II SA/WR 1882/02

II SA/Wr 1882/02 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2004-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik /sprawozdawca/
Ewa Janowska /przewodniczący/
Teresa Cisyk
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kmiecik - (spr.) sędzia WSA Teresa Cisyk Protokolant: sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. Z. - Biuro Usług Geodezyjnych w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 27 lutego i 28 lutego 1999 r. Biuro Usług Geodezyjnych w K.- geodety uprawnionego R. Z. zwróciło się do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomości Starostwa Powiatowego w K. ze zgłoszeniem pracy geodezyjnej polegającej na wykonaniu z danych istniejących już w operacie ewidencyjnym "opisów i map" dla działek Nr ks. rob A i Nr B.
Decyzją z dnia 11 maja 1999r. Starosta Powiatu [...] odmówił wykonania przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego "opisów i map" z danych znajdujących się w operacie ewidencyjnym, a dotyczących działek oznaczonych numerami C i D, a położonych w obrębie miasta [...] oraz działki numer E położonej w obrębie [...]. Decyzją z dnia 26 marca 1999r. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W wyniku wniesionego od niej odwołania przez R. Z. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2001r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W motywach pisemnych do rozstrzygnięcia sąd wskazał, iż uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie odpowiadają wymogom zawartym w art. 107 § 3 Kpa, gdyż obowiązkiem organów każdego stopnia jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji. Obowiązkiem zaś organu II stopnia jest także ustosunkowanie się oraz rozpatrzenie zarzutów. NSA wyraził także pogląd, iż rację miał skarżący podważając interpretację prawną przepisów dokonaną przez organy obydwóch instancji, bowiem z art. 22 ust. 1 oraz art. 24 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów wykonawczych nie wynika, jakimi kryteriami organy się kierują przy dopuszczalności nadawania cech dokumentu przez organ geodezyjny, po jego uprzednim wykonaniu przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego, a podstawę rozstrzygnięcia nie mogą stanowić wyjaśnienia Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w Warszawie. NSA wskazał nadto, iż w tabeli I część II załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 1998r. w sprawie wysokości opłat za wykonanie wyrysów i wypisów przewidziano sytuację będącą przedmiotem rozpoznania, bowiem wskazano, że w przypadku wykonania wyrysu i wypisu przez jednostkę inną niż organ prowadzący ewidencję - za nadanie cech dokumentu upoważniającego do dokonania wpisu w księdze wieczystej lub niezbędnego w postępowaniu sądowym wysokość opłaty ustala się według tabeli z załącznika nr 4 stosując współczynnik 0,2; zaś za poświadczenie za zgodność z danymi ewidencji gruntów i budynków, wyrysów i wypisów sporządzanych dla celów innych niż wymienione powyżej wysokość opłaty ustala się według tabeli. Zaskarżone decyzje nie odnoszą się do treści cytowanych uregulowań, a tym samym postępowanie zawierało istotne wady, które skutkować musiały uchyleniem decyzji obydwu instancji.
Decyzją z dnia [...], Nr [...], Starosta Powiatu [...] na podstawie art. 105 § 1 Kpa umorzył postępowanie w sprawie wykonania przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego R. Z., dokumentacji geodezyjnej w postaci wyrysów i wypisów tzw. opisów i map z danych znajdujących się w operacie ewidencyjnym, a dotyczących działek oznaczonych numerami D, C, położonych w obrębie miasta [...] oraz działki oznaczonej numerem E położonej w obrębie [...], gmina [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż w dniu 27 i 28 stycznia 1999r. geodeta uprawniony - R. Z. złożył w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomości Starostwa Powiatowego w K. zgłoszenie pracy geodezyjnej polegającej na wykonaniu z danych istniejących już w operacie ewidencyjnym "opisów i map" dla działek Nr ks. rob. A i Nr B. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nie zarejestrował w Dzienniku Zamówień w/w zgłoszenia prac geodezyjnych, a Starosta Powiatu [...] odmówił wykonania opisów i map. Decyzję tę utrzymał w mocy Wojewoda [...], ale została ona oraz decyzja ja poprzedzająca uchylona przez NSA we Wrocławiu. Uzasadniał nadto organ, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w K. jako właściciel działek nr C oraz D oraz Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w B. jako właściciel działki nr E wystąpiły z pisemnymi wnioskami do Starostwa o wykonanie tzw. opisu i mapy dla w/w działek i taka dokumentacja została sporządzona i przekazana tym właścicielom, którzy zbyli przedmiotowe działki na rzecz innych podmiotów, co miało odpowiednio miejsce w dniu 26 listopada 1999r. oraz 4 maja 1999r., a tym samym niemożliwym było nadanie znamion dokumentu opracowaniom geodezyjnym w postaci tzw. opisów i map dla przedmiotowych działek, gdyż nie odzwierciedlały one aktualnego stanu prawnego nieruchomości. Jednocześnie organ podał, iż ustawą z dnia 21 stycznia 2000r.o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej dokonana została zmiana przepisu art. 24 ust. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, a to w ten sposób, iż właściwym do wydawania wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, a dokumenty te są wydawane odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. Z. Wniósł w nim o uchylenie decyzji Starosty [...] oraz dowodził, iż nie jest usatysfakcjonowany treścią zapadłej decyzji, gdyż zawarte są w niej przekłamania, zapadła ona w trakcie toczącego się postępowania przed NSA w Warszawie o realizację wyroku z dnia 18 kwietnia 2001r. w sprawie o syg. akt II S.A./Wr 594/99, zawiera ona niewłaściwe pouczenie o sposobie odwołania, nie zawiera okrągłej pieczęci organu, który wydał decyzję, zawiera błędy w pisowni języka polskiego oraz odwołuje się w swej treści do wyjaśnień i różnych pism, które nie są źródłami prawa.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w O. decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 Kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W jej uzasadnieniu podniósł, iż wyrok NSA rozstrzygnął sprawę odmowy wykonania przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego "opisów i map" z danych znajdujących się w operacie ewidencyjnym, a dotyczącym działek oznaczonych numerami D, C, położonych w obrębie miasta [...] oraz działki oznaczonej numerem E położonej w obrębie [...], gmina [...]. Po wydaniu wyroku przez NSA odwołujący zwracał się wielokrotnie do organu I i II instancji o wykonanie wyroku. Zarówno Starosta jak też i Wojewoda odpowiadali na kolejne wezwania R. Z. argumentując, że wykonanie wyroku z przyczyn formalnych i prawnych stało się niemożliwe, gdyż stan własności działek wykazany w wyrysach i wypisach sporządzonych przez odwołującego nie przedstawia obecnego stanu faktycznego. Właściciele działek, po wykonaniu przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, wyrysów i wypisów oraz ich wydania zbyli działki oznaczone numerami C, D oraz E.
Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się R. Z. kwestionując jej zasadność. Skarżący dowodził, iż nie został wykonany wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2001 r., który zapadł w przedmiotowej sprawie, co spowodowało, iż zwrócił się ze stosownymi wnioskami i skargami. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż nie jest w niej zawarte stwierdzenie polegające na prawdzie, a dotyczące sformułowania, iż sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania, jak też iż wadliwe jest stwierdzenie, że wydanie zaskarżonej decyzji nie jest sprzeczne z prowadzonym postępowaniem dotyczącym skargi na bezczynność Wojewody [...]. Zdaniem skarżącego kolejnym kłamstwem i próbą mataczenia jest podanie błędnego adresu Ośrodka Zamiejscowego NSA we Wrocławiu, co mogło spowodować skierowanie przez niego skargi pod niewłaściwy adres lub też zaginięcie przesyłki pocztowej. Do skargi R. Z. dołączył kserokopie artykułów prasowych.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w O. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację, wskazując dodatkowo, iż nowy stan prawny jednoznacznie wskazuje kto wykonuje wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga R. Z. wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004r. i stąd też w oparciu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271) przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny, którym jest na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270). ). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151KPA).
Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 - LEX nr 37180).
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym.
Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w O. z dnia [...], Nr [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 KPA, utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie.
Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa.
Art. 105 Kpa ustanawia dwie ogólne reguły umarzania postępowania administracyjnego. Pierwszą dotyczącą działania organu administracyjnego (§ 1) oraz drugą, która dopuszcza stosowanie zasady względnej dyspozycyjności.
W myśl art. 105 § 1 Kpa organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania na podstawie tego przepisu jest obligatoryjne. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów prawa materialnego stosunku prawnego, co powoduje, iż nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygniecie jej co do istoty sprawy. Należy także wskazać, iż przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Nie sposób nie dodać również, że przesłanki umorzenia postępowania oceniać należy w odniesieniu do przedmiotu postępowania. Przedmiotem procesu administracyjnego zaś jest konkretna sprawa indywidualnego podmiotu, w której na podstawie przepisów prawnych powszechnie obowiązujących organy administracji władne są podjąć decyzję administracyjną albo orzec w niej o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnych podmiotów, albo stwierdzić w niej niedopuszczalność takiego orzekania. Bezprzedmiotowość postępowania wynika z różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe oraz przedmiotowe, obiektywne i subiektywne. Przyczyny te mogą powstać na skutek faktów naturalnych lub na skutek zdarzeń prawnych. Chodzić będzie np. o śmierć osoby fizycznej, ustanie bytu prawnego osoby prawnej, zmianę tytułu własności rzeczy, uchylenie podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych jak też i prawnych takich jak wejście w życie nowych przepisów prawnych, które nie przewidują takich zobowiązań, które przewidywały poprzednio obowiązujące przepisy. Zmiana stanu prawnego w toku postępowania administracyjnego prowadzi do umorzenia postępowania, jeśli wymaga tego wyraźny przepis ustawowy. Jeśli brak takiego wyraźnego unormowania w tym względzie, to należy rozważyć, czy na podstawie nowego stanu prawnego będzie istniał prawny przedmiot rozstrzygnięcia. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia także jeśli zmianie ulegają przepisy prawne, które przyznawały określone uprawnienia pewnym kategoriom podmiotów i następnie uprawnienia te zostają zniesione.
Skarżący R. Z. wystąpił w dniu 27 i 28 stycznia 1999r. do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomości Starostwa Powiatowego w K. ze zgłoszeniem pracy geodezyjnej polegającej na wykonaniu z danych istniejących już w operacie ewidencyjnym "opisów i map" dla działek Nr ks. rob. A i Nr B. Podstawę materialnoprawną tego wniosku stanowił art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. -Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086), który na dzień złożenia przedmiotowego wniosku inicjującego postępowanie administracyjne w ustępie 3 art. 24 stanowił, iż wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego są wydawane odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt lub budynek, osób fizycznych i prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które mają swój interes w tym zakresie, a także na żądanie zainteresowanych organów administracji państwowej i podległych tym organom geodezyjnym i kartograficznym jednostek budżetowych, w celu wykonywania ich zadań statutowych. Jednocześnie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 1998r. w sprawie wysokości opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego..... (Dz.U. z 1998r., nr 113, poz. 729 ), na które wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2001 r. syg. akt II SA/Wr 594/99, w tabeli I część II załącznika Nr 1 do przewidywały sytuację będącą przedmiotem wniosku i wskazywały, że w przypadku wykonania wyrysu i wypisu przez jednostkę inną niż organ prowadzący ewidencję - za nadanie cech dokumentu upoważniającego do dokonania wpisu w księdze wieczystej lub niezbędnego w postępowaniu sądowym wysokość opłaty ustala się według tabeli z załącznika nr 4 stosując współczynnik 0,2; zaś za poświadczenie za zgodność z danymi ewidencji gruntów i budynków, wyrysów i wypisów sporządzanych dla celów innych niż wymienione powyżej wysokość opłaty ustala się według tabeli. Przedmiotowe rozporządzenie utraciło moc obowiązującą z dniem 1 października 1999r. Jednocześnie zmianie z dniem 23 lutego 2000r. (Dz.U z 2000r. Nr 12, poz.136-art. 16) uległo brzmienie art. 24 ust. 3 poprzez dodanie po wyrazie wydawane słów: "przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków". Przepisy zaś nowego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 14 listopada 2000r. w sprawie wysokości opłat za czynności...(Dz.U. Nr 115, poz. 1209) określają zaś jedynie wysokość opłat za wykonanie przez organ prowadzący ewidencję wyrysów i wypisów. Powyższe zmiany przepisów spowodowały, że wykonywanie i wydawanie odpłatnie dokumentacji geodezyjnej w postaci wyrysów i wypisów i map zastrzeżone zostało dla organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Zmieniony art. 23 powołanej ustawy oraz przepisy powołanego wyżej rozporządzenia nie przyznają jednostkom wykonawstwa geodezyjnego, innym niż organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym.
Aktualność interesu prawnego wiąże się z sytuacją, kiedy nadaje się on do urzeczywistnienia, tj. przepis na którym się opiera strona musi obowiązywać w momencie podejmowania decyzji przez organ oraz muszą zaistnieć wszystkie przewidziane przezeń okoliczności, a taka sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Zmiana stanu prawnego w toku postępowania administracyjnego spowodowała jego bezprzedmiotowość, która skutkować musiała umorzeniem postępowania, na którą zasadnie wskazywały organy. Podstawą prawną decyzji może bowiem być wyłącznie norma kompetencyjna zawarta w powszechnie obowiązujących przepisach materialnego prawa administracyjnego, a możliwość podjęcia rozstrzygnięcia determinuje zaistnienie pewnego stanu faktycznego, przewidzianego przez ustawodawcę, z którym wiąże on skutki prawne.
Niezależnie od powyższego zgodzić należy się także ze stanowiskiem organów, iż w przedmiotowej sprawie administracyjnej doszło w jej toku do bezprzedmiotowości z przyczyn natury faktycznej. W stanie faktycznym sprawy, już po zapadnięciu pierwszej decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia 11 lutego 1999r. doszło do takich zmian w stanie faktycznym sprawy, które czynią niemożliwym dalszy tok postępowania. Właściciele działek, które stanowiły przedmiot postępowania (Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w K. oraz Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w B., na zlecenie, których działał skarżący) zbyły swoje prawa własności na rzecz innych podmiotów.
W związku z tym faktem stwierdzić należy, iż przedmiotem procesu administracyjnego jest konkretna sprawa indywidualnego podmiotu, w której na podstawie przepisów prawnych powszechnie obowiązujących organy administracji władne są podjąć decyzję administracyjną. Aby możliwym było podjecie decyzji musi wystąpić zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których organ administracji państwowej może zastosować normę prawa administracyjnego w celu ustanowienia po stronie określonego podmiotu sytuacji prawnej w postaci udzielenia (odmowy) żądanego uprawnienia, albo w postaci obciążenia określonym obowiązkiem. Zbycie zatem nieruchomości powoduje, że wnioskodawca nie może wykazać interesu prawnego opartego na prawie administracyjnym, który wiąże je z konkretnym postępowaniem.
Podnieść należy także, iż ewidencja gruntów i budynków jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji, rejestrem publicznym (art. 20.22 i 24 ustawy). Powinna być ona zatem utrzymywana w stałej aktualności, nie tylko co do stanu faktycznego, ale także i co do stanu prawnego (v. System Informacji Prawnej-LEX 413040). Nadanie zatem cech dokumentów wykonanym przez skarżącego w 1999r. pracom nie jest możliwe, gdyż spowodowałoby potwierdzenie nieaktualnego i niezgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
Sam skarżący na rozprawie w dniu 16 listopada oświadczył, iż nadanie cech dokumentów wykonanym przez niego pracom jest bezprzedmiotowe, ponieważ nie posiada wiedzy, kto jest właścicielem nieruchomości, których dotyczą czynności.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy czynienia, gdy brakuje jednego z elementów konstrukcyjnych przedmiotu postępowania tj. min. brak stanu faktycznego, do którego normę taką można zastosować, przestaje istnieć podmiot będący stroną postępowania, podmiot ten traci interes prawny, czy wreszcie przestaje być aktualna inicjatywa podmiotu uprawnionego do wszczęcia postępowania, a zatem reasumując zapadłą decyzja odpowiada prawu..
Odnosząc się do zarzutu skarżącego o nie wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2001 r. zapadłego w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż akceptując w pełni zawarty w nim pogląd, nie sposób nie dostrzec, iż sąd administracyjny bada wyłącznie legalność zaskarżonych decyzji nie rozstrzygając, ani pozytywnie, ani negatywnie o konkretnym żądaniu podmiotu, co do którego na podstawie przepisów prawnych powszechnie obowiązujących organy administracji władne są podjąć decyzję administracyjną. Uchylenie zatem przez NSA decyzji Wojewody z dnia 26 marca 1999r., Nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nie oznaczało automatycznie, iż organy przy ponownym rozpoznaniu przedmiotu postępowania rozstrzygną zgodnie z wnioskiem skarżącego i uwzględnią w całości jego żądanie. Powtórzyć należy z całą stanowczością, iż organy rozpoznając merytorycznie sprawę rozpoznają ją w jej całokształcie, a wiec także uwzględniając zamiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji, orzeczenia sądu.
Mając powyższe na uwadze, uznać należało, iż zaskarżona decyzja znajduje oparcie w prawie obowiązującym w dniu wydania decyzji jak i w stanie faktycznym sprawy istniejącym w dniu jej wydania.
W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu...(Dz.U Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.