VIII Pa 128/18

Sprawa dotyczyła roszczenia emerytowanego górnika, A. G., o wypłatę świadczenia rekompensacyjnego z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla. Powód pracował w spółce górniczej do 2011 roku, po czym przeszedł na emeryturę górniczą. Nie pobierał deputatu węglowego, ponieważ nie złożył stosownego wniosku. Wystąpił o świadczenie rekompensacyjne na podstawie ustawy z dnia 12 października 2017 r. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach zasądził od pozwanej Spółki (...) SA w B. kwotę 10 000 zł, uznając, że powód spełniał przesłanki określone w ustawie: był emerytem górniczym pobierającym świadczenie i miał prawo do bezpłatnego węgla na podstawie wewnętrznych regulacji spółki, które utraciły moc. Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 2, 3 i 4 ustawy, wskazując, że rekompensata przysługuje osobie uprawnionej, która utraciła prawo do deputatu, o ile jej roszczenia nie są zaspokajane na mocy prawomocnego wyroku sądowego. Pozwana spółka wniosła apelację, zarzucając naruszenie przepisów postępowania (art. 233 kpc, art. 321 kpc) oraz prawa materialnego (art. 2 ust. 1 ustawy, art. 6 kc). Kwestionowała udowodnienie przez powoda prawa do deputatu oraz zasadność orzeczenia ponad żądanie. Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił apelację. Uznając ustalenia Sądu Rejonowego za prawidłowe, Sąd Okręgowy podkreślił, że powód wykazał swoje uprawnienia do deputatu na podstawie Porozumienia z 20 grudnia 2004 r. Zaznaczył, że pozwana nie wykazała, iż powód nie był uprawniony do bezpłatnego węgla, ani nie udowodniła wykonania obowiązków wynikających z art. 5 ustawy o świadczeniu rekompensacyjnym, takich jak wezwanie do uzupełnienia wniosku czy zwrócenie się do poprzednika prawnego o potwierdzenie uprawnień. Sąd Okręgowy uznał, że powód spełnił przesłanki do otrzymania świadczenia rekompensacyjnego i oddalił apelację jako bezzasadną.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający