VIII Pa 45/20

Sygn. akt VIII Pa 45/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Jolanta Łanowy-Klimek (spraw.) Sędziowie: Sędzia SO Małgorzata Andrzejewska Sędzia SO Grzegorz Tyrka Protokolant: Ewa Gambuś po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020r. w Gliwicach sprawy z powództwa S. O. ( O. ) przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. o odszkodowanie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 19 lutego 2020 r. sygn. akt IV P 128/19 1. oddala apelację, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 120 zł. (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. (-) sędzia Małgorzata Andrzejewska (-) sędzia Jolanta Łanowy-Klimek (-) sędzia Grzegorz Tyrka S ygn. akt VIII Pa 45/20 UZASADNIENIE S. O. wniósł pozew przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. , domagając się zasądzenia kwoty 11 650 zł, tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę oraz zasądzenia kosztów procesu. W uzasadnieniu podał, że był zatrudniony u pozwanej na czas nieokreślony na stanowisku aktywnego sprzedawcy usług serwisowych oraz że 29 kwietnia 2019 r. otrzymał oświadczenie o rozwiązaniu z nim umowy o pracę, w którym jako przyczynę wskazano niesatysfakcjonujące wyniki pracy oraz że jego zatrudnienie nie przełożyło się na znaczny wzrost wyników serwisu. W wypowiedzeniu zarzucono mu, że nie wyraża zgody na udział w szkoleniach dedykowanych w pracy na stanowisku, mimo że podpisał umowę o podnoszeniu kwalifikacji. Według powoda swoją pracę wykonywał starannie, sumiennie i zaangażowaniem , przełożeni nie zgłaszali mu żadnych zastrzeżeń. Zarzucił pracodawcy zawarcie w wypowiedzeniu nieostrego pojęcia „znaczny”. Odnosząc się do kwestii podnoszenia kwalifikacji wyjaśnił, że po podpisaniu umowy o pracę, umowy o podnoszenie kwalifikacji i omówieniu z przełożonym, że szkoleń będzie ograniczona ilość zaczął kolejno w nich uczestniczyć. Wskazał, że każdorazowo po odbyciu szkolenia proszono go dodatkowo o podpisanie skierowania z wymienioną kwotą szkolenia. Jego zdaniem kwoty szkoleń mogły budzić zaniepokojenie dlatego poprosił o przedstawienie mu całkowitego szczegółowego harmonogramu szkoleń wraz z ich kosztami, którego ostatecznie nie otrzymał. Natomiast 27 listopada 2018 r. otrzymał aneks do umowy o podnoszeniu kwalifikacji z datą wsteczną 5 listopada 2018 r, którego podpisania odmówił. Zarzucił pozwanej, że bez załącznika do aneksu nie wiedział, ile ostatecznie wyniosą koszty szkoleń i czy nie będą przewyższać wysokości jego wynagrodzenia. Zdaniem powoda w sytuacji, gdy byłby z różnych przyczyn zmuszony zrezygnować z pracy byłby narażony na roszczenia ze strony pozwanej. Według powoda, próbował on wyjaśnić sprawę z pozwaną. Ponadto przez cały okres zatrudnienia był gotowy do dalszego podnoszenia kwalifikacji jednakże z czasem pozwana przestała go zapisywać na szkolenia. Według powoda rzeczywistymi przyczynami zwolnienia go były: zmiany organizacyjne pozwanej, niechęć do przedstawienia mu harmonogramu, niechęć wypłaty premii rocznej niechęć do zapłaty za urlop. W odpowiedzi na pozew pozwana (...) sp. z o.o. w Z. wniosła o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wyjaśniła, że powód w ramach swoich podstawowych obowiązków zobowiązany był przede wszystkim do opieki nad klientem flotowym i klientem karty M. (...) . Jej zdaniem w okresie zatrudnienia powód nienależycie wywiązywał się ze swoich zadań. Pozwana podnosiła, że średnia obrotów w miesiącach pracy powoda była niższa niż średnia za cały okres lat 2018 i 2019, a nadto w okresie zatrudnienia powoda pozyskany został tylko jeden nowy klient, który w okresie 2018 – 2019 wygenerował marżę w wysokości jedynie 1114,90 zł. Powyższe niesatysfakcjonujące wyniki były jedną z przyczyn rozwiązania umowy o pracę. Odnosząc się do drugiej z przyczyn pozwana wyjaśniła, że program S. (...) , na który zapisany był powód jest to cykl szkoleń dedykowany dla pracowników (...) . (...) te polegają na ćwiczeniach teoretycznych w W. oraz przede wszystkim na coachingu z trenerem w lokalizacji pozwanej spółki. W zależności od możliwości kursanta szkolenie trwa od 14,5 – 22,5 dni szkoleniowych i dlatego na początku trudno jest szacować całość wartości projektu. Wskazała, że nie podpisanie aneksu automatycznie zdyskwalifikowało powoda z udziału w kolejnych etapach szkolenia, a tym samym z możliwości ukończenia całego cyklu. Podniosła, że powód przed podpisaniem umowy został poinformowany o programie szkoleniowym i o jego ewentualnych konsekwencjach na co wyraził zgodę. Odnosząc się do kwestii antydatowania aneksu wyjaśniła, że z jego treści wynika, że umowa będzie obowiązywać od jej podpisania do dnia trwania stosunku pracy. Końcowo podała, że była zainteresowana w ukończenia przez powoda szkoleń, gdyż ich celem było głównie pozyskiwanie klientów. Wyrokiem z 19 lutego 2020 r. Sąd Rejonowy w Zabrzu (sygn. akt IV P 128/19) oddalił powództwo oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym: S. O. został zatrudniony w (...) sp. z o.o. w Z. od 5 lipca 2018 r. na podstawie umowy na czas nieokreślony. Powodowi powierzono stanowisko aktywnego sprzedawcy usług serwisowych, w pełnym wymiarze etatu. Przed zawarciem umowy powoda poinformowano, że będzie zajmował się m.in. : pozyskiwaniem nowych klientów, opieką nad dotychczasowymi klientami, utrzymywaniem dobrych relacji z klientami, wysyłaniem ofert do nowych i dotychczasowych klientów. W trakcie rekrutacji i podpisywania umowy o pracę powód był informowany o konieczności szkolenia. Powód miał zastąpić odchodzącego na emeryturę S. Ś. . Wraz umową o pracę powód zawarł z pozwaną umowę o podnoszeniu kwalifikacji, w której zobowiązał się do podnoszenia kwalifikacji zawodowych poprzez odbycie i ukończenie cyklu szkoleń zgodnie z harmonogramem przekazanym przez organizatora szkolenia. W paragrafie 3 umowy ustalono, że w sytuacji, gdy pracownik nie odbył szkolenia bez podania uzasadnionego powodu zobowiązany jest do niezwłocznego zwrotu kosztów świadczeń poniesionych przez pracodawcę w całości. Twórcą szkoleń, z których korzysta pozwana spółka jest Generalny Importer M. (...) . To on planuje i emituje na platformie szkoleniowej dostępne szkolenia dla poszczególnych stanowisk. Harmonogramy tworzone są na bieżąco. Wyjątkiem są projekty dla firm zewnętrznych i współpracujących oraz szkolenia zagraniczne. W zależności od rezultatów osiąganych przez pracownika ścieżka szkolenia może ulec skróceniu bądź wydłużeniu. Pozwana spółka nie ma wpływu na zawartość portalu szkoleń i dostępy do niego. Powód otrzymał od pozwanej skierowania na szkolenia: w terminie 03.09.2018r. do 04.09.2018r., w terminie 29.10.2018r. do 30.10.2018r., w terminie 19.11.2018r. – 20.11.2018r. Powód odbył tylko kilka pierwszych szkoleń. Dnia 27 listopada 2018 r. powód otrzymał aneks do umowy o podnoszeniu kwalifikacji z datą 5 listopada 2018 r. Odmówił podpisania go zarzucając w korespondencji mailowej, że jest antydatowany. Następnie poinformował M. K. , że w tej sprawie będzie się bezpośrednio kontaktował z zarządem. Z uwagi na informację o kontaktowaniu się z zarządem M. K. nie odpowiedział na maila. Powód nie chciał podpisać aneksu z uwagi na brak informacji odnośnie ilości szkoleń i ich ewentualnych kosztów. Obawiał się konieczności zwrotu bliżej nieokreślonej kwoty w przypadku ustania zatrudnienia u pozwanej. Korespondował w tej sprawie z A. B. . Odmowa podpisania aneksu spowodowała przerwanie ciągu szkoleń. Z tego względu nie doszło do wstępnej oceny powoda jako pracownika, co uniemożliwiało ustalenie dalszej ścieżki szkolenia i skonstruowanie ewentualnego harmonogramu. Różnica między kwotą szkolenia widniejącą na portalu szkoleń, a kwotą wskazaną na skierowaniu pracownika wynikała z tego, że na portalu podawano informację o cenie za jeden dzień szkolenia 700 zł, natomiast na skierowaniu wpisywano wartość szkolenia za wszystkie dni 1400 zł – szkolenie dwudniowe. Pod koniec 2018 r. firma szkoleniowa zlikwidowała dotychczasowy portal i w połowie stycznia 2018 r. zastąpiła go nowym. W nowym portalu nie było informacji zarówno o dotychczas odbytych szkoleniach jak i o tych, które powód miałby odbyć. W okresie zatrudnienia powód pozyskał jednego nowego klienta, który wcześniej nie korzystał z usług serwisu pozwanej. Pozostali klienci korzystali rok lub dwa lata wcześniej z usług pozwanej. W lutym 2019 r. powód przygotował ofertę na przetarg ogłoszony przez Regionalne Centrum Krwiodawstwa, która została podpisana przez S. M. . Na dzień przed terminem złożenia przedstawił ją Ł. M. . Ostatecznie oferta została odrzucona, gdyż pozwana nie spełniała wymogów wskazanych w ofercie. Powód wraz z niedawno przyjętym do serwisu samochodów ciężarowych mechanikiem udał się do klienta w Ś. . Celem wizyty była diagnoza 10 ciężarówek klienta. W czasie diagnostyki uszkodzeniu uległ licznik w jednym z samochodów. Mechanik nie zapisał również danych z diagnozy i nie przesłał ich do serwisu pozwanej. Dnia 29 kwietnia 2019 r. Ł. M. wręczył powodowi pisemne oświadczenie pozwanej o rozwiązaniu z nim umowy o pracę z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę wskazano niesatysfakcjonujące wyniki pracy. Pozwana wskazała, że zatrudnienie powoda w firmie nie przełożyło się na znaczny wzrost wyników serwisu. Zarzuciła mu, że nie bierze udziału w szkoleniach dedykowanych w pracy na jego stanowisku pomimo umowy o podnoszeniu kwalifikacji mimo, że o konieczności udziału w szkoleniach, które są niezbędnym warunkiem pracy na zajmowanym stanowisku był poinformowany przed zawarciem umowy o pracę. Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o: akta osobowe powoda, wypowiedzenie w aktach osobowych powoda, przebieg projektu doskonalenie sprzedaży (k. 129 – 131), skierowania (k. 61 – 64), aneks do umowy o podnoszenie kwalifikacji (k. 18), korespondencję mailową (k. 19 – 22 i 100 – 117 oraz 132 – 136), dokumentację mailową (k. 90 – 93), program szkoleniowy (k. 139 i n.), wydruki ze strony starego i nowego portalu szkoleniowego (k. 16 – 17 i 23 – 27), specyfikację istotnych warunków zamówienia (k. 156 i n.), informację (k. 184 i n.), zeznania świadka Ł. M. (k. 195v. i 197v.), zeznania świadka S. Ś. (k. 199v. i 200v.), zeznania świadka M. K. , zeznania świadka P. R. , zeznania świadka S. M. , przesłuchanie przedstawiciela zarządu K. T. , częściowo przesłuchanie powoda. Sąd Rejonowy oparł się na wskazanych wyżej dokumentach i zbieżnych z nimi zeznaniach świadków, przy czym Sąd Rejonowy tylko częściowo uwzględnił przesłuchanie powoda, a to w zakresie w jakim było ono zbieżne z dokumentacją dołączoną do akt sprawy i zeznaniami świadków. Sąd I instancji uznał, że roszczenie powoda , w tak ustalonym stanie faktycznym nie zasługiwało na uwzględnienie. W uzasadnieniu prawnym Sąd Rejonowy przytoczył treść art. 30 §4 k.p. , podając że w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Jednocześnie Sąd I instancji wyjaśnił, że przepis ten dopuszcza różne sposoby określenia przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, przy czym istotne jest, aby z oświadczenia pracodawcy wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, co jest istotą zarzutu stawianego pracownikowi i usprawiedliwiającego rozwiązanie z nim stosunku pracy oraz konkretyzacja tej przyczyny – wskazanie konkretnego zachowania pracownika, z którym ten zarzut się łączy, np. poprzez szczegółowe określenie tego zachowania w treści oświadczenia o wypowiedzeniu lub poprzez sformułowanie w sposób uogólniony, jeżeli wynika ze znanych pracownikowi okoliczności, wiążących się w sposób niebudzący wątpliwości z podaną przez pracodawcę przyczyną rozwiązania umowy. Dalej Sąd Rejonowy wskazał, że okoliczności podane pracownikowi na uzasadnienie decyzji pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy, a następnie ujawnione w postępowaniu sądowym, muszą być takie same, zaś pracodawca pozbawiony jest możliwości powoływania się na inne przyczyny mogące przemawiać za zasadnością wypowiedzenia umowy. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że pozwana podała dwie przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę powodowi: niesatysfakcjonujące wyniki pracy powoda, gdyż zatrudnienie powoda w firmie nie przełożyło się na znaczny wzrost wyników serwisu oraz brak udziału w szkoleniach dedykowanych w pracy na jego stanowisku pomimo umowy o podnoszeniu kwalifikacji mimo, że o konieczności udziału w szkoleniach, które są niezbędnym warunkiem pracy na zajmowanym stanowisku był poinformowany przed zawarciem umowy o pracę. Według Sądu I instancji sposób wskazania przez pracodawcę przyczyny w wypowiedzeniu umowy o pracę czynił zadość wymogom formalnym wynikającym z art. 30 §4 k.p. Zdaniem Sądu Rejonowego pozwana częściowo udowodniła również zasadność dokonanego powodowi wypowiedzenia. Sąd Rejonowy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził zasadność zarzutu dotyczącego odmowy udziału w szkoleniach. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że powód odmówił podpisania aneksu, czym spowodował przerwanie ciągu szkoleń i naruszenie postanowień umowy o podnoszeniu kwalifikacji. Brak aneksu pociągnął za sobą niemożność dokonania oceny powoda jako pracownika, co z kolei uniemożliwiało ustalenie dalszej ścieżki szkolenia i skonstruowanie ewentualnego harmonogramu, którego tak usilnie domagał się powód. Sąd Rejonowy wskazał, że poza obawą przed koniecznością zwrotu kosztów szkolenia i błędem formalnym (data aneksu) powód nie podał innych powodów odmowy podpisania aneksu. Zdaniem Sądu I instancji obawy powoda mogły wynikać z negatywnej oceny jego pracy wyrażonej przez S. Ś. jednak nie usprawiedliwiało to w żaden sposób niewywiązania się z warunków wcześniej zawartej umowy, zwłaszcza, że powód od samego początku był informowany o konieczności odbycia szkoleń. Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne zeznania świadków, z których wynikało, że w pewnym momencie powód zamiast skoncentrować na pracy, skupił swoje wysiłki na uniknięciu odpowiedzialności za odbyte już szkolenie. W ocenie Sądu I instancji postępowanie dowodowe nie potwierdziło natomiast zasadności zarzutów dotyczących tego, że zatrudnienie powoda w firmie nie przełożyło się na znaczny wzrost wyników serwisu. Sąd Rejonowy podkreślił, że ani świadkowie ani powód nie byli w stanie wskazać jakich wyników od powoda pozwana oczekiwała. Sąd Rejonowy zwrócił też uwagę, że powód był pracownikiem ze stosunkowo niewielkim stażem, który dopiero zaczął pracę w branży motoryzacyjnej. Ponadto na wyniki osiągane przez serwis pozwanej wpływ miały nie tylko działania powoda ale także innych pracowników. Zdaniem Sądu I instancji pozwana nie miała do końca sprecyzowanych kryteriów odnośnie tego co należy rozumieć przez pozyskanie nowego klienta. Według Sądu Rejonowego strona pozwana nie zdołała też wykazać okoliczności dotyczących niezadowolenia klientów z pracy powoda. Ponadto powód nie mógł ponosić odpowiedzialności za błędy mechanika w czasie diagnostyki w Ś. . Sąd I instancji podkreślił, że okoliczności dotyczące niewłaściwego wykonywania obowiązków, czy niezadowolenia klientów nie zostały wskazane w wypowiedzeniu i jako takie nie podlegały badaniu w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym Sąd Rejonowy uznał, że wypowiedzenie dokonane powodowi jest uzasadnione, ponieważ wystarczającym jest by jedna z przyczyn wskazanych pracownikowi w wypowiedzeniu umowy była rzeczywista, konkretna i uzasadniona, aby wypowiedzenie mogło być uznane za zgodne z przepisami i uzasadnione. Dlatego też Sąd Rejonowy oddalił żądanie zasądzenia odszkodowania. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z §9 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2015 poz. 1804, ze zm). Apelację wniósł powód i zaskarżył wyrok w całości . Powód zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez: pomijanie przez Sąd I instancji złożonych przez niego wniosków dowodowych; błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy; przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez Sąd I instancji poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego na korzyść pozwanej, w szczególności poprzez uwzględnienie zeznań świadków powołanych przez pozwaną, którzy byli z nią w stałym kontakcie w związku z zatrudnieniem u niej; zmianę w trakcie rozprawy składu ławników. W uzasadnieniu podnosił, że z pozwaną wiązała go umowa o pracę z 5 lipca 2018 r. wraz z aneksem o podnoszeniu kwalifikacji zawodowych, której integralną część miał stanowić harmonogram szkoleń. Tymczasem – pomimo nalegania powoda – pozwana nie wywiązała się z przedstawienia harmonogramu szkoleń, natomiast przygotowała aneks z 27 listopada 2018 r. do umowy o pracę, w którym zawarto zapis, że harmonogramy są tworzone na bieżąco. Powód nie podpisał tego aneksu i twierdził, że wobec braku jego akceptacji, aktualne pozostają warunki dotychczasowe. Wobec tego to pozwana przestała zapisywać powoda na szkolenia, a zatem nie można uznać, że powód odmówił udziału w szkoleniach, a w konsekwencji nie można uznać wypowiedzenia umowy o pracę z tej przyczyny za uzasadnione. Wywodząc apelację powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości z uwzględnieniem w szczególności jego części dotyczącej rozstrzygnięcia przyczyny dotyczące zarzutu, że powód odmówił udziału w szkoleniach i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda odszkodowania w kwocie 11 650 zł, a nadto zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania w obu instancjach. W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zważył, co następuje: Apelacja powoda nie jest uzasadniona . W ocenie Sądu Okręgowego zaskarżony wyrok jest trafny albowiem odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że dokonując analizy i oceny materiału dowodowego w sprawie, do czego sąd II instancji jest nie tylko uprawniony ale i zobowiązany, Sąd Okręgowy stwierdził, iż Sąd I instancji prawidłowo ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz dokonał prawidłowej ich oceny. Nie znajduje potwierdzenia zarzut apelującego jakoby Sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych i źle ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zarzuty te sprowadzają się w zasadzie do naruszenia normy zawierającej zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z treścią art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zasada swobodnej oceny dowodów jest jedną z podstawowych reguł procesu cywilnego. Odnosi się ona zarówno do wyboru określonych środków dowodowych jak i do sposobu ich przeprowadzenia. Ramy swobodnej oceny dowodów określone w art. 233 § 1 k.p.c. wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania na podstawie rozważenia zebranego materiału. Dając lub omawiając wiary zeznaniom dowodowym kieruje się wyłącznie własnym przekonaniem (por. wyrok SN z 10 czerwca 1999r. II UKN 685/98 OSNP 2000/17/655, wyrok SN z 29 września 2000r. V CKN 94/00, LEX 52589, wyrok SN z 14 grudnia 2001r. V CKN 561/00, LEX 52713). Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, samo przytoczenie w skardze apelacyjnej odmiennej własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie może być uznane za wystarczające do podważenia dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oraz ich oceny i znaczenia jako przesłanek rozstrzygnięcia sprawy, i nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (por. wyrok SN z 3 września 1969r., PR 228/69, nie publikowany, wyrok SN z 7 stycznia 2005r., IV CK 387/04, LEX nr 177263, wyrok SN z 15 kwietnia 2004r., IV CK 274/03, LEX nr 164852). Podkreślić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, wyciągając przy tym właściwe wnioski nie przekraczając ram swobodnej oceny dowodów. Dodatkowo Sąd Rejonowy wskazał, które dowody uznał za podstawę swoich ustaleń faktycznych, uzasadniając przyjęte przez siebie stanowisko. Z kolei apelacja pozwanej jest jedynie polemiką ze stanowiskiem Sądu Rejonowego i nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. W konsekwencji, Sąd Okręgowy, oceniając jako prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd I Instancji, uznał je za własne, co oznacza, iż zbędnym jest ich szczegółowe powtarzanie w uzasadnieniu wyroku Sądu Odwoławczego. Stanowisko takie zostało zaprezentowane przez Sąd Najwyższy w wyroku z 5 listopada 1998r. (sygn. I PKN 339/98, OSNP 1999/24/776). W ocenie Sądu II Instancji podniesione w apelacji pozwanej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wynik postępowania dowodowego wskazuje jednoznacznie, iż jedna ze wskazanych w wypowiedzeniu umowy o prace przyczyn wypowiedzenia okazała się zasadna. A mianowicie , odmowa powoda udziału w szkoleniach związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych na zajmowanym przez powoda stanowisku pracy. Powód zawierając umowę o pracę miał świadomość konieczności odbycia cyklu szkoleń, związanych ze stanowiskiem pracy, które mu zaproponowano. (...) były dostoswane indywidualnie do osoby powoda. Twórcą szkoleń, z których korzystała pozwana był Generalny Importer M. (...) . Podmiot ten organizował i planował szkolenia dla pracowników pozwanej, a następnie emitował na platformie szkoleniowej informacje o dostępności szkoleń dla poszczególnych stanowisk. Harmonogramy tworzone były na bieżąco. Wyjątkiem były jedynie projekty dla firm zewnętrznych i współpracujących oraz szkolenia zagraniczne. Z czasem jednak zaprzestał zapisywać się na szkolenia, podnosząc szereg okoliczności, które nie uzasadniały jego decyzji. Wskazać należy, iż łącząca strony umowa o podnoszeniu kwalifikacji zawodowych przez powoda, w sposób konkretny określała zasady na jakich powód ma szkolenia odbywać. Okoliczności sprawy wskazują, iż powód na początku stosował się do tych zasad. Istotnym jest w sprawie, że to nie pozwana organizowała szkolenia, ale podmiot zewnętrzny. Pozwana nie miała wpływu na ich treść ani organizację. Obowiązkiem pozwanej było jedynie uiszczenie opłaty za szkolenia. W ocenie Sądu Okręgowego w sprawie nie zaszły żadne istotne okoliczności, które by uzasadniały odmowę powoda udziału w szkoleniach. Powoływanie się przez powoda na przedmiotowy aneks z dnia 5.11.2018r. nie miał istotnego znaczenia dla powoda, bowiem z jego treści wynikało, iż harmonogramy szkoleń są tworzone na bieżąco, co już i tak miało miejsce wcześniej, a ponadto aneks miał obowiązywać od daty podpisania go przez powoda, a nie od daty widniejącej na wstępie. Koszty szkoleń były jasno określone i powód miał możliwość zapoznania się z nimi. To pozwana ponosiła w całości te koszty. Powód nigdy nie został obciążony z tego tytułu. Powód był o terminach szkoleń powiadamiany wcześniej, albo uczestniczył w szkoleniach podczas godzin pracy. Obowiązkiem pozwanej było dostarczyć powodowi skierowanie na szkolenie, a nie harmonogramu szkoleń , zaś obowiązkiem powoda było uczestniczenie w szkoleniu. Reasumując, wskazana przez pozwana przyczyna wypowiedzenia powodowi umowy o pracę, a opisana wyżej, była uzasadniona. Powód odmówił udziału w szkoleniach , które były konieczne na zajmowanym przez niego stanowisku, a przyczyna odmowy nie była zasadna. Pozwana, jako pracodawca miała prawo wymagać od powoda aby podnosił swoje kwalifikacje zawodowe, niezbędne na powierzonym mu stanowisku. Już ta przyczyna była na tyle istotna , konkretna i zasadna, iż wypowiedzenie nie naruszało przepisów prawa w tym zakresie. Z wyżej wskazanych względów apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie, dlatego na mocy art.. 385 kpc orzeczono o jej oddaleniu. O kosztach zastępstwa procesowego poniesionych przez stronę pozwaną w II instancji orzeczono po myśli art. 98 kpc w zw. z w zw. z § 10 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2015 poz. 1800, ze zm). (-) sędzia Małgorzata Andrzejewska (-) sędzia Jolanta Łanowy-Klimek (-) sędzia Grzegorz Tyrka