VIII SA/Wa 145/25

Sprawa dotyczyła skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. odmawiające wstrzymania układu ratalnego. Układ ratalny dotyczył zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2014 r., rozłożonych na sześć rat, z terminem ostatniej raty ustalonym na 20.02.2025 r. Skarżący wnioskował o wstrzymanie układu ratalnego do czasu uprawomocnienia się wyroków WSA, które uchyliły wcześniejsze decyzje organów podatkowych dotyczące VAT za 2014 r. Podkreślał, że organy podatkowe nie zebrały wystarczającego materiału dowodowego, a dalsze płatności mogą doprowadzić do jego niewypłacalności i szkody majątkowej, zwłaszcza w kontekście wysokiego prawdopodobieństwa powstania nadpłaty i obowiązku zwrotu środków wraz z odsetkami. Dyrektor IAS odmówił wstrzymania, argumentując, że decyzja ratalna jest decyzją ulgową, która nie nakłada obowiązku podatkowego i nie podlega wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej, a zatem nie można jej wstrzymać na podstawie art. 239f Ordynacji podatkowej. WSA w Warszawie oddalił skargę, podzielając stanowisko organu. Sąd wskazał, że art. 239f Ordynacji podatkowej dotyczy decyzji nakładających obowiązki podlegające wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej, a decyzja o rozłożeniu na raty jest decyzją ulgową, która nie podlega takim przepisom. Skutkiem niedotrzymania terminu płatności rat jest wygaśnięcie decyzji z mocy prawa, a nie wstrzymanie jej wykonania. Sąd uznał, że argumentacja skargi, choć dotyczyła zasadności ulgi, nie miała wpływu na ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż przepis art. 239f Op nie uzależnia wstrzymania od tego rodzaju okoliczności.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający