezwarunkowo skutkować powtórzeniem czynności dokonanych na jej wcześniejszych etapach, takich jak uzyskanie wymaganych opinii i uzgodnień. Uchwałodawca w stanie faktycznym niniejszej sprawy doszedł do wniosku, że zmiany o których wspomina skarżący, nie były na tyle doniosłe, aby uzasadniać powtórzenie wcześniejszych etapów procedury planistycznej. Zwłaszcza, że zmiany nie doprowadzały do nałożenia na skarżącego, nowych nieobecnych we wcześniejszych wersjach projektu ograniczeń co do sposobu wykonywania prawa własności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Wskazać należy, że w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych( DZ.U nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Wykonywana również przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej( art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi( DZ.U z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. dalej jako p.p.s.a.)
Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie była uchwała należąca do tej kategorii aktów.
Należy zauważyć, że prawo do wniesienia skargi do sądu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, ze zm., obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 1372, ze zm.; dalej zwanej ustawą) przysługuje podmiotowi, który nie tylko powoła się na istnienie własnego interesu prawnego lub uprawnienia, ale wykaże, że doszło do naruszenia przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego lub uprawnienia, zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. W przypadku zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 upzp), o naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego wskutek uchwalenia lub zmiany planu miejscowego. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Związek ten powinien polegać na tym, że uchwała narusza, pozbawia lub ogranicza tak rozumiany interes lub uprawnienie wnoszącego skargę jako indywidualnego podmiotu albo członka określonej wspólnoty samorządowej. Dodać trzeba, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniach wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/06, OTK-A 2008/7/121, podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy przysługuje wyłącznie tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego.
Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 upzp. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Należy wskazać, iż skarżący będąc właścicielem nieruchomości znajdujących się w obszarze przyjętego planu miejscowego – działki o nr [...]– obszar 1R, 2 RM, działka nr [...] – obszar 1 R, działka [...]– obszar 1R miał interes prawny aby poddać kontroli uchwałę z 10 lipca 2020 roku w sprawie miejscowego planu
Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy.
Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności miejscowego planu z przepisami prawa – należy wiązać zaś z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA).
Należy zauważyć, iż większość z szesnastu zarzutów podniesionych dotyczy zasad sporządzania planu miejscowego uchwalonego przez Radę Gminy [...] uchwałą z dnia 10 lipca 2020 roku, nr [...]. Miejscowy plan dotyczy terenów obrębów geodezyjnych [...] i [...] w gminie [...].
Skarżący wywodzi swoją legitymację procesową z faktu posiadania prawa własności działek, które są położone na obszarze oznaczonym symbolami 1R i 2RM, o nr ewidencyjnych [...]. Skarżący prowadzi działalność rolniczą, które skupia się na chowie i hodowli trzody chlewnej.
Istotą sporu w sprawie jest ocena czy organ w zakresie wprowadzonych ograniczeń na terenach zabudowy zagrodowej 1RM i 2RM oraz na terenach rolnych – R nie naruszył istotnych zasad sporządzania planu miejscowego – art. 28 ust.1 upzp, w tym nie przekroczył zakresu władztwa planistycznego.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem kontroli sądu administracyjnego była uchwała Rady Gminy w [...]u z dnia 29 listopada 2016 roku nr [...]w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], gdzie Sąd w wyroku z dnia 26 stycznia 2022 roku, syg. akt VIII SA/Wa 970/21 stwierdził, iż przedmiotowa uchwała w części określonej w pkt XXII ,, Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów’’ i w pkt XXIII ,, Tereny wyłączone spod nowej zabudowy ‘’ w zakresie dotyczącym terenów rolniczych(R) – zapisy wprowadzające nowej jakiejkolwiek zabudowy została wydana z naruszeniem prawa.
Jako zasadny zarzut naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego należało uznać - § 18 pkt 2 zaskarżonej uchwały, gdzie ustalono zakaz lokalizacji budynków dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1R. Teren w tym obszarze uzyskał przeznaczenie rola.
Organ uzasadniając zakaz zabudowy w tym terenie budynków wskazywał na fakt, iż teren ten obejmuje grunty przeznaczone pod uprawę rolną, a w dużej części grunty te są gruntami wysokiej klasy produkcyjnej – III klasa, a pod zabudowę zostały przeznaczone tereny oznaczone symbolami 1RM i 2RM( pod zabudowę zagrodową).
Należy zauważyć, iż konstytucyjne ramy ingerencji w prawo własności wyznaczają zasada ochrony własności, zasada równości, zakaz naruszania istoty prawa własności, zasada proporcjonalności oraz wartości wskazane w art. 31 ust.3 Konstytucji RP, których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w prawa właściciela tj. bezpieczeństwo i porządek publiczny, ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. W sytuacji gdy ograniczenie prawa własności nie znajduje żadnego uzasadnienia w żadnej wartości wymienionych w art. 31 ust.3 Konstytucji RP, nie spełnia jednego z postulatów zasady proporcjonalności, czy też narusza istotę prawa własności, nie może zostać uznane za legalne( por. wyrok NSA z 5 października 2021 roku, syg. akt II OSK 2020/21). Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na uchwałę Rady Gminy w [...]u z 29 listopada 2016 roku w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. W ramach kształtowania polityki przestrzennej ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się w akcie prawa miejscowego określone ograniczenia. Przekroczenie bowiem przez organ uprawnień planistycznych przez niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości ograniczenie prawa własności nieruchomości, stanowi naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust.1 upzp( por. wyrok NSA z 27 maja 2020 rok. II OSK 2739/19).
Takie rozwiązania w zakresie zakazu wznoszenia budynków na terenie oznaczonym symbolem R organ powtórzył w zaskarżonej uchwale. Tak więc zapis który został uznany w studium za naruszający prawo, nie inaczej może być oceniony w miejscowym planie.
Podnoszone przez organ argumenty w ocenie Sądu nie dają uzasadnionych podstaw aby uznać, iż zachodzą podstawy to nałożenia ograniczeń prawa własności gruntów oznaczonych symbolem R – rola w postaci całkowitego zakazu budowy budynków i budowli poza stawami hodowlanymi i ziemnymi zbiornikami wodnymi. Należy zauważyć, iż teren oznaczony symbolem R zajmuje przeważającą cześć terenu objętego planem. Niewątpliwie rozwój produkcji rolnej wymaga możliwości wznoszenia obiektów związanych z produkcją rolną. Należy zauważyć, iż pod zabudowę powinny być przeznaczone tereny o niższej wartości, ale tereny rolne – grunty rolne o klasie bonitacyjnej I – III( szczególnie chronione) stanowią około 16% terenu. Tak więc zakaz wznoszenia obiektów budowlanych na całym terenie oznaczonych symbolem R narusza zasadę proporcjonalności i nie ma uzasadnienia z uwagi na bezpieczeństwo i porządek publiczny, ochronę środowiska, zdrowie i moralności publicznej wolności i praw innych osób – art. 31 ust.3 Konstytucji RP.
Zarzut naruszenia art. 15 ust.2 pkt 6 upzp poprzez zaniechanie uregulowania w planie miejscowym dla terenów skalsyfikowanych pod symbolem R zasad i warunków zabudowy może być zasadny w przypadku uznania, iż ograniczenie w zakresie zakazu zabudowy tego terenu jest zasadne. W sytuacji gdy tereny te podlegałyby zabudowie, to winny być określone zasady zabudowy.
W zakresie pozostałych zarzutów skargi zarówno w zakresie trybu sporządzania, jak i zasad sporządzania planu miejscowego należy uznać je za niezasadne.
Odnosząc się do zarzutów zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku - § 7 pkt 3, § 7 pkt 4 na terenach oznaczonych symbolem 1R i 2RM majce ograniczać prawo własności skarżącego oraz zarzutu wprowadzenia na terenach zabudowy zagrodowej, oznaczonych symbolem RM dowolnego zakazu lokalizowania nowych obiektów produkcji zwierzęcej z zakresu chowu i hodowli o obsadzie powyżej 50 DJP- § 17 pkt 3 zaskarżonej uchwały należy uznać je za nieusprawiedliwione. Skoro można w planie miejscowym przewidzieć całkowity zakaz zabudowy, to tym bardziej można umieścić w nim przepisy, z których wynikać będzie zakaz zabudowy budynków pewnego rodzaju lub budynków przekraczających jakieś parametry opisujące, np. wielkość inwentarza. Tym samym sposobem można też wprowadzać na wskazanym terenie zakaz prowadzenia określonej działalności lub działalności o określonym stopniu intensywności( wyrok NSA z 18 grudnia 2019 roku, II OSK 335/18).
Zdaniem Sądu nie stanowi przekroczenia granic władztwa planistycznego wprowadzenie zakazu lokalizacji na określonych obszarach inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. Wprowadzenie takiego zakazu zostało dokonane z zachowaniem odpowiednich proporcji i wyważania interesu publicznego oraz prywatnego. W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że organ planistyczny gminy ma prawo do wprowadzania ograniczeń dotyczących zwiększania produkcji w celu ograniczenia np. uciążliwości zapachowych( wyroki NSA z 14 marca 2018 roku, II OSK 1281/16, z dnia 13 kwietnia 2021 roku, II OSK 3354/20).
Organ wskazywał, iż działalność polegająca na przemysłowym chowie zwierząt wiąże się z niedogodnościami na obszarach otaczających nieruchomościach, na jakich prowadzona jest hodowla. Szczególnie uciążliwe jeżeli taka działalność jest prowadzona w bliskim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych.
Wprowadzanie na obszarze ograniczeń w zakresie inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku został wprowadzony w zakresie ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu. Należy zauważyć, iż teren objęty przedmiotową uchwałą w zasadniczej części składa się z obszarów przeznaczonych do produkcji rolnej – tereny zabudowy zagrodowej, grunty rolne oraz las. Tak więc specyfika terenu objętego planem determinuje przeznaczenie, sposób wykorzystania terenu, wprowadzane ograniczenia.
W związku z tym zarzuty skargi w tym zakresie, jako naruszające zapisy art. 1 ust.2 pkt 7 w związku z art. 6 ust.1 i ust.2 pkt 1 w związku z art. 15 ust.2 pkt 6 i 9 upzp w związku z art. 31 ust.3 i art. 64 ust.3 Konstytucji RP oraz w związku z art. 64 kc należy uznać za nieusprawiedliwione. W tym przypadku nie doszło do przekroczenia władztwa planistycznego gminy.
Odnośnie zarzutu skargi naruszenia art. 1 ust.2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i ust.2 w związku z art. 15 ust.2 pkt 1 upzp poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz nieuzasadnione i dowolne zawężenie przeznaczenia podstawowego gruntu sklasyfikowanego pod symbolem RM( tereny zabudowy zagrodowej) bez określenia przeznaczenia uzupełniającego terenu – podczas gdy na terenach zabudowy zagrodowej prowadzona jest produkcja roślinna i zwierzęca.
Należy zgodzić się z organem, że art. 15 ust.2 pkt 1 upzp nie zawiera ograniczeń co do sposobu, w jaki gmina winna określać rodzaj przeznaczenia terenu w danym przypadku. Tak więc organ nie ma obowiązku określania uzupełniającego przeznaczenia terenu. W § 17 pkt 1 zaskarżonej uchwały uwzględnia dotychczasowe przeznaczenie terenu, a więc uchwała nie miała wpływu na dotychczasowe zainwestowanie terenu. Zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( DZ.U z 2019 roku, poz. 1065 ze zm.) przez zwrot zabudowa zagrodowa należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych. Tak więc do zabudowy zagrodowej należy zaliczyć również budynki służące do produkcji roślinnej, jak i zwierzęcej.
Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisu art. 9 ust.4 w związku z art. 15 ust.2 pkt 1,6 i 9 w związku z art. 20 ust.1 upzp poprzez niewłaściwe zastosowanie, jako że rozwiązania projektowe polegające na – zakazie lokalizacji określonych zakładów oraz przedsięwzięć( § 7 pkt 3 i 4), ograniczeniu możliwości hodowli( § 17 pkt 3), wprowadzaniu funkcji zabudowy zagrodowej wyłącznie dla terenów sklasyfikowanych pod symbolem RM z całkowitym pominięciem terenów sklasyfikowanych pod symbolem R, iż pozostają one w sprzeczności z uchwałą studium. Należy uznać, iż w związku z rozstrzygnięciem Sądu stwierdzającym przekroczenie władztwa planistycznego co do zakazu zabudowy gruntów rolnych, w tym zakresie ustalenia planu zakazujące zabudowy gruntów rolnych pozostają w sprzeczności z obecnym kształtem studium w sprzeczności. W pozostałym zakresie ustalenia planu nie pozostają w sprzeczności uchwałą o studium.
Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 31 ust.3 i art. 64 ust.3 Konstytucji RP w związku z art. 140 kc poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy wskutek wprowadzenia zbyt niskich i naruszających interes skarżącego wskaźników wysokości zabudowy( wysokość obiektów budowlanych, w tym silosów zbożowych i paszowych do 18 m oraz mieszkalnych do 10 m, gospodarczych, garażowych i inwentarskich do 12 m - § 10 pkt 3 lit.e) tiret 3, § 17 pkt 2 lit.e) tiret 1 i 2 uchwały.
Z treści art. 15 ust.2 pkt 6 upzp jednoznacznie wynika uprawnienie organu do określenia wskaźników dotyczących zagospodarowania, zasad kształtowania zabudowy. Przedmiotowe wskaźniki muszą być obiektywnie racjonalne, dostosowane do specyfiki danego terenu( teren zabudowy zagrodowej). Fakt, iż skarżący uważa, że to ogranicza jego możliwości zabudowy i jego potrzeby nie mogą stanowić podstawy do ustaleń. Teren ten nie jest terenem zabudowy przemysłowej czy zabudowy wielomieszkaniowej gdzie z charakteru obiektów wynika ich wysokość.
Zdaniem Sądu ustalone wskaźniki w żadnym stopniu nie odbiegają od średnich parametrów potrzebnych do budowy obiektów w terenie zabudowy zagrodowej.
Odnośnie postawionego zarzutu naruszenia przepisu art. 15 ust.2 pkt 8 upzp w związku z art. 102 ust.1 ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami( DZ.U z 2020 roku, poz. 1990 dalej ugn) w związku z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( DZ.U z 2003 roku, poz. 1587) poprzez błędne określenie w planie miejscowym zasad podziału i scalania nieruchomości, a to wskutek zawarcia w § 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały ,, pustego odwołania’’ w zakresie minimalnej powierzchni działek i minimalnej szerokości frontów do ,, szczegółowych dla poszczególnych terenów ‘’, których jednak w planie w ogóle nie przyjęto należy uznać, iż faktycznie wskazywany zapis uchwały - § 11 pkt 2 odsyła w zakresie minimalnej powierzchni i minimalnej szerokości frontów do ustaleń dla poszczególnych terenów.
Należy zauważyć, iż zaskarżona uchwała nie zawiera szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości. Zgodnie z art. 15 ust.2 pkt 8 upzp uchwała w sprawie miejscowego planu winna określać zasady scalania i podziału nieruchomości. Należy podzielić stanowisko, iż organu, iż wyżej powołany obowiązek winien być realizowany w planie gdy plan miejscowy obejmuje nieruchomości które mogą podlegać scaleniu. Zgodnie z art. 101 ust.ugn przepisy o scaleniu stosujemy do nieruchomości położonych na terenach, określonych w planach na cele inne niż rolne i leśne. Zaskarżona uchwała odnosi się do terenów rolnych i leśnych. Tak więc nie zachodziła potrzeba dokonywania określenia zasad scalenia i podziału nieruchomości.
Tak więc zapis w § 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały jest faktycznie zapisem ,, pustym ‘’ ale w tej sytuacji nie można powiedzieć, iż doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu.
W ocenie Sądu jako niezasadny należy uznać zarzut zaniechania określenia w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy oraz budowy infrastruktury technicznej służącej magazynowaniu i odprowadzaniu ścieków technologicznych/ przemysłowych, które zdaniem skarżącego mogą być produktem ubocznym działalności rolniczej.
Należy zgodzić się z organem, iż na terenie objętym miejscowym planem nie występuje i nie jest przewidywana budowa obiektów, które wymagały by budowy infrastruktury technicznej służące magazynowaniu i odprowadzania ścieków technologicznych lub przemysłowych. W sytuacji gdy teren objęty planem miejscowym nie obejmuje tego rodzaju zabudowy, to nie ma obowiązku ustalania zasad z art. 15 ust.2 pkt 10 upzp. Teren objęty planem jest terenem rolnym służącym tylko do produkcji rolnej.
Odnosząc się do zarzutów co do trybu przyjmowania uchwały o planie miejscowym i naruszenia art. 9 ust.4 i art. 17 pkt 2 ,4,5,6 upzp poprzez uchwalenie zaskarżonej uchwały z naruszeniem procedury - zaniechania poddania zaskarżonej uchwały niezbędnym konsultacjom i opiniowaniu po przyjęciu przez Radę Gminy uchwały z 27 kwietnia 2020 roku, którą zmieniono uchwałę z dnia 29 marca 2020 roku w sprawie przystąpienia do sporządzania planu, rozpoczęcie procedowania nad projektem zmiany miejscowego planu wcześniej aniżeli przyjęciem ostatecznego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] oraz poddanie procedurze projektu odmiennej uchwały niż ostatecznie uchwalona należy uznać je za nieusprawiedliwione.
Fakt, iż uchwalanie planu miejscowego zostało podzielone na mniejsze części nie spowodowało, iż wszelkie uzgodnienia, opiniowanie, konsultacja, które zostały dokonane w stosunku do całości terenu straciły do uchwalonej części aktualność.
Nadto w zakresie prowadzenia równolegle prac nad zimną studium i uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest dopuszczalne i nie stanowi istotnego naruszenia trybu sporządzania planu.
Z tych też względów Sąd biorąc za podstawę art. 28 ust.1, art. 15 ust.2 pkt 9 upzp w związku z art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie art. 18 pkt 2. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.