VIII Pa 29/15

Sygn. akt VIII Pa 29/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Andrzejewska (spr.) Sędziowie: SSO Grażyna Łazowska SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Protokolant: Ewa Gambuś po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015r. w Gliwicach sprawy z powództwa M. T. ( T. ), I. Z. ( Z. ), A. K. (1) przeciwko Syndykowi Masy Upadłości (...) Spółce Akcyjnej w upadłości likwidacyjnej w W. o odszkodowanie na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VI P 550/13 orazzażalenia powódek na postanowienie zawarte w punkcie 5 wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VI P 550/13 1. oddala apelację; 2. zasądza od pozwanego na rzecz każdej z powódek po 90zł (dziewięćdziesiąt złotych) plus 20,70zł (dwadzieścia złotych 70/100) podatku VAT tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym; 3. z zażalenia strony powodowej zmienia w całości postanowienie zawarte w punkcie 5 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że zasądza od pozwanego na rzecz każdej z powódek po 90zł (dziewięćdziesiąt złotych) plus 20,70zł (dwadzieścia złotych 70/100) podatku VAT tytułem kosztów zastępstwa procesowego; 4. w pozostałym zakresie oddala zażalenie; 5. nakazuje pobrać od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego T. D. z Kancelarii (...) w G. kwotę 180zł (sto osiemdziesiąt złotych) plus 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych 40/100) podatku VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek (-) SSO Małgorzata Andrzejewska (spr.) (-) SSO Grażyna Łazowska Sędzia Przewodniczący Sędzia Transkrypcja uzasadnienia wygłoszonego w dniu 23.04.2015 r. w sprawie VIII Pa 29/15 w zakresie znaczników czasowych 00:24:56 - 00:39:26 x_ (...) _VIII_Pa_29_15_51_ (...) _ (...) _ (...) _ (...) _X.mp4 * * * * * * początek tekstu Przewodniczący 00:00:00.000] Uzasadnienie wyroku wydanego przez Sąd Okręgowy w Gliwicach w sprawie VIII Pa 29/15. Wyrokiem z dnia 3 września 2014 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach zasądził od pozwanego Syndyka Masy Upadłości (...) Spółka Akcyjna w upadłości likwidacyjnej w W. , odszkodowanie na rzecz powódki M. T. w kwocie 5 tysięcy 100 złotych z ustawowymi odsetkami od 23 maja 2014 roku, na rzecz powódki I. Z. 5 tysięcy 100 złotych z odsetkami od dnia 23 maja 2014 roku i na rzecz powódki A. K. (2) 8 tysięcy 100 złotych z odsetkami od 23 maja 2014 roku. Zasądzone zostały też od strony pozwanej na rzecz każdej z powódek, koszty zastępstwa procesowego w kwocie po 90 złotych. Apelację od tego wyroku wniosła strona pozwana. Strona powodowa złożyła zażalenie od rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 5 wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie stanu faktycznego, przeprowadził niezbędne postępowanie dowodowe, a następnie w prawidłowy sposób zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dokonał oceny zebranych dowodów i wyciągnął właściwe wnioski, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. Dokonana przez ten Sąd ocena dowodów nie narusza reguł z artykułu 233 paragraf 1 kodeksu postępowania cywilnego . W konsekwencji Sąd Okręgowy oceniając, jako prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne, dokonane przez Sąd I instancji, uznał je za własne, co oznacza, iż zbędne jest ich szczegółowe powtarzanie w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego, a to zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 listopada 1998 roku sygnatura I PKN 339/98. W ocenie Sądu II instancji podniesione w apelacji strony pozwanej zarzuty, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że rozwiązanie z powódkami umów o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów, albowiem strona pozwana nie wykazała, iż powódki dopuściły się w sposób zawiniony, lub na skutek rażącego niedbalstwa ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, o czym stanowi artykuł 52 paragraf 1 punkt 1 kodeksu pracy . Przede wszystkim należy podkreślić, że samo ujawnienie niedoboru, w mieniu powierzonym pracownikowi, nie uzasadnia rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w trybie artykułu 52 paragraf 1 punkt 1 kodeksu pracy . Na pracodawcy ciąży, bowiem obowiązek wykazania, że niedobór powstał w związku z ciężkim naruszeniem przez pracownika jego podstawowych obowiązków, i że doszło do tego na skutek zawinienia przez tego pracownika, bądź na skutek rażącego niedbalstwa. Strona pozwana, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, nie wykazała tego. Wskazanie przyczyny rozwiązania umowy o pracę obciąża pod względem dowodowym pracodawcę, o czym stanowi artykuł 6 kodeksu cywilnego . Słusznie stwierdził Sąd I instancji, że pozwany nie wykazał, aby powódki rzeczywiście dopuściły się, w zarzucanych im w pismach rozwiązujących umowy o pracę czynów, i że doszło do tego na skutek winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa. Prawidłowe jest też stanowisko Sądu I instancji, że wskazane przyczyny rozwiązania umów o pracę bez wypowiedzenia, podane powódką w pismach rozwiązujących umowę o pracę, w pisemnych oświadczeniach pracodawcy, zostały sformułowane zbyt ogólnie, albowiem nie wskazują one konkretnych okoliczności, czy zdarzeń, z którymi można by wiązać określone zachowanie powódek, co stanowi też naruszenie artykułu 30 paragraf 4 kodeksu pracy . Reasumując w ocenie Sądu II instancji należy jednoznacznie stwierdzić, że rozwiązanie z powódkami umów o pracę bez wypowiedzenia nastąpiło z naruszeniem artykułu 52 paragraf 1 punkt 1 kodeksu pracy i Sąd Rejonowy słusznie w oparciu o przepis artykułu 56 paragraf 1 kodeksu pracy i artykułu 58 kodeksu pracy , zasądził na ich rzecz odszkodowanie. Prawidłowo też na mocy artykułu 481 w związku z artykułem 300 orzeczono o ustawowych odsetkach od zasądzonych odszkodowań. Mając, zatem powyższe na uwadze Sąd II instancji na mocy artykułu 385 kodeksu postępowania cywilnego oddalił apelację strony pozwanej, jako pozbawioną podstaw. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł o zasądzeniu od strony pozwanej na rzecz strony powodowej, kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie wywołane wniesioną apelacją, w oparciu o przepis artykułu 98 kodeksu cywilnego oraz paragrafu 11 ustęp 1 punkt 1 i paragrafu 12 ustęp 1 punkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku, w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dziennik Ustaw tekst jednolity z 2013 roku pozycja 490. Z uwagi na nakład pracy pełnomocnika przyst ..., przyznano stawkę minimalną w wysokości 150 procent, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika. W związku z treścią paragrafu 2 ustęp 3 powołanego rozporządzenia podwyższono opłatę o stawkę podatku VAT. Wskazać tutaj należy, że w niniejszym postępowaniu połączono na mocy artykułu 219 kpc do wspólnego rozpoznania 3 odrębne sprawy. Połączenie spraw do jed, do jednoczesnego rozpoznania w oparciu o przepis artykułu 219 kodeksu postępowania cywilnego , ma jedynie techniczny charakter i nie oznacza powstania jednej nowej sprawy. A zatem każda z połączonych spraw zachowuje samodzielność, wymagającą odrębnego rozstrzygnięcia. W prawdzie Sąd wydaje jeden wyrok, ale zawierający rozstrzygnięcie, co do każdej z tak połączonych spraw, a zamieszczone rozstrzygnięcie w jednym wyroku nie niweczy samodzielności połączonych spraw. W konsekwencji zasądzenie zwrotu kosztów procesu na rzecz strony powodowej musi nastąpić oddzielnie dla każdej z tak połączonych spraw. Zażalenie strony powodowej zasługuje w ocenie Sądu II instancji jedynie na częściowe uwzględnienie. Powódki domagały się w rozpoznawanej sprawie zapłaty odszkodowań za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Zgodnie z paragrafem 11 ustęp 1 punkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku, w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dziennik Ustaw tekst jednolity z 2013 roku pozycja 490, stawka minimalna za prowadzenie takiej sprawy wynosi 60 złotych. Takie stanowisko zostało zaprezentowane przez Sąd Najwyższy w Uchwale z 24 lutego 2011 roku sygnatura I PZP 6/10 i Sąd Okręgowy rozpoznający niniejszą sprawę podziela również to stanowisko. Tak, więc orzeczenie Sądu I instancji o kosztach zastępstwa procesowego jest, zatem prawidłowe w zakresie zastosowania paragrafu 11 ustęp 1 punkt 1 powołanego rozporządzenia, do ustalenia należnych stronie powodowej kosztów zastępstwa procesowego i w tej części zażalenie zostało oddalone na mocy artykułu 385 kodeksu postępowania cywilnego , w związku z artykułem 397 paragraf 2 kodeksu postępowania cywilnego . Sąd I instancji ustalając opłatę za czynności radcy prawnego reprezentującego powódki z urzędu, nie uwzględnił jednak treści paragrafu 2 ustęp 3 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ustępie 1 Sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2010 roku sygnatura II Cz 25/10, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zasądzenie kosztów postępowania od strony przegrywającej na rzecz strony wygrywającej spór wymaga także ich podwyższenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług, jeżeli strona wygrywająca była reprezentowana przez pełnomocnika procesowego z urzędu. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazane zostało, że przepis paragrafu 2 ustęp 3 powołanego rozporządzenia przewiduje obowiązek Sądu podwyższania opłat, o których mowa w paragrafie 2 ustęp 1 rozporządzenia, o stawkę podatku od towarów i usług w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Przewidziany przepisem paragrafu 2 ustęp 3 rozporządzenia, obowiązek Sądu nie został ograniczony wyłącznie do sytuacji przyznania przez Sąd określonej kwoty adwokatowi z urzędu tytułem wynagrodzenia należnego od Skarbu Państwa. Przeciwnie wymieniony przepis Sąd Najwyższy stwierdził, określił ten obowiązek podwyższania opłaty o stawkę podatku we wszystkich sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, a więc niezależnie od tego, czy strona taka proces przegrała i wówczas koszty pomocy prawnej z urzędu ponosi Skarb Państwa, czy też go wygrała i z mocy artykułu 98 paragraf 1 kodeksu postępowania cywilnego koszty pomocy prawnej takiego pełnomocnika procesowego musi ponieść strona przeciwna, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sporu. W związku z powyższym na mocy artykułu 386 paragraf 1 kodeksu postępowania cywilnego w związku z artykułem 397 paragraf 2 kodeksu postępowania cywilnego zmieniono zaskarżone postanowienie zawarte w punkcie 5 wyroku Sądu Rejonowego poprzez podwyższenie zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego o stawkę podatku VAT. W punkcie 5 wyroku Sąd Okręgowy przyznał od Skarbu Państwa, pełnomocnikowi powódek ustanowionemu z urzędu, kwotę 180 złotych plus podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. W związku z tym, że zażalenie strony powodowej zostało uwzględnione jedynie w niewielkim zakresie, stosownie do treści artykułu 100 kodeksu postępowania cywilnego , brak było podstaw do obciążenia strony pozwanej obowiązkiem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym na rzecz strony powodowej. Orzeczono na mocy paragrafu 15 oraz paragrafu 11 ustęp 1 punkt 1 i paragrafu 12 ustęp 2 punkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku, w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dziennik Ustaw tekst jednolity z 2013 roku pozycja 490, w związku z treścią paragrafu 2 ustęp 3 powołanego rozporządzenia, podwyższono opłatę o stawkę podatku VAT. Przepisywanie.pl SERWER - Automatyzacja Przepisywania Nagrań Zatwierdzono transkrypcję dnia 11 maja 2015 r.