VIII Ka 316 /14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Białymstoku, VIII Wydział Karny Odwoławczy, rozpoznał sprawę T. T. oskarżonego o czyn z art. 157 § 2 kk, na skutek apelacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim, który uniewinnił oskarżonego. Apelacja zarzucała szereg uchybień, w tym naruszenie przepisów postępowania (m.in. art. 243 § 1 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.) oraz błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na błędnym uznaniu, że obrażenia pokrzywdzonego nie były efektem działań oskarżonego, a wynikały z jego własnych zachowań lub przypadkowego urazu. Sąd Okręgowy, utrzymując w mocy wyrok uniewinniający, podkreślił zasadę domniemania niewinności i zasadę in dubio pro reo, wskazując, że nie udowodniono winy oskarżonego. Analiza zeznań świadków i opinii biegłych, w tym biegłej M. H., doprowadziła sąd do wniosku, że obrażenia pokrzywdzonego mogły powstać w wyniku przypadkowego urazu (np. uderzenia o kierownicę) lub podczas szarpaniny przy próbie zatrzymania, a nie w wyniku celowego pobicia. Sąd uznał, że zatrzymanie obywatelskie było uzasadnione, a użyte środki adekwatne do sytuacji, nie naruszając tym samym art. 41 ust. 1 Konstytucji RP. Apelacja została uznana za oczywiście bezzasadną, a oskarżyciel prywatny został obciążony kosztami postępowania odwoławczego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja zasady in dubio pro reo, ocena dowodów w sprawach o uszkodzenie ciała, zasady zatrzymania obywatelskiego.
Konkretny stan faktyczny sprawy, specyfika oceny dowodów.
Zagadnienia prawne (4)
Czy zachowanie oskarżonego T. T. podczas zatrzymania T. H. mieściło się w granicach zatrzymania obywatelskiego, zgodnie z art. 243 § 1 k.p.k.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zatrzymanie obywatelskie było uzasadnione obawą ukrycia się osoby lub niemożnością ustalenia jej tożsamości, a użyte środki były adekwatne do sytuacji.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości i ignorowanie sygnałów świetlnych uzasadniało obawę ukrycia się kierowcy, a próba wyciągnięcia go z pojazdu, mimo oporu, była konieczna do zapobieżenia dalszemu niebezpieczeństwu i ucieczce.
Czy sąd I instancji prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, w tym zeznania świadków i opinie biegłych, stosując zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) i uwzględniając całokształt okoliczności (art. 410 k.p.k.)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd I instancji prawidłowo ocenił dowody, a sąd II instancji podzielił tę ocenę, uznając zeznania oskarżyciela prywatnego i jego świadków za niewiarygodne z powodu ich zmienności i sprzeczności, a zeznania oskarżonego i jego świadków za wiarygodne.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy szczegółowo analizuje zeznania świadków, wskazując na ich niespójność i zmienność, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych wersji wydarzeń. Zeznania oskarżonego i jego kolegów są uznawane za logiczne i spójne. Opinia biegłej M. H. została uznana za wiarygodną i zgodną z wersją oskarżonego.
Czy obrażenia ciała T. H. mogły powstać w wyniku czynu zabronionego z art. 157 § 2 k.k., czy też wynikały z innych przyczyn, np. przypadkowego urazu lub własnych zachowań pokrzywdzonego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie można jednoznacznie przypisać oskarżonemu odpowiedzialności karnej za obrażenia ciała T. H., ponieważ dowody nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie, że powstały one w wyniku jego działań.
Uzasadnienie
Opinia biegłej M. H. wskazała, że obrażenia nosa mogły powstać w wyniku przypadkowego urazu (np. uderzenia o kierownicę) lub podczas szarpaniny, a niekoniecznie w wyniku bezpośredniego uderzenia. Brak jednoznaczności dowodowej w tym zakresie, w połączeniu z brakiem dowodów na zadawanie ciosów i kopanie, uniemożliwia przypisanie winy.
Czy sąd I instancji naruszył prawo materialne, w szczególności art. 41 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez uznanie zatrzymania pokrzywdzonego za legalne i adekwatne?
Odpowiedź sądu
Nie, zatrzymanie nie naruszyło art. 41 ust. 1 Konstytucji RP, ponieważ wolność osobista może być ograniczona na zasadach określonych w ustawie, a zatrzymanie obywatelskie w tym przypadku było uzasadnione.
Uzasadnienie
Sąd wyjaśnił, że art. 41 ust. 1 Konstytucji RP dopuszcza ograniczenie wolności na zasadach ustawowych, a art. 243 k.p.k. reguluje zatrzymanie obywatelskie, które było w tej sytuacji uzasadnione.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. T. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| T. H. | osoba_fizyczna | oskarżyciel prywatny |
| D. A. | osoba_fizyczna | świadek |
| M. P. | osoba_fizyczna | świadek |
| M. K. | osoba_fizyczna | świadek |
| D. H. | osoba_fizyczna | świadek |
| I. I. | osoba_fizyczna | świadek |
| J. S. | osoba_fizyczna | świadek |
| S. G. | organ_państwowy | funkcjonariusz Policji |
| B. (...) | osoba_fizyczna | funkcjonariusz Policji |
| W. W. | osoba_fizyczna | funkcjonariusz Policji |
| R. J. | osoba_fizyczna | funkcjonariusz Policji |
| M. H. | osoba_fizyczna | biegły |
| Z. D. | osoba_fizyczna | biegły |
Przepisy (20)
Główne
k.k. art. 157 § § 2
Kodeks karny
k.p.k. art. 243 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Ujęcie osoby na gorącym uczynku lub w pościgu jest dopuszczalne, gdy zachodzi obawa ukrycia się lub nie można ustalić tożsamości. Ujętą osobę należy niezwłocznie oddać w ręce Policji.
Pomocnicze
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 366 § §1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 170 § §1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 201
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 424 § §1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 425 § §1 i 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 444
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 427 § §1 i 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 1, 2 i 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 437 § §1 i 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § §1 i 2
Kodeks postępowania karnego
Zasada in dubio pro reo - nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.
k.p.k. art. 632 § pkt 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § §1
Kodeks postępowania karnego
Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 art. 13 § ust. 2
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
k.k. art. 229 § §3
Kodeks karny
k.k. art. 178a § §4
Kodeks karny
Konstytucja RP art. 41 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zapewnia nietykalność osobistą i wolność, ale dopuszcza ich ograniczenie na zasadach i w trybie określonym w ustawie.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak wystarczających dowodów winy oskarżonego. • Niewiarygodność zeznań oskarżyciela prywatnego i jego świadków z powodu ich zmienności i sprzeczności. • Wiarygodność zeznań oskarżonego i jego świadków. • Możliwość powstania obrażeń w wyniku przypadkowego urazu lub szarpaniny, a nie celowego działania. • Uzasadnienie zatrzymania obywatelskiego. • Prawidłowa ocena dowodów przez sąd I instancji.
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów postępowania (art. 243§1, 7, 410, 366§1, 170§1 pkt 5 k.p.k.). • Błędy w ustaleniach faktycznych. • Niezastosowanie art. 41 ust. 1 Konstytucji RP. • Niewłaściwa ocena opinii biegłej M. H. • Niesłuszne oddalenie wniosku o odroczenie rozprawy.
Godne uwagi sformułowania
wyrok uniewinniający zapada nie tylko wówczas, gdy udowodniono, że oskarżony jest niewinny, ale także – i przede wszystkim – wtedy, gdy nie udowodniono, że jest on winny zarzucanego czynu. • nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. • ocena każdego dowodu, jako pozostawiona sądowi orzekającemu, musi być dokonywana z przekonaniem, że oskarżony nie popełnił zarzuconego mu czynu. • zeznania te należało zdyskredytować jako zmienne, wyjątkowo chwiejne i od początku nakierowane na uwolnienie T. H. od odpowiedzialności za czyn jakiego się dopuścił.
Skład orzekający
Marek Wasiluk
przewodniczący
Wiesław Oksiuta
sprawozdawca
Dariusz Gąsowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja zasady in dubio pro reo, ocena dowodów w sprawach o uszkodzenie ciała, zasady zatrzymania obywatelskiego."
Ograniczenia: Konkretny stan faktyczny sprawy, specyfika oceny dowodów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest udowodnienie winy w procesie karnym i jak sąd podchodzi do oceny dowodów, zwłaszcza gdy zeznania stron są sprzeczne. Dotyczy również kwestii zatrzymania obywatelskiego.
“Czy zatrzymanie obywatelskie usprawiedliwia obrażenia? Sąd rozstrzyga w sprawie o uszkodzenie ciała.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.