VIII Ka 745/13

Sygn. akt VIII Ka 745/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący-Sędzia SO Krzysztof Kamiński Protokolant: Agnieszka Malewska bez udziału oskarżyciela publicznego , po rozpoznaniu w dniu 18 października 2013 r. sprawy W. T. obwinionego o czyny z art. 66§1 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego (...) od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny w Siemiatyczach z dnia 12 czerwca 2013 r. (sygn. akt VIII W 103/13): I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. II. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. S. kwotę 516,60-zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze, w tym 96,60-zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem podatku VAT. III. Pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE W. T. został obwiniony o to, że w dniu 31 stycznia 2013 roku o godzinie 14.55 w (...) przy ulicy (...) działając umyślnie wywołał niepotrzebną czynność Policji w postaci interwencji w ten sposób, że telefonicznie zawiadomił Dyżurnego (...) o zniszczeniu betonowego silosu, które nie miało miejsca, tj. o czyn z art. 66§1 k.w. Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 roku w sprawie o sygn. akt VIII W 103/13 uniewinnił obwinionego W. T. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa. Powyższy wyrok na podstawie art. 103§2 k.p.w. w całości na niekorzyść W. T. zaskarżył oskarżyciel publiczny (...) . Na podstawie art. 438 pkt. 1 i 4 k.p.k. w zw. z art. 109§2 k.p.w. zarzucił wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego poprzez nieuzasadnione zastosowanie uniewinnienia obwinionego oraz obrazę przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7 k.p.k. w związku z art. 8 k.p.w. , mającą bezpośredni wpływ na treść orzeczenia. Na mocy art. 427§2 k.p.k. w zw. z art. 109§2 k.p.w. wniósł o uchylenie powyższego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew wywodom skarżącego kontrola instancyjna nie potwierdziła, by postępowanie w niniejszej sprawie było obarczone uchybieniami, które mogłyby mieć wpływ na treść wyroku. Sąd I instancji przeprowadził wszystkie niezbędne w sprawie dowody. Ustalenia faktyczne poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających z art. 4 k.p.k. i 7 k.p.k. (w zw. z art. 8 k.p.w. ). Ponadto swoje stanowisko Sąd ten w sposób należyty uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, wskazując przy tym fakty, które uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wprawdzie – jak słusznie wskazuje apelujący – odnosząc się do treści art. 66§1 k.w. nie zwrócił uwagi na to, że przepis ten obowiązuje obecnie w zmienionym brzmieniu, jednakże okoliczność ta nie miała wpływu na merytoryczną poprawność wyroku. Wobec tego, że Sąd Rejonowy w motywach swojego rozstrzygnięcia odniósł się do zagadnień podnoszonych w apelacji, pozytywne komentowanie zasługującego na aprobatę stanowiska z tym związanego, na obecnym etapie postępowania w szerszym zakresie staje się zbędne i niecelowe . Odnosząc się wprost do kwestii sygnalizowanych w apelacji, przede wszystkim nie budzi zastrzeżeń sądowa ocena zeznań policjantów L. Z. i T. P. . Tym bardziej, że nie są one kompatybilne z dokumentacją fotograficzną (k. 3 – 4). Rozbieżności te mogłyby wyjaśnić oględziny miejsca zdarzenia, których jednak nie przeprowadzono. Wskazać należy, że wykroczenie z art. 66§1 k.w. można popełnić wyłącznie z winy umyślnej. Znamię „wprowadzenia w błąd” wskazuje, że nie będzie ponosiła odpowiedzialności osoba, która co prawda podała fałszywą, nieprawdziwą informację, ale działała w dobrej wierze, czyli przekonaniu, że informacja ta jest prawdziwa. W świetle powyższego, z punktu widzenia oceny winy obwinionego nie ma istotnego znaczenia, że z zeznań policjantów L. Z. i T. P. , notabene wyrażających swoje subiektywne odczucie, wynika, iż uszkodzenia silosa nie były świeże. Znaczenie ma natomiast to, iż brak jest dostatecznych dowodów potwierdzających, iż obwiniony W. T. , notabene również wyrażający swoje subiektywne odczucie, działał w złej wierze. Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że postawiony obwinionemu zarzut dotyczy zachowania polegającego na „telefonicznym zawiadomieniu Dyżurnego (...) ”. Tymczasem, jak ewidentnie wynika z akt sprawy, W. T. nie dzwonił do w/w Komendy, a jedynie do Posterunku Policji w (...) oraz (...) Końcowo wskazać należy, że faktem jest, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przywołał nieaktualną treść art. 66§1 k.w. (obecnie odpowiedzialność za czyn z art. 66§1 k.w. ponosi ten, kto, chcąc wywołać niepotrzebną czynność, fałszywą informacją lub w inny sposób wprowadza w błąd instytucję użyteczności publicznej albo organ ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia). Uchybienie to nie miało jednak wpływu na merytoryczną poprawność zaskarżonego orzeczenia. Dlatego należało orzec, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku. O kosztach obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze orzeczono na mocy §14 ust. 2 pkt 4 w zw. z §2 ust. 3 rozporządzenia Min. Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm. ). O pozostałych kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na mocy art. 636§1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w.