VIII Ka 134/15

Sygn. akt VIII Ka 134/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Krzysztof Kamiński Protokolant Katarzyna Grecka z udziałem prokuratora Wiesławy Sawośko-Grębowskiej oraz A. S. z Urzędu Celnego w B. , po rozpoznaniu w dniu 08.04.2015 r. sprawy O. G. oskarżonej o czyn z art. 91§4 i 1 k.k.s. w zb. z art. 54§2 i 1 k.k.s. w zb. z art. 65§3 i 1 k.k.s. w zw. z art. 7§1 k.k.s. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 22 grudnia 2014 r. (sygn. akt VII K 820/14): I. Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że łagodzi orzeczoną wobec oskarżonej karę grzywny do 30 (trzydziestu) stawek dziennych przyjmując, iż wysokość jednej stawki jest równa kwocie 60-zł. (sześćdziesięciu złotych). II. W pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy. III. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. R. kwotę 516,60-zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze, w tym 96,60-zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem podatku VAT. IV. Zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciąża nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE O. G. została oskarżona o to, że w dniu 23 września 2014 roku w B. na ulicy (...) przechowywała towar przywieziony na terytorium kraju bez zgłoszenia celnego i przedstawienia organowi celnemu bez uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy w postaci 170 paczek papierosów marki (...) , 4 paczek papierosów marki (...) , 10 paczek papierosów marki (...) , 118 paczek papierosów marki (...) , 14 paczek papierosów marki (...) , 58 paczek papierosów marki (...) , 63 paczek papierosów marki (...) , 49 paczek papierosów marki (...) , 13 paczek papierosów marki (...) , 55 paczek papierosów marki (...) , 56 paczek papierosów marki (...) , 13 paczek papierosów marki (...) , 10 paczek papierosów marki (...) , oraz 9 litrów alkoholu etylowego o moc 88,0 % alkoholu, przez co naraziła należność celną na uszczuplenie w kwocie 419,00 zł oraz należności podatkowe w łącznej kwocie 12765,00 zł w ty podatek akcyzowy w kwocie 10139,00 zł oraz podatek VAT w kocie 2626,00 zł, to jest o czyn z art. 91§4 i 1 k.k.s. w zb. z art. 54§2 i 1 k.k.s. w zb. z art. 65§3 i 1 k.k.s. w zw. z art. 7§1 k.k.s. Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 22 grudnia 2014 r., w sprawie o sygn. akt VII K 820/14 oskarżoną O. G. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za ten czyn na podstawie art. 91§4 i 1 k.k.s. w zb. z art. 54§2 i 1 k.k.s. w zb. z art. 65§3 i 1 k.k.s. w zw. z art. 7§1 k.k.s. skazał ją, zaś na podstawie art. 54§2 k.k.s. w zw. z art. 7§2 k.k.s. wymierzył jej karę grzywny w wysokości stawek 60 (sześćdziesięciu) dziennych przyjmując, iż wysokość jednej stawki jest równa kwocie 60 (sześćdziesięciu) złotych. Na mocy art. 30§6 i 3 k.k.s. w z art. 29 pkt 4 k.k.s. i art. 31§5 i 6 k.k.s. orzekł przepadek przedmiotów w postaci wyrobów tytoniowych bez znaków skarbowych akcyzy szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1 poz. 1-13 oraz alkoholu etylowego pod poz. 14 na karcie 25 akt sprawy i zarządził ich zniszczenie. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata K. R. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych oraz kwotę 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote 80/100) jako podatek VAT – tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu. Zwolnił oskarżoną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i kosztów zniszczenia dowodów rzeczowych jak w punkcie II. Powyższy wyrok, na mocy art. 444 k.p.k. i art. 425§1-3 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonej jej obrońca. Wyrokowi temu na mocy art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. zarzucił rażąco surową niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonej kary grzywny wyrażającą się w wymierzeniu jej aż 60 stawek dziennych grzywny z uwagi na fakt, że wymiar kary wydaje się nieadekwatny do stopnia jej zawinienia, motywacji, która sprawiła, że popełniła ona czyn zabroniony, a w szczególności do jej wyjątkowo trudnej sytuacji życiowej i materialnej. Wskazując na powyższe na podstawie art. 437§1 i §2 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez odstąpienie od wymierzenia kary i poprzestanie na orzeczeniu środka karnego przepadku środków tytoniowych bez znaków skarbowych akcyzy i alkoholu etylowego zatrzymanych od oskarżonej względnie poprzez złagodzenie wymiaru orzeczonej kary grzywny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonej jest zasadna o tyle, o ile zmierza do złagodzenia orzeczonej wobec O. G. kary grzywny. Zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można podnosić jedynie wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy okoliczności popełnionego przestępstwa , jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą ( m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 11.04.1985 r., V KRN 178/95, OSNKW 7-8/1985, poz. 60 ). Nie sposób nie zgodzić się z apelującym, że orzeczona wobec oskarżonej kara grzywny w wymiarze 3.600-zł. nosi cechy nadmiernej (rażącej) surowości ( art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. ). Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku Sąd I instancji orzekając kary grzywny wziął pod uwagę stopień winy i społecznej szkodliwości czynu (m.in. rodzaj i stopień naruszenia przez O. G. ciążącego na niej obowiązku finansowego), okoliczności i warunki osobiste (karana za wykroczenie karno-skarbowe), w tym sposób życia przed popełnieniem czynu oraz cele kary. W ocenie Sądu Okręgowego wskazane wyżej okoliczności, a w szczególności wyjątkowo trudna sytuacja materialna i rodzinna oskarżonej nie uzasadniają tak wysokiej kary. O. G. utrzymuje się z emerytury w wysokości ok. 700-zł. i z uwagi na zły stan zdrowia nie ma realnych możliwości podjęcia pracy. Opiekuje się samotnie dorosłą (...) córką E. , od urodzenia niepełnosprawną w stopniu znacznym (z uwagi na porażenie mózgowe otrzymuje rentę w wysokości ok. 600-zł.), wymagającą leczenia i rehabilitacji. Zważywszy nadto na wysokie koszty utrzymania, w tym eksploatacji mieszkania(opłaca czynsz w wysokości prawie 500-zł. miesięcznie), nie będzie miała realnej możliwości uiszczenia grzywny w wysokości 3.600-zł. Dodać przy tym należy, że O. G. nabyła opisane w zarzucie wyroby (podlegające przepadkowi) za własne pieniądze. Co – jak słusznie stwierdził Sąd I instancji – stanowi dla niej równie dotkliwą dolegliwość natury finansowej. Dlatego orzeczoną karę grzywny należało złagodzić do wysokości odpowiadającej możliwościom finansowym oskarżonej (przy uwzględnieniu ewentualności rozłożenia jej na raty), a jednocześnie stanowiącej realną dolegliwość uzmysławiającą nieopłacalność tego rodzaju procederu, tj. do kwoty 1.800-zł. Dlatego orzeczono, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku. Końcowo stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie postulat odstąpienia od wymierzania oskarżonej kary w trybie art. 19§1 pkt. 1 k.k.s. Tego rodzaju rozstrzygniecie byłoby nieadekwatne do stopnia winy oskarżonej i społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu, a nadto nie realizowałoby celów kary w zakresie zapobiegawczym i wychowawczym. Nie stwierdzając innych uchybień w zaskarżonym zakresie (zgodnie z treścią art. 447§2 k.p.k. apelację co do kary uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze) należało orzec, jak w pkt. II sentencji niniejszego wyroku. O kosztach obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze orzeczono na mocy §14 ust. 2 pkt 4 w zw. z §2 ust. 3 rozporządzenia Min. Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm. ). Na mocy art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. zwolniono oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, albowiem uiszczenie ich (ze wskazanych wyżej powodów) byłoby dla niej zbyt uciążliwe.