I FZ 642/07

I FZ 642/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2008-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-12-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Zając /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
III SA/Gl 604/07 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2007-05-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 87 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Przedsiębiorstwa Eksportowego B. Sp. z o.o. w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2007 r., o sygn. akt III SA/Gl 604/07 w przedmiocie wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Eksportowego B. Sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 stycznia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia zażalenie oddalić.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 604/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił wniosek Przedsiębiorstwa Eksportowego B. Sp. z o.o. w M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 26 stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu Sąd opisał okoliczności faktyczne sprawy. Ustalono, że skarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 29 stycznia 2007 r. , natomiast skarga na powyższą decyzję została wysłana w dniu 1 marca 2007 r. Postanowieniem z dnia 31 maja 2007 r. Sąd odrzucił skargę z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.
W piśmie z dnia 20 czerwca 2007 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jako okoliczności uzasadniające podał fakt, iż w okresie od 9 lutego do 6 kwietnia 2007 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim (w załączeniu przedłożono uwierzytelnione kserokopie zwolnień lekarskich). Ponadto wnioskodawca zaznaczył, że jego kancelaria prowadzi 30 spraw sądowych skarżącej spółki, dlatego musiała przygotować oddzielne zestawy skarg, a ponadto pracownik kancelarii popełnił "błąd matematyczny" w obliczeniach terminu przyjmując za datę końcową terminu dzień 2 marca 2007 r. Pełnomocnik wskazał również, że w dniu 1 marca 2007 r. przynosząc do kancelarii nowe zwolnienie lekarskie sporządził i przesłał przedmiotową skargę.
Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Sąd powołał brzmienie art. 86 § 1 oraz 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: u.p.p.s.a., które to normują kwestię przesłanek dla przywrócenia terminu. Jednocześnie Sąd zauważył, że w pierwszej kolejności rozważenia wymaga, czy wniosek wpłynął w terminie, czyli zgodnie z art. 87 § 1 u.p.p.s.a. w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, np. zakończenia choroby uniemożliwiającej wywiązanie się z obowiązku procesowego, a nie o dnia dowiedzenia się o tym obowiązku. Sąd uznał więc, że skoro w dniu 1 marca 2007 r. pełnomocnik sporządził i przesłał skargę, to w tym dniu ustała przyczyna uchybienia. A zatem w ślad za skargą, najpóźniej w dniu 8 marca 2007 r. pełnomocnik winien był złożyć stosowny wniosek o przywrócenie uchybionego terminu.
Tymczasem wniosek wpłynął do Sądu w dniu 20 czerwca 2007 r., czyli dopiero po tym jak Sąd odrzucił skargę z powodu nieterminowości.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej spółki złożył zażalenie. Argumentował w nim, że doradca podatkowy też jest człowiekiem, więc i jego mogą dotknąć przypadki losowe, a tym konkretnym przypadku nie ominęła go choroba, która wyeliminowała go z prawidłowego funkcjonowania i wykonywania ciążących na nim obowiązków. Mógł zwrócić się do Sądu o przedłużenie terminu do złożenia skargi z uwagi na niedyspozycję zdrowotną, jednakże przy pierwszej okazji sporządził w sposób prawidłowy skargę, będąc przekonany, że zostaje wysłana w terminie, bo taką wersję przedstawił mu pracownik jego kancelarii.
Zdaniem strony, pomijając racje i słuszności z przepisów u.p.p.s.a. nie można wyciągać daleko idących konsekwencji w stosunku do strony skarżącej, która ma prawo do sprawiedliwego osądzenia, tym bardziej, że skarga została opóźniona o jeden dzień (kilka godzin).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedstawione przez autora zażalenia argumenty w żaden sposób nie podważają rozstrzygnięcia przyjętego przez Sąd I instancji.
W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że w dniu 29 stycznia 2007 r., tj w dniu doręczenia decyzji administracyjnej pełnomocnik został w prawidłowy sposób pouczony o możliwości i terminie wniesienia skargi na powyższy akt. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, iż decyzję w imieniu pełnomocnika odebrał pracownik jego kancelarii jak również to, że ten sam pracownik dokonał błędu w wyliczeniu terminu do wniesienia skargi. Za działania i zaniechania personelu administracyjnego kancelarii odpowiedzialność ponosi sam pełnomocnik, on obowiązany był do sporządzenia i wniesienia w imieniu swego mocodawcy skargi, a jeśli jakiekolwiek czynności zlecił osobom z nim współpracującym, to odpowiada za wszelkie uchybienia w działaniu tych osób.
Przyjmując, że pełnomocnik został prawidłowo pouczony o terminie do wniesienia skargi, to miał, a na pewno powinien był mieć świadomość, że złożenie jej w dniu 1 marca 2007 r. oznacza uchybienie terminu. Pełnomocnik podnosi, że mimo iż był na zwolnieniu lekarskim, to akurat w dniu 1 marca 2007 r. był w kancelarii i tego dnia sporządził i wniósł skargę, działając w przeświadczeniu, że termin zaskarżenia decyzji jeszcze nie upłynął, bowiem tak został poinformowany przez swego pracownika. Skoro tego dnia skarga została rzeczywiście sporządzona, to tym samym ustała realna przeszkoda uniemożliwiająca jej wniesienie. Gdyby pełnomocnik działał z zachowaniem wymaganej należytej staranności, to sprawdziłby osobiście, czy skarga nie jest spóźniona, a w razie stwierdzenia takiej okoliczności złożyłby stosowny wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia w ciągu kolejnych 7 dni.
Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w dniu 20 czerwca 2007 r., a więc kilka miesięcy po upływie wymaganego przez art. 87 § 1 u.p.p.s.a. 7-dniowego terminu.
W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.