VIII Pa 238/25

-Sygn. akt VIII Pa 238/25 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 października 2025 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi, X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu sprawy X P 417/25 z powództwa U. U. przeciwko (...) (...) (...) w W. o dodatek za wysługę lat: I. 
        zasądził od (...) (...) (...) w W. na rzecz U. U. tytułem dodatku za wysługę lat za okres od 1 września 2023 roku do 31 lipca 2025 roku kwotę 35.424,88 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi: 1) 
        od kwoty 1.171,04 zł za okres od dnia 11 października 2023 roku do dnia zapłaty, 2) 
        od kwoty 1.171,04 zł za okres od dnia 11 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, 3) 
        od kwoty 1.171,04 zł za okres od dnia 11 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty, 4) 
        od kwoty 1.261,12 zł za okres od dnia 11 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty, 5) 
        od kwoty 1.261,12 zł za okres od dnia 11 lutego 2024 roku do dnia zapłaty, 6) 
        od kwoty 1.316,49 zł za okres od dnia 11 marca 2024 roku do dnia zapłaty, 7) 
        od kwoty 1.366,82 zł za okres od dnia 11 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty, 8) 
        od kwoty 1.366,82 zł za okres od dnia 11 maja 2024 roku do dnia zapłaty, 9) 
        od kwoty 1.366,82 zł za okres od dnia 11 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty, 10) 
        od kwoty 1.366,82 zł za okres od dnia 11 lipca 2024 roku do dnia zapłaty, 11) 
        od kwoty 1.528,80 zł za okres od dnia 11 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty, 12) 
        od kwoty 1.528,80 zł za okres od dnia 11 września 2024 roku do dnia zapłaty, 13) 
        od kwoty 1.528,80 zł za okres od dnia 11 października 2024 roku do dnia zapłaty, 14) 
        od kwoty 1.528,80 zł za okres od dnia 11 listopada 2024 roku do dnia zapłaty, 15) 
        od kwoty 1.528,80 zł za okres od dnia 11 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty, 16) 
        od kwoty 1.638 zł za okres od dnia 11 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty, 17) 
        od kwoty 1.638 zł za okres od dnia 11 lutego 2025 roku do dnia zapłaty, 18) 
        od kwoty 1.638 zł za okres od dnia 11 marca 2025 roku do dnia zapłaty, 19) 
        od kwoty 1.638 zł za okres od dnia 11 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty, 20) 
        od kwoty 1.638 zł za okres od dnia 11 maja 2025 roku do dnia zapłaty, 21) 
        od kwoty 1.638 zł za okres od dnia 11 czerwca 2025 roku do dnia zapłaty, 22) 
        od kwoty 1.638 zł za okres od dnia 11 lipca 2025 roku do dnia zapłaty, 23) 
        od kwoty 1.857,75 zł za okres od dnia 11 sierpnia 2025 roku do dnia zapłaty, II. 
        zasądził od (...) (...) (...) w W. na rzecz U. U. kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; III. 
        nie obciążył pozwanego kosztami sądowymi, które przejmuje na rachunek Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi; IV. 
        nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 20.130,53 zł. Przedmiotowy wyrok Sąd Rejonowy wydał na podstawie następujących ustaleń faktycznych i rozważań prawnych: Powód U. U. , ur. (...) , ukończył studia na kierunku (...) w R. i w dniu 24 sierpnia 2020 roku uzyskał tytuł zawodowy lekarza. Na mocy uchwały Okręgowej (...) uzyskał prawo do wykonywania zawodu lekarza na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 8 września 2020 roku. W okresie od 1 października 2020 roku do 31 października 2021 roku powód był zatrudniony w (...) (...) (...) w R. na stanowisku lekarza I roku pracy. W okresie od 15 lutego 2022 roku do 31 sierpnia 2023 roku powód był zatrudniony w (...) (...) (...) w I. na stanowisku lekarza – młodszego asystenta (rezydenta). Pismem z dnia 26 października 2020 roku (...) W. zaświadczył, że U. U. w okresie od 22 września 2014 roku prowadził indywidualne gospodarstwo rolne o powierzchni ok 10,50 ha, położone we wsi A. zgodnie z umową dzierżawy zawartą w dniu 22 września 2014 roku. Ponadto w dniu 13 marca 2015 roku, na podstawie umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego Rep. A nr (...) ww. nabył gospodarstwo rolne położone w miejscowości A. o powierzchni 1,06 ha fiz. Zaświadczeniem z dnia 1 lutego 2022 roku (...) W. zaświadczył, że U. U. w okresie od 8 listopada 2010 roku do 22 września 2014 roku wykonywał pracę w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców Ł. i P. U. – w charakterze domownika. W okresie zatrudnienia w (...) (...) (...) w I. na umowę o pracę w celu odbywania specjalizacji w trybie rezydenckim pracodawca wypłacał powodowi dodatek stażowy. W Wojewódzkim (...) (...) w W. powód został zatrudniony na podstawie umowy o pracę w celu odbywania specjalizacji w trybie rezydenckim na czas określony od dnia 1 września 2023 roku do dnia 14 lutego 2027 roku w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku młodszego asystenta z wynagrodzeniem zasadniczym w kwocie 8.308 zł. Od dnia 1 września 2023 roku wynagrodzenie powoda wynosiło 9.008 zł miesięcznie. Od dnia 15 lutego 2024 roku wynagrodzenie powoda wynosiło 9.763 zł miesięcznie. Od dnia 1 lipca 2024 roku wynagrodzenie powoda wynosiło 10.920 zł miesięcznie. Od dnia 1 lipca 2025 roku wynagrodzenie powoda wynosiło 12.385 zł miesięcznie. Powód pracę w wymiarze pełnego etatu wykonuje w godzinach od 7:25 do 15:00 od poniedziałku do piątku. Zgodnie ze specjalizacją ma od 2 do 3 dyżurów w miesiącu. Powód za dyżury otrzymuje wynagrodzenie. Zgodnie z § 2 pkt 5 Regulaminu Wynagradzania Pracowników (...) (...) (...) w W. ilekroć w regulaminie wynagradzania mowa jest o pracownikach – należy przez to rozumieć osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę. Stosownie do § 3 ust. 1 regulamin ten określa zasady wynagradzania za pracę oraz pozostałe świadczenia związane z pracą pracowników (...) . Zgodnie z § 3 ust. 2 Regulamin nie ustala warunków wynagradzania za pracę (...) (...) (...) (...) w W. . Stosownie do § 3 ust. 2 zasady wynagradzania lekarzy stażystów oraz lekarzy zatrudnionych w celu odbywania specjalizacji w trybie rezydenckim określają odrębne przepisy. § 4 ust. 1 stanowi, iż przepisy niniejszego regulaminu wynagradzania obowiązują wszystkich pracowników, bez względu na zajmowane stanowisko i rodzaj wykonywanej pracy z zastrzeżeniem § 3 ust. 2 i 3. § 8 Regulaminu Wynagradzania stanowi, iż oprócz miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego pracownicy otrzymują następujące świadczenia zgodnie z niniejszym regulaminem wynagradzania lub powszechnie obowiązującymi przepisami prawa pracy: m.in. dodatek za wysługę lat określony w pkt. 7. § 10 ust. 1 regulaminu wskazuje, że wynagrodzenie zasadnicze jest stałym i samodzielnym składnikiem wynagradzania wynikającym ze stawki osobistego zaszeregowania pracownika, odpowiadające w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniającym ilość i jakość świadczonej pracy. Stosownie do § 10 ust. 2 wynagrodzenie ma postać: 1) stawki miesięcznej, 2) stawki godzinowej. Zgodnie z § 22 ust. 1 pracownikowi za wysługę lat, przysługuje dodatek w wysokości wynoszącej po 5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy, aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Zgodnie z § 22 ust. 2 do okresów pracy uprawniających do dodatku wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze a w szczególności: 1) 
        okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz stypendiów w trakcie szkoleń i stażu pracowniczego absolwentów, 2) 
        czas odbywania studiów doktoranckich w wymiarze nie dłuższym niż 4 lata, 3) 
        okres służby wojskowej, 4) 
        okres pobierania świadczeń z ubezpieczenia społecznego po ustaniu stosunku pracy pracownicy w ciąży lub w czasie urlopu macierzyńskiego, co nastąpiło ze względu na upadłość lub likwidację pracodawcy, 5) 
        opieka nad dzieckiem w wieku do 4 lat a także nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny zaliczanym do I grupy inwalidów lub na którego przysługuje zasiłek pielęgnacyjny – łącznie nie dłużej niż 6 lat, 6) 
        okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym: a) 
        okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka, b) 
        przypadające przed 1 stycznia 1983 okresy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem, c) 
        przypadające po 31 grudnia 1982 roku okresy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Zgodnie z § 22 ust. 3 w razie jednoczesnego pozostawania w więcej niż w jednym stosunku pracy do okresu uprawniającego do dodatku wlicza się jeden z tych okresów. W myśl ust. 4 dodatek za wysługę lat jest wypłacany w terminie wypłaty wynagrodzenia: 1) począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik nabył prawo do dodatku lub prawo do wyższej stawki dodatku, jeżeli nabycie prawa nastąpiło w ciągu miesiąca, 2) za dany miesiąc, jeżeli nabycie prawa do dodatku lub prawo do wyższej stawki dodatku nastąpiło pierwszego dnia miesiąca. Stosownie do § 22 ust 6 dodatek za wysługę lat przysługuje pracownikowi za dni, za które otrzymuje wynagrodzenie. Dodatek ten przysługuje za dni nieobecności w pracy z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby bądź konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem lub chorym członkiem rodziny, za które pracownik otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie lub zasiłek z ubezpieczenia społecznego Pismem z dnia 6 września 2023 roku powód zwrócił się do pracodawcy z prośbą o zaliczenie okresu od 8 listopada 2010 roku do 1 września 2023 roku i dalej do pracowniczego stażu pracy. Powód wskazał, że wnosi o zaliczenie ww. okresu pracy we własnym gospodarstwie, jako okres uprawniający do dodatku stażowego oraz nagrody jubileuszowej. Do wniosku powód załączył zaświadczenia o pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika z dnia 1 lutego 2022 roku i zaświadczenie o prowadzeniu gospodarstwa rolnego. W odpowiedzi na wniosek powoda pracodawca wskazał, iż respektując przepisy ustawy z dnia 20 lipca 1990 roku o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy , jak również postanowienia Regulaminu Wynagradzania pracowników (...) (...) (...) w W. , okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika oraz prowadzenia indywidulanego gospodarstwa rolnego – co do zasady – podlegają doliczeniu do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Wskazano, że przedłożone przez powoda dokumenty pozwalają ustalić bez wątpliwości istnienie takiego obowiązku po stronie pracodawcy w zakresie zarówno pracy w charakterze domownika, jak i faktu pracy w gospodarstwie rolnym prowadzonym osobiście. Podniesiono, że pracodawca jednak nie może przychylić się do prośby o ustalenie prawa do dodatku stażowego, do którego uprawnienia regulują zapisy Działu XII Regulaminu Wynagradzania i analogicznie uprawnienia do nagrody jubileuszowej osadzonej na postanowieniach Działu XIV wspomnianego Regulaminu. Decyzja ta stanowi konsekwencję faktu zatrudnienia powoda na podstawie umowy o pracę zawartej w celu szkolenia specjalistycznego w trybie rezydentury, której podstawę również w zakresie kształtowania wynagrodzenia i jego składników stanowią wyłącznie zapisy ustawy z dnia 5 grudnia 1996 o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację w ramach rezydentury (Dz. U z 2023 r, poz. 1535). Tym samym nie jest możliwe stosowanie do tych umów zapisów Regulaminu Wynagradzania. Wyłączenie to potwierdza treść § 3 tego Regulaminu, a w szczególności zapis ust. 3, zgodnie z którym zasady wynagradzania lekarzy stażystów oraz lekarzy zatrudnionych w celu odbywania specjalizacji w trybie rezydenckim określają odrębne przepisy. Wysokość jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda liczonego według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosi 20.130,53 złotych. Tak ustalony stan faktyczny okazał się niesporny i został odtworzony przez Sąd I instancji przede wszystkim w oparciu o dokumenty zawarte w aktach osobowych powoda i załączone do akt sprawy przez strony, a także zeznania powoda. Zdaniem Sądu Rejonowego powództwo powinno być uwzględnione w całości. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że niniejsza sprawa powinna być prowadzona w składzie ławniczym z uwagi na fakt, że powód swoje roszczenie opierał m.in. na przepisach dotyczących nierównego traktowania w zatrudnieniu. Zgodnie zaś z art. 47 § 1 k.p.c. w pierwszej instancji sąd rozpoznaje sprawy w składzie jednego sędziego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, a w myśl § 2 . w pierwszej instancji sąd w składzie jednego sędziego jako przewodniczącego i dwóch ławników rozpoznaje sprawy: 1) z zakresu prawa pracy o: a) ustalenie istnienia, nawiązanie lub wygaśnięcie stosunku pracy, o uznanie bezskuteczności wypowiedzenia stosunku pracy, o przywrócenie do pracy i przywrócenie poprzednich warunków pracy lub płacy oraz łącznie z nimi dochodzone roszczenia i o odszkodowanie w przypadku nieuzasadnionego lub naruszającego przepisy wypowiedzenia oraz rozwiązania stosunku pracy, b) naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu i o roszczenia z tym związane , c) odszkodowanie lub zadośćuczynienie w wyniku stosowania mobbingu. Następnie sąd meriti przypomniał, że pełnomocnik powoda w pozwie oraz w piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2025 roku, którym rozszerzono żądanie pozwu o kolejny okres (k. 64-67) podnosił, że pozwany nie wypłacając dodatku stażowego zgodnie z przepisami prawa dopuszcza się dyskryminacji powoda. Sąd a quo wskazał też, że w sprzeciwie od nakazu zapłaty strona pozwana podjęła polemikę z twierdzeniami pozwu w tym zakresie podnosząc, iż „podstawą zróżnicowania sytuacji powoda nie jest żadna z zakazanych przyczyn wymienionych w art. 18 3a § 1 kodeksu pracy , a przepisy ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W związku z tym zróżnicowanie to nie może być poczytane jako dyskryminacja”. Stanowisko o wywodzeniu roszczeń z naruszenia wobec powoda zasady równego traktowania w zatrudnieniu pełnomocnik powoda podtrzymał na rozprawie 23 września 2025 roku argumentując, iż brak wypłaty dodatku stażowego przez pracodawcę stanowi formę dyskryminacji powoda z uwagi formę zatrudnienia, tj. zatrudnienie na umowę o pracę w trybie rezydenckim, oraz finansowanie wynagrodzenia zasadniczego przez Ministerstwo Zdrowia. Sąd Rejonowy argumentował, że ww. stanowisko strony powodowej determinowało uznanie, iż przedmiotowe roszczenie powód wywodzi z naruszenia zasady równego traktowania pracowników. W ocenienie Sądu meriti brzmienie art. 47 § 1 pkt 1) pkt b kpc , określające obok spraw dotyczących naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu „roszczenia z tym związane” wskazuje, iż skład ławniczy wymagany jest w sprawach o roszczenia wywiedzione wprost z tych artykułów, a także w sprawach, w których zarzuca się dopuszczanie się przez pracodawcę naruszania zasady nierównego traktowania. Sprawa obejmująca roszczenie wywiedzione z naruszenia zasady równego traktowania pracowników w zakresie otrzymywanego wynagrodzenia powinna zostać rozpoznania przez sąd w składzie jednego sędziego jako przewodniczącego i dwóch ławników. Odnosząc się merytorycznie do zgłoszonego przez powoda roszczenia Sąd I instancji wskazał, że stosunek pracy jest stosunkiem zobowiązaniowym prawa pracy zachodzącym między dwiema stronami, z których każda jest wobec drugiej uprawniona i zarazem zobowiązana do określonego świadczenia: pracownik – do wykonywania pracy, pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Sąd Rejonowy wyjaśnił, że z art. 80 k.p. wynika zasada wzajemności oraz ekwiwalentności wynagrodzenia pracownika, który jest uprawniony do otrzymania wynagrodzenia wyłącznie za wykonaną pracę, a za czas jej niewykonywania zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wtedy, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Toteż z przepisu tego wynika, że w czasie świadczenia pracy pracownikowi przysługuje wynagrodzenie obejmujące jego składniki określone w umowie o pracę. Wskazany przepis nie stanowi natomiast podstawy prawnej do żądania wynagrodzenia "w pełnej" wysokości za czas nieświadczenia pracy . Sąd I instancji argumentował, że przez wykonaną pracę należy rozumieć czynności spełnione przez pracownika w okresie poprzedzającym wypłatę wynagrodzenia. Należy wskazać, iż wynagrodzenie za pracę nie ma charakteru jednorodnego. Przeważnie w jego skład wchodzą również elementy zróżnicowane pod względem charakteru prawnego, jak i wysokości. Stałym i obligatoryjnym składnikiem wynagrodzenia za pracę jest wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze . Obligatoryjność wynagrodzenia zasadniczego oznacza, że powinno zostać przekazane pracownikowi w każdym kolejnym terminie wypłaty wynagrodzenia za pracę. Pozostałe składniki mają charakter fakultatywny w tym znaczeniu, iż mogą one zostać wprowadzone do wynagrodzenia w drodze odpowiedniego aktu płacowego np.: poprzez układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania, rozporządzenie albo akt stanowiący podstawę nawiązania stosunku pracy np.: umowa o pracę, powołania, wybór, mianowanie, spółdzielcza umowa o pracę. Następnie Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 roku o działalności leczniczej (Dz. U. z 2025 r. poz. 450) pracownikowi samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej przysługuje dodatek za wysługę lat w wysokości wynoszącej po 5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy, aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Stosownie do ust. 2 ustawy ustalanie okresów uprawniających do dodatku za wysługę lat regulują przepisy o wynagrodzeniu obowiązujące u danego pracodawcy. Dodatek za wysługę lat przysługuje każdemu pracownikowi tego zakładu, jednakże jego obligatoryjny skutek jest wywierany po upływie okresu 5 lat pracy. Ustawodawca przewiduje coroczny wzrost dodatku za wysługę lat o 1% wynagrodzenia uzyskiwanego przez pracownika wynagrodzenia zasadniczego, aż do osiągnięcia poziomu 20% tego wynagrodzenia. Wypłata tego dodatku w kwocie określonej w art. 65 ust. 1 jest obowiązkiem pracodawcy, powyższy obowiązek dotyczy również corocznego wzrostu tego dodatku. Przy czym regulacje wewnątrzzakładowe (układ zbiorowy pracy czy regulamin wynagradzania) zgodnie z art 9 k.p. mogą ustanawiać korzystniejsze rozwiązania dla pracowników, natomiast bezwzględnie niedopuszczalne jest wydłużenie w tych przepisach okresu uprawniającego do nabycia prawa do dodatku stażowego. Sąd Rejonowy wskazał, że w n/n sprawie poza sporem pozostawało, że powód w okresie od 8 listopada 2010 roku do 22 września 2014 roku wykonywał pracę w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika. Natomiast od dnia 22 września 2014 roku do chwili obecnej prowadzi indywidualne gospodarstwo rolne. Powyższe okresy wlicza się do ogólnego stażu pracy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 lipca 1990 roku o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz.U. z 1990 r. nr 54, poz. 310). Sąd Rejonowy wyjaśnił, że ustawa z dnia 20 lipca 1990 roku o wliczaniu okresów pracy w art. 1 ust. 1 wprost stanowi, iż ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także: 1) okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka, 2) przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem, 3) przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Sąd Rejonowy stwierdził, że wskazana reguła dotycząca wliczania okresu pracy w indywidulanym gospodarstwie rolnym do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze, została identycznie zapisana w Regulaminie wynagradzania obowiązującym u pozwanego pracodawcy. Jednocześnie sąd meriiti zaznaczył, że pozwany pracodawca nie kwestionował wskazanych okresów pracy powoda w gospodarstwie rolnym, jak również tego, iż zarówno zgodnie z brzmieniem ustawy z dnia 20 lipca 1990 roku o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy , jak i zgodnie z postanowieniami Regulaminu Wynagradzania pracowników (...) (...) (...) w W. , okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika oraz prowadzenia indywidulanego gospodarstwa rolnego – co do zasady – podlegają wliczeniu do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze pracowników pozwanego, w tym uprawnienia do dodatku stażowego (pismo pozwanego k. 21 akt osobowych powoda). Sąd I instancji przypomniał, że odmawiając ustalenia uprawnień powoda do dodatku stażowego pozwany wskazywał na przepisy ustawy z 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 sierpnia 2023 roku w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację w ramach rezydentury, które to akty prawne określają wynagrodzenie lekarzy rezydentów, co w ocenie pozwanego wyklucza zastosowanie wobec nich postanowień Regulaminu Wynagradzania i wypłatę dodatku stażowego. W miejscu tym należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 16h ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. z 2024 r. poz. 1287) lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim , w tym dyżury medyczne objęte programem specjalizacji, na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas wymagany do zrealizowania wszystkich elementów programu specjalizacji , nie dłuższy niż określony w programie specjalizacji. W umowie określa się dzień rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego. Zgodnie z art. 16j ust. 1 ww. ustawy rezydentura jest przyznawana i finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem. W myśl ust. 2 art. 16j środki przeznaczone na finansowanie rezydentur, obejmujące : 1) wynagrodzenia zasadnicze lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim ustalone zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5, z uwzględnieniem ust. 2b, 2) wynagrodzenia za dyżury medyczne pełnione przez lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim w ramach programu specjalizacji w wysokości nieprzekraczającej stawki określonej w art. 1511 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , przy czym normalne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 1511 § 1 ust. 1 tej ustawy, oznacza wynagrodzenie zasadnicze, o którym mowa w pkt 1, 3) składki na ubezpieczenie społeczne , płatne przez podmiot prowadzący szkolenie specjalizacyjne zatrudniający lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim, zwany dalej "podmiotem prowadzącym rezydenturę", naliczone od wynagrodzeń, o których mowa w pkt 1, 2 i 8, 4) składki na Fundusz Pracy naliczone od wynagrodzeń, o których mowa w pkt 1, 2 i 8, 5) składki na Fundusz Emerytur Pomostowych naliczone od wynagrodzeń, o których mowa w pkt 1, 2 i 8, w przypadku gdy są one płacone przez podmiot prowadzący rezydenturę, 6) wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim, przy czym podstawę do jego wyliczenia stanowi wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze, o którym mowa w pkt 1, 7) wynagrodzenia lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim za czas niezdolności do pracy , o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , przy czym do podstawy wymiaru przyjmuje się wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze tego lekarza, o którym mowa w pkt 1 , 8) w uzasadnionych przypadkach - ekwiwalent za niewykorzystany przez lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim urlop wypoczynkowy , przy czym podstawę do wyliczenia ekwiwalentu stanowi wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze, o którym mowa w pkt 1 - minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie wniosków podmiotów prowadzących rezydenturę. Zgodnie z ust. 2b art. 16j ustawy lekarz albo lekarz dentysta odbywający szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim może zobowiązać się do wykonywania odpowiednio zawodu lekarza albo lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w podmiocie wykonującym działalność leczniczą, który udziela świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w łącznym okresie 2 lat z 5 kolejnych lat przypadających od dnia uzyskania potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, w łącznym wymiarze czasu pracy odpowiadającym co najmniej równoważnikowi jednego etatu, i otrzymać w zamian wynagrodzenie zasadnicze wyższe niż określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 5 o kwotę: 1) 700 zł miesięcznie, w przypadku szkolenia specjalizacyjnego w priorytetowej dziedzinie medycyny, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust. 4; 2) 600 zł miesięcznie, w przypadku szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie medycyny innej niż priorytetowa. Zgodnie z art. 16j ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra właściwego do spraw zdrowia. W myśl ust. 4 art. 16j wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 3, podlega zróżnicowaniu ze względu na: 1) 
        dziedzinę medycyny, w której lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, ze szczególnym uwzględnieniem dziedzin uznanych za priorytetowe; 2) 
        rok odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w ramach rezydentury. W myśl ust. 5 art. 16j minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, z podziałem na wynagrodzenie w poszczególnych dziedzinach medycyny, w których jest odbywane szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, kierując się koniecznością zapewnienia dostępności świadczeń specjalistycznych dla pacjentów oraz biorąc pod uwagę wysokość najniższego wynagrodzenia zasadniczego określanego przepisami ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Z kolei zgodnie z ust. 6 art. 16j lekarzowi odbywającemu szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim, odbywającemu staż, o którym mowa w art. 16f ust. 3 pkt 3 , w innym powiecie niż powiat, w którym znajduje się miejsce wykonywania pracy wskazane w umowie o pracę na szkolenie specjalizacyjne, przysługuje na podstawie tej umowy dodatek do wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 16% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę . W myśl ust. 7 dodatek, o którym mowa w ust. 6, jest finansowany w ramach środków budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16j ust. 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty co roku Minister Zdrowia wydaje stosowne rozporządzenie w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację w ramach rezydentury . W objętym sporem okresie było to rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2 sierpnia 2023 roku obowiązujące od 1 lipca 2023 roku do 30 czerwca 2024 roku (Dz. U. z 2023 roku, poz. 1535), rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 24 czerwca 2024 roku obowiązujące od 1 lipca 2024 roku do 30 czerwca 2025 roku (Dz. U. z 2024 roku, poz. 957) i rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2025 roku obowiązujące od 1 lipca 2025 roku (Dz. U. z 2025 roku, poz. 812). W świetle przywołanych przepisów rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem. Przeznaczone na finansowanie rezydentur środki zostały wyszczególnione w art. 16j ust. 2 ustawy i obejmują wynagrodzenie zasadnicze lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim, wynagrodzenie za dyżury medyczne, składki na ubezpieczenie społeczne, składki na Fundusz Pracy, składki na Fundusz Emerytur Pomostowych, wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy, wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, a w uzasadnionych przypadkach obejmują również ekwiwalent za niewykorzystany, przy czym podstawę do wyliczenia ekwiwalentu stanowi wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze. Wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarza odbywającego daną specjalizację w ramach rezydentury określa rozporządzenie Ministra Zdrowia wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16j ust. 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty i podlega zróżnicowaniu zasadniczo ze względu na dwa czynniki, tj. dziedzinę medycyny, w której lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, oraz rok odbywanego szkolenia specjalizacyjnego. Sąd I instancji zwrócił uwagę na przywołane również przez stronę pozwaną postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2013 r. (...) PK 330/12 ( E. nr (...) ), w którego uzasadnieniu wskazano, iż różnicowanie wynagrodzenia zasadniczego lekarzy w stosunku do wynagrodzenia lekarzy rezydentów nie stanowi dyskryminacji w rozumieniu art. 18 [3c] KP . Zróżnicowanie wynagrodzenia lekarzy w stosunku do wynagrodzenia lekarzy rezydentów jest uzasadnione sposobem jego finansowania oraz celem umów zawieranych z rezydentami. Podobnie w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z 29 marca 2011 r., I PK 231/10 (opubl. LEX nr (...) ) uznano, że zróżnicowanie wynagrodzenia lekarzy w stosunku do wynagrodzenia lekarzy rezydentów znajduje uzasadnienie w sposobie jego finansowania oraz celach umów zawieranych z rezydentami. W przedmiotowej jednak sprawie spór sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy ustalenie wysokości wynagrodzenia zasadniczego lekarza specjalisty na poziomie niższym od wynagrodzenia zasadniczego lekarza rezydenta narusza zasady równego traktowania pracowników . Sąd Najwyższy w uzasadnieniu przyjął, iż odmienne zasady wynagradzania lekarzy rezydentów nie mogą być utożsamiane z przyczyną dyskryminacji pozostałych lekarzy zatrudnionych u tych samych pracodawców. Z tego powodu Sąd Najwyższy uznał, że w okolicznościach faktycznych sprawy nie doszło do płacowej dyskryminacji powódki (lekarza specjalisty), a zróżnicowanie wynagrodzenia zasadniczego lekarzy w stosunku do lekarzy rezydentów nie stanowi dyskryminacji w rozumieniu art. 18 3c k.p. Zauważono, że wynagrodzenia lekarzy i lekarzy rezydentów są finansowane z różnych źródeł. Pracodawcy zaś nie mają wpływu na określenie wysokości wynagrodzenia rezydentów. Także w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z 31 maja 2010 roku sygn. V Pa 56/10 zauważono, iż „wynagrodzenie lekarza rezydenta zostało konkretnie określone przez ustawodawcę natomiast jednostka organizacyjna zatrudniająca go celem odbycia specjalizacji nie ma wpływu na jego wysokość i nie może samodzielnie obniżyć tego wynagrodzenia. Skoro to nie pracodawca dokonał zróżnicowania pod względem wynagrodzenia pracujących u niego lekarzy odbywających specjalizację w ramach rezydentury i lekarzy posiadających już specjalizację, to nie można zarzucić mu stosowania dyskryminacji płacowej” (LEX nr (...) ). Zasadniczo rację ma zatem strona pozwana, iż wynagrodzenie zasadnicze lekarza rezydenta zostało konkretnie określone przez ustawodawcę i jednostka organizacyjna zatrudniająca lekarza, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, nie ma wpływu na wysokość tego wynagrodzenia. Wynagrodzenie to jest bowiem ustalane rozporządzeniem Ministra Zdrowia. Taka interpretacja pozostaje zresztą w zgodzie ze stanowiskiem Ministerstwa Zdrowia w komunikacie złożonym przez stronę pozwaną (k. 56). Niniejsza sprawa nie dotyczyła jednak wysokości wynagrodzenia zasadniczego lecz uprawnień powoda do dodatku stażowego, a dokładnie dodatku za wysługę lat, naliczanego jako procent wynagrodzenia zasadniczego. Należy zauważyć, że tak przepisy ustawy o zawodach lekarzach i lekarzach dentysty, jak i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizacje w ramach rezydentury, mimo szczegółowej regulacji dotyczącej wysokości wynagrodzenia zasadniczego, nie zawierają, żadnej normy, która by zakazywała przyznania lekarzom rezydentom innych środków pieniężnych poza tym wyszczególnionymi w art. 16j ustawy. Rozporządzenie Ministra Zdrowia reguluje wyłącznie wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarza odbywającego daną specjalizację w ramach rezydentury pozostawiając w pozostałej części stosowne regulacje przepisom ogólnie obowiązującym i wewnątrzzakładowym. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska pozwanego pracodawcy, iż z treści Regulaminu Wynagradzania Pracowników (...) (...) (...) w W. wynika, że przepisy tego regulaminu nie mają zastosowania do lekarzy rezydentów (stanowisko wyrażone w sprzeciwie k. 50). Po pierwsze jest to Regulamin Wynagradzania Pracowników (...) (...) (...) Ł. G. w W. , a pod podjęciem „pracownika” – zgodnie z § 2 pkt 5 - należy rozumieć „osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę”. Poza sporem pozostaje, iż lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim, jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Po drugie z postanowień ogólnych Regulaminu Wynagradzania wynika, że przepisy Kodeksu pracy , aktów wykonawczych do Kodeksu pracy oraz „inne obowiązujące przepisy” stosuje się dopiero „w sprawach nieuregulowanych niniejszym Regulaminem Wynagradzania”. Po trzecie przywoływany przez pozwanego § 3 Regulaminu Wynagradzania w ust. 1 stanowi, iż „Regulamin ten określa zasady wynagradzania za pracę oraz pozostałe świadczenia związane z pracą pracowników (...) ”. W myśl § 3 ust. 3 „ Zasady wynagradzania lekarzy stażystów oraz lekarzy zatrudnionych w celu odbywania specjalizacji w trybie rezydenckim określają odrębne przepisy ”. Z kolei zgodnie z § 4 ust. 1 „Przepisy niniejszego regulaminu wynagradzania obowiązują wszystkich pracowników , bez względu na zajmowane stanowisko i rodzaj wykonywanej pracy z zastrzeżeniem § 3 ust. 2 i 3 ”. Nie można wreszcie pominąć § 8 Regulaminu Wynagradzania, który stanowi, iż „ Oprócz miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego pracownicy otrzymują następujące świadczenia zgodnie z niniejszym regulaminem wynagradzania lub powszechnie obowiązującymi przepisami prawa pracy”. Jako jedno z takich „świadczeń” w punkcie 7 został wymieniony dodatek za wysługę lat. Regulamin Wynagradzania obowiązujący u pozwanego pracodawcy dokonuje zatem wyraźnego rozdzielenia „zasad wynagradzania za pracę” od „pozostałych świadczeń związanych z pracą”. Z przywołanego wcześniej § 3 ust. 3 i § 4 ust. 1 wynika, iż odrębne przepisy (a do tych niewątpliwie należą ustawa o zawodach lekarzach i lekarzach dentysty oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego…) określają wyłącznie „zasady wynagradzania” lekarzy rezydentów. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż powyższy zapis wyłączający spod niniejszej regulacji lekarzy rezydentów dotyczy jedynie wynagrodzenia zasadniczego, a nie „pozostałych świadczeń związanych z pracą”. Tym samym należy uznać, że dodatek za wysługę lat przysługuje wszystkim pracownikom, w tym lekarzom rezydentom, gdyż Regulamin Wynagradzania obowiązujący u pozwanego nie wyłącza uprawnień lekarza rezydenta do tego świadczenia. W tym miejscu należy zaznaczyć regulamin wynagradzania jest aktem normatywnym i zaliczany jest do źródeł prawa pracy w rozumieniu art. 9 k.p. , co oznacza, że może stanowić podstawę roszczeń pracownika, w tym szczególności co do składników wynagrodzenia jeśli pracownik spełnił przewidziane w nim kryteria nabycia. Jego normatywny charakter powoduje, że do jego interpretacji należy wykorzystywać przede wszystkim metody interpretacji (wykładni) aktów normatywnych, w tym przede wykładnię literalną. Gdyby jednak w procesie interpretacji zapisów regulaminu wynagradzania zawiodły metody wykładni właściwe dla aktów prawnych, sąd może, ale tylko w wyjątkowych przypadkach na podstawie art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p. , stosować posiłkowo zasady wykładni oświadczeń woli stron czynności prawnych. (Wyrok SN z 14.05.2024 r., I PSKP 15/23, LEX nr 3713567.). W niniejszej sprawie nie zachodzi taki szczególny przypadek, gdyż wykładnia literalna pozwala na jednoznaczną interpretację wspomnianego źródła prawa pracowniczego. Wskazać należy jeszcze na treść art. 18 3a §1 i § 2 k.p. , który stanowi, że pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony, zatrudnienie w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy ( §1 ). Równe traktowanie w zatrudnieniu oznacza niedyskryminowanie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, z przyczyn określonych w §1 ( §2 ). Katalog przesłanek dyskryminacyjnych jest otwarty, na co wskazuje zawarte w tym przepisie sformułowanie „w szczególności”, i obejmuje płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną. Dzięki temu, że wymienione przesłanki nie mają charakteru zupełnego. Art. 18 3c k.p. stanowi, iż pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub pracę jednakowej wartości ( §1 ). Wynagrodzenie to obejmuje wszystkie składniki bez względu na ich nazwę i charakter, a także inne świadczenia związane z pracą, przyznawane pracownikom w formie pieniężnej lub innej niż pieniężna ( §2 ). Pracami o jednakowej wartości są prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i doświadczeniem zawodowym, a także porównywalnej odpowiedzialności i wysiłku ( §3 ). Sąd Rejonowy podkreślił, że wynagrodzenie, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje wszystkie składniki wynagrodzenia, bez względu na ich nazwę i charakter, a także inne świadczenia związane z pracą, przyznawane pracownikom w formie pieniężnej lub w innej formie niż pieniężna. Natomiast pracami o jednakowej wartości są prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i doświadczeniem zawodowym, a także porównywalnej odpowiedzialności i wysiłku. Z przywołanego przepisu nie można wywodzić wymogu równości wynagrodzeń wszystkich pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, natomiast ewentualne różnice wynagrodzeń muszą wynikać z obiektywnych przesłanek.(Wyrok SN z 21.04.2021 r., (...) PSKP 28/21, LEX nr 3229405.) W ocenie Sądu meriti tylko literalne odczytanie zapisów obowiązującego u pracodawcy Regulaminu Wynagradzania pozwalało na uznanie, że powód spełnił warunki pozwalające pracodawcy na wypłatę dodatku za wysługę lat. Brak przyznania powodowi prawa do wypłaty dodatku za wysługę lat stanowił przejaw nierównego traktowania w zatrudnieniu powoda, który spełnił wszystkie warunki do wypłaty tego świadczenia opisane w § 22 Regulaminu wynagradzania, w stosunku do innych pracowników tego samego pracodawcy, którzy takie świadczenie otrzymali. Nie ma uzasadnionych przyczyn, dla których powód wykonujący obowiązki lekarza, jedynie z uwagi na posiadany status lekarza rezydenta, miałby zostać pozbawiony dodatkowego świadczenia w postaci dodatku za wysługę lat przysługującego wszystkim pracownikom pozwanego szpitala przy braku włączeń do jego wypłaty przewidzianego w Regulaminie Wynagradzania. Powód jest pracownikiem pozwanego szpitala i w związku z tym na zasadach określonych w Regulaminie Wynagradzania przysługują mu wszelkie świadczenia pieniężne związane z pracą, w tym dodatek za wysługę lat, poza tymi co do których zasady wypłaty zostały określone przepisami odrębnymi. Wobec tego Sąd Rejonowy zasądził na rzecz powoda tytułem dodatku za wysługę lat za objęty żądaniem pozwu okres od 1 września 2023 roku do 31 lipca 2025 roku łącznie dochodzoną z tego tytułu kwotę 35.424,88 zł. Sąd a quo zaznaczył, że strona pozwana nie kwestionowała wysokości dochodzonych roszczeń, wobec czego sąd I instancji uznał za bezsporne. O odsetkach Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. – zgodnie z żądaniem powoda, tj. od dnia następnego po dniu wymagalności danego roszczenia, która to data również nie była kwestionowana przez stronę pozwaną. O kosztach procesu Sąd a quo orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik procesu, o której stanowi art. 98 § 1 k.p.c. W konsekwencji Sąd zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2.700 zł, ustalone na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Stosownie do dyspozycji art. 98 §1 1 k.p.c. od kwoty przyznanej tytułem zwrotu kosztów procesu zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1125) oraz art. 102 k.p.c. Sąd meriti nie obciążył pozwanego kosztami sądowymi, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa, mając na uwadze charakter sprawy oraz szczególny status strony pozwanej realizującej zadania publiczne w obszarze ochrony zdrowia. Sąd Rejonowy nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. Apelację od ww. wyroku złożył pozwany , zaskarżając go w zakresie pkt I. (...) oraz IV sentencji. Apelant zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1.w oparciu o art. 379 pkt 4) k.p.c. w zw. z art. 47 § 2 pkt 1) lit. b) k.p.c. nieważność postępowania z uwagi na fakt, że sprawa niniejsza została rozpoznana w składzie jednego Sędziego i dwóch Ławników, podczas gdy nie było ku temu podstaw, jako że sprawa nie dotyczyła naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu lub roszczeń z tym związanych (ani żadnych innych kwestii, w których skład ławniczy powinien orzekać w sprawie); 2.naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 16j ust. 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1287) w zw. z odpowiednio : - §2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2025 roku w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizacje w ramach rezydentury (Dz.U. z 2025 r. poz. 812) w zakresie kwot zasądzonych na rzecz Powoda za okres po 1 lipca 2025 roku; -§2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 czerwca 2024 roku w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizacje w ramach rezydentury (Dz.U. z 2024 r. poz. 957) w zakresie kwot zasądzonych na rzecz Powoda za okres między 1 lipca 2024 roku a 30 czerwca 2025 roku; -§2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 sierpnia 2023 roku w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizacje w ramach rezydentury (Dz.U. z 2023 r. poz. 1535) w zakresie kwot zasądzonych na rzecz Powoda za okres przed 30 czerwca 2024 roku; poprzez ich nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że z przytoczonych przepisów wynika, iż pracownikowi - lekarzowi odbywającego szkolenie specjalistyczne w trybie rezydentury finansowanej przez Ministra Zdrowia - przysługuje dodatkowe wynagrodzenie ponad to określone w przytoczonych przepisach, mimo że z art. 16j ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty wyraźnie wynika, że Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra właściwego do spraw zdrowia, zaś brak jest w tym przepisie mowy o jakichkolwiek dodatkach do wynagrodzenia lub innych jego składnikach przysługujących lekarzowi rezydentowi; 3.naruszenie regulaminu wynagradzania obowiązującego u Pozwanego, tj. jego §3 ust. 3 w zw. z §4 ust. 1 poprzez jego nieprawidłową wykładnię i zastosowanie, skutkujące przyjęciem w konsekwencji, że do Powoda mają zastosowanie przepisy regulaminu wynagradzania, w tym dotyczące m.in. dodatku za wysługę lat; 4.alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów - błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, że kwoty tytułem dodatków za wysługę lat za poszczególne miesiące objęte pozwem (od września 2023 roku do lipca 2025 roku włącznie) dają łącznie kwotę 35.424,88 zł, podczas gdy suma roszczeń za poszczególne miesiące daje kwotę 33.786,88 zł (różnica w kwocie 1638 zł), co w konsekwencji doprowadziło do zasądzenia od Pozwanego na rzecz Powoda kwoty zawyżonej o 1638 zł (przy założeniu zasadności powództwa, której Pozwany w całości i konsekwentnie zaprzecza); Apelant w konkluzji do ww. zarzutów wniósł: - w przypadku uwzględnienia przez Sąd (...) instancji zarzutu nieważności postępowania o uchylenie zaskarżonego wyroku, zniesienie postępowania w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; - alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd (...) instancji zarzutu nieważności postępowania, a uwzględnienia zarzutów określonych w pkt 2) lit. b) i c) petitum apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; - alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd (...) instancji zarzutu nieważności postępowania i nieuwzględnienia zarzutów określonych w pkt 2) lit. b) i c) petitum apelacji, a uwzględnienia zarzutu określonego w pkt 2) lit. d) petitum apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa ponad kwotę 33786,88 zł, -w przypadku zmiany przez Sąd (...) instancji zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty poprzez oddalenie powództwa w całości, wniósł o nakazanie Powodowi zwrotu na rzecz Pozwanego kwoty 20.130.53 zł wypłaconej Powodowi przez Pozwanego w dniu 21 października 2025 roku (po potrąceniu należności publicznoprawnych) w oparciu o pkt IV zaskarżonego wyroku nadający rygor natychmiastowej wykonalności; a nadto wniósł o zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego kosztów procesu w (...) instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na wypadek rozstrzygnięcia w całości lub w części apelacji na niekorzyść Pozwanego, apelant wniósł o nieobciążanie Pozwanego kosztami postępowania przed Sądem (...) instancji, w tym kosztami zastępstwa procesowego zgodnie z art. 102 k.p.c. z uwagi na niezwykle trudną sytuację finansową Pozwanego. W odpowiedzi na apelację powód, będąc reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie kosztów procesu w (...) instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja okazała się zasadna w niewielkim zakresie, skutkując w tej części zmianą zaskarżonego wyroku w pkt I sentencji, a w pozostałym zakresie podlegała oddaleniu. W niniejszym postępowaniu Sąd Okręgowy rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 374 k.p.c. , zgodnie z którym Sąd (...) instancji może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest niedopuszczalne, jeżeli strona w apelacji lub odpowiedzi na apelację złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy, chyba że cofnięto pozew lub apelację albo zachodzi nieważność postępowania. Sąd Okręgowy podziela wszelkie ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego oraz dokonaną ocenę dowodów zaprezentowaną w pisemnych motywach rozstrzygnięcia i przyjmuje je za własne, co skutkuje równocześnie ograniczeniem uzasadnienia do rozpoznania przedstawionych w apelacji zarzutów ( art. 387 § 2 1 pkt 1 k.p.c. ). Wskazać należy, że wydane rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest również prawidłowe pod względem materialnoprawnym i brak jest podstaw do jego zmiany w postulowanym przez apelującą stronę kierunku, zaś Sąd Okręgowy w pełni podziela rozważania prawne zaprezentowane przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach rozstrzygnięcia ( art. 387 § 2 1 pkt 2 k.p.c. ). W takiej zatem sytuacji zbytecznym jest ponowne przytaczanie ustaleń oraz wszystkich szczegółowych rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1998 r., I PKN 339/98). Sąd Okręgowy podzielając w całości ustalenia faktyczne Sądu I instancji, uznając je za własne, stwierdził zatem, że z mocy art. 387 § 2 1 pkt 1 k.p.c. zbędne jest ich ponowne przywoływanie w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 24.02.2021 r., III USK P 33/21, E. ). Dodatkowo wskazać należy, że także w myśl od dawna utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, jeżeli ustalone w sprawie okoliczności faktyczne w uzasadnieniu orzeczenia pierwszoinstancyjnego spotykają się z pełną aprobatą sądu drugiej instancji - to wystarczy, że da on temu wyraz w treści uzasadnienia swego orzeczenia, bez potrzeby powtarzania szczegółowych ustaleń faktycznych zawartych w motywach zaskarżonego orzeczenia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1998 r., I PKN 339/98, OSNAPiUS 1999/24/, por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1997 r., (...) UKN 61/97, OSNAP 1998 r. Nr 3, poz. 104; wyrok Sądu Najwyższego z 8 października 1998 r., (...) CKN 923/97, OSNC 1999 r., z. 3, poz. 60; wyrok Sądu Najwyższego z 12 stycznia 1999 r., I PKN 21/98, OSNAP 2000, Nr 4, poz. 143). Przed przystąpieniem do omówienia zasadności poszczególnych zarzutów apelacyjnych należy przypomnieć, że sąd (...) instancji rozpoznaje sprawę w graniach apelacji. W graniach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania (tak art. 378 § 1 k.p.c. ). Wskazać także należy, że stosując zasady przyjętego modelu apelacji pełnej cum benefitio novorum, obowiązkiem Sądu Odwoławczego nie jest rozpoznanie samej apelacji, lecz ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy w granicach zaskarżenia (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2017 r., I ACa 1268/16, LEX nr 2289452). Wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd (...) instancji nie dopatrzył się w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, uchybień, czy to w zakresie prawa procesowego, czy to prawa materialnego, skutkujących koniecznością zmiany, czy też uchylenia zaskarżonego wyroku. Podniesione przez apelującego zarzuty w żaden sposób nie podważają prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Ponieważ zarzut nieważności postępowania jest najdalej idący spośród wszystkich zarzutów apelacyjnych, przeto w pierwszej kolejności należy odnieść się do tej właśnie kwestii. Należy zatem wyjaśnić, że wbrew przeciwnym wywodom zawartym w apelacji, niniejsza sprawa powinna być prowadzona w składzie ławniczym z uwagi na fakt, że powód swoje roszczenie opierał m.in. na przepisach dotyczących nierównego traktowania w zatrudnieniu. Sprawa obejmująca roszczenie wywiedzione przez powoda z naruszenia wobec niego zasady równego traktowania pracowników w zakresie otrzymywanego wynagrodzenia, na mocy art. 47 § 2 KP 1a KPC powinna bowiem zostać rozpoznania przez sąd w składzie jednego sędziego jako przewodniczącego i dwóch ławników /zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 października 2015 r. III APa 10/15, E. /. Tak też prawidłowo uczynił Sąd I instancji, starannie wyjaśniając w pisemnym uzasadnieniu, że pełnomocnik powoda w pozwie oraz w piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2025 roku, którym rozszerzono żądanie pozwu o kolejny okres podnosił, że pozwany nie wypłacając dodatku stażowego zgodnie z przepisami prawa dopuszcza się dyskryminacji powoda, zaś w sprzeciwie od nakazu zapłaty strona pozwana podjęła polemikę z twierdzeniami pozwu w tym zakresie podnosząc, iż „podstawą zróżnicowania sytuacji powoda nie jest żadna z zakazanych przyczyn wymienionych w art. 18 3a § 1 kodeksu pracy , a przepisy ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W związku z tym zróżnicowanie to nie może być poczytane jako dyskryminacja”. Stanowisko o wywodzeniu roszczeń z naruszenia wobec powoda zasady równego traktowania w zatrudnieniu - pełnomocnik powoda podtrzymał też na rozprawie w dnu 23 września 2025 roku - argumentując, iż brak wypłaty dodatku stażowego przez pracodawcę stanowi formę dyskryminacji powoda z uwagi formę zatrudnienia, to jest zatrudnienie na umowę o pracę w trybie rezydenckim, oraz finansowanie wynagrodzenia zasadniczego przez Ministerstwo Zdrowia. Sąd (...) instancji zważył zatem, że takie stanowisko strony powodowej nakazało sądowi a quo uznanie, iż przedmiotowe roszczenie powód wywodzi z naruszenia zasady równego traktowania pracowników. W takim zaś stanie rzeczy nie nasuwa jakichkolwiek zastrzeżeń ze strony Sądu Okręgowego poprawność oceny Sądu I instancji, że brzmienie art. 47 § 1 pkt 1) pkt b, określające obok spraw dotyczących naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu „roszczenia z tym związane” wskazuje, iż skład ławniczy wymagany jest w sprawach o roszczenia wywiedzione wprost z tych artykułów, a także w sprawach, w których zarzuca się dopuszczanie się przez pracodawcę naruszania zasady nierównego traktowania. Zarzut nieważności postępowania okazał się tym samym w całości chybiony. Również pozostałe zarzuty apelacyjne dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 16j ust. 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1287) w zw. z odpowiednio : §2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2025 roku w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizacje w ramach rezydentury (Dz.U. z 2025 r. poz. 812) w zakresie kwot zasądzonych na rzecz Powoda za okres po 1 lipca 2025 roku; §2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 czerwca 2024 roku w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizacje w ramach rezydentury (Dz.U. z 2024 r. poz. 957) w zakresie kwot zasądzonych na rzecz Powoda za okres między 1 lipca 2024 roku a 30 czerwca 2025 roku; §2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 sierpnia 2023 roku w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizacje w ramach rezydentury (Dz.U. z 2023 r. poz. 1535) w zakresie kwot zasądzonych na rzecz powoda za okres przed 30 czerwca 2024 roku, a także zarzut naruszenia regulaminu wynagradzania obowiązującego u pozwanego, tj. jego §3 ust. 3 w zw. z §4 ust. 1 – okazały się w całości bezzasadne. Apelant formułując ww. zarzuty naruszenia prawa materialnego błędnie wywodzi, albowiem ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty nie stanowi lex specialis wyłączającego stosowanie wszelkich innych aktów prawnych, a w tym przepisów prawa pracy – co słusznie dostrzegł i wprost zaakcentował Sąd I instancji. Powołane przez skarżącego w apelacji przepisy art. 16j ust. 2 oraz ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty dotyczą sposobu finansowania enumeratywnie wskazanych w ustawie składników wynagrodzenia lekarza rezydenta, tj. wynagrodzenie zasadnicze oraz składniki wymienione w art. 16j ust. 2 ww. ustawy finansuje minister właściwy ds. zdrowia, który przekazuje na ww. cele środki finansowe podmiotowi prowadzącemu rezydenturę. Przekazywane przez ministra środki stanowią wynagrodzenie minimalne lekarza - rezydenta. Dla sprawy istotne jest to, że ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty w żaden sposób nie wyłącza ustalenia przez pracodawcę innych składników wynagrodzenia przysługujących pracownikowi - lekarzowi rezydentowi, ani też nie ustanawia zakazu przyznania wynagrodzenia wyższego niż to jakie jest gwarantowane powołanymi przepisami. Natomiast wartości przewyższające wynagrodzenie minimalne przyznane w oparciu o art. 16j ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz akty wykonawcze pracodawca obowiązany jest pokryć z środków własnych. Rozważania sądu I instancji są w tym zakresie bezbłędne i Sąd (...) instancji traktuje je jako własny pogląd na sprawę. Zaakcentować należy w tym miejscu, że regulamin wynagradzania jest aktem normatywnym zaliczanym do źródeł prawa pracy zgodnie art. 9 k.p. i może on stanowić podstawę roszczeń pracownika, w tym szczególności co do składników wynagrodzenia jeśli pracownik spełnił przewidziane w nim kryteria nabycia. Kwestie te również zostały starannie rozważone przez sąd I instancji i nie ma potrzeby aby w całości przytaczać bezbłędną argumentację tego sądu, którą Sąd (...) instancji czyni integralną częścią własnych rozważań, uznając, że jako wyczerpująca nie wymaga ona dalszego uzupełnienia. W badanej sprawie Regulamin wynagradzania pracowników (...) (...) (...) w W. jako akt prawny obowiązujący w zakładzie pracy przewiduje dodatkowe, inne niż wymienione w art. 16j ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty składniki wynagrodzenia pracowników, w to m.in. tzw. dodatek za wysługę lat. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy składniki wynagrodzenia inne niż wyznaczone art. 16j ww. ustawy, a przewidziane regulaminem wynagradzania finansowane są z środków własnych pracodawcy. Chybione jest więc twierdzenie apelanta, że sąd I instancji naruszył czy też, że wadliwie zinterpretował treść Regulaminu wynagradzania obowiązującej u pozwanego. W szczególności sąd a quo prawidłowo stwierdził, że regulamin Wynagradzania Pracowników (...) (...) (...) w W. , dotyczy pracowników, a pod podjęciem „pracownika” – zgodnie z § 2 pkt 5 - należy rozumieć „osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę”. Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim bezspornie jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Z postanowień ogólnych Regulaminu Wynagradzania wynika też, że przepisy Kodeksu pracy , aktów wykonawczych do Kodeksu pracy oraz „inne obowiązujące przepisy” stosuje się dopiero „w sprawach nieuregulowanych niniejszym Regulaminem Wynagradzania”. Nadto § 3 Regulaminu Wynagradzania w ust. 1 stanowi, iż „Regulamin ten określa zasady wynagradzania za pracę oraz pozostałe świadczenia związane z pracą pracowników (...) ”. Zgodnie z § 3 ust. 3 „Zasady wynagradzania lekarzy stażystów oraz lekarzy zatrudnionych w celu odbywania specjalizacji w trybie rezydenckim określają odrębne przepisy”. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 „Przepisy niniejszego regulaminu wynagradzania obowiązują wszystkich pracowników, bez względu na zajmowane stanowisko i rodzaj wykonywanej pracy z zastrzeżeniem § 3 ust. 2 i 3”. W § 8 Regulaminu Wynagradzania postanowiono natomiast, że „oprócz miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego pracownicy otrzymują następujące świadczenia zgodnie z niniejszym regulaminem wynagradzania lub powszechnie obowiązującymi przepisami prawa pracy”, wymieniając jako jedno z takich „świadczeń” w punkcie 7 dodatek za wysługę lat. Bezbłędnie Sąd Rejonowy z przeprowadzonej analizy Regulaminu Wynagradzania obowiązującego u pozwanego pracodawcy wywiódł, że ww. akcie normatywnym dokonano wyraźnego rozdzielenia „zasad wynagradzania za pracę” od „pozostałych świadczeń związanych z pracą”. Sąd (...) instancji całkowicie akceptuje stanowisko sądu meriti, że z wykładni zapisów § 3 ust. 3 i § 4 ust. 1 regulaminu wynagradzania wynika, iż odrębne przepisy – do których należą ustawa o zawodach lekarzach i lekarzach dentysty oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie wysokości zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego - określają wyłącznie „zasady wynagradzania” lekarzy rezydentów. Ww. zapis wyłączający spod niniejszej regulacji lekarzy rezydentów dotyczy tylko wynagrodzenia zasadniczego, ale nie „pozostałych świadczeń związanych z pracą”. Oznacza to, że dodatek za wysługę lat przysługuje wszystkim pracownikom, w tym lekarzom rezydentom, gdyż Regulamin Wynagradzania obowiązujący u pozwanego nie wyłącza uprawnień lekarza rezydenta do tego świadczenia. Pogląd ten Sąd Okręgowy traktuje w całości jako własne stanowisko w sprawie, uznają, że przeprowadzona wykładnia omówionych zapisów normatywnych przez sąd meriti jest bezbłędna. Zdaniem Sądu (...) instancji na uwzględnienie zasługuje podniesiony w apelacji zarzut błędu rachunkowego co do poprawności wyliczeń matematycznych w części w jakiej kontrola instancyjna wykazała, że błędnie zostały zsumowane kwoty, których żądał powód stąd zamiast zasądzonej kwoty 35.424,88 zł powinna być kwota 33.786,88 zł. W efekcie w tej części jedynie korekty wymagało orzeczenie sądu I instancji co skutkowało zmianą punktu I sentencji zaskarżonego wyroku w ten sposób, że Sąd (...) instancji obniżył zasądzoną kwotę 35.424,88 zł do  kwoty 33.786,88 zł i oddalił powództwo w pozostałej części. Sąd uznał, że nie ma podstaw do modyfikacji orzeczenia o kosztach procesu z uwagi na to, że powód co do zasady wygrał w całości. Mając na uwadze powyższe Sąd (...) instancji uznał, że apelacja okazała się zasadna jedynie w zakresie błędnego zasądzenia na rzecz powoda kwoty 35.424,88 zł zamiast prawidłowo kwoty 33.786,88 zł i oddalenia w pozostałym zakresie żądania strony powodowej, o czym orzeczono na podstawie art. 386 §1 k.p.c. jak w punkcie 1 sentencji, a pozostałym zakresie apelacja okazała się pozbawiona uzasadnionych podstaw i w tej części na podstawie art. 385 k.p.c. podlega oddaleniu o czym orzeczono jak w punkcie 2 sentencji. Sąd (...) instancji zasądził od (...) (...) (...) w W. na rzecz U. U. kwotę 1350 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, na mocy art. 98 k.p.c. w zw. w zw. z art. 108 KPC zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania oraz §10 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964). Stosownie do art. 98 §1 (
    
    1) k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu w (...) instancji zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie (punkt 3 sentencji wyroku). Brak było jakichkolwiek podstaw do zastosowania w stosunku do pozwanego dobrodziejstwa art. 102 k.p.c. Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej kosztami w ogóle. Warto podkreślić, że przepis art. 102 k.p.c. daje sądom swobodę przy rozstrzyganiu o zwrocie kosztów procesu w tym kosztach sądowych, gdy stosowania zasady wyrażonej w art. 98 k.p.c. (odpowiedzialności za wynik procesu) nie można by pogodzić z zasadą słuszności. W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, iż zastosowanie art. 102 k.p.c. powinno być oceniane w całokształcie okoliczności, które by uzasadniały odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu. Do kręgu tych okoliczności należy zaliczyć zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu, jak i fakty leżące na zewnątrz procesu, zwłaszcza dotyczące stanu majątkowego (sytuacji życiowej). Okoliczności te powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1974 r., (...) CZ 223/73, LEX nr 7379). Wobec tego przy ocenie przesłanek z art. 102 k.p.c. należy przede wszystkim wziąć pod uwagę fakty związane z samym przebiegiem procesu, tj. podstawę oddalenia żądania, zgodność zamiarów stron w sprawach dotyczących stosunku prawnego, który może być ukształtowany tylko wyrokiem, szczególną zawiłość lub precedensowy charakter sprawy albo subiektywne przekonanie powoda co do zasadności zgłoszonego roszczenia – trudne do zweryfikowania a limine, a ponadto sposób prowadzenia procesu przez stronę przegrywającą albo niesumienne lub oczywiście niewłaściwe postępowanie strony wygrywającej, która w ten sposób wywołała proces i koszty połączone z jego prowadzeniem (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 18 lipca 2013 r., I ACa 447/13, LEX nr 1349918). Zakwalifikowanie przypadku jako „szczególnie uzasadnionego” ( art. 102 k.p.c. ) wymaga rozważenia całokształtu okoliczności faktycznych sprawy. Ingerencja w to uprawnienie, w ramach rozpoznawania środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia o kosztach procesu, następuje jedynie w sytuacji stwierdzenia, że dokonana ocena jest dowolna, oczywiście pozbawiona uzasadnionych podstaw. Tym samym skuteczne zakwestionowanie oceny sądu w tym zakresie ogranicza się jedynie do przypadków rażąco niesłusznych (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 7 czerwca 2013 r., III AUz 77/13, LEX nr 1356702) . W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do zastosowania w stosunku do pozwanego na etapie apelacji przywileju wynikającego ze wspomnianego art. 102 kpc . Sytuacja, w której pozwany ma głębokie, subiektywnie uzasadnione przekonania o słuszności swoich racji, może uzasadniać brak obciążenia kosztami przegranego procesu w I instancji. Jednakże uznać należy, że o ile taki stan może uzasadniać zwolnienie strony - całkowicie, lub częściowo – od kosztów sądowych, co wiąże się z zagwarantowaniem jej prawa do sądu na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, o tyle w przypadku kontynuowania procesu przegranego w pierwszej instancji, strona powinna liczyć się z obowiązkiem pokrycia kosztów obrony strony przeciwnej. Przekonanie strony o zasadności zajmowanego stanowiska, które może przemawiać za nieobciążaniem jej kosztami przegranego procesu przed sądem pierwszej instancji, przestaje być aktualne w postępowaniu apelacyjnym. /Wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu - I Wydział Cywilny z dnia 30 stycznia 2020 r., I Ca 4/20, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie - I Wydział Cywilny z dnia 14 listopada 2019 r., I (...) /. Za taką oceną przemawia w badanej sprawie szczególności to, że sąd I instancji starannie wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia uznając co do zasady słuszność żądania powoda. Strona pozwana miała przez cały czas zapewnioną fachową reprezentację procesową w osobie profesjonalnego pełnomocnika, także gdy zdecydowała się, znając pisemne motywy Sądu Rejonowego zaskarżyć wyrok tego sądu, żądając jednocześnie w imieniu pozwanego zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w (...) instancji. Złożenie apelacji przez pozwanego oznaczało dla powoda konieczność dalszej obrony zasadności jego roszczenia w postępowaniu w (...) instancji i poniesienia kosztów profesjonalnego zastępstwa procesowego przed Sądem Okręgowym. Względy słuszności i powszechne poczucie sprawiedliwości nakazują zatem zasądzić od strony pozwanej zwrot kosztów fachowego zastępstwa procesowego na rzecz powoda.